III SA/Wa 1072/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber, sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne jako nieuzasadnionej oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego L., jako organ egzekucyjny, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] prowadził egzekucję do majątku Skarżącej – D. K.. W celu wyegzekwowania dochodzonej zaległości Naczelnik Urzędu Skarbowego L. zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2010 r. dokonał zajęcia wierzytelności Skarżącej z tytułu udziału w posiedzeniach Rady Osiedla, w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w L.. Pismem z dnia 3 grudnia 2010 r. Skarżąca wniosła do Dyrektora izby Skarbowej w L.skargę na ww. czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem W skardze Skarżąca podniosła, że w/w czynności egzekucyjnej dokonano sprzecznie z prawem, gdyż przed sądami administracyjnymi toczy się postępowanie dotyczące wymagalności egzekwowanej zaległości. Ponadto wskazała, że dokonanie zaskarżonej czynności egzekucyjnej jest zbyt uciążliwe. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. oddalił ww. skargę z dnia 3 grudnia 2010 r. jako bezprzedmiotową z uwagi na uchylenie zaskarżonej czynności. Pismem z dnia 19 stycznia 2011 r. Skarżąca wniosła zażalenie do Ministra Finansów. W zażaleniu Skarżąca podniosła, że pomimo wstrzymania wykonania decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia przedmiotowego postępowania postępowanie egzekucyjne jest nadal prowadzone. Ponadto ponownie kwestionowała wymagalność dochodzonego obowiązku. W dniu 7 lipca 2011 r. Minister Finansów po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie wydał postanowienie którym uchylił w całości zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. po ponownym rozpatrzeniu skargi z dnia 3 grudnia 2010 r. na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności Skarżącej z tytułu udziału w posiedzeniach, oddalił wniesioną skargę jako nieuzasadnioną. Dyrektor Izby Skarbowej w L. uznał, że czynności zajęcia wierzytelności z tytułu udziału w posiedzeniach dokonano zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, z późn. zm. dalej jako "u.p.e.a.") W dniu 16 września 2011 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie do Ministra Finansów. W zażaleniu Skarżąca podniosła, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie nie odniósł się merytorycznie do podniesionych w skardze zarzutów, ani nie rozpoznał kwestii nieistnienia obowiązku z uwagi na nieskuteczne i rażąco wadliwe zajęcie zabezpieczające. Ponadto wskazała, że tytuł wykonawczy nr [...], stanowiący podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, został jej doręczony po upływie terminu przedawnienia egzekwowanej zaległości, co wyklucza przerwanie biegu terminu przedawnienia z powodu niedopuszczalności i nieskuteczności zajęcia zabezpieczającego. Poza tym podkreśliła, że prowadzone postępowanie egzekucyjne zagraża jej egzystencji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2011r. Minister Finansów uznał, iż czynności egzekucyjnych zajęcia innych wierzytelności dokonano zgodnie z przepisami u.p.e.a. Wyjaśnił, iż w ramach tego środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 54 u.p.e.a. można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Organ zaznaczył, iż podstawę dokonania zajęcia wierzytelności Skarżącej z tytułu udziału w posiedzeniach Rady Osiedla stanowił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 22 grudnia 2005 r., zaktualizowany w dniu 5 lutego 2007 r., wystawiony na Skarżącą przez Naczelnika Urzędu Skarbowego L., którego odpis doręczono Zobowiązanej. Zajęcia wierzytelności dokonano zgodnie z art. 89 § 1 i 3 u.p.e.a. poprzez przesłanie do [...] Spółdzielni Mieszkaniowej - zawiadomienia z dnia [...] listopada 2010 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72 - 85 u.p.e.a. do wysokości egzekwowanych zaległości wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył organowi egzekucyjnemu oświadczenie, czy uznaje zajętą wierzytelność Skarżącej, czy przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętych wierzytelności kwoty na pokrycie egzekwowanych należności, lub z jakiego powodu odmawia. Ponadto odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności doręczono także Skarżącej. Organ podniósł, iż zajęcie wierzytelności stało się skuteczne z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności dłużnikowi zajętej wierzytelności. Minister Finansów podniósł, iż do w/w zajęcia wierzytelności Skarżącej wykorzystano druk zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, który odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druku w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541. z późn. zm.). Organ w odniesieniu do zarzutów Skarżacej wskazał, iż w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjne zastosował jako środek egzekucyjny - egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych uznając, iż zastosowany środek egzekucyjny jako najmniej uciążliwy dla Skarżącej. Jednocześnie wskazał, że w wyniku dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej nie doszło do zajęcia praw Skarżącej do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż brak było podstaw do dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej z uwagi na przedawnienie i brak wymagalności dochodzonych zaległości wyjaśnił, iż zarzuty te nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, iż zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z treścią skargi z dnia 3 grudnia 2010 r. na czynność egzekucyjną skierowaną do Naczelnika Urzędu Skarbowego L., postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] oraz zażaleniem z dnia 16 września 2011 r. Zaskarżone postanowienie Ministra Finansów dotyczy zajęcia wierzytelności z tytułu udziału w posiedzeniach Rady Osiedla. Tymczasem skarga, postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej oraz zażalenie nie dotyczą zajęcia wierzytelności z tytułu udziału w posiedzenia Rady Osiedla. Ponadto ponownie zakwestionowała wymagalność dochodzonego obowiązku. Skarżąca zarzuciła, że tytuł wykonawczy stanowiący podstawę dokonania zaskarżonych czynności egzekucyjnych doręczono jej po upływie terminu przedawnienia dochodzonego obowiązku, zaś o zajęciu innych wierzytelności została nieprawidłowo powiadomiona, gdyż druk powiadomienia o zajęciu prawa majątkowego nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreśliła, że nieprawdą jest, że skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego. Wskazała, że zgodnie z art. 1a u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Stąd też zdaniem Skarżącej zarzut dotyczący braku podstaw do dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej z uwagi na przedawnienie i brak wymagalności dochodzonego obowiązku podlega rozpatrzeniu w ramach skargi, o której mowa w art. 54 u.p.e.a.. Skarżąca podniosła, że pomimo tego, że nie ma pieniędzy na wykupienie leków, okularów, na naprawę uzębienia, naprawę samochodu, zakup benzyny i ściągnięciu prawie 30 tysięcy złotych to i tak od 9 lat organ prowadzi egzekucję. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 3 grudnia 2013 r. Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze ponadto podniosła, iż podstawa egzekucji była i jest niezgodna z prawem i nieskuteczna, gdyż zdaniem Skarżącej brak jest dokumentów dających podstawę do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec niej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W punkcie wyjścia zaznaczyć należy, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działań organów administracji publicznej, w tym postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "p.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd takich naruszeń prawa w działaniach organów administracji publicznej nie stwierdził. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. W myśl tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora. Skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Należy przy tym mieć na uwadze, że w ramach postępowania w tym trybie, ocenie podlegają jedynie czynności typu wykonawczego dokonane przez organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania, pod kątem ich zgodności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Przedmiotem kontroli w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne jest więc prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Dlatego poza zakresem kognicji pozostaje prawidłowość pozostałych czynności egzekucyjnych podjętych w toku przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, jak i innych czynności. Organ nadzoru oceniając zatem czynność egzekucyjną bada, czy w ramach dokonanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Skarga na czynności egzekucyjne nie może natomiast dotyczyć okoliczności enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a., które mogłyby stanowić podstawę zarzutów, jak również innych kwestii podlegających rozstrzygnięciu w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Trafnie zatem organ podnosi, że przedmiotem tego postępowania nie mogły być zarzuty dotyczące wymagalności, bądź istnienia przymusowo dochodzonego obowiązku. Analiza prawidłowości dokonanej czynności wykazała, że w niniejszej sprawie stosownie do art. 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych. Czynność egzekucyjna w została dokonana stosownie do dyspozycji zawartej w art. 89 powołanej wyżej ustawy, tzn. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią, a nadto doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazała, że zawiadomienie o zajęciu zostało podpisane przez uprawnionego pracownika, a jego forma odpowiadała formie przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.). Zajęcie to zostało doręczone Skarżącej w dniu 1 grudnia 2010 r. W ocenie Sądu w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ wykonał wszystkie czynności przewidziane w u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zawiera wszystkie elementy określone art. 67 § 2 u.p.e.a. Specyfika niniejszej sprawy polega na tym, że jak wynika z akt sprawy, zawiadomieniami z dnia 7 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. uchylił zaskarżoną czynność. Powodem uchylenia zajęcia było przekonanie organu egzekucyjnego o zastosowaniu środka egzekucyjnego w czasie kiedy postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone. W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów wyraził pogląd, że "przepis art. 54 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zakreślił zobowiązanemu czternastodniowy termin na wniesienie skargi na czynności egzekucyjne. Wniesienie skargi w tym terminie skutecznie wszczynało postępowanie wymagające jej merytorycznej oceny, bez względu na stan postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem sprawy bowiem stała się skarga. Zobowiązany, korzystając z tego środka zaskarżenia, uprawniony jest do uzyskania stanowiska organu nadzoru, co do zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, niezależnie od tego, czy postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, czy jest nadal w toku. W świetle powyższego wydanie rozstrzygnięcia formalnego w sprawie skargi na czynności egzekucyjne w przedmiotowej sprawie było niezasadne" (k. 615 akt administracyjnych). Stanowisko organu zażaleniowego jest zbieżne z argumentacją zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r. II FSK 209/09, w którym wskazano, że zakończenie postępowania egzekucyjnego nie niweczy możliwości wniesienia skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., ani nie stanowi przeszkody dla rozstrzygnięcia takiej skargi. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela. Prawidłowo zatem organ nadzoru dokonał merytorycznego rozpatrzenia wniesionego przez Skarżącą zażalenia. Sąd nie uwzględnił zarzutów Skarżącej, iż zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2013 r. jest sprzeczne ze skargą z dnia 3 grudnia 2011 r. na czynności egzekucyjne, z postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] września 2011 r. oraz z zażaleniem na ww. postanowienie z dnia 8 września 2011 r., gdyż zarówno skarga, postanowienie jak i zażalenie nie dotyczą zajęcia wierzytelności Skarżącej z tytułu udział w posiedzeniach Rady Osiedla. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Ministra Finansów, że zarówno skarga z dnia 3 grudnia 2010 r., postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2011 r., zażalenie z dnia 16 września 2011 r. jak i zaskarżone postanowienie dotyczą zajęcia wierzytelności Skarżącej w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Minister Finansów w wydanym postanowieniu doprecyzował jedynie źródło pochodzenia zajętej wierzytelności, gdyż z "Informacji o przychodach z innych źródeł oraz o niektórych dochodach z kapitałów pieniężnych" - PIT-8C(3) złożonej do Urzędu Skarbowego L. przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową, Skarżąca posiadała w [...] Spółdzielni Mieszkaniowej wierzytelności z tytułu udziału w posiedzeniach Rady Osiedla. Również argumentacja skargi, w której Skarżąca podnosi zastosowanie wobec niej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego nie może skutkować uwzględnianiem skargi z uwagi wcześniej wskazywane, iż skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Właśnie w pkt 8) ww. artykułu ustawodawca wskazuje, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji może być zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie może zaś być ten argument brany pod uwagę przy rozpatrywaniu skargi na czynności egzekucyjne. Biorąc pod uwagę powyższe analiza przebiegu zaskarżonej czynności egzekucyjnej potwierdziła, iż w stosunku do Skarżącej zastosowano zajęcie wierzytelności, z którego prowadzenie egzekucji było prawem dozwolone. Zgodnie z art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W związku z tym, wybór środków egzekucyjnych, które mają być zastosowane w konkretnym przypadku, powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku, przy czym organ egzekucyjny może stosować równocześnie kilka środków egzekucyjnych. W ocenie Sądu środek egzekucyjny będący przedmiotem badania został dokonany zgodnie z obowiązującą procedurą. Odnosząc się do zarzutów Skarżącej zawartych w skardze i złożonym na rozprawie piśmie procesowym dotyczących wadliwości wszczęcia postępowania zabezpieczającego, a w konsekwencji przedawnienia zobowiązania podatkowego Sąd wskazuje, iż kwestia prawidłowości dokonanego zabezpieczenia była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 28 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 886/06 zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. uznał za nieuzasadniony. Sąd ten wskazał, że dnia 16 listopada 2005 r. Skarżącej doręczono decyzję wydaną m.in. na podstawie art. 33 O.p. o zabezpieczeniu na jej majątku należności wynikających z przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku. W tym dniu i na tej podstawie dokonano także zajęcia zabezpieczającego należącego do skarżącej samochodu [...] z 1999 r. Następnie 15 grudnia 2005 r. doręczono Skarżącej decyzję wymiarową, a dnia 22 grudnia 2005 r. wystawiono tytuł wykonawczy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że dnia 15 grudnia 2005 r. zajęcie zabezpieczające przekształciło się z mocy prawa w zajęcie egzekucyjne, które to zajęcie, zgodnie z art. 1 a pkt 12 u.p.e. jest środkiem egzekucyjnym. Zatem za uprawniony przyjął wniosek, że z dniem 15 grudnia 2005 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Sąd podkreślił że Skarżąca została o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego powiadomiona o czym świadczy doręczenie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, protokołu zajęcia zabezpieczającego jak również decyzji wymiarowej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną Skarżącej od powyższego wyroku podzielił przytoczony wyżej pogląd sądu pierwszej instancji zgodnie z którym przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło 15 grudnia 2005r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 129/08). Wobec powyższego zarzuty Skarżącej w tym zakresie Sąd uznaje za nieuzasadnione, jak również wskazuje, że zawarte w uzasadnieniu skargi wywody dotyczące wadliwości decyzji o zabezpieczeniu jak również nieprawidłowości w doręczeniu zarówno tejże decyzji, jak i tytułu wykonawczego po upływie terminu przedawnienia zmierzają do zakwestionowania stanowiska zawartego w przywołanych wyżej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 886/06 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 129/08. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko sąd, który je wydał ale również inne sądy i organy. W niniejszej sprawie oznacza to, że Sąd rozpoznający sprawę związany jest ustaleniami dokonanymi w przywołanych wyżej wyrokach a w konsekwencji zobowiązany jest stwierdzić, że podnoszące przez Skarżącą zarzuty dotyczące wadliwości decyzji o zabezpieczeniu, trybu doręczenia tejże decyzji oraz kwestii przedawnienia są nieuzasadnione. W konsekwencji, pomimo subiektywnego przekonania Skarżącej o istnieniu powyższych nieprawidłowości nie można z nich wywodzić istnienia przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa przez organ egzekucyjny. Mając z kolei na uwadze zarzut prowadzenia postępowania w sposób opieszały Sąd stwierdza, że Minister Finansów wydając postanowienia o niezałatwieniu sprawy w terminie, wskazywał na konieczność wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, informował także o nowym terminie załatwienia sprawy - stosownie do wymogów wynikających z art. 36 §1 k.p.a. Sąd zauważa, że wielokrotne informowanie Skarżącej przez organ, że sprawa zostanie załatwiona w terminie późniejszym niewątpliwie narusza zasadę szybkości postępowania (art.12 k.p.a.), jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.