III SA/Wa 1069/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. określił kwotę podatku od towarów i usług do zapłaty (rozwiązanej [...] s. c.) na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. P. (dalej jako Strona, Skarżąca) oraz R. P. - wspólników rozwiązanej [...] s. c. za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r. w kwocie 2.729.608,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości w wysokości [...] zł. Decyzja została doręczona Stronie w sposób zastępczy w dniu 3 lipca 2017 r., zgodnie z art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa. Pismem z dnia 22 listopada 2017 r., nadanym w tym samym dniu w placówce pocztowej, Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Strony podniósł, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Po pierwsze nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, a Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania we właściwym terminie. Po drugie wraz z niniejszym wnioskiem Strona złożyła odwołanie od decyzji oraz uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jej winy. Pełnomocnik Strony wskazał, iż w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku nie doszło do skutecznego doręczenia Stronie decyzji przez operatora pocztowego, co nastąpiło wyłącznie z winy tego operatora pocztowego na skutek błędu popełnionego przez pracowników – Urzędu Pocztowego w J.. W związku z brakiem wiedzy, gdzie czeka na Stronę przesyłka z organu podatkowego zawierająca decyzję i w jakim terminie można ją odebrać, nastąpiło uchybienie przez Stronę terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Przesyłka pocztowa zawierająca decyzję została wysłana przez organ podatkowy na adres J., ul. [...]. Z okazanej Stronie przez pracownika organu podatkowego koperty wynika, iż przesyłka była do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym w J. na okres 14 dni. Na kopercie znajduje się przekreślenie adresu "J., [...]"' i adnotacja "dosłać L., ul. [...]", co nie miało miejsca, ponieważ ww. przesyłka nigdy do Strony nie dotarła. Pełnomocnik Strony podał, iż w 03/2017 r. w Urzędzie Pocztowym w J. została dokonana przez Skarżącą pisemna dyspozycja poprzez wypełnienie formularza o przekierowaniu/dosłaniu kierowanej korespondencji z adresu J. ul. [...] na adres L., ul. [...]. Zmiana miejsca zamieszkania Strony spowodowana była czasową sytuacją osobistą Strony, która przebywała tymczasowo u rodziców w związku z koniecznością pomocy i opieki nad starszym synem Strony ze względu na ostatnie tygodnie ciąży Strony i opieką nad Stroną po porodzie. Pełnomocnik Strony podniósł, iż Strona posiadając wiedzę o toczących się postępowaniach podatkowych, mając na względzie ich wagę i konsekwencje finansowe, na bieżąco monitorowała napływającą korespondencję z organów podatkowych. Dlatego była zaskoczona uzyskaniem informacji, iż na przełomie 06,07/2017 r. nie odebrała przesyłki zawierającej decyzję. W ocenie Strony niemożliwym jest to, że Strona nie odebrała przedmiotowej decyzji, gdyż powinny do niej dotrzeć co najmniej 4 zawiadomienia: 2 do Strony i 2 do brata Strony w odstępie 7 dni, tym bardziej, że taka sama przesyłka zawierająca decyzję nie dotarła również do brata Strony - Pana R. P., który zamieszkiwał z rodzicami pod tym samym adresem. Zaistniała sytuacja budzi tym bardziej zdziwienie i niedowierzanie Strony, ponieważ niecały miesiąc później, tj. w 08/2017 r. w sposób skuteczny Strona odebrała pismo od tego organu podatkowego skierowane pod adres: J., ul. [...], dotyczące decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za inne miesiące w terminie umożliwiającym Stronie wniesienie odwołania. Pełnomocnik Strony wskazał również, iż nigdy nie było problemów w przepływie informacji między Stroną, a organem podatkowym, poza tym jednym wyjątkiem opisanym w niniejszym wniosku. Pracownicy organu podatkowego posiadali numer kontaktowy Strony i brata Strony, niejednokrotnie organ podatkowy korzystał z tej formy kontaktu. Parokrotnie różne dokumenty odbierane były osobiście w siedzibie organu podatkowego. Pełnomocnik Strony podniósł, iż biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności Strona zapewnia, że nie było w jej interesie unikanie odebrania przesyłki poleconej od organu podatkowego, biorąc pod uwagę toczące się postępowania podatkowe. Brak odebrania korespondencji byłby działaniem na niekorzyść Strony, sprzecznym z logiką oraz doświadczeniem życiowym. Powyższe wzmacnia również to, że po zakończeniu kontroli za 07/2013 r. Strona wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli nie zgadzając się z jej ustaleniami. Przytoczone powyżej fakty potwierdzają, w ocenie pełnomocnika Strony, że nie posiadała ona wiedzy o przesłanym liście zawierającym decyzję. Brak skutecznego doręczenia decyzji został spowodowany błędem pracowników operatora pocztowego, którzy w wyniku przeoczenia, pomimo adnotacji na kopercie o odesłaniu pod adres w L. nie przekierowali/nie dosłali ww. korespondencji na właściwy adres Strony. O tym, że przesyłka zawierająca decyzję nigdy nie dotarła do L. świadczy brak jakichkolwiek pieczątek na kopercie Urzędu Pocztowego w L.. Pełnomocnik Strony podniósł również, iż brak skutecznego doręczenia decyzji może wynikać z zaniedbania listonosza, który nie dopełnił w sposób prawidłowy obowiązku dostarczenia przesyłki, poprzez wrzucanie do skrzynki na listy zawiadomienia/awiza. Pełnomocnik Strony podał również, iż w dniu 15.11.2017 r. Strona dowiedziała się od brata - Pana R. P., iż jest jakaś korespondencja z organu podatkowego. Brat Strony odebrał w dniu 10.11.2017 r. na poczcie upomnienie z dnia 09.10.2017 r., wzywające do uregulowania zaległości podatkowej za 07/2013 r. Nie wiedział, z czego wynika owo upomnienie, więc udał się w dniu 14.11.2017 r. do Urzędu Skarbowego w L., aby uzyskać informacje i wyjaśnić sprawę. Okazało się, że upomnienie dotyczyło postępowania egzekucyjnego związanego z niedoręczoną decyzją. Pracownik organu podatkowego pokazał bratu Strony potwierdzenie zwrotu nieodebranej w terminie przesyłki wraz z kopertą adresowaną na Stronę. Mimo wyraźnej prośby brata Strony, pracownik organu podatkowego odmówił pokazania korespondencji, która nie została odebrana. W związku z zaistniałą sytuacją w dniu 16.11.2017 r. Strona osobiście udała się do organu podatkowego w celu odebrania decyzji i zapoznania się z dokumentacją. Kopię decyzji Strona otrzymała we czwartek, tj. 16.11.2017 r. Strona złożyła wraz z przedmiotowym wnioskiem odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].06.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...].02.2018 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, iż wnosząc przedmiotowe podanie Strona dopełniła czynności, dla której był określony termin, złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].06.2017 r. w dniu 22.11.2017 r. Z uwagi na to, iż ww. decyzja została doręczona w sposób zastępczy w dniu 03.07.2017 r., termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 17.07.2017 r., zatem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, iż odwołanie z dnia 22.11.2017 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., o ile nie budzi zastrzeżeń dochowanie przez Stronę wymogów formalnych przepisu art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, to jednak okoliczności przywołane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie uprawdopodobniają braku winy Strony w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. Organ stwierdził, iż poza gołosłownym twierdzeniem, iż nie doszło do skutecznego doręczenia Stronie decyzji przez operatora pocztowego, co nastąpiło wyłącznie z winy tego operatora pocztowego na skutek błędu popełnionego przez pracowników Urzędu Pocztowego w J., którzy w wyniku przeoczenia, pomimo adnotacji na kopercie o odesłaniu pod adres w L. nie przekierował i nie dosłali ww. korespondencji na właściwy adres Strony, jak również powyższe może wynikać z zaniedbania listonosza, który nie dopełnił w sposób prawidłowy obowiązku dostarczenia przesyłki, poprzez wrzucanie do skrzynki na listy zawiadomienia/awiza, Skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że taka okoliczność rzeczywiście wystąpiła. Nie przedstawiła pisemnej dyspozycji złożonej na formularzu o przekierowaniu/dosłaniu kierowanej korespondencji z adresu J., ul. [...] na adres L., ul. [...], na którą powołuje się we wniosku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podkreślił, iż nie kwestionuje, iż w przypadku wskazanego operatora pocztowego mogło dojść do pewnych nieprawidłowości w doręczaniu przesyłek, to brak dowodów na potwierdzenie, iż w przypadku Skarżącej właśnie do takich nieprawidłowości doszło. Zauważył, iż Skarżąca nie udowodniła, iż podjęła jakiekolwiek kroki reklamacyjne u doręczyciela w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, po zorientowaniu się, iż wydanej w dniu [...].06.2017 r. decyzji nie otrzymała. Organ podkreślił, iż Strona zdawała sobie sprawę z toczącego się wobec niej postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości zlikwidowanej spółki cywilnej, wszczętego postanowieniem z dnia [...].12.2016 r. doręczonym Stronie w dniu 11.01.2017 r. W toku przedmiotowego postępowania Strona odbierała kierowaną do niej korespondencję, w tym postanowienia z art. 180, art. 200 i art. 140 ustawy Ordynacja podatkowa. Zauważył również, iż w dniu 03.03.2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał postanowienie o przedłużeniu terminu załatwienia ww. sprawy do dnia [...].05.2017 r. (ostatnie pismo odebrane przez Stronę w toku postępowania). Ww. postanowienie zostało doręczone w dniu 16.03.2017 r. Strona winna mieć świadomość, iż do dnia 11.05.2017 r. może spodziewać się wydania decyzji w przedmiocie jej odpowiedzialności lub ewentualnego postanowienia o przedłużenia terminu załatwienia sprawy, skoro do tej pory takie postanowienia otrzymywała. Pomimo upływu nowego terminu załatwienia sprawy, wskazanego w postanowieniu, Strona nie podjęła żadnych działań w celu ustalenia w organie podatkowym, czy postępowanie wobec niej zostało zakończone w przewidywanym terminie czy też trwa dalej. W ocenie Organu powyższe działania mogłyby ustrzec ją przed późniejszymi negatywnymi konsekwencjami niedochowania terminu do wniesienia odwołania. Ponadto zauważył, iż nawet jeśli Strona złożyła w Urzędzie Pocztowym dyspozycję dotyczącą przekierowania na inny adres korespondencji, to nie zwalniało jej z aktualizacji danych adresowych w Urzędzie Skarbowym w L. w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym. Wskazał, iż organ pierwszej instancji był w posiadaniu adresu Strony dostępnego w Centralnym Rejestrze Podatników (CRP Serce), tj.: ul. [...],[...]. Adres ten został zmieniony przez Stronę dopiero w dniu 15.12.2017 r. poprzez złożenie formularza ZAP-3. Zaznaczył, że Skarżąca jako osoba fizyczna jest podatnikiem w rozumieniu art. 7 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Na podatniku ciąży obowiązek informowania organów podatkowych o zmianie swoich danych adresowych dotyczących miejsca jego zamieszkania, gdyż organy podatkowe muszą mieć zapewnioną możliwość sprawnego działania, w tym pewność skuteczności doręczeń pism procesowych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, iż w niniejszej sprawie decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].06.2017 r. prawidłowo została wysłana na adres Strony dostępny w Centralnym Rejestrze Podatników (CRP Serce), tj.: ul. [...],[...] i była awizowana w dniu 19.06.2017 r. oraz w dniu 27.06.2017 r. Zastępcze doręczenie ww. decyzji nastąpiło z dniem 03.07.2017 r. (z upływem 14-tego dnia od daty pierwszej awizacji), zgodnie z art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Podkreślił, iż Strona winna mieć świadomość, iż wszelka korespondencja kierowana do niej będzie trafiała pod wskazany adres, skoro nie zaktualizowała swoich danych adresowych w Urzędzie Skarbowym w L.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uznał, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...].06.2017 r. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła zaskarżanemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że Skarżąca: a) nie udowodniła tego, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winny, podczas gdy wystarczającym było uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, tego faktu oraz b) uznanie, że wobec przedstawionych przez Skarżącą okoliczności nie uprawdopodobniła ona faktu uchybienia terminu bez własnej winy; 2) art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych; Zdaniem Skarżącej, Dyrektor Izy Skarbowej w prowadzonym postępowaniu przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż rozstrzygnięcie nie jest oparte na przekonywujących podstawach. Zakwestionowała wskazane przez Dyrektora okoliczności, które jego zdaniem świadczą o niedbałości Skarżącej, przykładowo fakt, że Skarżąca powinna spodziewać się otrzymania decyzji podatkowej. Podniosła, iż doświadczenie życiowe oraz logika świadczy o tym, że żaden podatnik nie pozostaje non stop w gotowości, czekając że może organ podatkowy zainicjuje względem niego jakieś działania. Według Strony dojście do takiego wniosku nie wymaga żadnej wiedzy specjalistycznej a dojście do wniosku przeciwnego jest wyrazem braku życzliwości organu podatkowego oraz tendencyjnego prowadzenia postępowania podatkowego – gdyż łatwiej było organowi odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania niż odnosić się do uwag merytorycznych przedstawionych przez Skarżącą w odwołaniu złożonym wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W ocenie Strony taka praktyka jest niedopuszczalna. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie. W myśl art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznane w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Treść powyższego przepisu upoważniała zatem Sąd do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie z dnia [...].02.2018 r., w którym organ stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do jego wniesienia. W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że odwołanie Strony zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a Skarżąca dochowała wymogów formalnych przepisu art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Spór w sprawie dotyczy tego, czy okoliczności przywołane w tym wniosku uprawdopodobniają brak winy Strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ, odwołując się do stosownego orzecznictwa, prawidłowo stwierdził, że przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie Sąd podzielił stanowisko organu, iż Strona nie uprawdopodobniła, że wyłącznie z winy operatora pocztowego nie doszło do skutecznego doręczenia jej decyzji, na skutek błędu popełnionego przez pracowników Urzędu Pocztowego w J., którzy w wyniku przeoczenia, pomimo adnotacji na kopercie o odesłaniu pod adres w L. nie przekierowali i nie dosłali ww. korespondencji na właściwy adres Strony, czy też powyższe może wynikać z zaniedbania listonosza, który nie dopełnił w sposób prawidłowy obowiązku dostarczenia przesyłki, poprzez wrzucanie do skrzynki na listy zawiadomienia/awiza. Za takim stanowiskiem przemawiają następujące okoliczności prawidłowo wskazane przez organ: - świadomość Strony co do toczącego się wobec niej postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości zlikwidowanej spółki, z uwagi na doręczenie Stronie w dniu 11.01.2017 r. postanowieniem z dnia 19.12.2016 r. o jego wszczęciu; W toku przedmiotowego postępowania Strona osobiście odbierała kierowaną do niej korespondencję, w tym postanowienia z art. 180, art. 200 i art. 140 ustawy Ordynacja podatkowa; - świadomość Strony, iż do dnia 11.05.2017 r. może spodziewać się wydania decyzji w przedmiocie jej odpowiedzialności lub ewentualnego postanowienia o przedłużenia terminu załatwienia sprawy, skoro do tej pory takie postanowienia otrzymywała, z uwagi na to, że w dniu [...].03.2017 r. wydano postanowienie o przedłużeniu terminu załatwienia ww. sprawy do dnia 11.05.2017 r. (ostatnie pismo odebrane przez Stronę w toku postępowania); postanowienie to zostało doręczone Stronie w dniu 16.03.2017 r.; - pomimo powyższego nie podjęcie działań w celu ustalenia w organie podatkowym, czy postępowanie wobec niej zostało zakończone w przewidywanym terminie czy też trwa dalej; - oraz co najważniejsze - nie wypełnienie obowiązku informowania organów podatkowych o zmianie danych adresowych dotyczących miejsca zamieszkania pomimo planowania nieobecności pod adresem wskazanym urzędowi trwającym aż od 22.03.2017 r. do 22.03.2018 r.; nawet jeśli Strona, jak twierdzi, złożyła w Urzędzie Pocztowym dyspozycję dotyczącą przekierowania na inny adres korespondencji, to nie zwalniało to jej z obowiązku aktualizacji danych adresowych w Urzędzie Skarbowym w L. w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym; organ pierwszej instancji był w posiadaniu adresu Strony dostępnego w Centralnym Rejestrze Podatników (CRP Serce), tj.: ul. [...],[...]; Adres ten nie był dotychczas kwestionowany przez Skarżącą, nie był aktualizowany i został zmieniony przez Stronę dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie w grudniu 2017 r.; Strona winna mieć świadomość, iż wszelka korespondencja kierowana do niej będzie trafiała pod wskazany adres, skoro nie zaktualizowała swoich danych adresowych w Urzędzie Skarbowym w L.; - brak dowodów na podjęcie jakichkolwiek kroków reklamacyjnych u doręczyciela w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji i formułowania zarzutów co do wypełniania obowiązków przez pracowników operatora pocztowego. W odniesieniu do dowodów i twierdzeń Skarżącej w zakresie uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania Sąd podzielił w całości stanowisko organu. Dochowania należytej staranności nie dowodzi załączona do skargi kserokopia "Żądania dosyłania przesyłek i przekazów pocztowych" z dnia 22 marca 2017 r. Z informacji zawartych na tym piśmie wprawdzie wynika, że Skarżąca wnioskuje o przesyłanie korespondencji w okresie od 22.03.2017 r. do 22.03.2018 r. z jej dotychczasowego adresu w J., na adres w L., jednakże jest w nim zawarte wyraźne zastrzeżenie że dosyłaniu nie podlegają pisma w postępowaniu: karnym cywilnym, sądowo-administracyjnym, administracyjnym, podatkowym oraz pisma w sprawie naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów Skarżącej, że składając taką dyspozycje starannie dbała o swoje interesy i mogła zasadnie oczekiwać, że operator pocztowy wykona takie żądanie w zakresie dosłania decyzji, co do której Strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Skoro Skarżąca podpisała i złożyła powyższe żądanie dosłania zawierające ww. zastrzeżenie, nie sposób przyjąć, że działała w zaufaniu do operatora i miała podstawy oczekiwać wykonania takiego dosłania w stosunku do decyzji w postępowaniu podatkowym, którą niewątpliwie jest decyzja o określeniu kwoty do zapłaty podatku VAT oraz orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności. W związku z powyższym nie sposób uznać, że winę za niedoręczenie ww. korespondencji pod adresem ponoszą pracownicy operatora pocztowego, w szczególności listonosz, nawet, gdy na kopercie znajdującej się w aktach sprawy znajduje się adnotacja: "DOSŁAĆ [...]". Przekierowanie przez Urząd Pocztowy korespondencji w postępowaniu podatkowym na inny adres niż adres wskazany organowi do doręczeń spowodowałoby naruszenie przepisów dotyczących doręczeń zawartych w Ordynacji podatkowej. Przepisy te nie przewidują takiej instytucji. Pisma mają być doręczane pod wskazany przez Stronę adres do doręczeń. Zgodnie z art. 146 Ordynacji podatkowej w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń; w razie niedopełnienia tego obowiązku, w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem operatora pocztowego, pismo uważa się za doręczone pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Strona zdawała sobie sprawę z trwającego postępowania podatkowego, planowała nieobecność pod adresem wskazanym Urzędowi trwającą ok. 1 roku, nie podjęła niezbędnych działań mających na celu zapewnienie jej prawidłowego doręczenia korespondencji, w szczególności zgodnie z ustawowym obowiązkiem nie zawiadomiła o tym Urzędu. Z tych przyczyn nie ma podstaw do twierdzenia, że uprawdopodobniła ona brak winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd nie doszukał się nieprawidłowości w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w szczególności wskazanych w skardze naruszeń art. 162 § 1, art. 121 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, dlatego też na postawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.