III SA/Wa 1126/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi H. GmbH z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w . na rzecz H. GmbH z siedzibą w N. kwotę 2 741 zł (słownie: dwa tysiące siedemset czterdzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 18 maja 2006 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek H. Gmbh z siedzibą w N. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona"), o zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 25.249,17 zł za okres od stycznia do grudnia 2005 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 21 grudnia 2006 r., w trybie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) – dalej "Ordynacja podatkowa", wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o oryginał zaświadczenia wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności. Jednocześnie organ podatkowy wezwał Skarżącą do złożenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług na prawidłowym formularzu wypełnionym w języku polskim. W dniu 19 stycznia 2007 r. do [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynęło pismo reprezentującego Skarżącą doradcy podatkowego J. D. wraz z potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią zaświadczenia z dnia 16 lutego 2006r. wydanego przez Urząd Skarbowy W., oraz zaświadczeniem wskazującym, że Skarżąca jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz kserokopią pełnomocnictwa dla J. D. do reprezentowania Strony i wnioskiem o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005r. na kwotę 25.249,17 zł, wypełnionym na właściwym formularzu. Pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. organ podatkowy wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o oryginał zaświadczenia wydanego w dniu 16 lutego 2006 r. oraz o oryginał pełnomocnictwa udzielonego J. D., który podpisał się pod wnioskiem Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r. W związku z nieuzupełnieniem braków formalnych w wyznaczonym terminie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpatrzenia. Pismem z dnia 1 kwietnia 20l0 r. Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., stwierdził niedopuszczalność zażalenia, wskazując, że zaskarżone postanowienie nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego na skutek jego niewłaściwego doręczenia osobie, która nie została umocowana do działania przed organem pierwszej instancji. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. na podstawie zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., dokonał zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005r. w kwocie 25.249,00 zł. Skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji uznającej zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 101.411,00 zł wynikającej ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności faktur VAT dokumentujących nabycie przez podatnika usług, stanowiącej równowartość kwoty VAT wyrażonej w kwocie 25.249 EUR. Rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego, w szczególności: 1) art. 2 VIII Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych - zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom nieposiadającym siedziby na terytorium kraju (Dz. U. UE seria L z 1979 r. Nr 331/11; dalej jako VIII Dyrektywa) w zw. z art. 17 ust. 3 (a) i ust. 4 tiret pierwsze Szóstej Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE seria L z 1977 r. Nr 145/1; dalej jako VI Dyrektywa) poprzez wydanie decyzji o uznaniu zwrotu podatku VAT w kwocie niższej niż wynika to z przedstawionych przez Stronę faktur VAT w sytuacji, gdy wnioskowana o zwrot kwota podatku VAT, w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na wpisaniu w formularzu wniosku w poz. nr 6 kwoty 25.249,00 zł zamiast równowartości 25.249,00 Euro stanowiącej kwotę 101.411 zł. 2) art. 122 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego naruszona została zasada swobodnej oceny dowodów oraz zasada prawdy obiektywnej i w konsekwencji błędnie została określona kwota zwrotu podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005 r., 3) art. 124 w zw. z art. 210 ust. 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przesłanek i kluczowych dowodów, na podstawie których organ postanowił zwrócić Stronie podatek VAT w wysokości 25.249,00 zł zamiast kwoty wynikającej z całości przedłożonej dokumentacji faktur w kwocie 101.411 zł. W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła, iż organy skarbowe dokonując weryfikacji zasadności przysługującego Spółce zwrotu pominęły kluczową dla sprawy okoliczność. W ocenie Strony, na fakt błędnego rozstrzygnięcia dokonanego przez organ nie powinna wpływać oczywista omyłka pisarska popełniona przy składaniu wniosku o zwrot podatku VAT z dnia 19 stycznia 2007 r. polegająca na tym, że zamieszczone we wniosku kwoty, które powinny być podawane w złotówkach (PLN), stanowiły w istocie kwoty wyrażone w Euro w szczególności, gdy pierwotny wniosek Strony z 18 maja 2006 r. wskazywał kwotę zwrotu wyrażona w walucie Euro (wniosek został złożony pierwotnie w ocenie organu na błędnym formularzu). Strona podkreśla, że oryginały faktur VAT dostarczone organowi jako dowody potwierdzające dokonanie określonych wydatków i tym samym określające kwoty podatku VAT do zwrotu, zawierały zarówno kwoty wyrażone w złotówkach, jak i w Euro. Strona nie przeczy temu, iż w powtórnym wniosku z 19 stycznia 2007 r. dokonała omyłki pisarskiej, jednakże miała ona charakter oczywisty. Organ zaś weryfikując kwoty podatku VAT podlegające zwrotowi powinien był rozpoznać omyłkę Strony. W opinii Skarżącej w przedmiotowej sprawie organ podatkowy posiadał oryginały faktur VAT, w których kwoty zostały wykazane w dwóch walutach: Euro i złotówkach. Rzetelna analiza materiału dowodowego (faktur VAT), do której organ jest zobowiązany, musi prowadzić do zauważenia, iż kwoty należności wynikające z faktur zostały wyrażone w dwóch walutach. Z kolei analiza kwoty wnioskowanego zwrotu, zawartej we wniosku o zwrot VAT, powinna doprowadzić do stwierdzenia, że nastąpiła oczywista omyłka pisarska. Jednakże organ podatkowy zlekceważył popełnioną przez Stronę omyłkę, co świadczy o niedokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego (faktur VAT) lub wręcz o celowym pominięciu istniejącego materiału dowodowego. Skarżąca zaznaczyła, iż zaskarżoną decyzją organ podatkowy postanowił dokonać zwrotu podatku jedynie w wysokości 25.249,00 zł, nie odnosząc się przy tym w uzasadnieniu decyzji do poszczególnych dowodów jakim są w niniejszej sprawie faktury VAT. Ponadto Strona podkreśliła, że organ podatkowy wydał decyzję w przedmiocie zwrotu podatku VAT, czym uznał za udowodniony fakt dokonania przez Stronę wydatków uprawniających do złożenia wniosku o zwrot podatku VAT. Nie odniósł się jednak w uzasadnieniu faktycznym decyzji do tego faktu, czym naruszył art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyjaśnił, że zasady dokonywania zwrotu podatku od towarów i usług na rzecz podmiotów nie mających na terytorium Polski siedziby, miejsca zamieszkania bądź miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w okresie objętym wnioskiem określa rozporządzenie Ministra Finansów, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 89 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) - dalej "ustawa o VAT". Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał zwrotu zgodnie z żądaniem Strony, w myśl przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851, z późn. zm.) – dalej "rozporządzenie Ministra Finansów", zgodnie z którym zwrot podatku następuje na wniosek podmiotu uprawnionego. Podmiot ubiegający się o zwrot podatku składa wniosek według określonego prawem wzoru, stanowiącego załącznik do rozporządzenia, dołączając do niego stosowne dokumenty (faktury lub dokumenty celne oraz zaświadczenia wskazujące, że podmiot ten jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług poza terytorium RP). Wniosek taki wszczyna postępowanie podatkowe, które toczy się w przedmiocie zwrotu podatku, gdyż taka jest treść żądania zawartego we wniosku. Zdaniem organu drugiej instancji skoro Strona sama określiła zakres żądania, kwotę zwrotu podatku od towarów i usług, tym samym organ podatkowy był związany zakresem złożonego przez Stronę wniosku. Mimo przysługujących Stronie na podstawie art. 167 § 1 Ordynacji podatkowej uprawnień do rozszerzenia zakresu żądania w zakresie wysokości zwrotu podatku VAT, Skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia. Natomiast organ podatkowy pierwszej instancji był uprawniony jedynie do wydania decyzji w wysokości żądanej kwoty zwrotu podatku od towarów i usług, bowiem żaden przepis nie upoważnił go do rozszerzenia z urzędu wnioskowanego przez Stronę żądania Organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika Strony, we wniosku Strony z dnia 18 maja 2006 r. nie została wskazana waluta w jakiej ma być wypłacony Stronie zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2005 r. Zatem skoro profesjonalny pełnomocnik - doradca podatkowy we wniosku z dnia 19 stycznia 2007r., wskazał kwotę do zwrotu w wysokości 25.249,17 zł, brak było podstaw prawnych po stronie organu podatkowego do kwestionowania wskazanej kwoty zwrotu i doszukiwania się innych intencji Skarżącej niż wyrażone we wniosku, tym bardziej że kwota zwrotu podatku VAT pokrywała się z kwotą wskazaną we wniosku z dnia 18 maja 2006r. Wzywanie Strony celem sprecyzowania żądania byłoby uprawnione jedynie wtedy, gdyby żądanie to nie zostało wyrażone w sposób dostatecznie jasny. W kwestii zarzutu naruszenia przepisów wspólnotowych organ odwoławczy zauważył, iż w postępowaniu podatkowym nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli argumentów nie dostarczył sam podatnik (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Ke 90/09). Zatem to na Stronie postępowania podatkowego ciąży obowiązek prawidłowego wypełnienia formularza zwrotu podatku od towarów i usług, gdzie w pozycji 6 załącznika nr 1 należy wskazać zgodnie ze wzorem kwotę żądanego zwrotu wyrażoną w PLN. Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Stosownie do art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Z tego względu organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. W tym właśnie celu organ podatkowy zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, bowiem oceny czy dana okoliczność została udowodniona należało dokonać na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy podkreśli, że z uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji wynika, że w oparciu o właściwie ustalony i oceniony stan faktyczny i prawny sprawy, dokonane zostało prawidłowe pod względem formalnym i merytorycznym rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie. Tym samym stanowi to o wypełnieniu normy wynikającej z przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. W złożonej skardze Spółka co do zasady podtrzymała argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając decyzji organu drugiej instancji naruszenie: 1) art. 2 VIII Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich w zakresie podatków obrotowych - zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom nieposiadającym siedziby na terytorium kraju (Dz. U. UE seria L z 1979r. Nr 331/11) w związku z art. 17 ust. 3 (a) i ust. 4 tiret pierwsze VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatników obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 1977r., Nr 145/1) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji o uznaniu zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie niższej niż wynika to z przedstawionych przez Skarżącą faktur VAT w sytuacji, gdy wnioskowana kwota była wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej polegającej na wpisaniu w formularzu wniosku w pozycji nr 6 kwoty 25.249,00 zł, zamiast równowartości 25.249,00 Euro stanowiącej kwotę 101.411,00 zł, 2) art. 121, art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego naruszona została zasada swobodnej oceny dowodów oraz zasada prawdy obiektywnej oraz zasada zaufania do działania organów podatkowych i w konsekwencji błędnie została określona kwota zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r., 3) art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, bowiem organ drugiej instancji nie rozpatrzył powtórnie merytorycznie sprawy, a ograniczył się jedynie do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w odwołaniu, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., nr 270, dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Na wstępie zauważyć trzeba, że spór w niniejszej sprawie wywołuje kwestia, czy prawidłowym było rozpatrzenie wniosku o zwrot podatku od towarów i usług w sposób formalistyczny, zgodny z literalnym brzmieniem postanowień rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. nr 89, poz. 851), czy też organy podatkowe winny były postąpić w tym zakresie zgodnie z zasadami postępowania podatkowego, określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa. Mając tak zakreślony przedmiot sporu już na wstępie można wyrazić wniosek, że sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 121 i 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej jest słuszny. Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie wskazuje, iż zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów zwrot podatku od towarów i usług naliczonego przy nabyciu towarów i usług przysługuje osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, która nie posiada siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, spełniającej odpowiednie warunki. W myśl jego § 5 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów, zwrot podatku następuje na wniosek podmiotu uprawnionego, sporządzonego według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia. Nadmienić w tym miejscu trzeba, że rozporządzenie Ministra Finansów stanowi implementację Ósmej Dyrektywy Rady z dnia 6 grudnia 1979 r., w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (89/1072/EWG). Z art. 2 VIII Dyrektywy wynika, iż każde Państwo Członkowskie zwraca każdemu podatnikowi niemąjącemu siedziby na terytorium tego kraju, ale mającemu siedzibę w innym Państwie Członkowskim, zgodnie z ustanowionymi poniżej warunkami, każdy podatek od wartości dodanej, nałożony w odniesieniu do usług lub mienia ruchomego, dostarczonego mu przez innych podatników na terytorium tego kraju lub poniesiony w odniesieniu do przywozu towarów do tego kraju, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonej decyzji stwierdził, że kwota podatku zwrócona skarżącej Spółce była zgodna z jej wnioskiem. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się poza wypełnionym wnioskiem o zwrot VAT także zestawienie faktur, których oryginały załączono. W sposób jednoznaczny wynika z nich przy tym, że opiewały one na kwoty wyrażone w EURO. Łączna zaś ich wartość opiewała na kwotę 25.249 Euro. W tej sytuacji, w imię elementarnych zasad postępowania podatkowego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. jako organ uprawniony do rozpatrzenia wniosku Spółki i dokonania ewentualnego zwrotu podatku, stał się wprost zobowiązany do wyjaśnienia rozbieżności w złożonych przez stronę dokumentach przez podjęcie działań zgodnych z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy te stanowią, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Aktywności takiej w niniejszej sprawie jednak zabrakło. Innymi słowy, można w tym miejscu sformułować tezę, że kierując się zasadami wyrażonymi w powyższych przepisach organ podatkowy I instancji powinien wystąpić do Spółki o sprecyzowanie jakiej kwoty wyrażonej w polskiej walucie dotyczy jej wniosek o zwrot podatku VAT, złożony w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów. Nie czyniąc tego organ ten naruszył normy art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Takie samo, naruszenie należy przypisać także organowi odwoławczemu, którego obowiązkiem było nie tylko rozpatrzenie zarzutów zawartych w odwołaniu, lecz również powtórne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Potwierdzenia dla takiego stanowiska dostarcza stosowany odpowiednio pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2008 r., sygn. I FSK 747/07, w którym skonstatowano, że "organy podatkowe nie mogą przy ustalaniu stanu faktycznego i na jego podstawie przy określaniu zobowiązania podatkowego wybierać zdarzeń jedynie kreujących zobowiązanie podatkowe, a pomijać inne okoliczności korzystne dla podatnika" (System Informacji Prawniczej LEX – Lex nr 465777). Powyższe sprawia, że jako uzasadniony uznać należy także zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej. Sprawia to zaś, że rozstrzygając sprawę organ odwoławczy oparł swe rozstrzygnięcie na wadliwie ustalonym stanie faktycznym. Stwierdzić należy również, iż organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego tj. § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 w związku z § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 2 oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia z 23 kwietnia 2004 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 listopada 2007 r. Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie podzielił wyrażony w wyroku z dnia 1 września 2011 r. pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 127/11, iż integralną częścią wniosku są jego załączniki, w tym faktura z której wynikało, że kwota do zwrotu po przeliczeniu na złotówki powinna być zdecydowanie wyższa. Wniosek taki powinien podlegać weryfikacji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się w przeszłości problemem występującym w sprawie rozstrzygając go analogicznie jak uczyniono to w niniejszym przypadku (por.: wyroki z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I FSK 773/10; z dnia 8 maja 2012 r., sygn. I FSK1073/11; – publ. Internetowa Baza Orzeczeń NSA). Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji pod kątem przestrzegania zasady neutralności podatku od towarów i usług i zasady niedyskryminacji wobec podmiotu pochodzącego z państwa członkowskiego Unii Europejskiej Sąd podkreśla, że wprowadzenie specjalnego mechanizmu zwrotu podatku miało na celu zagwarantowanie podatnikom podatku od towarów i usług neutralności tego podatku, rozumianej jako całkowite uwolnienie podmiotu gospodarczego od obciążeń z tytułu podatku przypadającego do zapłaty lub zapłaconego w toku prowadzonej działalności gospodarczej. W przypadku podmiotów zagranicznych neutralność ta realizowana jest właśnie poprzez system zwrotu podatku naliczonego, poniesionego w jednym państwie przy nabyciu towarów lub usług wykorzystywanych do działalności gospodarczej prowadzonej w innym państwie niż państwo poniesienia wydatku. W przypadku natomiast podmiotów krajowych (rezydentów) neutralność gwarantuje mechanizm obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przyjęcie poglądu organu odwoławczego w realiach niniejszej sprawy, iż dokonano zwrotu zgodnie z żądaniem Strony prowadziłoby w skutkach do pozbawienia strony skarżącej prawa do zwrotu podatku w pełnej wysokości, mimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek. W związku z tym Sąd stwierdza, że zróżnicowanie traktowania podmiotów w zależności od tego jakie jest ich miejsce wykonywania czynności opodatkowanych z tytułu których podmioty zobowiązane są do zapłaty podatku, nie jest obiektywnie uzasadnione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy obowiązany będzie wydać decyzje z uwzględnieniem treści niniejszego wyroku na podstawie prawidłowych dowodów, zgodnych z treścią przepisów Ordynacji podatkowej. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd - zgodnie z art. 200 p.p.s.a. - zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.