III SA/Wa 1315/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r. oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Skarżąca/Spółka/Strona) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r. 1.2. Jak wynika z akt sprawy w dniu 23 kwietnia 2019 r. do DIAS wpłynął wniosek pełnomocnika Spółki z dnia 16 kwietnia 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) z dnia [...] lipca 2016 r. Swoje żądanie Spółka umotywowała wystąpieniem przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 4) i 5) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p), powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FPS 3/18 z dnia 18 marca 2019 r., w której stwierdzone zostało, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia należy doręczyć pełnomocnikowi. Biorąc pod uwagę powyższe, w złożonym wniosku wskazano, że z dniem podjęcia przywołanej uchwały Strona powzięła informację o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej, o której mowa w 240 § 1 pkt 4) O.p., gdyż w sprawie pełnomocnik został pominięty przy czynności organu podatkowego, która miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. zawiadomienia z dnia 5 grudnia 2013 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, które zostało doręczone bezpośrednio Spółce, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. 1.3. DIAS decyzją z dnia [...] października 2019 r. odmówił wznowienia postępowania, wskazując na istnienie w tym zakresie przeszkody formalnej w postaci uchybienia terminowi określonemu w art. 241 § 2 pkt 1) O.p. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że o wydaniu decyzji Strona dowiedziała się w dniu jej doręczenia, tj. 19 lipca 2016 r., natomiast żądanie wznowienia postępowania złożone zostało w dniu 17 kwietnia 2019 r., wnioskiem z dnia 16 kwietnia 2019 r. 1.4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 27 listopada 2019 r. Spółka złożyła odwołanie od decyzji DIAS o odmowie wznowienia postępowania, wnosząc o jej uchylenie i wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. 1.5. Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r. Strona, w trybie art. 240 § 1 O.p., złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją DIS z dnia [...] lipca 2016 r. DIAS podkreślił, iż oparcie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4) O.p. wymaga, aby wniosek o wznowienie postępowania wniesiono z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji i okoliczność ta powinna być zbadana przez organ. Organ wyjaśnił, że przez "dowiedzenie się przez stronę o decyzji" uznać należy dzień, w którym Strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy, niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązkiem organu orzekającego w przedmiocie wznowienia postępowania jest przede wszystkim ustalenie, czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 242 § 2 pkt 1) O.p. Zdaniem organu, dla oceny spełnienia przesłanki czasowej do wniesienia podania ważna jest data, w której Strona powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. W ocenie organu drugiej instancji, dopiero stwierdzenie, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie, przez właściwy podmiot i wskazano w nim prawidłową przesłankę wznowienia, możliwym czyni wznowienie postępowania, w toku którego badaniu podlega okoliczność, czy w sprawie rzeczywiście przesłanka ta wystąpiła. Z kolei uchybienie ww. terminowi, jak wyjaśnił organ, musi skutkować odmową wznowienia postępowania i jest wystarczającą przesłanką wydania decyzji zawierającej takie rozstrzygnięcie. DIAS wskazał, że istota kontroli rozstrzygnięcia w sprawie niedopuszczalności wznowienia postępowania sprowadza się do oceny poprawności ustaleń faktycznych co do daty powzięcia wiadomości, od której liczy się miesięczny termin do złożenia żądania o wznowienie postępowania zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1) O.p. Organ wskazał, że wniosek z dnia 16 kwietnia 2019 r. dotyczył ostatecznej decyzji DIAS z dnia [...] lipca 2016 r., doręczonej pełnomocnikowi Strony w dniu 19 lipca 2016 r. Organ podkreślił, że Skarżąca nie kwestionuje tej okoliczności. Uwzględniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zdaniem organu odwoławczego, za prawidłowe należy uznać zawarte w decyzji DIAS stanowisko w kwestii wykładni przepisu art. 241 § 2 pkt 1) O.p. i zawartego tam pojęcia "powzięcia wiadomości o decyzji". W ocenie DIAS, z akt sprawy wynika jednoznacznie, że od dnia 19 lipca 2016 r. Strona posiadała informację o wydaniu decyzji wobec Spółki. Zdaniem organu odwoławczego, słusznie zatem w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazano, że Strona dowiedziała się o istnieniu decyzji wymiarowej w dniu jej doręczenia, nie zaś w dniu wydania uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2019 r., jak twierdzi Spółka. Biorąc pod uwagę powyższe, DIAS wskazał, że właśnie od tej daty, tj. w dniu 19 lipca 2016 r. należy liczyć miesięczny termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, który zgodnie z art. 12 § 3 i § 5 O.p. upłynął w dniu 19 sierpnia 2016 r. W związku z tym, w ocenie organu, wniosek Strony z dnia 16 kwietnia 2019 r., złożony w dniu 17 kwietnia 2019 r., wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1) O.p. W tym miejscu DIAS zauważył, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że Strona powzięła informację o wystąpieniu przesłanki wznowieniowej, o której mowa w 240 § 1 pkt 4) O.p. z dniem podjęcia uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FPS 3/18, tj. w dniu 18 marca 2019 r. Podjęcie uchwały, w opinii organu, nie stanowi okoliczności świadczącej o powzięciu wiadomości o wydaniu decyzji wymiarowej z dnia [...] lipca 2016 r., gdyż wiedzę tę Strona posiadała już od dnia 19 lipca 2016 r. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, data wydania uchwały powoływanej przez Spółkę nie może być wiązana z datą rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, pozostaje więc bez wpływu na ocenę zachowania przez Stronę terminu określonego w ww. przepisie. Organ stwierdził, że podnoszona przez Skarżącą okoliczność doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. bezpośrednio Spółce, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, mogłaby być przedmiotem oceny jedynie w sytuacji, gdyby Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie. Brak dopełnienia ustawowej przesłanki w postaci terminowego wniesienia żądania wznowienia postępowania, w ocenie organu spowodował niedopuszczalność wznowienia, co skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 O.p. DIAS stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją DIS z dnia [...] lipca 2016 r. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu, za chybiony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 240 § 1 pkt 4) oraz art. 241 § 2 pkt 1) O.p. W ocenie organu drugiej instancji, niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 180, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 O.p. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowe postępowanie było prowadzone w sposób realizujący zasady ogólne postępowania wymienione w art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. Natomiast materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, umożliwiający podjęcie ustaleń faktycznych. Zdaniem DIAS, dokonana przez organ pierwszej instancji ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest prawidłowa i doprowadziła do poprawnych wniosków, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przekonywującym co do faktu i prawa oraz zgodnym z regułami określonymi w art. 210 § 4 O.p. DIAS zauważył, że zasada zaufania do organów podatkowych, na którą powołuje się pełnomocnik Strony, nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z przepisami, musi być stosowana zgodnie z zasadą legalizmu. W związku z powyższym, zdaniem organu, naruszenia wspomnianej zasady nie może stanowić wydanie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwań Strony. W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia art. 197 § 1 O.p. organ zauważył, że w odwołaniu z dnia 27 listopada 2019 r. Spółka nie wskazała, na czym miałoby polegać jego naruszenie. DIAS podkreślił, że w sprawie nie są konieczne wiadomości specjalne wymagające powołania biegłego. Zdaniem organu odwoławczego, ww. przepis nie znajduje zastosowania w sprawie, a zatem zarzut jego naruszenia nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto organ zauważył, że w toku postępowania Strona nie wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu, którego organ miałby nie uwzględnić naruszając art. 188 O.p. W ocenie DIAS, w sprawie nie ma również podstaw do zastosowania art. 2a O.p., nakazującego rozstrzygać na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Organ zauważył, że zasada in dubio pro tributario znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. DIAS wskazał, że w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność, co do treści normy prawnej, co zdaniem organu w sprawie miało miejsce, to brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu. W opinii DIAS, różnice w interpretacji treści normy prawnej prezentowane przez Stronę, nie świadczą o istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.2. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 180, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych, nie wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, wadliwe ustalenie stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności bezzasadne przyjęcie, że Strona nie została pozbawiona obrony swoich praw; 2) naruszenie art. 121 w związku z art. 122 i art. 210 § 4 O.p. poprzez nierzetelne sformułowanie uzasadnienia faktycznego decyzji; 3) naruszenie art. 2a O.p. poprzez pozbawianie Strony możliwości obrony swoich praw, podczas gdy niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść podatnika; 4) art. 240 § 1 pkt 4) i art. 241 § 2 pkt 1) O.p. poprzez bezzasadne uznanie, że Strona uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Złożona w sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 28 stycznia 2021 r., w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374). 3.3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 3.4. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy Strona zachowała miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ prawidłowo wskazał jako początek biegu miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania dzień powzięcia przez Stronę wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej DIS z dnia [...] lipca 2016 r., a nie jak chciałaby tego Strona, dzień 18 marca 2019 r., tj. dzień wydania przez NSA uchwały w sprawie o sygn. akt I FPS 3/18 i powzięcia przez Stronę wiedzy o tej uchwale. 3.5. Na wstępie rozważań odnieść się należy do istoty instytucji wznowienia postępowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych "jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest uregulowana w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz w ustawach podatkowych. Omawiana zasada ogólna jest niezwykle istotna z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania demokratycznego państwa prawa. Gwarantuje ona bowiem pewność obrotu prawnego oraz stabilność skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Powołany przepis, ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych, przyznaje im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Owe granice wynikają z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest instytucja wznowienia postępowania, która, jako swoisty wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych, musi opierać się na ustawowo określonych przesłankach, które zostały wymienione w art. 240 § 1 O.p." (tak wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 137/15 oraz wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 2030/14). W związku z tym, że instytucja wznowienia postępowania stanowi szczególny tryb postępowania, przesłanki jej zastosowania należy interpretować ściśle (wąsko). Nie można w takiej sytuacji przypisywać przesłankom wznowieniowym szerszego znaczenia, niż wyrażone wprost w przepisie prawa. Zasada, zgodnie z którą przesłanki wznowienia postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, pełni również istotną funkcję gwarancyjną z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p). Pozwala bowiem ograniczyć sytuacje, w których jedna sprawa będzie rozpoznawana kilkukrotnie, wyłącznie do przypadków kwalifikowanych wadliwości, wskazanych m.in. w art. 240 § 1 O.p. (tak wyrok NSA z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1397/15). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, natomiast nie może ono służyć, jako środek do kolejnego merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwufazowe. Pierwsza faza to postępowanie wstępne, tzw. wznowieniowe. W toku tego postępowania organ podatkowy ogranicza się do badania, czy żądanie pochodzi od strony (art. 133a § 1–3), czy strona ma zdolność do czynności prawnych, czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją, czy kwestionowana decyzja ma charakter ostateczny, czy w żądaniu wskazano podstawę wznowienia; a w przypadku żądania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4) i 8) O.p. zachowano miesięczny termin. Po sprawdzeniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki formalne organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Otwiera ono fazę postępowania określaną jako postępowanie wznowione, w odróżnieniu od postępowania wznowieniowego (wstępnego), które toczyło się do chwili wydania wspomnianego postanowienia. Dopiero w tej fazie dopuszczalne jest badanie, czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia albo czy zachodzą podstawy wymienione w postanowieniu o wznowieniu postępowania z urzędu. Obok badania podstaw przedmiotem postępowania jest także rozstrzygnięcie istoty sprawy. Zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 O.p., wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Zastosowanie tego przepisu jest istotą sporu. Oceny wymaga więc stwierdzenie przez organ niedopuszczalności wznowienia postępowania, z uwagi na uchybienie terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 1 O.p. 3.6. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy na treść skargi, która wskazuje, że zdaniem Strona w jej sprawie istnieje przesłanka wznowieniowa, o której mowa art. 240 § 1 pkt 4) O.p. Podkreślić należy, że nie to jest jednak przedmiotem rozpatrywanej sprawy. Organ odmówił wznowienia postępowania, a więc DIAS nie oceniał tego, czy przesłanka wznowieniowa istnieje czy nie. Organ stwierdził, że Strona nie złożyła wniosku opartego o art. 240 § 1 pkt 4) O.p. w przepisanym terminie, stąd zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 4) O.p. należy uznać za chybiony, gdyż przepis nie ten nie znajdował zastosowania w sprawie. 3.7. W ocenie Sądu DIAS prawidłowo ustalił, że Strona o wydaniu decyzji ostatecznej dowiedziała się w dniu 19 lipca 2016 r., tj. w dacie jej doręczenia. Ta okoliczność jest bezsporna. Żądanie wznowienia postępowania zostało złożone 17 kwietnia 2019 r. Ewidentne jest więc, że miesięczny termin, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1) O.p. został uchybiony. Treść art. 241 § 2 pkt 1) O.p. wymagała od organu zbadania, kiedy Strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji ostatecznej oraz czy wniosek o wznowienie postępowania wniesiono z zachowaniem miesięcznego terminu od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Ustalenie tych okoliczności faktycznych zostało przeprowadzone zgodnie z regułami procesowymi wskazanymi w Ordynacji podatkowej. Nie zostały tu naruszone art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 180, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 O.p. Podkreślić też należy, że wbrew wywodom skargi, treść art. 241 § 2 pkt 1) O.p. nie daje żadnych możliwości odnoszenia terminu w nim wskazanego do okoliczności innej niż powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej. Nie można uznać, tak jak chciałaby tego Spółka, że termin wskazany w art. 241 § 2 pkt 1) O.p. należy liczyć od dnia 18 marca 2019 r., tj. daty wydania uchwały NSA w sprawie o sygn. akt I FPS 3/18. Organ zasadnie uznał, że Strona dowiedziała się o istnieniu decyzji ostatecznej w dniu jej doręczenia, nie zaś w dniu wydania uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2019 r., jak twierdzi Skarżąca. W konsekwencji, zastosowanie art. 241 § 2 pkt 1) O.p. musiało doprowadzić do odmowy wznowienia postępowania. Organ prawidłowo też wyjaśnił, że podnoszona przez Skarżącą okoliczność doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. bezpośrednio Spółce, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, mogłaby być przedmiotem oceny jedynie w sytuacji, gdyby Strona złożył wniosek o wznowienie postępowania w ustawowym terminie, tak się jednak nie stało. 3.8. Zdaniem Sądu bez znaczenia dla wykładni art. 241 § 2 pkt 1) O.p. jest to, że Strona w toku postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną oraz przed sądami administracyjnymi podnosiła zarzut nieprawidłowości związanych z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Kwestia ta była przedmiotem oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie, który dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2705/16 oddalił skargę Spółki oraz w wyroku NSA z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt. I FSK 439/18 oddalającym skargę kasacyjną Strony. Z tych względów zarzut naruszenia art. 241 § 2 pkt 1) O.p. należy uznać za bezzasadny. Uzasadnienie decyzji przejrzyście wyjaśnia kwestie prawne i faktyczne rozstrzygane przez organ i, wbrew zarzutowi skargi, spełnia wymogi wskazane w art. 210 § 4 O.p. Na tym tle za niezasadny uznać także należy zarzut naruszenia art. 2a O.p. Wskazany przepis może być zastosowany wówczas, gdy w sprawie wystąpiły nie dające się usunąć wątpliwości co do wykładni przepisów prawa podatkowego. W rozpoznanej sprawie nie zaistniały takie wątpliwości, których nie dałoby się usunąć w drodze wykładni, bo nie można do nich zaliczyć sytuacji, gdy organ podatkowy dokonuje prawidłowej wykładni przepisu ustalając sposób jego rozumienia, ale wynik tego procesu nie jest dla Skarżącego korzystny. Naruszenie zasady in dubio pro tributario byłoby natomiast aktualne wówczas, gdyby wyniki wykładni doprowadziły do wyłonienia kilku hipotez interpretacyjnych, z których żadna nie byłaby przekonująca, a mimo to organ wybrałby opcję niekorzystną dla Strony. Innymi słowy, naruszenie wspomnianej zasady to nierespektowanie w takich warunkach wyboru przez podatnika hipotezy interpretacyjnej (spośród kilku możliwych) najbardziej dla niego korzystnej (szerzej: B. Brzeziński, O wątpliwościach wokół zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, PP nr 4/2015, s. 17 i n.). Tymczasem treść przepisu art. 241 § 2 pkt 1) O.p., który miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie budzi wątpliwości co do jego wykładni. Powzięcie wiadomości o istnieniu przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4) O.p., jest powiązane z wiedzą o wydaniu decyzji ostatecznej. Wykładnię forsowaną przez Stronę, odwołującą się do liczenia terminu na wnioskowanie o wznowienie postępowania od daty uchwały NSA zamiast od daty powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ostatecznej, należy odrzucić z uwagi na jej oczywistą sprzeczność z literalnym brzmieniem przepisu. Bezprzedmiotowe jest rozważanie zastosowania art. 2a O.p. do art. 240 § 1 pkt 4) O.p., gdyż wobec niedopuszczalności wznowienia postępowania art. 240 § 1 pkt 4) O.p. nie znajdował zastosowania. 3.9. Reasumując Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania, czy też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części. 3.10. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku oddalając skargę w całości.