III SA/Wa 1279/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę W dniu 13 grudnia 2013 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek T. sp. z o.o. z siedzibą w S. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Skarżąca przedstawiając zdarzenie przyszłe wskazała, że jest komplementariuszem w spółce pod firmą T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. (dalej zwana "T."), zarejestrowanej przez Sąd Rejonowy w L. [...] Wydział Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: [...]. Przedmiotem jej działalności gospodarczej są: produkcja wyrobów z gumy, tworzyw sztucznych, maszyn i urządzeń oraz metalowych wyrobów gotowych, sprzedaż hurtowa wyrobów chemicznych i pozostałych półproduktów, sprzedaż detaliczna artykułów użytku domowego i pozostałych wyrobów prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach, a także badania naukowe i prace rozwojowe. Zaznaczyła, że działalność ta jest prowadzona na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: "[...]") nr [...] z 10 maja 2012 r. Z tego zezwolenia wynika, że do warunków prowadzenia działalności gospodarczej na terenie [...] należą m. in. poniesienie wydatków inwestycyjnych w wysokości co najmniej 10.000.000 złotych oraz zatrudnienie co najmniej 50 pracowników w określonym czasie. Spółka zwróciła uwagę, że struktura własnościowa T. przedstawia się w następujący sposób: 1) Komandytariusz – T. M. - wniesiony wkład w wysokości: 144.000 zł, suma komandytowa: 4.000 zł, udział w zyskach: 5%, udział w stratach: 1%, 2) Komandytariusz – M. M. - wniesiony wkład w wysokości: 296.000 zł, suma komandytowa: 16.000 zł, udział w zyskach: 20%, udział w stratach: 2%, 3) Komandytariusz – W. M. - wniesiony wkład w wysokości: 296.000 zł, suma komandytowa: 16.000 zł, udział w zyskach: 20%, udział w stratach: 2%, 4) Komandytariusz – T. P. - wniesiony wkład w wysokości: 144.000 zł, suma komandytowa: 4.000 zł, udział w zyskach: 5%, udział w stratach: 1%, 5) Komandytariusz – J. P. - wniesiony wkład w wysokości: 592.000 zł, suma komandytowa: 32.000 zł, udział w zyskach: 40%, udział w stratach: 4%, 6) Komplementariusz – T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - wniesiony wkład w wysokości: 5.000 zł, odpowiedzialność nieograniczona, udział w zyskach: 10%, udział w stratach: 90%. Skarżąca wskazała, że struktura własnościowa innych podmiotów gospodarczych, w których prawa udziałowe mają niektórzy ze wspólników T. przedstawia się w następujący sposób: 1) T. sp. z o.o. z siedzibą w S., przy ul. [...], w której prawa udziałowe posiadają: T. M. (25 udziałów), T. P. (25 udziałów), W. M. (25 udziałów), J. P. (25 udziałów). W skład Zarządu wchodzą: T. P. i T. M.. 2) T. sp. z o.o. sp. kom. z siedzibą w W., przy ul. [...], w której prawa posiadają: T. M. - 40%, T. P. - 40%, W. M.- 5%, J. P. -5%, T. sp. z o.o. - 10%. Uprawniony do jednoosobowej reprezentacji jest komplementariusz T. sp. z o.o. 3) M. sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...], w której prawa udziałowe posiadają: M. M. (50 udziałów), R. S. (50 udziałów). W skład Zarządu wchodzą: M. M. i R. S.. 4) M. sp. z o.o. sp. kom. z siedzibą w W., przy ul. [...], w której prawa posiadają: komplementariusz – M. sp. z o.o. oraz komandytariusze – M. M. i R. S.. Uprawniony do jednoosobowej reprezentacji jest komplementariusz M. sp. z o.o. 5) T. sp. z o.o. z siedzibą w S., przy ul. [...], w której prawa udziałowe posiadają: T. M. (50 udziałów), T. P. (50 udziałów), W. M. (50 udziałów), J. P. (50 udziałów). W skład Zarządu wchodzą: T. M. i T. P.. Skarżąca jednocześnie zaznaczyła, że T. jest niezależna od ww. spółek pod względem organizacyjno - prawnym (T. i inne spółki są odrębnymi spółkami prawa handlowego o różnych oznaczeniach indywidualizujących, zlokalizowanymi pod różnymi adresami), a także majątkowym (T. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, oraz dysponentem wkładów wniesionych przez wspólników o wartości 1.477.000 zł). Dodatkowo wskazała, iż T. prowadzi działalność gospodarczą o odmiennym przedmiocie, niż działalność prowadzona przez T. sp. z o.o., T. sp. z o.o., T. sp. z o.o. sp. kom., M. sp. z o.o., czy też M. sp. z o.o. sp. kom. Wynika to przede wszystkim z PKD znajdującego się w odpisach aktualnych ww. podmiotów gospodarczych. Skarżąca podniosła, iż w związku z przystąpieniem przez T. do realizacji warunków, wynikających z zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...], spodziewane jest, że Spółka będzie chciała skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.; dalej zwana "u.p.d.o.p."). Spółka podkreśliła, że jest zainteresowana w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.; dalej zwana "O.p.") wobec tego, że jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, a pytanie postawione w niniejszym wniosku o interpretację dotyczy jej indywidualnej sprawy. Jej zdaniem od odpowiedzi na to pytanie zależy bowiem wysokość zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu udziału w T. we wspólnym przedsięwzięciu polegającym na prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie [...]. Skarżąca w związku z powyższym zapytała czy dochody, jakie osiągnie z tytułu udziału w spółce T., prowadzącej działalność gospodarczą na podstawie zezwolenia na terenie [...], będą korzystały ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości odpowiadającej ilorazowi maksymalnej wysokości zwolnienia podatkowego przewidzianej dla średnich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na podstawie zezwolenia na terenie [...] w stosunku do jej udziału w zyskach T.? Stanowisko Skarżącej opierało się na założeniu, że w przypadku spełnienia przez T. warunków, określonych w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...], T. będzie średnim przedsiębiorcą w rozumieniu art. 106 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm., dalej zwana "u.s.d.g.") oraz odpowiednio średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie włączeń blokowych, Dz.U.UE.L.2008.214.3., dalej: "rozporządzenie komisji"). W jej ocenie załącznik do rozporządzenia Komisji definiuje pojęcia małego i średniego przedsiębiorcy, w sposób zbliżony do u.s.d.g., wprowadzając dodatkowe kryterium w postaci wymogu samodzielności przedsiębiorstwa. "Przedsiębiorstwo samodzielne" zostało negatywnie zdefiniowane w art. 3 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Komisji jako przedsiębiorstwo, które nie jest uznane za przedsiębiorstwo partnerskie ani za przedsiębiorstwo powiązane. Spółka, mając na uwadze dane dotyczące struktury własnościowej T., a także relacje w jakich pozostaje T. z T. sp. z o.o., T. sp. z o.o., T. sp. z o.o. sp. kom., M. sp. z o.o., M. sp. z o.o. sp. kom. uznała, że T. ani żaden ze wspólników T. nie pozostaje z innymi podmiotami gospodarczymi w relacjach, o których mowa w art. 3 ust. 3 lit. a, b, c lub d Załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. Ponadto jej zdaniem z analizy struktury własnościowej T. i innych ww. spółek, gdzie prawa udziałowe mają niektórzy wspólnicy T. wynika, iż żaden z komandytariuszy komplementariuszy T. nie jest większościowym wspólnikiem T., ani większościowym wspólnikiem innej spółki. Nie posiada samodzielnej kontroli większości głosów w innym przedsiębiorstwie, prawa wyznaczenia lub odwołania większości członków jego organów, jak również nie wywiera dominującego wpływu na inne przedsiębiorstwo. Jednocześnie Skarżąca wskazała, iż owe większości nie zostaną osiągnięte również wtedy, gdy zsumowane zostaną prawa udziałowe przysługujące poszczególnym członkom rodzin P. i M.. W ocenie Skarżącej powyższe nie może przesądzać również o istnieniu "grupy osób fizycznych działających wspólnie". Również więzi rodzinne pomiędzy T. M. W. M. i M. M. z jednej strony oraz pomiędzy J. P. i T. P. z drugiej strony nie mogą potwierdzać pozostawania T. z innymi podmiotami gospodarczymi w relacjach, o których mowa w art. 3 ust. 3 lit. a. b, c, d załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. Tym samym - w przekonaniu skarżącej - więzi rodzinne pomiędzy członkami rodzin M. i P. nie mogą być również dowodem, świadczącym o utworzeniu "grupy osób fizycznych działających wspólnie". Za tego rodzaju dowód, przesądzający o istnieniu "grupy osób fizycznych działających wspólnie" nie może być uznany również sam fakt posiadania określonych praw korporacyjnych i majątkowych w spółkach prawa handlowego przez członków rodziny M. i rodziny P., skoro rodziny M. i P. nie tworzą "grupy osób fizycznych działających wspólnie". Zdaniem Skarżącej powyższe potwierdza, że wymienione podmioty gospodarcze nie pozostają w relacjach, o których mowa w art. 3 ust. 3 lit. a, b, c, d załącznika 1 do rozporządzenia Komisji z innymi podmiotami gospodarczymi. W dalszej części Skarżąca - zwracając uwagę na fakt, że większość wspólników T. jest komandytariuszami - podkreśliła, iż T. M., M. M., W. M., T. P. i J. P. jako komandytariusze, nie odgrywają decydującej roli w określaniu strategii, polityki prowadzenia działalności T. jak i bieżących sprawach T.. Jej zdaniem o tych kwestiach decyduje T. sp. z o.o. jako komplementariusz T.. T. M., W. M., T. P., J. P. nie mają prawa do powoływania komplementariusza T. sp. z o.o. ani każdy z nich nie ma prawa do samodzielnego powoływania Zarządu w Spółce z o.o., będącej komplementariuszem. Zdaniem Skarżącej powyższe świadczy o tym że komandytariusze T. w praktyce nie mają realnego wpływu na działalność spółki. Jednocześnie Skarżąca zaznaczyła, że posiadanie udziałów w spółkach z o.o. przez członków rodziny M. i P. również nie umożliwia im wywierania znaczącego wpływu na działalność tych spółek. W jej przekonaniu, nawet gdyby te same osoby fizyczne sprawowały mandaty członków zarządu w spółkach z o.o. nie oznacza to, że mają możliwość stałego zarządzania tymi podmiotami. W każdym bowiem czasie ich mandaty mogą wygasnąć na skutek odwołania, na podstawie uchwały wspólników. Według Spółki, mimo iż niektórym wspólnikom T. przysługują prawa udziałowe również w innych spółkach osobowych i kapitałowych, nie ulega wątpliwości, że T. stanowi odrębny organizm gospodarczy od tych spółek. Świadczą o tym okoliczności potwierdzające odrębność T. pod względem organizacyjno - prawnym, majątkowym oraz przedmiotowym (co do prowadzonej działalności gospodarczej). Skarżąca w związku z powyższym stanęła na stanowisku, że T. jest średnim (samodzielnym) przedsiębiorcą w rozumieniu art. 106 u.s.d.g i załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. Prowadzi działalność gospodarczą na terenie [...] w formie spółki komandytowej, a podatnikiem podatku dochodowego nie jest spółka komandytowa, lecz jej wspólnicy. Jednocześnie dochody T. nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania, a opodatkowaniu podlegają dochody poszczególnych wspólników T.. W przekonaniu Spółki, uzyskane przez T. przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u jej wspólników, proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku T.. Skarżąca stanęła na stanowisku, że będąc komplementariuszem T. i prowadząc działalność gospodarczą w formie spółki z o.o. może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Spółka podkreśliła jednocześnie, że wobec tego, że TOPSIL prowadzi działalność gospodarczą na terenie [...] zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia mapy pomocy regionalnej (dalej: "rozporządzenie w sprawie ustalenia mapy pomocy") oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom, działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (dalej: "rozporządzenie w sprawie pomocy publicznej") należy uznać, że wysokość pomocy publicznej, z której może skorzystać T., wynosi 50%. Zdaniem Spółki, wysokość tej pomocy powinna być podwyższona o 10 punktów procentowych brutto zgodnie z § 5 rozporządzenia w sprawie ustalenia mapy pomocy oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej, wobec tego, że T. jest średnim przedsiębiorcą w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. W przekonaniu Skarżącej z powyższego wynika, że łączna maksymalna wysokość pomocy publicznej w postaci zwolnienia od podatku dochodowego, z którego mogą skorzystać wspólnicy T., wynosi 50% + 10 punktów procentowych brutto. W związku z tym poszczególni wspólnicy T. będą mogli skorzystać z tej pomocy w wysokości odpowiadającej ich udziałom w zyskach T., co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. Reasumując Spółka uznała, że skoro jej udział w zyskach T. wynosi 10%, to jako osoba prawna będzie uprawniona do zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 10% z łącznej maksymalnej wysokości pomocy publicznej wynoszącej 50% + 10 punktów procentowych brutto. Minister Finansów (zwany dalej także "Ministrem") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w związku z wnioskiem Skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu podniósł, że Skarżąca, prezentując własne stanowisko w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku zagadnienia, powołała się na art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. tj. przepisy ustawy podatkowej jako mające zastosowanie dopiero po rozstrzygnięciu kwestii posiadania przez spółkę komandytową, w której jest komplementariuszem - statusu "średniego przedsiębiorcy" lub jego braku. Organ zaznaczył, że w tej części Spółka odwołała się wyłącznie do art. 106 u.s.d.g. i załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. W jego przekonaniu uzasadnienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego dotyczy interpretacji ww. aktów prawnych. Tym samym uznał, że skoro powołane przez Skarżącą akty prawne nie stanowią przepisów prawa podatkowego, organ nie posiada uprawnień do interpretowania uregulowań w nich zawartych. W związku z powyższym Minister Finansów stanął na stanowisku, że nie może wypowiedzieć się co do prawidłowości uzasadnienia Skarżącej odnośnie uprawnienia spółki komandytowej, w której jest komplementariuszem, do podwyższenia wskaźnika wielkości maksymalnej pomocy publicznej, o którą spółka osobowa (w tym Skarżąca) może się ubiegać, bowiem jego prawidłowość uzależniona jest od poprawnego określenia wielkości tejże spółki komandytowej, jako przedsiębiorcy. Status średniego przedsiębiorcy uprawnia do zwiększenia wartości maksymalnej wysokości pomocy publicznej z jakiej może skorzystać taki podatnik. Zdaniem organu tak sformułowany wniosek nie pozwala na potwierdzenie stanowiska Spółki jako prawidłowego ze względu na fakt, że organ podatkowy nie ma uprawnień do interpretowania uregulowań ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej i załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. W związku z powyższym Minister stwierdził, że skoro wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczy przepisów prawa podatkowego, tym samym należało odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z treścią art. 165a § 1 w związku z art. 14h O.p. Skarżąca w zażaleniu z 16 grudnia 2013 r., wnosząc o uchylenie ww. postanowienia i wydanie interpretacji, zarzuciła naruszenie: 1) art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 5 września 2013 r. na skutek przyjęcia przez Ministra, że zagadnienie objęte wnioskiem wykracza poza przedmiotowy zakres orzekania w trybie indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego i nie dotyczy przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p., albowiem powołany we wniosku art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. ma zastosowanie dopiero po rozstrzygnięciu kwestii posiadania przez spółkę komandytową, w której jest komplementariuszem statusu "średniego przedsiębiorcy" lub jego braku; 2) art. 14h O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. art. 14a § 1 O.p. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej na skutek przyjęcia, że organ nie jest zobowiązany do rozstrzygnięcia kwestii posiadania przez spółkę komandytową, w której Skarżąca jest komplementariuszem statusu "średniego przedsiębiorcy" lub jego braku, gdyż wymaga to wykładni właściwych przepisów z dziedziny prawa gospodarczego, do których wprawdzie odwołuje się § 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej, jednakże organ nie jest uprawniony do ich wykładni. Zdaniem Skarżącej, Minister Finansów był zobowiązany do wydania interpretacji podatkowej w zakresie zapytania, objętego wnioskiem w myśl art. 14b § 1 O.p. Zaznaczyła tym samym, że skoro wniosek dotyczył interpretacji art. 5 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w zw. z § 4 pkt 2 oraz § 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej, a więc przepisów ustaw podatkowych, tym samym dotyczył interpretacji przepisów, zawartych w ustawach podatkowych, stanowiących źródło prawa określone w art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także objętych zakresem art. 3 pkt 2 O.p. Tym samym w jej przekonaniu w oparciu o te okoliczności przyjąć należy, iż odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o interpretację ww. przepisów ustaw podatkowych naruszała art. 14b § 1 O.p. Spółka ponadto zwróciła uwagę, że Minister nie miał podstaw do przyjęcia, iż wszczęcie postępowania w rozpoznawanej sprawie nie jest dopuszczalne na podstawie art. 165a O.p. Rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania na jej wniosek nie mogło bowiem uzasadniać nieposiadanie przez organ uprawnienia do dokonywania wykładni przepisów u.s.d.g. i załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. Zdaniem Skarżącej, Minister poprzestał na dość uproszczonej definicji pojęcia przepisy "prawa podatkowego", przyjmując, że mogą się one odnosić wyłącznie do zdefiniowanych w art. 3 pkt 1 O.p. ustaw podatkowych. Zdaniem Spółki przez pojęcie przepisów "prawa podatkowego" należy rozumieć wszelkie normy prawne, zarówno ustawowe, jak i wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, które regulują elementy konstrukcyjne podatku, zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. Skarżąca uznała, że organ nie rozważył, iż przepisy prawa podatkowego, jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów, odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla prawa cywilnego, handlowego czy też innych dziedzin prawa. W związku z powyższym - w jej przekonaniu – organ, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązany był do posiłkowania się przepisami z dziedziny prawa gospodarczego dla wyjaśnienia znaczenia pojęcia "średni przedsiębiorca" występującego w przepisach ustaw podatkowych wskazanych we wniosku, a w szczególności w przepisach rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej. Jednocześnie w ocenie Skarżącej ustalenie przedmiotu zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, wskazanego we wniosku, jest niemożliwe bez odwołania się do przepisów regulujących status prawny "średniego przedsiębiorcy". Miała więc prawo oczekiwać od Ministra Finansów wyjaśnienia nasuwającej się wątpliwości co do regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego (u.p.d.o.p., rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej) w sytuacji, gdy zazębia się ona z unormowaniami prawa gospodarczego (u.s.d.g., załącznika 1 do rozporządzenia Komisji). Minister postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu podkreślił, że treść art. 14b § 1 O.p. nakazuje przyjąć, iż przedmiotem interpretacji indywidualnej są przepisy prawa podatkowego, nie zaś unormowania zawarte w ustawach, które nie określają zasad opodatkowania. Zdaniem organu pojęcie "przepisy prawa podatkowego" należy rozumieć zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 O.p. Zwrot ten obejmuje swym zakresem przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych, wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W przekonaniu Ministra, konstrukcja pytania zadanego przez Skarżącą wskazuje, że istotą wniosku jest uzyskanie od organu potwierdzenia posiadania statusu "średniego" przedsiębiorcy przez T. sp. z o.o. sp. kom. z siedzibą w K. prowadzącej działalność gospodarczą na terenie [...] na podstawie uzyskanego zezwolenia. Reasumując organ odwoławczy uznał, że przedmiotem wniosku Skarżącej nie były kwestie regulowane przepisami prawa podatkowego, lecz przepisami rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej. Tym samym stwierdził, iż istotą podniesionych problemów interpretacyjnych były zagadnienia, które dotyczyły spełnienia przez Spółkę warunku posiadania statusu "średniego" przedsiębiorcy. Zdaniem Ministra uzasadnienie stanowiska Spółki, zawarte we wniosku o interpretację, oparte zostało na treści odpowiednich przepisów rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej czy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i interpretacji tych właśnie przepisów domagała się od organu Skarżąca. W przekonaniu Ministra Skarżąca nie wykazała natomiast, że na gruncie przedstawionego zdarzenia przyszłego, kwestie dotyczące spełnienia bądź niespełnienia warunku określonego w zezwoleniu na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej będą miały bezpośrednie przełożenie na określenie zobowiązania podatkowego czy wyliczenie podatku. Nadto Minister zwrócił uwagę, iż zagadnienia niespełnienia warunków posiadania statusu "średniego" przedsiębiorcy uregulowane zostały w postanowieniach rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej wydanego na podstawie art. 4 pkt 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, zatem mieszczą się w kompetencjach ministra właściwego do spraw gospodarki. Tym samym organ uznał, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku poprzez wydanie w trybie art. 14b § 1 O.p. interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, uznającej za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko Spółki, wykraczałoby poza uprawnienie przysługujące organowi podatkowemu, działającemu w imieniu Ministra Finansów. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości postanowienia organu pierwszej i drugiej instancji oraz stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w związku z art. 165a § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji na skutek dokonania przez organ nieuprawnionej oraz sprzecznej z jej wolą wykładni pytania oraz stanu faktycznego, zawartego we wniosku polegającej na domniemaniu przez organ, że intencją Skarżącej wynikającą z wniosku jest potwierdzenie posiadania przez nią statusu "średniego" przedsiębiorcy w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co doprowadziło do niewykonania przez Ministra obowiązku udzielenia interpretacji podatkowej, mimo że Spółka spełniła wszystkie przesłanki ustawowe wymagane do jej udzielenia; 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 O.p., art. 14b § 3 O.p., art. 14c § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji na skutek nieuzasadnionego przyjęcia przez organ, iż Skarżąca nie wykazała we wniosku, że na gruncie przedstawionego zdarzenia przyszłego kwestie dotyczące spełnienia bądź niespełnienia warunku posiadania statusu "średniego" przedsiębiorcy określonego w zezwoleniu na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej będą miały bezpośrednie przełożenie na określenie zobowiązania podatkowego czy wyliczenie podatku. Tymczasem ze zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, iż Skarżąca wykazała taki związek, chociaż przepisy O.p. nie zobowiązywały jej do jego wykazania, a nadto w dalszej części uzasadnienia postanowienia organ zrewidował wspomniane zapatrywanie, wskazując, że niespełnienie warunku posiadania statusu "średniego" przedsiębiorcy skutkować może zmianą limitu maksymalnej wielkości pomocy publicznej; 3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 3 pkt 2 O.p. i art. 14c § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji na skutek przyjęcia przez organ, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku i wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, uznającej za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko Skarżącej wykraczałoby poza przysługujące organowi uprawnienia, w szczególności jeśli chodzi o rozstrzygnięcie przez organ kwestii posiadania przez spółkę komandytową, w której Skarżąca jest komplementariuszem statusu "średniego przedsiębiorcy" lub jego braku i nie dotyczyłoby przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p., co było wynikiem nieuwzględnienia i nieustosunkowania się przez organ do orzecznictwa sądowego, na które powołała się Skarżąca we wniosku oraz zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji; 4) art. 14h O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. art. 14a § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji na skutek przyjęcia, że organ nie jest zobowiązany do rozstrzygnięcia kwestii posiadania przez spółkę komandytową, w której Skarżąca jest komplementariuszem, statusu "średniego przedsiębiorcy" lub jego braku, gdyż wymaga to wykładni właściwych przepisów z dziedziny prawa gospodarczego, do których wprawdzie odwołuje się § 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej, jednakże organ nie jest uprawniony do ich wykładni. Skarżąca uzasadniając podniesione zarzuty stwierdziła, że organ nie był uprawniony do dokonywania wykładni pytania oraz stanu faktycznego, zawartego we wniosku, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: I FSK 97/06, wskazując, iż organy podatkowe w postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu stosowania prawa podatkowego nie mają kompetencji do dokonywania ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Jej zdaniem, dokonana przez Ministra wykładnia pytania i stanu faktycznego przedstawionego we wniosku jest nie tylko nieuprawniona, ale także sprzeczna z jednoznacznie sformułowanym pytaniem, a także z przedstawionym w nim stanem faktycznym. Skarżąca stanęła na stanowisku, że w sposób wyraźny sformułowała jedno pytanie, odnoszące się do konkretnych problemów interpretacyjnych przepisów prawa podatkowego, związanych z wysokością zwolnienia przedmiotowego, jakiemu może podlegać z tytułu udziału w T. prowadzącej działalność gospodarczą na terenie [...]. W jej przekonaniu wątpliwości Ministra nie wzbudziła jednak treść postawionego pytania, lecz konstatacja, iż odpowiadając na nie, musiałby przesądzić czy Spółka jest tzw. "średnim przedsiębiorcą" na gruncie przepisów prawa gospodarczego, w stanie faktycznym, a raczej w przedstawionym zdarzeniu przyszłym. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra, jakoby nie wykazała, że kwestie dotyczące spełnienia bądź niespełnienia warunku posiadania statusu "średniego" przedsiębiorcy określonego w zezwoleniu na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej będą miały bezpośrednie przełożenie na określenie zobowiązania podatkowego czy wyliczenie podatku po jej stronie. Jej zdaniem przedstawione zdarzenie przyszłe, rodzące pytanie z zakresu zastosowania przepisów prawa podatkowego, wskazywało na możliwość przyznania jej statusu "średniego przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 106 u.s.d.g., a co za tym idzie możliwości korzystania przez Spółkę ze zwolnienia przedmiotowego, zawartego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Ponadto w jej ocenie Minister nie miał podstaw do przyjęcia, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku wykraczałoby poza przysługujące mu uprawnienie. Skarżąca uznała, że rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania nie mogło uzasadniać nieposiadanie przez Ministra uprawnienia do dokonywania wykładni przepisów u.s.d.g. bądź rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej, jak również próba nadinterpretacji wyraźnie sformułowanego pytania i odczytania stanu faktycznego w sposób nieodpowiadający rzeczywistej woli Spółki. W dalszej części uzasadnienia zwróciła uwagę, że Minister poprzestał na dość uproszczonej definicji pojęcia "przepisy prawa podatkowego", przyjmując, że mogą się one odnosić wyłącznie do zdefiniowanych w art. 3 pkt 1 O.p. ustaw podatkowych, a w każdym wypadku, gdy ocenie na gruncie przedstawionego stanu faktycznego podlegać muszą przepisy innych ustaw (u.s.d.g. czy rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej) wydanie interpretacji nie jest dopuszczalne. Zdaniem Skarżącej przez pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć wszelkie normy prawne, zarówno ustawowe, jak i wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, które regulują elementy konstrukcyjne podatku, zarówno elementy podmiotowe jak i przedmiotowe. W jej przekonaniu poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów, odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla prawa cywilnego, handlowego czy też innych dziedzin prawa. W związku z tym Minister był zobowiązany do posiłkowania się przepisami z dziedziny prawa gospodarczego dla wyjaśnienia znaczenia pojęcia "średni przedsiębiorca" występującego w przepisach ustaw podatkowych wskazanych we wniosku, a w szczególności w przepisach rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej. Spółka podkreśliła jednocześnie, że ustalenie przedmiotu zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, wskazanego we wniosku, jest niemożliwe bez odwołania się do przepisów regulujących status prawny "średniego przedsiębiorcy". Zaznaczyła przy tym, że konstatacja ta znajduje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: I FSK 1465/2011. Zdaniem Spółki Minister Finansów oraz inne organy interpretacyjne powinny uwzględniać orzecznictwo i poglądy doktryny na etapie wydawania interpretacji, na mocy zasad ogólnych jako środków refleksji nad wykładnią prawa. Tym samym podkreśliła, iż miała prawo oczekiwać od organu wyjaśnienia nasuwającej się wątpliwości, ukształtowanej przepisami prawa podatkowego (u.p.d.o.p., rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej) w sytuacji, gdy zazębia się ona z unormowaniami prawa gospodarczego (u.s.d.g. czy ww. rozporządzenia). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Stosownie do art. 14 b § 1 ordynacji podatkowej (dalej cytowanej jako o.p.), Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja może dotyczyć tylko i wyłącznie przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 3 pkt. 2) o.p., ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej, z treści wniosku wynika jasno, że w rzeczywistości Skarżąca spółka nie ma wątpliwości co do tego, czy dochody, jakie osiągnie z tytułu udziału w spółce T., prowadzącej działalność gospodarczą na podstawie zezwolenia na terenie [...], będą korzystały ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości odpowiadającej ilorazowi maksymalnej wysokości zwolnienia podatkowego przewidzianej dla średnich przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na podstawie zezwolenia na terenie [...] w stosunku do jej udziału w zyskach T.. Jedynym problemem i wątpliwością Spółki, która spowodowała zwrócenie się do organu z pytaniem, jest uzyskanie wiążącego stanowiska Ministra co do tego, czy spółka ma status "średniego przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 106 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm., dalej zwana "u.s.d.g.") oraz odpowiednio średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie włączeń blokowych, Dz.U.UE.L.2008.214.3., dalej: "rozporządzenie komisji"). Na zasadność powyższej konstatacji wskazuje treść uzasadnienia wniosku, w którym Skarżąca skupia się na analizie przepisów u.s.d.g. oraz Rozporządzenia Komisji. Przedstawiony przez spółkę stan faktyczny wskazuje na wątpliwości sprowadzające się tylko i wyłącznie do statusu spółki, a nie co do sposobu jej opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie [...]. Jeżeli bowiem- co wynika z treści uzasadnienia wniosku- spółka będzie mogła zostać zakwalifikowana jako "średni przedsiębiorca", sposób opodatkowania nie będzie budził żadnych wątpliwości. Dlatego po pierwsze Spółka przeanalizowała załącznik do rozporządzenia Komisji definiujący pojęcia małego i średniego przedsiębiorcy, w sposób zbliżony do u.s.d.g., wprowadzając dodatkowe kryterium w postaci wymogu samodzielności przedsiębiorstwa. Ponieważ Skarżąca uznała, że pojęcie "przedsiębiorstwo samodzielne" zostało negatywnie zdefiniowane w art. 3 ust. 1 załącznika do rozporządzenia Komisji jako przedsiębiorstwo, które nie jest uznane za przedsiębiorstwo partnerskie ani za przedsiębiorstwo powiązane, przeanalizowała strukturę własnościową T., a także relacje w jakich pozostaje T. z T. sp. z o.o., T. sp. z o.o., T. sp. z o.o. sp. kom., M. sp. z o.o., M. sp. z o.o. sp. kom. Na tej podstawie Skarżąca uznała, że T. ani żaden ze wspólników T. nie pozostaje z innymi podmiotami gospodarczymi w relacjach, o których mowa w art. 3 ust. 3 lit. a, b, c lub d Załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. Skarżąca dokonała analizy struktury własnościowej T. i innych ww. spółek, gdzie prawa udziałowe mają niektórzy wspólnicy T. i wywiodła, iż żaden z komandytariuszy komplementariuszy T. nie jest większościowym wspólnikiem T., ani większościowym wspólnikiem innej spółki, nie posiada samodzielnej kontroli większości głosów w innym przedsiębiorstwie, prawa wyznaczenia lub odwołania większości członków jego organów, jak również nie wywiera dominującego wpływu na inne przedsiębiorstwo. Jednocześnie Skarżąca wskazała, iż owe większości nie zostaną osiągnięte również wtedy, gdy zsumowane zostaną prawa udziałowe przysługujące poszczególnym członkom rodzin P. i M.. W ocenie Skarżącej nawet zsumowanie praw udziałowych, przysługujących poszczególnym członkom rodzin P. i M. oraz więzi rodzinne między wspólnikami nie mogą przesądzać o istnieniu "grupy osób fizycznych działających wspólnie". Wywód Skarżącej doprowadził ją do wniosku, że T. jest średnim (samodzielnym) przedsiębiorcą w rozumieniu art. 106 u.s.d.g i załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. Prowadzi działalność gospodarczą na terenie [...] w formie spółki komandytowej, a podatnikiem podatku dochodowego nie jest spółka komandytowa, lecz jej wspólnicy. Jednocześnie dochody T. nie stanowią odrębnego przedmiotu opodatkowania, a opodatkowaniu podlegają dochody poszczególnych wspólników T.. W przekonaniu Spółki, uzyskane przez T. przychody oraz poniesione koszty uzyskania przychodów podlegają rozliczeniu u jej wspólników, proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku T.. Tym samym skarżąca stanęła na stanowisku, że będąc komplementariuszem T. i prowadząc działalność gospodarczą w formie spółki z o.o. może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Powyżej przedstawione analizy Skarżącej, doprowadziły Sąd do wniosku, że rację miały orzekające w sprawie organy, odmawiając wszczęcia postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji. Mimo zadania pytania, pozornie dotyczącego sposobu opodatkowania, jego uzasadnienie oraz przedstawiony stan faktyczny wskazuje jasno na brak wątpliwości Spółki co do kwestii podatkowych. Skarżąca zmierzała i zmierza nadal (co jest widoczne w treści skargi) do uzyskania wiążącego stanowiska organów podatkowych na temat posiadania przez siebie statusu "średniego przedsiębiorcy". Nie zasługuje w związku z tym na uwzględnienie zarzut skargi co do tego, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku i wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczy przepisów prawa podatkowego. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów, że udzielenie interpretacji na tak postawione pytanie Skarżącej, wykraczałoby poza przysługujące organowi uprawnienia, skoro w sprawie chodzi w rzeczywistości o rozstrzygnięcie przez organ kwestii posiadania przez spółkę komandytową, w której Skarżąca jest komplementariuszem, statusu "średniego przedsiębiorcy" lub jego braku. Kwestia ta nie dotyczy przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Fakt, że przepisy prawa podatkowego nie funkcjonują w legislacyjnej próżni, lecz odnoszą się także do instytucji, pojęć i zagadnień, uregulowanych w innych gałęziach prawa, nie może stanowić przesłanki do wymagania od organów podatkowych, aby udzielały interpretacji przepisów prawa w rzeczywistości należących do prawa gospodarczego czy handlowego. Na przeszkodzie takiemu rozumieniu uprawnień organów podatkowych stoi wyraźnie brzmiący przepis art. 14 b § 1 o.p., pozwalający Ministrowi Finansów na wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Definicje ustawową przepisów "prawa podatkowego" zawiera art. 3 pkt 2 o.p. Nie budzi wątpliwości orzekającego w sprawie Sądu, że do przepisów tych nie należy ani ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, ani załącznik 1 do rozporządzenia Komisji. Oczywiście, w konkretnej sprawie podatkowej może być konieczna analiza przepisów innych ustaw, także wymienionych w poprzednim zdaniu, analiza tych ustaw nie może jednak następować w drodze interpretacji indywidualnej, dokonywanej przez Ministra na podstawie art. 14 b § 1 o.p. Trafnie zatem przyjął Minister, że nie może wypowiedzieć się co do prawidłowości uzasadnienia Skarżącej odnośnie uprawnienia spółki komandytowej, w której jest komplementariuszem, do podwyższenia wskaźnika wielkości maksymalnej pomocy publicznej, o którą spółka osobowa (w tym Skarżąca) może się ubiegać, bowiem jego prawidłowość uzależniona jest od poprawnego określenia wielkości tejże spółki komandytowej, jako przedsiębiorcy. Status "średniego przedsiębiorcy" uprawnia do zwiększenia wartości maksymalnej wysokości pomocy publicznej z jakiej może skorzystać taki podatnik. Organ podatkowy nie ma uprawnień do interpretowania uregulowań ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej i załącznika 1 do rozporządzenia Komisji. Mając na uwadze wyżej poczynione rozważania Sąd doszedł do przekonania, że bezzasadne są zarzuty skargi, w szczególności dotyczące naruszenia przepisów art. 120 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. w związku z art. 165a § 1 O.p.. Dokonana przez organ analiza pytania oraz stanu faktycznego, zawartego we wniosku, jest prawidłowa. Organ oparł się na wykładni literalnej wniosku, która ma pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni. Zastosowanie w sprawie innych, oprócz literalnej, rodzajów wykładni, mogłoby doprowadzić do wadliwości orzeczenia organu. Tak się jednak nie stało. Zdaniem Sądu analiza wniosku i podanego przez Skarżącą stanu faktycznego, dokonana przez organ, nie zawiera żadnych domniemań (które zarzuca spółka) ani zbyt daleko idących wniosków. Intencją Skarżącej wynikającą z wniosku niewątpliwie było uzyskanie potwierdzenia posiadania przez nią statusu "średniego" przedsiębiorcy w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie pomocy publicznej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ nie naruszył też przepisów postępowania, tj.: art. 120 O.p., art. 14b § 3 O.p., art. 14c § 1 O.p. Organ zasadnie uznał bowiem, iż Skarżąca nie wykazała we wniosku, że na gruncie przedstawionego zdarzenia przyszłego kwestie, dotyczące spełnienia bądź niespełnienia warunku posiadania statusu "średniego" przedsiębiorcy, określonego w zezwoleniu na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej, rozstrzygną wątpliwości co do określenia zobowiązania podatkowego czy wyliczenie podatku. W zdarzeniu przyszłym, przedstawionym we wniosku, Skarżąca nie wskazała wątpliwości co do zasad czy sposobu opodatkowania "średniego przedsiębiorcy", działającego w specjalnej strefie ekonomicznej. Jej pytanie zmierzało tylko i wyłącznie do uzyskania wiążącego organy podatkowe potwierdzenia, że spółka posiada status "średniego przedsiębiorcy". Z wniosku wynika, że jeżeli tylko spółka zostanie uznana za "średniego przedsiębiorcę", sposób jej opodatkowania nie będzie budził wątpliwości Skarżącej. Sąd nie stwierdził też zarzucanego w punkcie 3 skargi naruszenia przepisów postępowania tj.: art. 121 § 1 i § 2 o.p. w zw. z art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 14b § 1 o.p. w zw. z art. 3 pkt 2 o.p. i art. 14c § 1 o.p. Jak wskazano wyżej, organ zasadnie przyjął bowiem, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku i wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa, nie należących w istocie do prawa podatkowego, uznającej za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko Skarżącej, wykraczałoby poza przysługujące organowi uprawnienia. We wniosku chodzi bowiem o rozstrzygnięcie przez organ kwestii posiadania przez spółkę komandytową, w której Skarżąca jest komplementariuszem, statusu "średniego przedsiębiorcy". Kwestia ta nie dotyczy przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Z podanych wyżej względów Sąd nie uznał za uzasadniony zarzut 4 skargi, co do naruszenia art. 14h o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. art. 14a § 1 o.p. Organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, gdyż organy podatkowe nie są zobowiązane do rozstrzygnięcia kwestii posiadania statusu "średniego przedsiębiorcy", bo wymaga to wykładni właściwych przepisów z dziedziny prawa gospodarczego, a nie podatkowego. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.