III SA/Wa 1016/15

Dnia 17 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. i M. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżący M. B. i P. B. zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na takie m. in. okoliczności jak: brak znacznych dochodów, utrzymywanie się przede wszystkim ze stosunku pracy przy uprzednim funkcjonowaniu dobrze prosperującej firmy, obsługa zobowiązań. Wyjaśnili, że działalność gospodarcza Skarżącego opiera się obecnie na wynajmie części pomieszczeń służących w przeszłości wykonywaniu działalności gospodarczej. Do majątku zaliczyli nieruchomość rolną o powierzchni ponad 57 ha i nieruchomości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podali zestawienie kosztów gospodarstwa domowego, wśród których wymienili gaz, prąd (460 zł), wodę, kanalizację (60 zł), koszty ogrzewania mieszkania (350 zł), telefon (100 zł), ubezpieczenie na życie (60 zł), pozostałe wydatki (1.200 zł). Skarżący wskazali źródła utrzymania i wysokość osiąganego dochodu. Ujawnili mianowicie, że z tytułu umowy o pracę Skarżący uzyskuje dochód w wysokości 1.244,16 zł, z tytułu renty inwalidzkiej 415,71 zł, zaś z działalności gospodarczej do lipca 2015 r. poniósł stratę w wysokości 87.639,05 zł. Skarżąca w 2014 r. uzyskała dochód w wysokości 1.773,86 zł. Skarżący przedstawili ewidencję środków trwałych, zeznania podatkowe, zestawienie wysokości kredytów. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. odmówił Skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 2 października 2015 r. Skarżący wnieśli sprzeciw od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu podnieśli, że wszelkie ustalenia Sądu nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Skarżący podkreślili, że nie posiadają środków na opłacenie kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt. 2 cyt. wyżej przepisu). W świetle tego artykułu szczególnie istotne jest możliwie najbardziej dokładne ustalenie rzeczywistej kondycji finansowej strony (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2007 r., II FZ 214/07, niepubl.). W tym celu strona zobligowana jest przedstawić Sądowi nie tylko subiektywny opis zaistniałych faktów, ale przede wszystkim obiektywne dowody na ich potwierdzenie. Innymi słowy fakty te powinny być uwiarygodnione, tak aby Sąd miał przekonanie, co do trafności swojej oceny możliwości finansowych strony. Uchylenie się strony od rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji materialnej, w szczególności w uzupełniającym postępowaniu, o którym mowa w art. 255 P.p.s.a., stanowi przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (por. post. NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II OZ 1112/06, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Prawo pomocy jest przyznawane osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia). Mimo to ubiegający się o taką pomoc powinni poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które winny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Skarżący, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym powinni wykazać, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, przedstawiając, także na wezwanie, niezbędną dokumentację źródłową oraz składając stosowne oświadczenia. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy jak również okoliczności faktyczne sprawy, należy stwierdzić, iż brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku Skarżących. Skarżący bowiem, zdaniem Sądu, nie wyjaśnili w sposób szczegółowy i wystarczający swojej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych. Przede wszystkim nie udokumentowali wyciągów z rachunków bankowych. Wyciągi takie są niezbędne dla oceny możliwości płatniczych strony poprzez zobrazowanie jakiego rzędu wpływy pieniężne osiąga i w jakich wysokościach następuje ich dystrybucja. Inaczej mówiąc wyciąg bankowy daje rzeczywisty obraz operacji dokonywanych na rachunku, a więc przedstawia rzeczywistą płynność finansową jego właściciela. Z nadesłanych materiałów nie wynika też czy na posiadanych gruntach rolnych o powierzchni ponad 57 ha Skarżący prowadzą działalność rolniczą. Jako źródła utrzymania wskazali bowiem jedynie stosunek pracy Skarżącego, jego rentę inwalidzką oraz działalność gospodarczą. Nie wiadomo również czy do gruntów tych otrzymują dopłaty, a jeśli tak to w jakiej wysokości. Brak jest nadto danych na temat źródeł dochodu Skarżącej. Skarżący nie udokumentowali także wysokości bieżących wydatków gospodarstwa domowego. Wskazali jedynie, że wynoszą one 2.230 zł. Ponadto nie wiadomo na jakim dokładnie poziomie kształtują się aktualnie przychody i koszty ich uzyskania osiągane przez Skarżącego z działalności gospodarczej. Podał on tylko, że do lipca 2015 r. poniósł stratę w wysokości 87.639,05 zł. Z tych wszystkich względów uznać należało, że brak jest pełnej i wyczerpującej informacji na temat sytuacji majątkowej Skarżących. Nawet jednak te informacje, które ujawnili nie dają podstaw do stwierdzenia, że opłacenie przez Skarżących kosztów postępowania w niniejszej sprawie spowoduje negatywne skutki w odniesieniu do ich sytuacji bytowej, jak tego wymaga art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący dysponują bowiem znacznym majątkiem, w tym nieruchomościami, co obrazuje ewidencja środków trwałych. Nadto są oni w stanie wygospodarować odpowiednie kwoty pieniężne na obsługę zobowiązań kredytowych o charakterze cywilnoprawnym. Nie sposób zatem uznać, że nadmiernym obciążeniem będzie dla nich poniesienie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Podobnie o możliwościach płatniczych Skarżącego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 6 października 2015 r. (II FZ 688/15) i 30 września 2015 r. (II FZ 776/15). O możliwościach tych świadczy także fakt opłacenia wpisów należnych w ostatnio zawisłych przed tutejszym Sądem sprawach – jak choćby w sprawie III SA/Wa 2297/15, III SA/Wa 2296/15, III SA/Wa 2295/15, III SA/Wa 2097/15, III SA/Wa 1658/15, III SA/Wa 1121/15. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 oraz art. 260 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.