III SA/Wa 1308/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant specjalista Urszula Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę 1. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia, przez C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", ,,Spółka"), odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]. Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie następującego stanu faktycznego: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za I kwartał 2011 r. oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie z tytułu wystawienia faktury, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 177. poz. 1054 z późn. zm.), dalej "u.p.t.u.", za ww. okres. Decyzję doręczono Skarżącej w dniu 19 grudnia 2012 r. Następnie w dniu 21 stycznia 2013 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynęło odwołanie Skarżącej z dnia [...] stycznia 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej: 17 stycznia 2013 r.). 2. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia przez Skarżącą odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 223 § 1 § 2 pkt 1 i art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. dalej: "O.p."), wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienie odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania, a każde nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Zaznaczył, iż uchybienie ustawowemu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie istotnym jest fakt, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r., została prawidłowo doręczona w dniu 19 grudnia 2012 r. Wyjaśnił, że powyższa okoliczność wynika ze złożonego podpisu odbiorcy korespondencji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Podał, że w świetle art. 12 § 1 O.p. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Ponadto zgodnie z § 6 pkt 2 tego artykułu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Następnie organ odwoławczy podał, że termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 20 grudnia 2012 r., a upłynął w dniu 2 stycznia 2013 r. (środa). Odwołanie Skarżącej, jak wynika z samego pisma, zostało sporządzone w dniu 11 stycznia 2013 r. zaś nadane w urzędzie pocztowym w dniu 17 stycznia 2013 r. W tych okolicznościach faktycznych uznać należało, że Skarżąca wnosząc odwołanie w dniu 17 stycznia 2013 r. uchybiła czternastodniowemu terminowi wyznaczonemu na podstawie art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej końcowo wskazał, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma również okoliczność zawarcia w decyzji organu pierwszej instancji prawidłowego pouczenia o sposobie, terminie i trybie wniesienia odwołania. Podkreślił także, iż Skarżąca wraz ze złożonym odwołaniem nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 kwietnia 2013 r. oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego. Dodatkowo na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentów: a) listy płac za grudzień 2012 r., na okoliczność, iż pracownikami Skarżącej są tylko dwie osoby, tj. J.Z. i I.R.; b) wniosku urlopowego I. R. z dnia 10 grudnia 2012 r., na okoliczność, iż osoba ta od dnia 17 grudnia 2012 r. do dnia 3 stycznia 2013 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym; c) wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej P. K., na okoliczność, iż prowadzi on działalność gospodarczą o nazwie: "Firma Usługowa P." i zajmuje się wykonywaniem robót budowlanych i wykończeniowych, a co za tym idzie, nie jest pracownikiem Skarżącej upoważnionym do odbioru jej korespondencji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - 1. - art. 151 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, iż decyzję organu pierwszej instancji doręczono Skarżącej (osobie prawnej) w dniu [...] grudnia 2012 r. za pośrednictwem osoby przez nią upoważnionej do odbioru korespondencji, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu doprowadziłoby organ do przyjęcia, iż skutecznego doręczenia decyzji Skarżącej w tym dniu nie dokonano, gdyż P. K., którego czytelny podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest pracownikiem Skarżącej i nie był upoważniony do odbioru korespondencji w sprawie; 2. - art. 223 § 1 i 2 w zw. z art. 151 O.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu, iż odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione przez Skarżącą z uchybieniem 14-dniowemu terminowi, podczas gdy prawidłowe zastosowanie tych przepisów doprowadziłoby organ do przyjęcia, iż doręczenia decyzji Skarżącej dokonano w dniu 4 stycznia 2013 r., kiedy to z urlopu powróciła I. R. - jedyny pracownik Skarżącej upoważniony do odbioru korespondencji, a co za tym idzie do prawidłowego stwierdzenia, iż odwołanie wniesiono w terminie. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż nie doszło do skutecznego doręczenia pisma urzędowego osobie prawnej, stosownie do art. 151 O.p. W ocenie Skarżącej pismo zostało odebrane w jej siedzibie, jednak doręczono je do rąk osoby, która nie była do tego upoważniona. Skarżąca wyjaśniła, że w lokalu jej siedziby ma również siedzibę oraz prowadzi działalność gospodarczą kilka innych podmiotów, wśród których znajduje się również P. K., świadczący usługi robót budowlanych i wykończeniowych i nie wykonuje on żadnych funkcji w organizacji Skarżącej. Zdaniem Skarżącej nie można przyjąć, że był on upoważniony do odbioru korespondencji do niej kierowanej. Wyjaśniła, iż w spółce są zatrudnione wyłącznie dwie osoby i tylko jedna z nich – I.R. - jest upoważniona do odbioru korespondencji, która w okresie od 17 grudnia 2012 r. do 3 stycznia 2013 r., przebywała na urlopie wypoczynkowym, podyktowanym przyczynami osobistymi. W ocenie Skarżącej, przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została doręczona osobie przypadkowej, nieupoważnionej do odbierania jej korespondencji. W konsekwencji czego jej pracownicy przyjęli, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia, w którym I. R. powróciła do pracy z urlopu. Za niewytłumaczalny uznała odbiór korespondencji przez P.K.. Nie potrafiła wyjaśnić kto i dlaczego dysponował jej pieczęcią, skoro w tym dniu nie było w siedzibie spółki żadnej osoby upoważnionej do odbierania w jej imieniu korespondencji. Zaznaczyła, iż wszelkie wątpliwości powinny być tłumaczone na jej korzyść. Uwzględniając powyższe, stwierdziła, że okoliczność posłużenia się pieczęcią spółki nie uzasadniała domniemania skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w dniu [...] grudnia 2012 r. Spółka końcowo wskazała, iż przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organ nie uczynił zadość zasadzie wysłuchania stron oraz w samym postanowieniu doszło do wskazania błędnego roku, którego dotyczyła sprawa oraz błędnie podano jedną cyfrę w kodzie pocztowym, co pogłębiało – w jej ocenie - brak zaufania do organów administracji podatkowej oraz potwierdzało wadliwość zaskarżonego postanowienia. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się zarzutów skargi, organ odwoławczy wskazał, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczenia przedmiotowej decyzji, widnieje osoba, która posłużyła się pieczątką nagłówkową Skarżącej oraz pieczątką "pracownik". Oznaczenia te widniały również na zwrotnych poświadczeniach odbioru innych pism, doręczonych Skarżącej. Zdaniem Organu przesyłkę doręczono adresatowi. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż okoliczność przebywania przez P. K. w siedzibie Skarżącej, pod nieobecność I.R. połączony z dysponowaniem przez niego pieczątkami należącymi do spółki nakazywała przyjęcie, że był on w tym czasie osobą upoważnioną do przyjmowania korespondencji. Ponadto załączony do skargi wniosek urlopowy oraz zawarte w jej treści wyjaśnienia dotyczące urlopu wypoczynkowego, a także informacje zaznaczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, potwierdzały, iż w tym okresie P.K. powierzono część obowiązków I.R. w tym w szczególności upoważniono go do odbierania korespondencji. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się twierdzeń o przypadkowych odbiorze korespondencji przez .P K. stwierdził, iż posługiwanie się pieczątką firmową oraz pieczątką "pracownik", wcale nie mogło być uznane za zdarzenie przypadkowe, ani wyjątkowe, ani też niemożliwe do wyjaśnienia, gdyż w trakcie całego postępowania miało to miejsce wielokrotnie, także poza okresem, w którym I. R. przebywała na urlopie wypoczynkowym. Organ odwoławczy wskazał, iż P.K. pokwitował jako pracownik Skarżącej odbiór postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. (k. 497 akt administracyjnych) w dniu 23 maja 2012 r., postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 507 akt administracyjnych), postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. (k. 530 akt administracyjnych), w dniu [...] sierpnia 2012 r., oraz postanowienie z dnia [...] września 2012 r. (k. 555 akt administracyjnych), w dniu 2 października 2012 r. 5. W piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2013 r. Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze, wskazując na wadliwość doręczenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżąca wyjaśniła, iż P.K. pomagał w czynnościach biurowych wcześniej, jednak miało to miejsce zawsze w obecności pracownika spółki odpowiedzialnego za sekretariat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia we wskazanym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Dyrektor Izby Skarbowej uprawniony był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wynika, że organ ten, w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru decyzji przyjął, iż decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za I kwartał 2011 r. oraz kwoty podatku podlegającą wpłacie z tytułu wystawienia faktury, zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u. za I kwartał 2011 r., skutecznie doręczono osobie uprawnionej do odbioru korespondencji Skarżącej w dniu 19 grudnia 2012 r. w związku z czym termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 2 stycznia 2013 r. Natomiast Skarżąca wnosząc odwołanie w dniu 17 stycznia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) uchybiła 14-dniowemu terminowi określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Okoliczności tej Skarżąca przeczy twierdząc, że odbierający przesyłkę, zawierającą przedmiotową decyzję, P. K. nie posiadał upoważnienia do odbioru korespondencji Skarżącej, a tym samym przyjęta przez organ data doręczenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w dniu [...] grudnia 2012 r. nie jest prawidłowa. Wskazać należy, że stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne ( art. 228 § 2 O.p.). W myśl postanowień art. 151 O.p. który ma zastosowanie, gdy tak, jak w przedmiotowym przypadku adresatem pisma jest osoba prawna, pisma doręcza się w lokalu jej siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Na mocy odesłania do postanowień art. 148 § 2 pkt 1 i 3 O.p. oraz art. 150 O.p. pisma mogą być doręczane osobom prawnym w siedzibie organu podatkowego lub na wskazany adres poczty elektronicznej oraz zastępczo poprzez pozostawienie pisma w urzędzie pocztowym lub urzędzie gminy. Ustawodawca, w kontekście prawidłowości takich doręczeń wymienia zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie tj. właściwe miejsce dostarczenia przesyłki ( w lokalu siedziby spółki lub w miejscu prowadzenia działalności ) oraz doręczenie jej do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepis art. 151 O.p. nie pozostawia organom podatkowym możliwości doręczania pism w innym miejscu, ani też nie pozwala na ich doręczanie osobom nie uprawnionym do odbioru korespondencji, w tym również osobom, które podjęły się oddania pisma adresatowi w trybie wynikającym z art. 149 O.p. Regulacji art. 151 O.p. należy zatem przypisać charakter stanowczy. Zezwala bowiem na dokonanie doręczenia wyłącznie osobie mającej upoważnienie do odbioru korespondencji. W konsekwencji brzmienie przedmiotowej regulacji wyklucza np. możliwość dokonania doręczenia do rąk osoby trzeciej, która zobowiązuje się do oddania korespondencji adresatowi, jak ma to miejsce w odniesieniu do osób fizycznych (por.: art. 149 O.p.). Wniosek taki potwierdza zresztą orzecznictwo, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2001 r., sygn. akt III SA 3393/99 ( publ. Mon. Pod. 2001, nr 10, s. 2), gdzie Sąd stwierdził, iż w przeciwieństwie do osoby fizycznej, dla której pismo można pozostawić u sąsiada (art. 149 O.p.), możliwości takiej nie ma w odniesieniu do osoby prawnej. Dlatego też pokwitowanie odbioru decyzji przez inny podmiot prawny, mający siedzibę w tym samym budynku, nie stanowi skutecznego doręczenia. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że doręczenie decyzji nastąpiło w siedzibie Skarżącej. Skarżąca stoi jednak na stanowisku, że korespondencję od organu odebrała osoba nie posiadająca do tego upoważnienia. Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż osobę, która w siedzibie osoby prawnej - adresata przesyłki dysponuje pieczęcią firmową tego podmiotu, dokonuje faktycznego odbioru przesyłki od doręczyciela i fakt ten potwierdza swoim podpisem oraz odbiciem pieczęci firmowej adresata nie sposób traktować jako osobę nieuprawnioną do odbioru korespondencji adresowanej do tej osoby prawnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1152/06, LEX nr 440659, z dnia 25 stycznia 2012r. sygn. akt I FSK 673/11 publ. w zbiorze LEX 1113126 ) Sąd wskazuje, iż obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by dokonywała tego osoba upoważniona, dlatego też doręczyciel korespondencji, nie ma obowiązku sprawdzania, czy pismo odbiera uprawniona osoba. Nie można zaakceptować stanowiska, zgodnie z którym doręczyciel powinien był poprosić osobę odbierającą korespondencję o okazanie stosownego pełnomocnictwa do odbioru pism. Nawet gdyby pełnomocnictwo takie zostało okazane, to pracownik urzędu i tak nie miałby możliwości, czy to faktycznych, czy prawnych, sprawdzenia czy upoważnienie takie jest ważne, czy zostało podpisane przez osobę, która jest uprawniona do reprezentacji. Trudno też oczekiwać, że doręczyciel korespondencji będzie analizował dokumenty wewnętrzne strony, jakimi jest instrukcja kancelaryjna, czy schemat organizacyjny danej spółki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r., I SA/Kr 1145/08, LEX nr 1102785). Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż osoba doręczająca przedmiotową decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nie miała żadnych podstaw, by kwestionować uprawnienie P.K. do jej odbioru. O ile bowiem odebranie korespondencji poza siedzibą Spółki wymaga wylegitymowania się dokumentem potwierdzającym uprawnienie do dokonania tej czynności, bądź posiadaniem stosownego pełnomocnictwa (por. art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe - Dz. U. z 2012 r., poz. 1529) o tyle wręczenia przesyłki w lokalu jednostki osobie, która w nim przebywa, dysponuje stosownymi pieczątkami oraz podaje się za osobę do tego uprawnioną, nie wymaga żadnych dodatkowych czynności, w tym w szczególności jej legitymowania, ani weryfikowania jej uprawnienia do odbioru korespondencji. Konsekwentnie zatem należało przyjać, iż okoliczność przebywania przez P. K. w siedzibie Skarżącej, połączona z dysponowaniem przez niego pieczątkami należącymi do spółki tj. pieczątką firmową Spółki oraz pieczątką “pracownik" nakazuje uznać, że był on w tym czasie osobą upoważnioną do przyjmowania korespondencji. Przeczy to tezie Skarżącej jakoby osoba odbierająca korespondencję była przypadkowa, niezwiązaną ze Spółką. Stanowisko Skarżącej, iż jedyną osobą uprawnioną do odbioru korenspondencji była I. R. pracownik Spółki, przebywająca w dniu odbioru decyzji na urlopie wypoczynkowym nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Bowiem jak zasadnie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w aktach sprawy znajdują się dowody poptwierdzajace, iż w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego P. K. wielokrotnie odbierał jako pracownik Skarżacej korespondencję kierowaną do Spółki (k. 497, 507, 530, 555 akt podatkowych), której to okoliczności nie kwestionowała Skarżąca na wcześniejszym etapie postępowania podatkowego. Również pełnomocnik Skarżącej na rozprawie potwierdził, że P. K. w obecności pracownika.I R.odbierał korespondencję kierowaną do Spółki. Mając na względzie zebrany materiał dowodowy, nie można uznać aby wielokrotny odbiór korespondencji przez P. K. miał miejsce bez wiedzy i zgody Skarżącej. Odnośnie argumentacji Skarżącej, iż P. K. prowadził własną działalność gospodarczą i nie był zatrudniony u Skarżacej na podstawie umowy o pracę, zdaniem Sądu nie stało to na przeszkodzie aby mógł odbierać korespondencję skierowaną do Skarżącej w jej siedzibie, jako osoba upoważniona, co też czynił wieloktrotnie. W związku z powyższym w ocenie Sądu niewarygodne są twierdzenia Skarżącej, iż P.K. nie posiadał upoważnienia do odbioru korespondecji Spółki. 6.3. Skład orzekający, w rozpatrywanej sprawie uznał, iż nie doszło do naruszenia nałożonego na organy podatkowe obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które mogło mieć istotny wpływ na ich wynik. Jak wynika ze znajdującego się w aktach podatkowych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji, wyraźnie zaznaczono, iż została ona doręczona w lokalu siedziby Spółki osobie podpisanej imieniem i nazwiskiem, która posłużyła się pieczątką nagłówkową spółki oraz pieczątką "pracownik" - tymi, albo takimi samymi, jakie widnieją na zwrotnych poświadczeniach odbioru innych pism, podpisanych przez I. R. pracownika spółki( jak wskazuje Skarżąca odpowiedzialną za prowadzenie sekretariatu). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono także, iż przesyłkę doręczono adresatowi. Tym samym skoro decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. prawidłowo doręczono Skarżacej w świetle art. 151 O.p. w dniu [...] grudnia 2012r. odwołanie od tej decyzji z dnia [...] stycznia 2013r. nadane w urzędzie pocztowym w dniu 17 stycznia 2013r. ( data stempla pocztowego ) zostało złożone po upływie 14 dniowego ustawowego terminu do jego złożenia. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 223 § 1 i 2 O.p. w zw. z art.151 O.p. nalezy uznać za bezzasadny. 6.4. Odnosząc się natomiast do kwestii braku wysłuchania strony przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, iż zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art. 200 § 1 O.p. obowiązek wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia sie w sprawie zebranego materiału dowodowego występuje jedynie przed wydaniem decyzji - zaś w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie mógł wydać takiego aktu z przyczyn, o których wspomniano w zaskarżonym postanowieniu - brakło zatem podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 200 § 1 O.p. 6.5. Sąd stwierdził, iż rzeczywiście w zaskarżonym postanowieniu doszło do wystąpienia dwóch wspomnianych w skardze omyłek pisarskich tj. w petitum postanowienia błędnie wskazano, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczyła podatku od towarów i usług za I kwartał 2012r. ( zamiast 2011 r. ) oraz błędnie podano kod pocztowy w adresie spółki. Jednak nie miały one wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza, że jedna z nich została przez organ odwoławczy dostrzeżona i sprostowana postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., doręczonym Skarżącej w dniu 17 kwietnia 2013 r. natomiast zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo Spółce doręczone. 6.6. W rezultacie dokonanej oceny Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonego postanowienia. 6.7. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.