III SA/Wa 1171/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. S. W. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł 25 października 2012r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej zwany: "p.d.f.") w zakresie możliwości zaliczenia przychodów ze świadczenia usług wskazanych we wniosku do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W opisie stanu faktycznego Skarżący wskazał, że jest osobą fizyczną, będącą polskim rezydentem podatkowym, pełniącym funkcję członka zarządu w sp. z o.o. powstałej w wyniku prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego (dalej zwana: "Spółką"). Obecnie wykonuje obowiązki członka zarządu w Spółce, na podstawie umowy o pracę. Planuje zawrzeć ze Spółką umowę o świadczenie usług w zakresie zarządzania (dalej zwana: "Umową") w ramach indywidualnej działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zawierając Umowę zobowiąże się do wykonywania obowiązków w zakresie prowadzenia spraw Spółki i jej reprezentowania, przyjmie też odpowiedzialność za zarządzanie określoną strefą działalności Spółki, odzwierciedlającą posiadaną i uzyskaną przez niego specjalistyczną wiedzę oraz umiejętności. Miejscem wykonywania usług będzie siedziba Spółki, miejsce zamieszkania Skarżącego i miejsca, które wymagają tego ze względu na działalność Spółki. Obowiązki członka zarządu Spółki Skarżący wykonuje w miejscu przez siebie wybranym, a Zgromadzenie Wspólników i Rada Nadzorcza Spółki nie mogą wydawać mu wiążących poleceń dotyczących wykonywania obowiązków członka zarządu Spółki. Za wykonywanie obowiązków Skarżący będzie otrzymywał wynagrodzenie stałe wypłacane w okresach miesięcznych, w określonym w Umowie terminie i wynagrodzenie zmienne (premia), które będzie przysługiwać w związku z osiągnięciem celów o szczególnym znaczeniu dla Spółki, które będą określane przez Radę Nadzorczą. Do kwoty wynagrodzenia doliczony zostanie VAT, zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami. Odpowiedzialność za wykonywanie usług zarządzania została oddzielona od odpowiedzialności z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu. W związku z tym Skarżący powziął wątpliwości, czy przychody z umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania są kwalifikowane, jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, czy może zostać uznany za podatnika VAT w związku z wykonaniem usług określonych w Umowie. Skarżący w związku z tym zapytał: czy przychody z Umowy o świadczenie usług w zakresie zarządzania są kwalifikowane jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej? Skarżący wskazał, że przepisami, które mają stanowić przedmiot interpretacji indywidualnej są: art. 5a pkt 6, art. 5b ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 2-3, art. 13 pkt 2-9, ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.f."). Skarżący uznał, że wykonywane przez niego czynności będą się mieścić w definicji pozarolniczej działalności gospodarczej z art. 5a pkt 6 ww. ustawy – prowadzonej we własnym imieniu, bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły. Umowa nie będzie miała charakteru pracowniczego i nie będzie spełniała warunku z art. 5b ust. 1 u.p.d.f. Przychody nie zostaną więc zaliczone do przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2, 4-9 u.p.d.f. 2. Minister Finansów (zwany dalej także "Ministrem") interpretacją indywidualną z [...] stycznia 2013r. uznał ww. stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe wskazując, że ustawodawca w art. 13 pkt 9 u.p.d.f. zawarł unormowanie szczególne, stanowiące, że przychody z tytułu usług zarządzania lub umów o podobnym charakterze – które mają osobisty charakter – są przychodami z działalności wykonywanej osobiście, nawet, gdy umowy te zawierane są przez autonomiczne podmioty gospodarcze (osobę fizyczną prowadzącą działalność, spółkę cywilną, spółkę komandytową). Minister odwołał się też do uchwały NSA z 26 kwietnia 2010r. sygn. akt II FPS 10/09, podkreślają, że dotyczy ona co prawda przychodów uzyskiwanych w ramach spółki jawnej, na podstawie umów zarządzania, kontraktów menadżerskich i umów o podobnym charakterze, niemniej z treści uchwały wynika jednoznacznie, do jakiego źródła zaliczyć należy omawiane przychody. Minister pouczył Skarżący o prawie wniesienia skargi na ww. interpretację, z powodu jej niezgodności z prawem, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa. 3. Skarżący otrzymał ww. interpretację indywidualną [...] stycznia 2013r. – odebrał ją dorosły domownik, który podjął się jej doręczenia (J. P.). 4. Skarżący 28 stycznia 2013r. wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, że uchybił terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z powodu sprawowania w szpitalu całonocnej opieki nad swoim małoletnim synem, przez część okresu, w którym przysługiwało wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powołał się na uchwałę NSA z 14 marca 2011r. sygn. akt I FPS 5/10, w której to podkreślono, że przepisy Konstytucji przemawiają za dopuszczeniem stosowania w drodze analogii przepisów rozdziału 7 działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749; dalej zwana: "O.p.") - art. 162 i art. 163 - do przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), w razie jego uchybienia w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Skarżący podkreślił, że uchybił terminowi do złożenia wezwania, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. bez swojej winy, a jednocześnie zachował tygodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 162 O.p. Wniosek w imieniu Skarżącego złożył pełnomocnik, załączają do niego pełnomocnictwo z 13 grudnia 2012r., wskazując, że załącza zwolnienie lekarskie. 5. Skarżący przy piśmie z 1 lutego 2013r. nadesłał zwolnienie lekarskie, z którego wynika, iż od 21 do 25 stycznia 2013r. przebywał on na zwolnieniu lekarskim sprawując całonocną opiekę nad swoim małoletnim synem w szpitalu M.. W związku z tym Skarżący nie przekazał pełnomocnikowi wydanej treści interpretacji indywidualnej, stąd też nie mógł w terminie wnieść wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy zwolnienie lekarskie obejmuje dni, w których biegł termin do wniesienia wezwania należy stwierdzić, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącego. Interpretacja indywidualna została prawidłowo wysłana na adres Skarżącego, gdyż pełnomocnictwo nie było złożone w sprawie. 6. Minister Finansów postanowieniem z 6 marca 2013r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odwołując się do treści art. 162 i art. 163 § 2 O.p. w związku z art. 52 § 3 P.p.s.a. Minister ocenił, że w sprawie nie ma podstaw do przywrócenia ww. terminu, bowiem Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Nie zaszły więc przesłanki, o których mowa w art. 162 § 1 O.p. Pobyt Skarżącego w szpitalu nie miał wpływu na terminowe złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez pełnomocnika, któremu Skarżący udzielił pełnomocnictwa 13 grudnia 2012r. do reprezentowania, składania wyjaśnień i uzupełnień do treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, odbierania wszelkiej korespondencji związanej ze złożeniem ww. wniosku; podejmowania wszelkich prawnych oraz faktycznych czynności związanych z realizowaniem obowiązków informacyjnych w powyższym zakresie a także reprezentowania Skarżącego przed sądami administracyjnymi oraz w postępowaniach wszczętych na skutek złożenia ww. wniosku (T. H., D. Kupisz, T. K. W.). W związku z tym od tego dnia na ustanowionych pełnomocnikach ciążył obowiązek przestrzegania terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Minister opierając się na wyrokach NSA stwierdził, iż w sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, a zwłaszcza, gdy nie można stwierdzić, aby pełnomocnik działał na szkodę swojego mocodawcy, "to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego". Natomiast uchybienie terminu z winy pełnomocnika nie stanowi podstawy do jego przywrócenia. 7. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Ministra Finansów wniósł o uchylenie ww. interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zmodyfikował ww. wniosek na rozprawie 25 października 2013r., wnosząc o uchylenie ww. postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 120 w związku z art. 121 § 1 w związku z art. 162 § 1 O.p. przez uznanie, że to na pełnomocniku ciążył obowiązek dopełnienia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik natomiast został zgłoszony dopiero na etapie wniesienia wniosku o przywrócenie terminu i choć pełnomocnictwo "spisano" 13 grudnia 2012r. – nie złożono go wcześniej do akt sprawy, aż do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Skoro interpretację doręczono na adres wnioskodawcy, który sam złożył wniosek o interpretację, nie było więc sytuacji reprezentacji Skarżącego przez pełnomocnika, bo pełnomocnik nie został zgłoszony Ministrowi, przez złożenie stosownego dokumentu do akt sprawy. Dopiero od dnia powiadomienia organu podatkowego o ustanowieniu pełnomocnictwa aktualizują się wszelkie obowiązki organu podatkowego względem pełnomocnika. Pełnomocnictwo, żeby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu podatkowego, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jeżeli pełnomocnictwa nie złożono do akt sprawy, nie należy "rozciągać" odpowiedzialności za niedochowanie terminu na osobę "posiadającą" dokument pełnomocnictwa, ale "nie korzystającą" z tego dokumentu, i stosować w stosunku do strony, jak i do osoby posiadającej pełnomocnictwo odpowiednio surowsze kryteria. Przywrócenie terminu nie jest uznaniem administracyjnym, zaś organ podatkowy ma obowiązek przywrócić termin, jeżeli zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 162 O.p. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, obowiązany jest ustalić, jaka była przyczyna uchybienia terminowi, a w razie potrzeby, kiedy przyczyna ta ustała, ewentualnie wezwać podatnika, aby okoliczności te wykazał. W związku z tym zarówno przywrócenie terminu, jak i odmowa przywrócenia terminu musi wynikać z obiektywnych kryteriów, przy czym ocena tych kryteriów winna być dokonana na podstawie całokształtu okoliczności, które doprowadziły do tego, że uchybiono terminowi do wniesienia środka zaskarżenia. 8. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 P.p.s.a. W określonych przez ww. przepisy granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). 3. Kontroli WSA w Warszawie poddane zostało postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z wnioskiem Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Na wstępie Sąd wskazuje, że w pełni podziela stanowisko wyrażone w powołanej przez Skarżącego uchwale NSA z 14 marca 2011r. sygn. akt I FPS 5/10, że art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP przemawiają za dopuszczalnością stosowania w drodze analogii przepisów rozdziału 7 działu IV O.p. - art. 162 i art. 163 - do przywrócenia terminu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., w razie jego uchybienia w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (ONSAiWSA 2011/3/50). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, wprowadzonym w art. 52 § 3 P.p.s.a., w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, stanowiącym surogat środka zaskarżenia wynikającego z przepisów ustaw procesowych, w tym O.p. Adresatem, do którego ten środek jest kierowany, na mocy wymienionego przepisu P.p.s.a., uczyniono organ, który wydał akt lub dokonał czynności, przeciwko którym ma być wniesiona skarga. W związku z tym normatywną podstawą do działania tego organu, w przypadku gdy brak jest odpowiedniej regulacji prawnej umożliwiającej traktowanie podmiotu korzystającego z tego środka w sposób nie gorszy niż skarżących, którym przysługują środki zaskarżenia, o których mowa w § 1 i 2 tego artykułu, powinny być te przepisy, które odnoszą się do najbliższych procesowo sytuacji załatwianych przez dany organ. W sprawie, która jest przedmiotem skargi takimi przepisami są wskazane przepisy rozdziału 7 działu IV O.p. dotyczące przywrócenia terminu - art. 162 i art. 163. Okoliczność, że przepisów tych nie wymieniono w art. 14h O.p. nie stoi na przeszkodzie ich zastosowaniu w związku ze stosowaniem art. 52 § 3 P.p.s.a. Z art. 14h O.p. wynika bowiem jedynie, które przepisy działu IV Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio w sprawach dotyczących interpretacji podatkowych przy ich wydawaniu przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych i działające w jego imieniu upoważnione organy. To unormowanie nie odnosi się natomiast do przepisów, które mogą być stosowane przy zaskarżaniu interpretacji podatkowych do sądu administracyjnego, w celu spełnienia wymogów formalnych, wynikających z procedury sądowoadministracyjnej. 4. W akt rozpoznawanej sprawie wynika, że Skarżący złożył wniosek o udzielenie interpretacji osobiście, wskazując w nim adres zamieszkania. Również gdy doręczana była ww. interpretacja indywidualna, wydana przez Ministra Finansów, na adres wskazany przez Skarżącego, osoba ta nie zgłosiła Ministrowi Finansów, że udzieliła pełnomocnictwa. Należy również stwierdzić, że dopiero w chwili, gdy Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której był określony termin (wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa) ujawnił wobec Ministra Finansów, że będzie reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Z dokumentu pełnomocnictwa załączonego do akt sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wynika wprawdzie, że zostało ono sporządzone 13 grudnia 2012r., a więc przed wydaniem interpretacji indywidualnej, ale fakt ustanowienia pełnomocnika, nie został w żaden sposób ujawniony Ministrowi Finansów, który wydawał ww. interpretację indywidualną. Prawidłowe było więc doręczenie tej interpretacji na adres wskazany przez Skarżącego we wniosku o udzielenie tejże interpretacji. 5. Tym samym Sąd za błędne uznaje stanowisko Ministra Finansów wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa działał przez pełnomocnika. W świetle dotychczasowego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że organ administracji musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie, tym samym pełnomocnictwo ma być złożone do akt konkretnej sprawy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 29 stycznia 2010r. sygn. akt III SA/Wa 959/09, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z 11 stycznia 2012r. sygn. akt II FSK 1242/10). Organ administracji nie może zatem domniemywać istnienia pełnomocnictwa. Dołączenie do akt konkretnej sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa jest obowiązkiem pełnomocnika. W aktach zawsze musi być bowiem dokument, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu strony. Dopiero od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnictwa aktualizują się wszelkie obowiązki tego organu względem pełnomocnika. Pełnomocnictwo, ażeby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu administracyjnego prowadzącego konkretne postępowanie. Skoro w sprawie pełnomocnictwo z 13 grudnia 2012r. udzielone przez Skarżącego wymienionym w jego treści pełnomocnikom zostało nadesłane wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z 28 stycznia 2013r., a doręczone organowi administracji 30 stycznia 2013r. należało uznać, że w tym właśnie dniu Minister Finansów powziął wiadomość o ustanowieniu pełnomocników i od tego czasu im należy doręczać wszelaką korespondencję wiążącą się z wnioskiem o przywrócenie terminu oraz od tego czasu będą ich obarczały skutki niedochowania terminów. Tym samym należy uznać, że przed datą ujawnienia organowi administracji występowania w imieniu Skarżącego pełnomocnika, samego Skarżącego, a nie jego pełnomocników, obciąża obowiązek dochowania terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. i w odniesieniu do Skarżącego należy badać okoliczności faktyczne, które spowodowały uchybienia tegoż terminu. 6. Sąd stwierdza, że Minister Finansów czyniąc ustalenie, że pełnomocnictwo wiąże organ od chwili sporządzenia tegoż dokumentu, a nie od chwili jego ujawnienia wobec organu administracyjnego, błędnie uznał, że okoliczność wskazana we wniosku o przywrócenie terminu, w postaci pobytu Skarżącego w szpitalu, w chwili gdy biegł termin na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa – nie może mieć wpływu na terminowe złożenie tegoż wezwania. Ze zwolnienia lekarskiego, które znajduje się w aktach sprawy i stanowi wynika, że Skarżący od 21 do 25 stycznia 2013r. sprawował w szpitalu całonocną opiekę nad swoim małoletnim synem. Oznacza to, że przez część okresu, w którym przysługiwało Skarżącemu prawo do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie miał sposobności na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej. Sąd wskazuje, że 25 stycznia 2013r. był ostatnim dniem terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd podkreśla jednocześnie, że z poglądów powszechnie akceptowanych w w orzecznictwie i literaturze, wynika, że "zwlekanie z dokonaniem czynności do ostatniego dnia terminu nie jest zawinionym działaniem strony, jeżeli więc zdarzenie uniemożliwiające jej dokonanie nastąpiło dopiero w ostatnim dniu – niedokonanie czynności jest niezawinione" (postanowienie Sądu Najwyższego z 20 maja 1970r. sygn. akt II CR 184/70, Biul. SN 1970, nr 11, poz. 20). 7. Sąd stwierdza w związku z tym, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Minister Finansów będzie zobowiązany ponownie przeanalizować przesłanki wskazane przez Skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz uwzględnić wyżej przedstawione rozważania Sądu. Należy zatem przeanalizować czy załączone do akt sprawy zwolnienie lekarskie Skarżącego stanowi źródło uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w związku z wydaniem interpretacji indywidualnej, nastąpiło bez winy Skarżącego (przesłanka konieczna z punktu widzenia art. 162 § 1 O.p.), który zarówno w dniu składania wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, jak również w chwili, gdy była ona doręczana nie ujawnił organowi podatkowemu, że w jego imieniu w sprawie będzie występował pełnomocnik. 8. Sąd mając powyższe na uwadze uznał, że zaskarżone w sprawie postanowienie Ministra Finansów odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Finansów, nie próbując nawet wyjaśnić istotnych dla sprawy okoliczności, błędnie przyjął, że Skarżący nie działał samodzielnie przed ujawnieniem faktu ustanowienia pełnomocnika i w związku z tym odmówił przywrócenia terminu do dokonania ww. czynności. Przyjęcie błędnego założenia przez Ministra Finansów powoduje, że Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono na mocy o art. 152 P.p.s.a. (punkt drugi sentencji). Sąd o zwrocie kosztów postępowania sądowego orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot wpisu sądowego w wysokości 100 złotych oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 240 złotych i 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (punkt trzeci sentencji).