III SA/Wa 1198/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2005 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1198/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego dla A. W. (Skarżącej w niniejszej sprawie). W uzasadnieniu ww. postanowienia, na podstawie dokumentów i oświadczeń złożonych przez Skarżącą stwierdzono, że Skarżąca jest w stanie poczynić stosowne oszczędności w swoich wydatkach miesięcznych pozwalające na opłacenie pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Na ww. postanowienie Skarżąca nie wniosła zażalenia. Pismem z dnia 26 lipca 2012 r. Skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie doradcy podatkowego. Do wniosku załączyła zaświadczenie o wynagrodzeniu w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. Na podstawie zarządzenia z dnia 9 sierpnia 2012 r. Skarżąca została wezwana do nadesłania dokumentów potwierdzających zmianę jej sytuacji majątkowej, po wydaniu ww. postanowienia z dnia 25 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 244 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej: "P.p.s.a." prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje, zgodnie z § 2 tego przepisu, zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego; prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast, według § 3 powołanego przepisu, zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki przyznania pomocy osobie fizycznej określa art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dla rodziny. Podkreślić należy, że możliwość skorzystania z prawa pomocy jest uwarunkowana od tego, czy strona w należyty sposób wykaże, iż nie jest w stanie ponieść wydatków związanych z tym postępowaniem w całości lub w części. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. posłużył się zwrotem "wykaże". Oznacza to, że to na osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy został przerzucony ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej w taki sposób, aby przekonać o zasadności złożonego wniosku. Instrumentem służącym wyjaśnieniu wątpliwości w tym zakresie jest wezwanie, o którym mowa w art. 255 P.p.s.a. Uzyskanie dodatkowego oświadczenia strony lub dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego w trybie art. 255 P.p.s.a. służy uzupełnieniu stanu wiedzy sądu o sytuacji strony (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 332/08 – System Informacji Prawniczej Lex nr 551914). Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (tak orzekł NSA w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208 i w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504). Przenosząc wskazane wyżej spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżąca będąc zobowiązana do przedłożenia dokumentów potwierdzających zmianę jej sytuacji majątkowej po wydaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. postanowienia przez tut. Sąd – takich dokumentów nienadesłała. Za dokument potwierdzający pogorszenie się jej sytuacji materialnej, nie można bowiem uznać załączonego do przedmiotowego wniosku zaświadczenia o wynagrodzeniu Skarżącej w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. z którego wynika, że średni miesięczny dochód netto Skarżącej wynosił 3164, 66 zł. Dokument ten nie świadczy o pogorszeniu się sytuacji majątkowej Skarżącej, bowiem jak wynika z dokumentu (który był brany pod uwagę przy wydawaniu postanowienia z dnia 25 czerwca 2012 r.) średni miesięczny dochód netto Skarżącej z okresu od 1 lutego 2012 r. do 30 kwietnia 2012 r. wynosił 3 150, 77 zł Informacje o sytuacji majątkowej Skarżącej nadesłane na wcześniejszym etapie postępowania były już ocenione przez tut. Sąd i nie stanowiły podstawy do ustanowienia dla Skarżącej doradcy podatkowego. Podkreślenia wymaga również, że Skarżąca nie wniosła zażalenia na postanowienie z dnia 25 czerwca 2012 r. W związku z powyższym, z uwagi iż Skarżąca nie przedstawiła nowych okoliczności przemawiających za przyznaniem jej prawa pomocy, Sąd nie mógł ocenić, czy jej sytuacja majątkowa uległa pogorszeniu, co stanowiłoby podstawę do przyznania Skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 245§ 1 i § 3 P.p.s.a.