III SA/Wa 1321/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant specjalista Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Skarżąca – P.S.A. w W. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Opisując stan faktyczny wyjaśniła, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą ponosi różnego rodzaju wydatki, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Wydatki te można podzielić na dwie grupy: 1) wydatki, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, ponieważ nie spełniają definicji z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p.", tj. nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów; 2) wydatki, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, pomimo że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ale zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Jako przykład tych wydatków Skarżąca wskazała wydatki na zakup różnego rodzaju artykułów biurowych, mediów, remontów na rzecz związków zawodowych, wydatki związane z pogrzebami pracowników i byłych pracowników (wieńce, wiązanki), wydatki na organizację imprez sportowych i integracyjnych, czy też koszty remontów powypadkowych samochodów, jeżeli te nie były objęte dobrowolnym ubezpieczeniem AC. Co do zasady, wydatki powyższe służą czynnościom zarówno zwolnionym, jak i opodatkowanym podatkiem od towarów i usług. Skarżąca rozlicza więc podatek od towarów i usług na podstawie proporcji, zgodnie z art. 90 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej: "u.p.t.u.". Fakt nieodliczenia podatku od towarów i usług wynika w tym przypadku wprost z przepisów ustawy, a nie jest zależny od decyzji Skarżącej. Skarżąca zadała pytanie, czy kosztem uzyskania przychodów może być nieodliczony podatek od towarów i usług, jeśli sam wydatek, bez względu na przyczynę, nie stanowi tego kosztu? Powołując się na art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) u.p.d.o.p. Skarżąca wywiodła, że w przypadku, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia całości lub części podatku naliczonego, wówczas podatek ten (w całości lub części) może ująć w kosztach uzyskania przychodów. Jej zdaniem, zaliczenie nieodliczonego podatku od towarów i usług do kosztów uzyskania przychodów determinowane jest wyłącznie tym, czy przepisy u.p.t.u. dają prawo do skorzystania z prawa do odliczenia oraz czy podatek ten nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Bez znaczenia jest natomiast fakt, czy sam wydatek można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Na poparcie swego stanowiska Skarżąca wskazała interpretacje indywidualne. W opinii Skarżącej zawsze w przypadku, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego (i jednocześnie nie zwiększa on wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej), podatek ten stanowi koszt podatkowy, mimo że sam wydatek nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Bez znaczenia jest podstawa prawna wyłączenia tego wydatku z kosztów, tj. art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., czy też brak istnienia związku przyczynowo - skutkowego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżąca podniosła, że celem tej regulacji było umożliwienie podatnikom zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego podatku naliczonego, który zgodnie z właściwymi przepisami nie obniża podatku należnego, ani nie podlega zwrotowi (i tym samym stanowi odstępstwo od zasady neutralności). Konstrukcja podatku od towarów i usług oparta jest bowiem na tejże zasadzie, zgodnie z którą w zakresie, w jakim towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Dlatego też podatek od towarów i usług, co do zasady, nie stanowi już kosztu uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych. Ponieważ jednak u.p.t.u. przewiduje pewne odstępstwa od zasady neutralności, ustawodawca umożliwił zaliczenie nieodliczonego podatku od towarów i usług w ciężar kosztów w podatku dochodowym. W interpretacji indywidualnej wydanej [...] stycznia 2013 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., za nieprawidłowe uznał stanowisko Skarżącej odnoszące się do wydatków, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, ponieważ nie spełniają definicji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. tj. nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Natomiast jako prawidłowe ocenił jej stanowisko dotyczące wydatków, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, pomimo że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ale zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Stwierdził, że wszystkie poniesione wydatki, z wyłączeniem enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust.1 u.p.d.o.p., mogą stanowić koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczenia funkcjonowania źródła przychodów. Wyłączenie określone w 16 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.p. dotyczy podatku od towarów i usług. Znajduje ono uzasadnienie w zasadzie neutralności podatku od towarów i usług dla przedsiębiorcy (art. 86 ust. 1 u.p.t.u.), przejawiającej się w prawie obniżenia podatku należnego związanego z dokonywaniem przez niego dostawami towarów i świadczeniem usług, pobieranego od ich nabywców o podatek naliczony, uiszczony z tytułu nabycia towarów i usług. Obniżenie to przysługuje podatnikowi, jeśli nabywane przez niego towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W art. 88 u.p.t.u. wymieniono wyjątki, gdy podatnik jest pozbawiony prawa obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. Minister Finansów wyjaśnił, że w u.p.d.o.p. ustawodawca przewidział wyjątki, które pomimo generalnego wykluczenia podatku od towarów i usług z kosztów podatkowych pozwalają za taki koszt uznać m.in. podatek naliczony (art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a). Jego zdaniem, z przepisu tego nie można jednak wyprowadzić wniosku, że dla uznania za koszt podatkowy podatku od towarów i usług wystarczy, iż nie podlega on odliczeniu zgodnie z przepisami u.p.t.u. Niezaliczenie wydatku do kosztów podatkowych nie musi wynikać wyłącznie z faktu, że wydatek ten znajduje się w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Może ono wynikać z braku spełnienia generalnej przesłanki związku z przychodem, zawartej w art. 15 ust. 1 tej ustawy, który to przepis podatnik musi mieć na uwadze rozpatrując możliwość uznania kosztu za koszt uzyskania przychodów. Negatywna ocena związku z przychodem powoduje, że bez znaczenia pozostaje dalsza analiza wydatku w kontekście wyłączeń z art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. W ocenie Organu interpretacyjnego, wyłącznie w odniesieniu do wydatków, które nie stanowią kosztu uzyskania przychodów, pomimo że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ale zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., nieodliczony podatek od towarów i usług może stanowić koszt podatkowy. Cały bowiem wydatek (w kwocie brutto) został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Literalna wykładnia art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., na podstawie której wyłączony został wydatek w kwocie netto (np. z tytułu reprezentacji – pkt 28, czy też remontu powypadkowego samochodu nieobjętego ubezpieczeniem dobrowolnym – pkt 50) pozwala jednocześnie na uznanie za koszt uzyskania przychodów (na podstawie pkt 46 lit. a) kwoty samego podatku od towarów i usług. W sytuacji zaś, gdy cały wydatek nie spełnia przesłanki związku z przychodem, wymaganej art. 15 ust.1 u.p.d.o.p., nie można uznać, że nieodliczony podatek od towarów i usług może być kosztem uzyskania przychodów. Interpretacja taka prowadziłaby do niedopuszczalnej sytuacji, w której Skarżąca nie mogąc samego wydatku (w jego wartości netto) zaliczyć do kosztów podatkowych, miałaby prawo obciążyć te koszty podatkiem od towarów i usług związanym z wydatkiem. Innymi słowy interpretacja taka pozwalałaby uznać, że wydatek nie spełnia normy z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. wyłącznie w wartości netto, a wartości podatku od towarów i usług normę tę wypełnia. Odnosząc się do wskazanych we wniosku interpretacji indywidualnych, Minister Finansów wyjaśnił, iż nie stanowią one źródła prawa. W odpowiedzi na wezwanie Skarżącej do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie w części, w której jej stanowisko uznane zostało za nieprawidłowe. Zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 1 pkt lit a) w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., a także art. 121 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając powyższe zarzuty Skarżąca powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o wydanie interpretacji. Podniosła, że wprowadzając możliwość zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych niepodlegającego odliczeniu podatku naliczonego ustawodawca nie uzależnił tego prawa od rodzaju kosztów, których ten podatek dotyczy. Nie ma zatem znaczenia, czy podatek ten jest związany z wydatkiem będącym, czy też niebędącym kosztem uzyskania przychodów, a tym bardziej, z jakiej przyczyny wydatek nie jest kosztem. Zdaniem Skarżącej, odrębnie bowiem należy odnosić się do samego wydatku oraz podatku naliczonego. Skarżąca ponownie odwołała się do celu wprowadzenia tej regulacji, związanego z ustanowionymi w u.p.t.u. odstępstwami od zasady neutralności podatku od towarów i usług. Za chybioną Skarżąca uznała interpretację Ministra Finansów, która inaczej traktuje wydatki niemogące być kosztem z uwagi na fakt, iż nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów), a inaczej wydatki, poniesione w tym celu, ale wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Podkreśliła, że dla konstrukcji zaliczenia nieodliczonego podatku naliczonego do kosztów podatkowych, bez znaczenia jest przyczyna, dla której wydatek nie może być do tych kosztów zaliczony. Zależy to wyłącznie od tego, czy przepisy u.p.t.u. dają prawo do skorzystania z prawa do odliczenia oraz czy podatek nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. Za niezrozumiały Skarżąca uznała argument organu podatkowego, że zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów podatku naliczonego w sytuacji, gdy wydatek nie stanowi kosztu zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., pozwalałoby uznać, iż wydatek ten nie wypełnia normy tego przepisu wyłącznie w wartości netto, zaś w wartości podatku od towarów i usług normę tę wypełnia. Zdaniem Skarżącej, również w przypadku wydatku wyłączonego z kosztów podatkowych na mocy art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., zaliczenie podatku naliczonego w ciężar kosztów, mogłoby prowadzić do podobnego wniosku, tj. że w tym przepisie wyłączone zostały tylko wartości netto. Naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych Skarżąca upatrywała w okoliczności, iż Organ interpretacyjny nie odniósł się szczegółowo do powoływanych przez nią interpretacji indywidualnych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i powtórzył przedstawioną w niej argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Jego zdaniem, art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. (czytany a contario) nie stanowi samodzielnej podstawy zaliczania wydatków do kosztów podatkowych. Gdyby tak było, art. 15 ust. 1 tej ustawy, statuujący generalną i podstawową na gruncie zasadę kwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów, byłby zbędny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. I. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieodliczonego podatku naliczonego od towarów i usług, uiszczonego w ramach wydatków, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Skarżąca uważała, że nieodliczony podatek naliczony może być uwzględniony w kosztach uzyskania przychodów, chociaż sam wydatek, bez względu na przyczynę, nie stanowi tego kosztu. Zdaniem Ministra Finansów, kosztem uzyskania przychodów może być wyłącznie nieodliczony podatek naliczony dotyczący wydatków, które wprawdzie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ale nie stanowią kosztów podatkowych, ponieważ zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Natomiast podatek naliczony związany z wydatkami, które nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. II. Przepisy u.p.d.o.p., w oparciu o które należało ocenić zasadność ujęcia w kosztach podatkowych podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, to art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze oraz art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a). Przepis art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p. stanowi, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tej ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów podatek naliczony: – jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług, – w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług - jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej. III. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych przepisów rację ma Minister Finansów twierdząc, że kryterium decydujące o możliwości zaliczenia każdego wydatku do kosztów uzyskania przychodu wynika z treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Jest to pośredni lub bezpośredni związek wydatku z przychodami podatnika oraz zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła jego przychodów. Jeżeli związek ten nie występuje, wydatek nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Taki wydatek po prostu nie stanowi kosztu uzyskania przychodu i nie dotyczą go pozostałe przepisy normujące te koszty. Zawarte w art. 15 ust. 1 odesłanie do art. 16 ust 1 u.p.d.o.p., który to przepis zawiera katalog kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, sformułowane zostało w sposób, który oznacza, że również koszty wymienione w art. 16 ust. 1 są kosztami, spełniającymi przesłankę, generalnie rzecz ujmując "związku z przychodami". Świadczy o tym wskazanie w tym przepisie generalnej przesłanki uznania kosztu za koszt podatkowy i wskazanie wyjątków (art. 16 ust. 1), czyli tych kosztów, które przesłankę tę spełniając, kosztami uzyskania przychodów jednak nie są. Przepis art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p. powinien być zatem odczytywany w ten sposób, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów poniesionych w tychże celach, które wymienione zostały w art. 16 ust. 1. Innymi słowy, wydatki wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. są wydatkami, które zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, ale nie stanowią kosztów uzyskania przychodów ponieważ tak właśnie zdecydował ustawodawca. Gdyby nie umieszczenie tych wydatków w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., stanowiłyby one koszty uzyskania przychodu. Gdyby wydatki wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. nie spełniały przesłanki "związku z przychodami" wskazanej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., przepis o wyłączeniu tych wydatków z kosztów podatkowych byłby zbędny. Podatek od towarów i usług stanowi element wydatku poniesionego przez podatnika na zakup towarów i usług. Ocena istnienia wskazanego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. związku danego wydatku (np. na zakup artykułów biurowych) "z przychodami" nie jest dokonywana odrębnie w stosunku do podatku od towarów i usług zawartego w cenie tychże artykułów biurowych. Ocena ta sprowadza się do tego, czy artykuły biurowe mogą przyczynić się do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Podatek od towarów i usług, zawarty w cenie tychże przykładowych artykułów biurowych, który to wydatek niewątpliwie stanowi koszt podatkowy, nie może być uwzględniony w tych kosztach nie dlatego, że nie spełnia przesłanki "związku z przychodami" z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., a dlatego, że tak postanowił ustawodawca w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) tej ustawy, kierując się przy tym – co zgodnie wskazały strony – stworzoną na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług możliwością odliczenia tego podatku jako podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych (art. 86 ust. 1 u.p.t.u.). Uwzględniając zatem zasadę neutralności podatku od towarów i usług, ustawodawca – w przypadku, gdy zgodnie z przepisami regulującymi ten podatek nie istnieje możliwość odliczenia podatku naliczonego – umożliwił jego zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów rozliczanych w ramach podatku dochodowego. Nie oznacza to jednak, jak chce Skarżąca, że jakikolwiek podatek naliczony, którego odliczenie nie jest możliwe w świetle przepisów o podatku od towarów i usług (o ile tylko nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych) może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. W kosztach tych, co należy podkreślić ponownie, mogą być uwzględnione wyłącznie wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Jeżeli danego wydatku nie można powiązać z żadnym z tych celów – podatek naliczony zawarty w kwocie tego wydatku także celu tego nie spełnia. Przepis art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a) u.p.d.o.p. ma zatem takie znaczenie, że jeżeli podatnik podniósł wydatek, który spełnia przesłankę z art. 15 ust. 1 tej ustawy, a przepisy o podatku od towarów i usług (z jakichkolwiek względów) nie pozwalają podatnikowi na odliczenie zawartego w kwocie tego wydatku podatku od towarów i usług, podatnik może nieodliczony podatek naliczony uwzględnić w kosztach podatkowych. Rację ma Minister Finansów twierdząc, że czytany a contrario art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p nie stanowi samodzielnej podstawy zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Sądu, sama w sobie okoliczność, że określony wydatek nie został wymieniony w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. albo też został wyłączony z wydatków, które w świetle tego przepisu nie są kosztami podatkowymi, nie jest bowiem wystarczająca do uznania go za koszt podatkowy. Podkreślić należy ponownie, iż w przepisie tym ustawodawca zamieścił koszty, które spełniają przesłankę "związku z przychodami". Dlatego też, jeżeli dany wydatek nie stanowi kosztów uzyskania przychodu tylko z uwagi na umieszczenie go w katalogu wydatków z art. 16 ust. 1, wyłączenie go z tego katalogu w razie spełniania określonych przez ustawodawcę warunków, umożliwi uwzględnienie tego wydatku w kosztach uzyskania przychodów. Z tego właśnie względu przyjmuje się w orzecznictwie, że podatek naliczony związany np. z wydatkami o charakterze reprezentacyjnym (art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.) może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodu. Podnoszona przez Skarżącą odmienność stanowiska Ministra Finansów w odniesieniu do wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz wydatków, które zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów nie oznacza wadliwości stanowiska Ministra Finansów i jest uprawniona w świetle art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Stanowisko Skarżącej prowadziłoby w istocie do obejścia podstawowej przesłanki warunkującej uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów, tj. celu poniesienia tego wydatku, jakim jest uzyskanie przychodu albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Z powyższych względów podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd uznał za niezasadne. Nieodniesienie się przez Ministra Finansów do wskazanych przez Skarżącą interpretacji indywidualnych nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej interpretacji, w której Minister Finansów zajął prawidłowe stanowisko co do wykładni i zastosowania przepisu prawa materialnego. Skarga nie obejmowała zaskarżonej interpretacji w części, w jakiej Organ interpretacyjny stanowisko Skarżącej uznał za prawidłowe. Dlatego też Sąd nie badał prawidłowości zaskarżonej interpretacji w tym zakresie. III. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca otrzymała interpretację indywidualną zawierającą prawidłowe stanowisko Ministra Finansów co do możliwości uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu nieodliczonego podatku od towarów i usług w przypadku, gdy wydatek nie stanowi kosztów uzyskania przychodów, ponieważ nie został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270).