III SA/Wa 1149/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej W. na akt administracyjny Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania części równoważącej subwencji ogólnej oddala skargę III SA/Wa 1149/05 Uzasadnienie Pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] Minister Finansów przyznał gminom kwoty subwencji ogólnej. Z treści tego pisma wynikało, że Minister nie przyznał Gminie W. na rok 2005 części równoważącej subwencji ogólnej. Pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. Gmina W. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, które zdaniem gminy polegało na obliczeniu części równoważącej subwencji ogólnej sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 września 2004 r. w sprawie podziału części równoważącej subwencji ogólnej dla gmin na rok 2005 (Dz. U. Nr 214, poz. 2169). Zdaniem gminy Minister dokonał nieprawidłowej kalkulacji części równoważącej subwencji ogólnej wynikającej z porównania dochodów gminy za rok 2004 i 2005 - § 6 powołanego rozporządzenia, w wyniku czego ta część subwencji równoważącej została ustalona na kwotę 0 zł. Zdaniem gminy Minister bezzasadnie przy wyliczeniu części równoważącej subwencji ogólnej na podstawie § 6 powołanego rozporządzenia przyjął, że ta cześć subwencji za rok 2004 stanowiąca dochód gminy, który na podstawie § 6 powołanego rozporządzenia należało uwzględnić przy kalkulacji subwencji za rok 2005, również wynosi 0 zł. Zdaniem gminy ta kwota dotycząca roku 2004 wynosić powinna 209 158 zł, co skutkuje tym, że zgodnie z § 6 powołanego rozporządzenia wysokość części równoważącej subwencji ogólnej winna zostać ustalona w kwocie 55 593 zł. W piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. gmina poinformowała Ministra Finansów, że błędne ustalenie subwencji na rok 2004 jest przedmiotem skargi skierowanej przez Gminę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. Minister Finansów stwierdził, że skoro w roku 2004 gmina nie otrzymała części równoważącej subwencji ogólnej za rok 2004 to jej dochody za rok 2005 nie były niższe od łącznych dochodów ustalonych na rok 2004 z tytułu części wyrównawczej subwencji ogólnej dla gmin i części równoważącej subwencji ogólnej dla gmin a następnie pomniejszonych o wpłaty - § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Z tego względu na podstawie § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia Gminie W. nie przysługiwała część równoważąca subwencji ogólnej, o której mowa w tym przepisie. Pismem z dnia [...] marca 2005 r. Gmina W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Ministra Finansów dokonane skierowanym do niej pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], którym Minister przyznał Gminie W. kwotę subwencji ogólnej na rok 2005 w, której zdanie strony skarżącej powinna być zawarta również część wyrównawcza tej subwencji w kwocie 55 593 zł. W skardze strona skarżąca zarzuciła Ministrowi Finansów naruszenie § 6 powołanego rozporządzenia oraz art. 76 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.d.j.s.t. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca 55 593 zł. wywodziła, że Minister Finansów w sposób niezgodny z prawem ustalił część równoważącą subwencji ogólnej na rok 2004, co skutkowało błędnym ustaleniem tej części subwencji ogólnej na rok 2005. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów stwierdził, że kwota subwencji ogólnej należnej Gminie W. w roku 2005 została ustalona w sposób zgodny z przepisami powołanego rozporządzenia. Minister wskazywał, że zarzuty strony skarżącej opierają się na stwierdzeniu, że należna jej w roku 2004 cześć wyrównawcza subwencji ogólnej została ustalona w sposób sprzeczny z prawem, są bezpodstawne. W tej sprawie strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem sygn. akt III SA/Wa 1770/04 z dnia 9 listopada 2004 r. skargę odrzucił. Na to postanowienie strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem sygn. akt II GSK 6/05 z dnia 15 marca 2005 r. skargę tę oddalił. Zatem skoro stronie skarżącej nie udało się w drodze postępowania sądowego zakwestionować sposobu ustalenia części wyrównawczej subwencji ogólnej na rok 2004, to opierające się na założeniu, że przedmiotowa subwencja na rok 2004 została ustalona w sposób niezgodny z prawem, zarzuty dotyczące ustalenia tej subwencji na rok 2005 należało uznać za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Strona skarżąca podniesione w toku postępowania zarzuty co do sposobu ustalenia przez Ministra Finansów, należnej jej w roku 2005 części wyrównawczej subwencji ogólnej opierała na twierdzeniu, że jej dochody za rok 2004, o których mowa w § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia były wyższe od kwoty przyjętej do skalkulowania przedmiotowej dotacji za rok 2005. Zdaniem strony skarżącej w jej dochodach za rok 2004 winna zostać uwzględniona kwota 209 158 zł z tytułu części równoważącej subwencji ogólnej za rok 2004. Przyjęcie tej kwoty do wyliczenia części równoważącej subwencji ogólnej za rok 2005 skutkowałoby tym, że dochody strony skarżącej za rok 2005 o których mowa w § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia byłyby niższe w stosunku do tych dochodów za rok 2004 i w tej sytuacji na podstawie powołanego przepisu Gminie W. przysługiwałaby część równoważąca subwencji ogólnej za rok 2005. Jednakże należało zważyć, że w toku toczącego się postępowania sądowego ze skargi Gminy Miejskiej W., nie doszło do zakwestionowania zgodności z prawem sposobu ustalenia przez Ministra Finansów należnej jej za rok 2004 części równoważącej subwencji ogólnej i wskutek odrzucenia skargi przez Sąd rozstrzygnięcie Ministra Finansów w tym zakresie stało się prawomocne. Z tego względu brak było podstaw do przyjęcia, że dochody skarżącej gminy za rok 2005 o których mowa w § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia były niższe do tych dochodów za rok 2004. Z treści przepisu § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia wynika, że w kwocie dochodów za rok 2004 mogą zostać uwzględnione wyłącznie dochody rzeczywiście otrzymane przez gminę a zatem przepis ten nie pozwala na uwzględnienie w tych dochodach kwot, które gminie się należą według jej przekonania, a które na mocy prawomocnego rozstrzygnięcia Ministra Finansów nie zostały jej przyznane. Dlatego też skarżąca gmina niezasadnie twierdziła, że jej dochody za rok 2004 były wyższe o 209 158 zł, gdyż kwoty tej gmina nigdy nie uzyskała a rozstrzygnięcie Ministra Finansów w zakresie przyznania jej części równoważącej subwencji ogólnej na rok 2004 stało się prawomocne i korzystało z powagi rzeczy osądzonej. W tej sytuacji Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie miał podstaw do stwierdzenia, że dochody skarżącej gminy były inne niż wynikało to z tego rozstrzygnięcia. Rozpoznając niniejsza sprawę Sąd nie był uprawniony do zbadania zasadności zarzutów skargi dotyczących ustalenia stronie skarżącej subwencji ogólnej za rok 2004, gdyż podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie Ministra Finansów było przedmiotem innego prawomocniezakończonego postępowania sądowego. Z tej przyczyny brak było również podstaw do uznania za zasadny, zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów art. 76 § 1 i 2 u.d.j.s.t., gdyż przepisy te regulują sposób wyliczenia kwoty równoważącej subwencji ogólnej dla gmin w roku 2004 r. Z tych wszystkich względów zasadniczy zarzut skargi odnoszący się do zaniżenia dochodu strony skarżącej za rok 2004 należało uznać za pozbawiony podstaw. Skoro wbrew temu, co wywodziła strona skarżąca jej dochody za rok 2005 nie były niższe od dochodów za rok 2004 to brak było podstaw do uznania, że Minister Finansów swoim rozstrzygnięciem, będącym przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi naruszył przepisy § 6 powołanego rozporządzenia. W tym stanie rzeczy podniesione w skardze zarzuty Sąd uznał za bezzasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.