III SA 1874/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.), Asesor WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Anna Zientara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2004 r. sprawy ze skargi W.F. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję II instancji z [...] czerwca 2003 r. Nr [...] 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę w wysokości 3379,30 zł (trzy tysiące trzysta siedemdziesiąt dziewięć zł i 30/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] Izba Skarbowa w W. uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] oraz określiła W.F. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 173.806,70 zł. W 2001 r. W.F. prowadziła działalność gospodarczą w firmie pod nazwą "[...]", w zakresie usług transportowych i handlowych. Dla potrzeb rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. podatniczka prowadziła podatkową księgę przychodów i rozchodów, opłacając podatek według zasad ogólnych. W trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie "[...]" w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r., stwierdzono liczne nieprawidłowości mające wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania i określenie należnego podatku dochodowego. W związku z powyższym Urząd Skarbowy w M. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. określił W.F. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie 179.131,50 zł. Od przedmiotowej decyzji pełnomocnik Strony złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących nie uznania niektórych wydatków za koszty uzyskania przychodów wskazała, iż po przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w sprawie należało zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika Strony i zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione przez Stronę w toku postępowania egzekucyjnego, wydatki na zakup termodrukarki oraz opłaty za zużycie energii elektrycznej w zawiązku z utrzymaniem biura firmy w kwocie stanowiącej 1/3 rocznych wydatków. Z kolei odnośnie pozostałych zakwestionowanych wydatków organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Izba Skarbowa wskazała, iż nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów następujących wydatków: 1) należności nieściągalnych od "[...]- Sp. z o.o. w kwocie 103.917,50 zł. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 20 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne z wyjątkiem takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została uprawdopodobniona. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 21 w zw. z ust. 3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na który powołano się w odwołaniu dotyczy rezerw tworzonych na pokrycie wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. W przypadku Strony powołanie się na w/w przepisy nie dowodzi, że takie uprawnienia jej przysługiwały. Faktycznie rezerwa taka nie została utworzona, kwota 103.917,50 zł. nie została zaewidencjonowana jako koszt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów a Strona nie uprawdopodobniła, że stanowi ona należność nieściągalną. Ponadto z treści kserokopii pozwu złożonego przez "M." Sp. z o.o. w K. do Sądu Okręgowego w W. wynika, że kwota 103.917,50 zł. została potrącona przez firmę "M." jeszcze przed wydaniem tego nakazu "z jej znacznie większej wierzytelności od firmy "D." a tym samym wierzytelność ta już nie istniała; 2) zakupu 200 szt. kart magnetycznych do aparatów telefonicznych publicznych oraz wydatków za rozmowy telefoniczne prowadzone z aparatów komórkowych przekazanych podwykonawcom. Zdaniem pełnomocnika, obowiązek zakupu przedmiotowych kart oraz telefonów komórkowych wynikał z § 2 umów zawartych z podwykonawcami usług transportowych. Przy czym dopiero po otrzymaniu protokołu kontroli pełnomocnik Strony załączył 6 szt. kserokopii takich umów zawartych w latach 1999 - 2001. Składając wyjaśnienia do protokołu przesłuchania w dniu 15.05.2003 r. Strona nie przedłożyła żadnych innych umów zawartych z podwykonawcami usług transportowych stwierdzając, że podstawą wykonywanych przez podwykonawców usług transportowych w 2001 r. były jednorazowe ustne zlecenia, a po wykonaniu usług podwykonawcy wystawiali faktury, które ewidencjonowano do kosztów uzyskania przychodów "D.". Zdaniem Izby Skarbowej, dowody znajdujące się w aktach sprawy oraz wyjaśnienia Strony złożone do protokołu, wskazują, że umowy załączone do wyjaśnień do protokołu kontroli, zostały sporządzone już po otrzymaniu protokołu kontroli - dla potrzeby odparcia znajdujących się w nim ustaleń. W toku przesłuchania Strona nie potrafiła określić w jakich sprawach i z kim były prowadzone rozmowy telefoniczne z przekazanych podwykonawcom kart magnetycznych i telefonów oraz jaki jest ich związek z przychodami firmy "D." w roku 2001; 3) wydatków na rozmowy telefoniczne z aparatu telefonicznego stacjonarnego nr [...]. Z ustaleń organów podatkowych wynikało, iż faktycznie z telefonu korzystali obydwoje małżonkowie w sprawach związanych z funkcjonowaniem ich firm jak również prywatnie. W ocenie organu odwoławczego wydatki za korzystanie z telefonu należało podzielić na 3 części tj. przypadające w 1/3 na działalność firmy "D.", w 1/3 na działalność męża Strony i w 1/3 na rozmowy prywatne poza działalnością prowadzoną przez oboje małżonków; 4) wydatków na zakup wiertarki oraz leżaka. W odwołaniu pełnomocnik podnosił, iż zakup wiertarki miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, bowiem była ona używana przy produkcji obudów. Stwierdzając powyższe pełnomocnik nie określił czy i kiedy taka produkcja miała miejsce, natomiast z dokumentów przedłożonych przez Stronę do kontroli nie wynika, iż w firmie "D." prowadzona była jakaś produkcja. Zdaniem Izby Skarbowej, nieprawdziwy jest również argument w kwestii zaliczenia przez Stronę wydatku na zakup leżaka bujanego do celów reprezentacyjnych jako wydatku mieszczącego się w limicie 0,25 % przychodów, bowiem Strona sama zaewidencjonowała ten wydatek w kolumnie 14 księgi - przeznaczonej do wpisywania pozostałych wydatków. Zgodnie z objaśnieniami do podatkowej księgi przychodów i rozchodów wydatki na reprezentację mieszczące się w limicie winny być ewidencjonowane w kol. 12. Wpisując wydatek do kol. 14 p.k.p.i r. Strona sama określiła jego przeznaczenie jako inne wydatki nie mieszczące się w limicie reprezentacyjnym. Ponadto w toku postępowania kontrolnego jak również odwoławczego Strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów świadczących o przekazaniu tego leżaka na cele reprezentacyjne; 5) wydatków na zakup drukarki i innych akcesoriów komputerowych. Na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie organy podatkowe ustaliły, iż drukarka i inne akcesoria komputerowe są to urządzenia mogące pracować wyłącznie z komputerem i wraz z nim stanowią całość jako środek trwały. Wydatki poniesione na ich zakup zgodnie z przepisami art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne z tyt. zużycia środków trwałych dokonane zgodnie z przepisami art. 22 lit. a - 22 lit. o cyt. ustawy. Pełnomocnik w odwołaniu podnosił, że zakup drukarki w/g faktury nr 27121003 na kwotę 254,20 zł nie był związany z zakupem komputera. Zdaniem Izby Skarbowej, twierdzenie pełnomocnika nie znajduje jednak uzasadnienia w materiale zgromadzonym w sprawie; 6) wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego będącego własnością męża Strony. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 23 ust. l pkt 46 cyt. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu używania samochodu osobowego nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr. W celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu, podatnik obowiązany jest do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu według określonego wzoru. W razie braku tej ewidencji wydatki ponoszone przez podatnika nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Ewidencja ta winna być prowadzona oddzielnie dla każdego pojazdu w związku z kosztami ponoszonymi na jego użytkowanie w działalności. W przypadku Strony ewidencja ta była prowadzona nieprawidłowo. Przy czym podstawą do nie uznania za koszty uzyskania przychodów w firmie "D." wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] należącego do męża Strony, był brak związku tych wydatków z przychodami firmy; Na decyzję Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. pełnomocnik Strony wniósł skargę z dnia 17 lipca 2003 r. skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika Skarżącej, postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie prowadzone było nierzetelnie z naruszeniem przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 125 §1 ustawy - Ordynacja podatkowa, oraz z rażącym naruszeniem art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W przedmiotowej skardze pełnomocnik nie zgodził się z ustaleniami organu odwoławczego w przedmiocie nie uznania za koszt uzyskania przychodów: rezerwy na pokrycie nieściągalnych wierzytelności od firmy "M." Sp. z o.o., zakupu 200 sztuk kart magnetycznych do aparatów publicznych, 2/3 wydatków na usługi telekomunikacyjne, zakupu wiertarki, wydatków związanych z używaniem telefonów komórkowych, zakupu sprzętu komputerowego, wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego będącego własnością męża Skarżącej. Z uwagi na powyższe pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nie uznania za koszty uzyskania przychodów w/w wydatków. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Problematyka kosztów uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania każdego podatku dochodowego podstawowe znaczenie. Możliwość, bowiem zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wpływa bezpośrednio na wysokość dochodu będącego podstawą opodatkowania, a w konsekwencji na wysokość należnego zobowiązania. Nic, więc też dziwnego, że problematyka ta należy do najbardziej konfliktogennych w ustawach podatkowych. Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów, określona w art. 22 ust. 1 updof jest oparta na swoistej klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkami taksatywnie wymienionymi w art. 23 powołanej ustawy. Wykładnia gramatyczna użytego przez ustawodawcę pojęcia "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" oznacza, że podatnik ma możliwość odliczania dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Z powyższego wynikają dwie konstatacje, a mianowicie, że to na podatniku, spoczywa ciężar prezentacji dowodu oraz że warunkiem odliczenia wydatków od przychodu jest udokumentowanie faktu ponoszenia wydatku w sposób niebudzący wątpliwości. Nadmienić w tym miejscu należy, iż obowiązek zaprezentowania dowodu, wywodzony z treści przywołanego przepisu stanowi wyjątek od ogólnej zasady wynikającej z art.122 i 187 ordynacji podatkowej. Pierwszy z nich stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z jego treści można wywieść jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego zasadę prawdy obiektywnej. Zasada prawdy obiektywnej (materialnej) jest zasadą kierowniczą dla osiągnięcia celu postępowania wyjaśniającego. Została wprowadzona po to, aby zagwarantować w każdej sprawie stworzenie rzeczywistego obrazu stanu faktycznego sprawy tak, aby uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Natomiast drugi przepis obliguje organ podatkowy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie. Nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, że nie udowodnienie danej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W związku z powyższym powiedzieć należy, że omawiana zasada (prawdy obiektywnej) doznaje pewnych ograniczeń, w tych przypadkach, gdy przepisy materialnego prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek przedstawienia dokumentów lub wykazania pewnych faktów. Artykuł 22 ust. 1 ustawy o pdof jest właśnie przykładem przepisu, z którego wynika obowiązek prezentacji faktu, w przedmiocie wpływu wydatku na uzyskane przychody. Mając na uwadze przedmiot sporu, składający się z kilku pozycji kosztowych niezbędna stała się powyższa analiza przywołanych przepisów. Nawiązując teraz do konkretnych zarzutów postawionych zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, co następuje. Zarzut pierwszy związany jest z nie uznaniem jako koszt uzyskania przychodów rezerwy, jaka została utworzona na poczet wierzytelności, którą uznano jako nieściągalną w kwocie 103.917,50zł. Zarzut ten jako jedyny, zaprezentowany w środku zaskarżenia, Sąd uznał za uzasadniony. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż rzeczywiście rezerwę utworzono nieprawidłowo poprzez obniżenie przychodów w księdze przychodów i rozchodów, zamiast przez utworzenie rezerwy w ramach kosztów. Jednak ten błąd nie mógł zadecydować o nie uznaniu rezerwy jako koszt uzyskania przychodów, gdyż faktycznie podatnik wyraził wolę utworzenia rezerwy, dokonując stosownego zapisu w księdze. Zgodnie z art. 23 ust. 3 pkt 4 ustawy o p.d.o.f. nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika na drodze powództwa sądowego. W tej konkretnej sprawie zostały wydane dwa nakazy zapłaty w postępowaniu nakazowym, które zostały zaskarżone przez dłużnika (kontrahenta skarżącej). Taki stan faktyczny wyczerpuje wszystkie przesłanki, które muszą być spełnione dla utworzenia rezerwy. Wytoczono powództwo, które jest zwalczane przez pozwanego. Mając na uwadze powyższe przyjąć należało, że rezerwa została utworzona w sposób prawidłowy. W zakresie drugiego z zarzutów - zakup 200 kart magnetycznych do aparatów telefonicznych - stwierdzić należy, iż Sąd ocenił rozstrzygnięcie organów podatkowych jako nienaruszające prawa. Sąd uznał jako niewiarygodne umowy dołączone do akt sprawy dopiero po otrzymaniu protokołu z kontroli. Z protokołu kontroli wynika, że Skarżąca w toku kontroli oświadczyła, iż przedstawiła wszystkie dokumenty dotyczące kontroli, tj. te związane ze zobowiązaniem podatkowym za 2001 r. Wśród tych dokumentów nie było ani jednej umowy o usługi transportowe zawartej z podwykonawcami. Dopiero po otrzymaniu protokołu kontroli, składając wyjaśnienia do protokołu z dnia 28.09.2002r. pełnomocnik Strony załączył 6 sztuk kserokopii takich umów zawartych w latach 1999 - 2001, z których wynikał obowiązek przekazania kart magnetycznych podwykonawcom. Składając wyjaśnienia do protokołu przesłuchania w dniu 15.05.2003 r. Strona nie przedłożyła żadnych innych umów zawartych z podwykonawcami usług transportowych w 2001r.były jednorazowe ustne zlecenia, a po wykonaniu usług podwykonawcy wystawiali faktury, które ewidencjonowano w kosztach uzyskania przychodów. Z analizy zapisów w księdze przychodów i rozchodów za 2001 r. wynika, że w ciągu całego roku usługi transportowe były wykonywane przez tych samych podwykonawców, z którymi Skarżąca umów pisemnych nie zawierała. Reasumując powyższe, Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż zgromadzony materiał dowodowy i wyjaśnienia Skarżącej wskazują, że sporne umowy zostały sporządzone na potrzeby postępowania podatkowego. Potwierdzeniem zaprezentowanego stanowiska są ceny za jeden kurs, znajdujące się w fakturach wystawionych przez podwykonawców usług transportowych, które nie pokrywają się z cenami określonymi w §8 załączonych umów o usługi transportowe. Z treści § 2 kontrowersyjnych umów wynika, że zlecająca zobowiązuje się na własny koszt umożliwić zleceniobiorcy kontakt z firmą "D." między innymi przez przekazanie telefonu komórkowego. Natomiast z billingów z tych telefonów wynika, że rozmowy prowadzone z tych aparatów z numerem telefonu Skarżącej stanowiły znikomą część prowadzonych rozmów (na 33 połączenia tylko 5 było z telefonem Skarżącej). W toku przesłuchania Strona nie była w stanie określić, w jakich sprawach i z kim były prowadzone rozmowy telefoniczne z przekazanych podwykonawcą kart magnetycznych i telefonów komórkowych i jaki jest ich związek z przychodami firmy "D." w roku 2001r. W związku z tym, że Skarżąca nie wykazała związku poniesionych wydatków - na przedmiotowe karty - z przychodami 2001r., należało przyjąć, iż sporne wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Kolejny przedmiot sporu dotyczący wydatków za usługi telekomunikacyjne związane z wykorzystywaniem telefonów stacjonarnych i jednego telefonu komórkowego, zaewidencjonowane w całości w kosztach firmy D. należało - zdaniem sądu - podzielić na trzy części. Postępowanie wyjaśniające wykazało, bowiem, że z telefonów tych były prowadzone rozmowy przez męża skarżącej, który prowadził indywidualną działalność gospodarczą, jak również były prowadzone rozmowy prywatne. Stąd też organy słusznie uznały tylko 1/3 wydatków związanych z tymi telefonami za koszt uzyskania przychodów. Następnym spornym wydatkiem zaliczonym przez Stronę do kosztów uzyskania przychodów jest zakup wierteł i wiertarki. Początkowo Strona twierdziła, iż zakup wiertarki był związany z produkcją obudów. Analiza faktur wykazała jednak, że Skarżąca nie uzyskiwała w ogóle przychodów z działalności produkcyjnej. Później podniosła, że wiertarka była wykorzystywana do naprawy uszkodzeń wyrządzonych przez podwykonawców. Organ drugiej instancji - słusznie zdaniem Sądu - przyjął, że ewentualne uszkodzenia obciążają podwykonawców. Wydatek w takiej sytuacji, na zakup wiertarki i wierteł nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów, bowiem Strona nie wykazała związku z uzyskiwanymi przychodami. Innym spornym wydatkiem są koszty związane z usługami sieci telefonii komórkowej. Uzasadnienie strony w tym przedmiocie opiera się na umowach, które uznano za niewiarygodne. Z żadnych innych dowodów ten obowiązek nie wynika, a Strona poza powołaniem się na ten zapis niczym innym związku z przychodami firmy "D." nie wykazała. Zauważyć należy, że w 2001r. usługi transportowe dla firmy Skarżącej wykonywało wielu podwykonawców, obowiązek wynikający z treści § 2 przedstawionych przez Stronę umów dotyczył tylko tych, z którymi zostało sporządzone te sześć spornych umów. Wobec pozostałych podwykonawców - zdaniem Strony - taki obowiązek nie istniał, a mimo to stawki za jeden kurs transportu przyjęty w wystawionych fakturach był taki sam jak i dla podwykonawców, z którymi umowy zawarto. Wskazuje to jednoznacznie na nierzetelność przywołanych przez Skarżącą umów. Wydaje się niemożliwe, aby racjonalnie działający podmiot gospodarczy, w opisanym stanie faktycznym zdecydował się na ponoszenie dodatkowych kosztów w postaci zakupu telefonów komórkowych i kart magnetycznych, w sytuacji, gdy te same usługi mógł uzyskać od innych kontrahentów bez dodatkowych nakładów. Billingi wskazują, że z aparatów tych tylko w 1/7 rozmowy były prowadzone z aparatem p. F., co wcale nie oznacza, że dotyczyły firmy Skarżącej . Wobec nie wykazaniem związku tych wydatków z przychodami nie można było uznać tych wydatków jako kosztu uzyskania przychodu. Następnym przedmiotem sporu są wydatki na zakup komputera i akcesoriów komputerowych. Sąd przyjął, że drukarka i inne akcesoria komputerowe są elementami, które mogą pracować wyłącznie z komputerem i wraz z nim stanowią całość jako środek trwały. Wydatki poniesione na ich zakup podlegają amortyzacji, kosztem zaś są odpisy amortyzacyjne. Takie stanowisko wyrażał już w swoim orzecznictwie NSA (por. wyrok z dnia 4.11.1998r. sygn. akt S.A./Rz 523/97, wyrok z dnia 3.04.1998r. sygn. akt I S.A./Lu 264/97). Ostatni przedmiot sporu dotyczy wydatków związanych z używaniem do działalności samochodu marki [...]. Organy słusznie przyjęły, że podróże dotyczyły zakupu części, a te z kolei były związane z działalnością handlową męża Skarżącej, który prowadził działalność handlową, w przeciwieństwie do Skarżącej. Sąd akceptuje ocenę organów, że podstawą do nie uznania za koszty uzyskania przychodów w firmie D. wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego, należącego do męża Podatniczki był brak związku tego wydatku z uzyskiwanymi przychodami. Analizując przedłożone ewidencje przebiegu pojazdu - słusznie organ stwierdził - że w miejscu na opis trasy wyjazdu wpisywano miejscowości nie mające żadnego związku z przychodami firmy w 2001 r. Również do protokołu przesłuchania Skarżąca nie potrafiła wskazać z kim odbywała się kooperacja - wpisywana do ewidencji jako cel podróży. Ponadto nie potrafiła powiedzieć, jaki był efekt tych wyjazdów. Zasadne w takim przypadku było nie uznanie wydatków związanych z używaniem samochodu [...]. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że niesłuszne są zarzuty w zakresie naruszenia przez organy zasad naczelnych postępowania podatkowego (art. 121§1, 122, 124 i 125§1 ordynacji podatkowej). Stwierdzić w tym miejscu należy, iż Skarżąca brała czynny udział w postępowaniu kontrolnym oraz, że nie miała żadnych uwag co do sposobu prowadzenia kontroli. Zgromadzony materiał dowodowy świadczy o tym, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skarżąca nie skorzystała ze stworzonej jej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Reasumując, powiedzieć należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ordynacji podatkowej nie są zasadne. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.