III SA/Wa 127/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Minister Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku Pana M. G. (dalej: "Skarżący", "Strona") zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W oparciu o ww. decyzję w dniu [...] czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. (dalej również jako: "organ egzekucyjny") wystawił zarządzenie zabezpieczenia będące podstawą do prowadzenia postępowania zabezpieczającego w trybie ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Odpis ww. zarządzenia zabezpieczenia doręczono Stronie w dniu 26 czerwca 2013r. Wykonując zarządzenie zabezpieczenia, organ egzekucyjny na podstawie art. 80 § 1 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. wystosował do banku [...] w Inowrocławiu zawiadomienie z dnia [...] lipca 2013 r. o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi w dniu 19 lipca 2013 r., natomiast Stronie w dniu 3 sierpnia 2013 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Skarżący wniósł na podstawie art. 166b w zw. z art. 54 u.p.e.a. skargę na ww. czynność zabezpieczającą, zarzucając, że zarządzenie zabezpieczenia nie spełnia wymogów określonych ustawą, a zastosowany środek zabezpieczający jest zbyt uciążliwy i zmierza bezpośrednio do wykonania obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. oddalił skargę. W wyniku rozpoznania zażalenia Minister Rozwoju i Finansów (dalej: "organ nadzoru") postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2015 r. Oceniając prawidłowość dokonanej czynności zabezpieczającej, polegającej na zajęciu wynagrodzenia za pracę, Minister Rozwoju i Finansów nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Organ nadzoru wskazał bowiem, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego zgodnie z art. 80 § 1 i 3 u.p.e.a., poprzez przesłanie do [...] w I. zawiadomienia z dnia [...] lipca 2013 r. o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Bank odebrał zawiadomienie w dniu 19 lipca 2013 r. Organ egzekucyjny zawiadomił Stronę o zajęciu jej wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając jej w dniu 3 sierpnia 2013 r. ww. zawiadomienie. Odpis zarządzenia zabezpieczenia doręczono Stronie w dniu 26 czerwca 2013 r. Organ nadzoru zauważył również, że zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym rachunku bankowego zawierało elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., tj. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego. Odnosząc się do argumentu, że zabezpieczenie miałoby zmierzać bezpośrednio do wykonania obowiązku, organ nadzoru stwierdził, że po dokonaniu zabezpieczenia środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym prowadzonym przez [...] w I., Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. nie wezwał banku do przekazania zabezpieczonych środków na rachunek bankowy organu egzekucyjnego. Wykonanie zobowiązania na etapie postępowania zabezpieczającego nie jest możliwe, bowiem istotą tego postępowania jest jedynie stworzenie gwarancji wykonania wysokości zobowiązania w przyszłości. Odnosząc się natomiast do kwestii niespełnienia przez zarządzenie zabezpieczenia wymogów określonych w ustawie, zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego, niedopuszczalności zabezpieczenia oraz faktu, że w ocenie Strony na każdym etapie postępowania organ winien badać prawidłowość zarządzenia zabezpieczenia i w przypadku jego wadliwości odmówić realizacji, organ nadzoru wyjaśnił, że Strona nie może w ramach skargi na czynności zabezpieczające oczekiwać rozpoznania zarzutów, które mogą stanowić przedmiot odrębnych postępowań administracyjnych uruchamianych na podstawie art. 33 § 1 w związku z art. 166b u.p.e.a. Minister Rozwoju i Finansów zauważył również, że Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i pismem z dnia [...] lipca 2013 r. złożyła zarzuty, natomiast organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. uznał zgłoszone zarzuty niespełnienia przez zarządzenie zabezpieczenia wymogów określonych w ustawie, zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niedopuszczalności zabezpieczenia, za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia ww. postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2015 r., a także uchylenia czynności zabezpieczenia podjętych na podstawie zarządzenia zabezpieczenia oraz umorzenia postępowania zabezpieczającego, a nadto uchylenia zabezpieczenia oraz zwolnienia spod zabezpieczenia (zajęcia) rachunku bankowego w Banku [...] S.A. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 157 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 155a §1 i § 2, art. 156 § 1 i § 2 i art. 154 oraz w zw. z art. 80 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o oddaleniu skargi na czynności zabezpieczające, mimo iż zarządzenie o zabezpieczeniu nie spełnia wymogów określonych w art. 156 u.p.e.a., w tym w szczególności co do wskazania okoliczności świadczących o możliwości utrudniania lub udaremniania egzekucji, niewskazanie sposobu i zakresu zabezpieczenia, błędne wskazanie podstawy prawnej należności, podpisanie przez osobę nieupoważnioną, która nie jest wierzycielem oraz nadto nie zachodziły przesłanki do zabezpieczenia określone w art. 154 § 1 i art. 155 u.p.e.a.; 2) art. 160 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o oddaleniu skargi na czynności zabezpieczające, mimo zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz zastosowania środka zabezpieczenia zmierzającego bezpośrednio do wykonania obowiązku. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie nie było podstaw do dokonania zabezpieczenia z uwagi m.in. na terminowe regulowanie zobowiązań podatkowych przez Skarżącego, rzetelność prowadzonych przez niego ksiąg podatkowych czy brak wyprzedawania majątku. Skarżący podniósł ponadto, że zarządzenie zabezpieczenia z dnia [...] czerwca 2013 r. było obarczone licznymi wadami formalnymi i nie spełniało wymogów przewidzianych w art. 156 § 1 u.p.e.a. Skarżący zarzucił, że prowadząc postępowanie zabezpieczające na podstawie wadliwie sporządzonego zarządzenia zabezpieczenia organ egzekucyjny naruszył art. 157 § 1 u.p.e.a. Skarżący podniósł także, że organ nadzorczy błędnie stwierdził, iż okoliczności dotyczące nieprawidłowości sporządzenia zarządzenia o zabezpieczeniu czy kwestia zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego nie mogą stanowić przedmiotu skargi na działania organu egzekucyjnego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., II GSK 1377/13). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r., III SA/Wa 3396/14). Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z dnia 24 października 2014r., II GSK 1377/13). Powyższe uwagi dotyczące skargi na czynności egzekucyjne mają również odpowiednio zastosowanie do skargi na czynności zabezpieczające ze względu na treść art. 166b u.p.e.a. Zgodnie z art. 1 a pkt 19 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o zajęciu zabezpieczającym - rozumie się przez to czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię przywołanych przepisów oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy, Sąd uznaje czynność organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu zabezpieczającym rachunku bankowego za zgodną z przepisami prawa i prawidłowo dokonaną. W pierwszej kolejności należy przytoczyć treść regulacji prawnej w tym zakresie. Zgodnie z art. 80 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności, albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z przywołanym powyżej art. 80 u.p.e.a., gdyż organ egzekucyjny przesłał bankowi zawiadomienie z dnia [...] lipca 2013 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej zawierające informację o wysokości kwoty podlegającej zabezpieczeniu. Nadto, organ egzekucyjny wysłał zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego także do zobowiązanego. Przedmiotowe zawiadomienie zostało zredagowane na prawidłowym druku wynikającym z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawiadomienie to zostało Skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 3 sierpnia 2013 r. Odpis zarządzenia zabezpieczenia doręczono Stronie w dniu 26 czerwca 2013 r. W tym miejscu należy zauważyć, iż znamienne jest, że podnosząc zarzut naruszenia art. 80 u.p.e.a. Skarżący nie sformułował w skardze żadnych argumentów na jego poparcie. Argumentacja Skarżącego w znacznej mierze koncentruje się natomiast wokół wadliwości zarządzenia zabezpieczenia z dnia [...] czerwca 2013 r. Sąd wyjaśnia, że zarzut ten powinien być podniesiony w drodze zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie zaś w postępowaniu skargowym, co wynika wprost z art. 166b w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. w zw. z art. 156 § 1 u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, że art. 166b u.p.e.a., również w brzmieniu obowiązującym przed 31 grudnia 2015 r., nakazywał odpowiednie stosowanie w postępowaniu zabezpieczającym m.in. art. 33 u.p.e.a., regulującego procedurę zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym. Podstawy zarzutów sformułowane w art. 33 u.p.e.a. powinny jednak podlegać modyfikacji przy uwzględnieniu specyfiki postępowania zabezpieczającego, a zatem niedochowanie wymogów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. będzie w przedmiotowej sprawie dotyczyć elementów zarządzenia zabezpieczenia przewidzianych w art. 156 § 1 u.p.e.a. Organ nadzoru nie mógł więc rozważyć kwestii poprawności formalnej zarządzenia zabezpieczenia w postępowaniu skargowym, gdyż godziłoby to w zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Wobec powyższego podniesione w skardze do sądu administracyjnego zarzuty naruszenia art. 157 § 1, art. 155a § 1 i 2, art. 156 § 1 i 2 u.p.e.a. nie zasługują na uwzględnienie. Nie były również zasadne pozostałe zarzuty polegające na zastosowaniu zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niedopuszczalności zabezpieczenia, ponieważ kwestie te również podlegają ocenie w trybie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd ponownie podkreśla, że skarga na czynności egzekucyjne nie może być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia, w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Podkreślić również należy, iż Skarżący skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia i wniósł zarzuty w sprawie postępowania zabezpieczającego, natomiast organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. uznał zgłoszone zarzuty, tj. niespełnienia przez zarządzenie zabezpieczenia wymogów określonych w ustawie, zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niedopuszczalność zabezpieczenia, za nieuzasadnione. Błędnie twierdzi również Strona, że zajęcie zabezpieczające rachunku bankowego zmierza do wykonania przez zobowiązanego obowiązku publicznoprawnego. Wskazać bowiem trzeba, że zabezpieczenie winno stworzyć warunki dla skutecznej egzekucji, natomiast nie może prowadzić do wykonania obowiązku (art. 160 u.p.e.a.) - wówczas mijałoby się ze swoim celem, a zastępowało samą egzekucję. W odróżnieniu zatem od środków egzekucyjnych, zastosowanie środków zabezpieczenia, nie doprowadzi do zaspokojenia wierzyciela. Ponadto, jak słusznie wskazał organ nadzoru, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. nie wezwał banku do przekazania zabezpieczonych środków na rachunek bankowy organu egzekucyjnego. Tym samym zarzut naruszenia art. 160 u.p.e.a. jest bezzasadny. Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.