III SA/Wa 1015/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych sprawy ze skargi B.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2011 r. postanawia: oddalić wniosek Skarżąca – B.D. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 2011 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 16 kwietnia 2015 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Pismem z dnia 5 czerwca 2015 r. pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi z uwagi na niezawinione uchybienie terminowi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wezwanie zostało doręczone w dniu 11 maja 2015 r. zaś od 13 maja do 27 maja 2015 r. pełnomocnik przebywał na zwolnieniu lekarskim. Do wniosku pełnomocnik załączył oryginał pełnomocnictwa oraz niepoświadczoną za zgodność z oryginałem, nieczytelną kserokopię zwolnienia lekarskiego. Ponadto wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2015 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do złożenia czytelnej kopii załącznika do wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie poinformowano pełnomocnika skarżącej, iż załączona do przedmiotowego wniosku kopia zwolnienia lekarskiego jest nie czytelna (brak widocznego tekstu) i nie pozwala na jej odczytanie. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w trybie art. 73 p.p.s.a. z dniem 7 lipca 2015 r. W zakreślonym terminie pełnomocnik Skarżącej nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 i art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. ) - dalej: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl tego artykułu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takie, których strona przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mogła usunąć. Art.87 § 2 p.p.s.a. nie uzależnia przy tym możliwości przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, rozumianej jako zamierzone działanie sprzeczne z regułami postępowania bądź powstrzymanie się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, polegającego na niedołożeniu należytej staranności (...). (por.: wyrok NSA z 21.12.2006r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725). Oceniając w tym kontekście działanie pełnomocnika skarżącej, nie można przyjąć, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi było niezawinione. W szczególności za niedającą się przezwyciężyć przeszkodę, nie mogą być uznane okoliczności faktyczne powołane we wniosku o przywrócenie terminu związane z chorobą pełnomocnika. Należy podkreślić, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania prowadzonej działalności zawodowej, by odpowiednio zabezpieczać interesy swoich klientów również w przypadku choroby, czy innych przeszkód losowych. Stąd też wskazać należy, że o braku winy można mówić w sytuacji, gdy dana przeszkoda w dokonaniu czynności (jak np. choroba) skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi do wniosku, że zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Innymi słowy, jeżeli przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie, to zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o niemożności stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. Sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie sądowym funkcjonuje bowiem pogląd, że nie każda choroba – niezdolność do pracy, powinna być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą niedokonanie w terminie czynności procesowej, lecz jedynie taka, która rzeczywiście uniemożliwia dokonanie takiej czynności (por. postanowienia NSA: z dnia 10 kwietnia 2008 r., II OZ 310/08, z dnia 29 września 2012 r., sygn. akt I OZ 713/12, z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I OZ 310/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu wywodzona jest, wyłącznie z faktu niezdolności do pracy, która zdaniem pełnomocnika potwierdzona została wystawionym zaświadczeniem lekarskim. Sąd zauważa, iż załączona do wniosku przez pełnomocnika Skarżącej kopia zwolnienia lekarskiego jest nieczytelna do tego stopnia, iż nie można odczytać wobec kogo stwierdzono niezdolność do pracy, okresu niezdolności do pracy, charakteru niezdolności do pracy, a także daty wystawienia dokumentu. Pomimo wezwania pełnomocnik Skarżącej nie nadesłał czytelnej kopii powyższego zwolnienia lekarskiego. W związku z powyższym w ocenie Sądu nie można stwierdzić, czy faktycznie niemożliwym było dokonanie czynności procesowej przez pełnomocnika Skarżącej lub też zlecenie dokonania czynności procesowej innej osobie. Z twierdzeń i dokumentów przedstawionych przez pełnomocnika nie wynika by niemożliwy był jego kontakt z otoczeniem, w szczególności ze Skarżącą. Z treści wniosku nie wynika również, by pełnomocnik – w związku ze swoją chorobą – podjął starania w nawiązaniu kontaktu z mocodawcą w celu poinformowania, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych nie będzie w stanie dokonać samodzielnie tych czynności. Tym bardziej, że czynność ta nie była obarczona przymusem adwokacko-radcowskim i uzupełnić powyższe braki formalne skargi mogła także sama strona, działając osobiście. Tym samym w ocenie Sądu pełnomocnik nie wskazał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.