III SA/Wa 1087/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2008 r. spraw ze skarg P. S.A. w upadłości z siedzibą w S. na decyzje Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określających zobowiązania w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r. oddala skargi 1. Na rozprawie w dniu 1 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej określanej jako "p.p.s.a.") postanowił sprawy oznaczone sygn. akt III SA/Wa 1087/08, III SA/Wa 1088/08 i III SA/Wa 1089/08 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt III SA/Wa 1087/08. 2. Z akt spraw wynikało, iż w 2002 r. w spółce akcyjnej "P." – powoływanej dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" przeprowadzono kontrolę skarbową, w trakcie której ustalono, iż Spółka prowadząca działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami, dokonywała sprzedaży oleju napędowego podmiotom posiadającym środki transportu śródlądowego i inne jednostki nie wpisane do rejestru okrętowego i śródlądowego, nie płacąc przy tym należnego podatku akcyzowego. W wyniku kontroli [...] Urząd Skarbowy w S. wydał wobec Spółki trzy decyzje z dnia [...] lipca 2002 r. określające zobowiązania w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r. Od powyższych decyzji Spółka wniosła do Izby Skarbowej w S. odwołania z dnia 5 sierpnia 2002 r., żądając uchylenia zaskarżonych decyzji w całości oraz umorzenia postępowań w sprawach. Izba Skarbowa w S. decyzjami z dnia [...] października 2002 r. (doręczonymi ustanowionemu dla Spółki syndykowi masy upadłości dniu 5 listopada 2002 r.), uchyliła w części zaskarżone decyzje [...] Urzędu Skarbowego w S. i określiła zobowiązania w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r. 3. Z akt przedmiotowych spraw wynikało także, iż pismem z dnia 29 października 2007 r. B. P. syndyk masy upadłości Spółki, złożył wnioski o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji [...] Urzędu Skarbowego w S. - jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, powołując się na art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm. – dalej jako "ustawa Ord. pod."). W ocenie Syndyka powyższe decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem § 14 ust. 6 i § 29 ust. 1 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 119, poz. 1259. z późn. zm.). 4. Minister Finansów wydał w dniu [...] listopada 2007 r. trzy decyzje, w których na podstawie przepisu art. 249 § 1 i § 3 ustawy Ord. pod. odmówił wszczęcia postępowań w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej, w S. z uwagi na upływ terminu do wniesienia żądania o stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów powołał się na art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 926 – dalej określanej jako "nowela ustawy Ord. pod."), zgodnie z którym żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie przywołanej ustawy, podlega rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie noweli (tj. przed dniem 1 stycznia 2003 r.). W związku z powyższym, zgodnie z brzmieniem art. 249 § 1 ustawy Ord. pod. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy Ord. pod. obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003 r. powyższy roczny termin nie obowiązywał w razie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych na podstawie przepisów prawnych, które utraciły moc lub zostały uchylone bądź zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W takiej sytuacji, termin wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wynosił pięć lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym doręczono decyzję. W wydanych w przedmiotowych sprawach decyzjach Minister Finansów wyjaśnił, iż w sprawach nie zaistniała sytuacja określona w art. 250 § 1 ustawy Ord. pod. Przepisy, na podstawie których wydana została decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego oraz zaległość podatkową, nie utraciły mocy, nie zostały uchylone ani zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Stanowiły natomiast w chwili wydawania decyzji obowiązujące prawo. Wobec powyższego Spółkę obowiązywał roczny termin do wniesienia żądania o stwierdzenie nieważności decyzji. Termin ten nie został zachowany. 5. Od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 r. odmawiających wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w S., Spółka w dniu 18 grudnia 2007 r. (data wpływu 24 grudnia 2007 r.) wniosła odwołania, w którym zarzuciła zaskarżonym decyzjom m.in. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 3 i art. 210 § 4 ustawy Ord. pod., które zdaniem Spółki miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego będącego efektem braku zebrania i niewyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawach. Spółka zarzuciła również wydanym przez Ministra Finansów decyzjom naruszenie art. 249 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez błędne ustalenie, że okresem, po którym nie jest możliwe wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest jeden rok, podczas gdy w opinii Spółki prawidłowe ustalenia dokonane w sprawie wskazują, że terminem tym jest okres pięciu lat. Ponadto Spółka zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięć, tj. § 62 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz. U. z 1999r., Nr 109, poz. 1245 ze zm.) oraz § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. z 1999 r., Nr 105, poz. 1197 ze zm.) poprzez błędne ustalenie, że Spółka nie spełniała warunków do zastosowania przepisów określonych w § 62 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym oraz § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1999r. w sprawie podatku akcyzowego, podczas gdy analiza całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Spółki prowadzi do odmiennego wniosku. W związku z powyższymi zarzutami Spółka stosownie do art. 222 i art. 233 § 1 pkt 2a i § 2 ustawy Ord. pod. wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty spraw lub też uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie spraw wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Spółka w złożonych odwołaniach uzasadniając twierdzenie, iż Spółkę obowiązywał termin pięcioletni na złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wydanych przez Izbę Skarbowa w S., wskazała na pewne okoliczności faktyczne, które pojawiły się po wydaniu decyzji mogące wskazywać, iż ww. decyzje wydane przez Izbę Skarbową w S. w dniu jej doręczenia nie były decyzjami ostatecznymi, co w konsekwencji jej zdaniem mogło mieć istotne znaczenie dla oceny decyzji Ministra Finansów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Spółka wskazała mianowicie na fakt, iż po dokonaniu w dniu 21 października 2002 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. zgłoszenia wierzytelności (w wysokości 1.105.514.00 zł.) do Sędziego Komisarza w związku z toczącym się postępowaniem upadłościowym wobec Spółki, w dniu 3 kwietnia 2003 r. i 31 maja 2005 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. dokonał zgłoszenia korekt wierzytelności (cyt.) "w związku ze zmianami w stanie zaległych zobowiązań podatkowych upadłej spółki". Zdaniem Spółki w przypadku korekty z dnia 3 kwietnia 2003 r. jako podstawę dokonanych zmian wskazano fakt wydania 12 decyzji ustalających wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu paliwa. W korekcie podano także stan zaległości w podatku akcyzowym w wysokości 1.027.903,00 zł. W ocenie Spółki w przypadku drugiej korekty z dnia 31 maja 2005 r. nie przywołano żadnych decyzji będących podstawą dokonanych zmian, a wysokość zaległości w podatku akcyzowym nie została w tej korekcie ujęta. Wysokość zaległości podatkowych Spółki powstałych w podatku akcyzowym za grudzień 2001r. podlegała co najmniej dwukrotnym zmianom, która to sytuacja zdaniem Spółki wymaga wyjaśnienia. Spółka nadmieniła, iż zgodnie z obowiązującymi normami prawa podatkowego, aby dokonać zmiany wysokości zaległości podatkowej należy w tym zakresie przeprowadzić postępowanie i wydać decyzję. Według niej o dokonaniu takich czynności nie została poinformowana przez [...]Urząd Skarbowy w S.. 6. Minister Finansów zaskarżonymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzjami z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzje Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowych. W uzasadnieniach decyzji Minister Finansów stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż wydane przez Izbę Skarbową w S. decyzje z dnia [...] października 2002 r., zostały skutecznie doręczone Spółce w dniu 5 listopada 2002 r. Decyzje te stały się decyzjami ostatecznymi w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego za październik, listopad i grudzień 2001 r. Decyzjami ostatecznymi są decyzje skutecznie doręczone stronie, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym. a ostateczny charakter decyzji nie mają wpływu kwestie zgłaszania w postępowaniu upadłościowym wierzytelności dłużnikowi przez wierzyciela. Jeżeli dochodzi do nieprawidłowości w ich zgłoszeniu w ocenie Ministra Finansów nie może to wpływać na ostateczne decyzje podatkowe, z których wierzytelności te wynikają. Minister Finansów podkreślił, że nie jest organem właściwym do wyjaśnienia nieprawidłowości w zgłoszeniu w niniejszej sprawie wierzytelności dłużnikowi w postępowaniu upadłościowym. Skoro zatem decyzje Izby Skarbowej w Szczecinie są decyzjami ostatecznymi, to istnieje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej przez zastosowanie nadzwyczajnego trybu jakim jest instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może dotyczyć ponownej oceny zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych, np. w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, zawiera wadę określoną enumeratywnie w art. 247 § 1 ustawy Ord. pod. Organ wyższego stopnia przywołał dyspozycję artykułu 249 § 1 ustawy Ord. pod., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. zgodnie z którą ustawodawca wyznaczał roczny termin do złożenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, liczony od dnia jej doręczenia. Z przedmiotowej sprawy wynikało natomiast, że Spółka nie dotrzymała wymienionego terminu. Z powyższych względów zarzut Spółki, iż Minister Finansów naruszył przepisy postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż zaniechał ustalenia stanu faktycznego w sprawie poprzez odstąpienie od zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, Minister Finansów uznał za bezzasadny i tym samym uznał za bezprzedmiotowe rozpatrywanie pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu. 7. W skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie analogicznych skargach z dnia 25 marca 2008 r., Spółka wniosła o: uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji, przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z kserokopii odpisu wyroku i uzasadnienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 2008r. (sygn. akt [...]), gdyż w ocenie Spółki dowód ten ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia istniejących, istotnych w opinii Strony wątpliwości w sprawie, a jego przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania, zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonym decyzjom Ministra Finansów zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które w opinii Spółki mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, to jest art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 oraz art. 210 § 4 ustawy Ord. pod., polegające na zaniechaniu ustalenia stanu faktycznego poprzez brak zebrania i w konsekwencji brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. 8. Na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił oddalić wniosek Skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z kserokopii wyroku i uzasadnienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 2008 r. Sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. 9. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - określanej dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Przenosząc powyższe kryteria na grunt przedmiotowych spraw Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje Ministra Finansów nie naruszają przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do ich uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszych spraw. Sąd nie dopatrzył się też w rozpoznawanych analogicznych sprawach wad powodujących obowiązek stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji jak i naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowań. 10. Z akt spraw wynikało, iż decyzje wydane przez Izbę Skarbową w S. w sprawie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2001 r. z dnia 30 października 2002 r. zostały skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 5 listopada 2002 r. Potwierdzeniem skutecznego doręczenia decyzji organu odwoławczego jest złożona na pierwszych stronach decyzji pieczęć syndyka masy upadłości B. P., pod którą została wpisana data doręczenia – 5 listopada 2002 r. Z załączonego do akt sądowych wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż powołany wyżej syndyk masy upadłości był w dniu doręczania decyzji Izby Skarbowej w S. osobą upoważnioną do odbioru pism w mieniu Spółki. Mając na uwadze powyższe podnieść należy, iż decyzje organu odwoławczego zostały prawidłowo doręczone Skarżącej i tym samym mają charakter ostateczny. W dniu 29 października 2007 r. syndyk masy upadłości złożył wnioski o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w Szczecinie oraz poprzedzających je decyzji organu podatkowego pierwszej instancji ze względu na rażące naruszenie prawa. Skarżąca reprezentowana przez syndyka masy upadłości jako podstawę żądania stwierdzenia nieważności podniosła przepis art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. 11. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności związane z doręczeniem decyzji ostatecznych w 2002 r. i datą wniesienia wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w S. Sąd podzielił stanowisko organów wyrażone w zaskarżonych decyzjach, iż Spółka uchybiła terminowi do złożenia wniosków o stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji w sprawie podatku akcyzowego. Podkreślić bowiem należy, iż żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, które stały się decyzjami ostatecznymi przed 1 stycznia 2003 r. podlegają rozpatrzeniu w trybie i na zasadach i w terminach określonych w przepisach obowiązujących przed nowelizacją. Powyższe w sposób jednoznaczny wynika z dyspozycji przepisu art. 24 § 1 i § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387). Zgodnie z art. 249 § 1 ustawy Ord. pod. (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.) organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Treść tego przepisu pozostaje, w przedmiotowej sprawie, w ścisłym związku z art. 24 noweli ustawy Ord. pod. Zatem przepis ten ma zastosowanie jedynie do decyzji, które stały się ostateczne przed 1 stycznia 2003 r., to jest wydanych na podstawie przepisów starych. Bez znaczenia dla dyspozycji art. 24 ww. ustawy pozostaje złożenie wniosku o uchylenie, zmianę lub stwierdzenie nieważności decyzji przed lub po 1 stycznia 2003 r., jako że jedynym wymogiem zastosowania tego przepisu jest to, aby żądanie dotyczyło decyzji, która stała się ostateczna przed dniem wejścia w życie ustawy nowej. W przedmiotowej natomiast sprawie decyzja ostateczna została Skarżącej skutecznie doręczona przed dniem 1 stycznia 2003 r. a tym samym zastosowanie miał art. 249 ustawy Ord. pod. w starym brzmieniu. Podnieść zatem należy, iż wnioski Skarżącej o stwierdzenie nieważności zostały złożone z uchybieniem rocznego terminu określonego w powyższym przepisie Ordynacji podatkowej. Wskazać także należy, że termin ustanowiony w art. 249 § 1 ustawy Ord. pod. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) jest terminem materialnoprawnym, niepodlegającym przywróceniu (vide wyroki NSA z dnia 7 marca 2000 r., I SA/Ka 1512/98, 30 października 1998 r., I SA/Wr 1542/97; 8 lipca 1998 r., III SA 1395/97). 12. Sąd zgodził się także z organami podatkowymi, iż w przedmiotowych sprawach nie zostały również spełnione przesłanki określone w art. 250 § 1 ustawy Ord. pod. Zgodnie z ww. przepisem ustawy obowiązującym do dnia 1 stycznia 2003r. wskazany w art. 249 § 1 ustawy Ord. pod. roczny termin nie obowiązywał w razie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych na podstawie przepisów prawnych, które utraciły moc lub zostały uchylone bądź zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W takiej sytuacji, termin wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wynosił pięć lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym doręczono decyzję. W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, iż w przedmiotowych sprawach nie zaistniała sytuacja określona w art. 250 § 1 ustawy Ord. pod. Przepisy, na podstawie których wydane zostały decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych oraz zaległości podatkowe, nie utraciły mocy, nie zostały uchylone ani zmienione w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Stanowiły natomiast w chwili wydawania decyzji obowiązujące prawo. Wobec powyższego Spółkę obowiązywał roczny termin do wniesienia żądania o stwierdzenie nieważności decyzji. Termin ten jednakże nie został zachowany 13. Podnieść należy, iż upływ rocznego terminu do wniesienia skutecznych wniosków spowodował, iż nie można było badać kwestii związanych z treścią merytorycznych decyzji. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności, a także ponownego badania spraw zakończonych ostatecznymi decyzjami w sprawie podatku. Odmowa rozpatrzenia żądania stwierdzenia nieważności na podstawie art. 249 ustawy Ord. pod. jest orzeczeniem formalnym. Z powyższych względów zarzuty Skarżącej, iż Minister Finansów naruszył w wydanych decyzjach przepisy postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, ze względu na zaniechanie ustalenia stanu faktycznego w sprawie poprzez odstąpienie od zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, Sąd uznał za bezzasadne. Zważywszy powyższe Sąd oddalił wniosek Skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z kserokopii wyroku i uzasadnienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 2008 r. Sygn. akt [...] uznając, iż wnioski dowodowe Spółki nie miały wpływu na wynik rozpoznawanych spraw. 14. Sąd uznał, iż w rozpoznawanych sprawach nie doszło do naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i § 3 ustawy Ord. pod. Zdaniem Sądu organy podatkowe w obszernych i szczegółowych uzasadnieniach rozstrzygnięć wyjaśniły Spółce zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu spraw. Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutów Skarżącej co do naruszenia przepisu art. 210 § 4 ustawy Ord. pod. 15. W tym stanie rzeczy przyjmując, iż wydane w rozpoznawanych sprawach rozstrzygnięcia były zgodne z przepisami prawa - Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi Skarżącej.