III SA/Wa 1355/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] kwietnia [...] r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...] skierowaną do W. L. [dalej także: "Skarżący, "Strona", "Podatnik"] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2015, na kwotę 230,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wysokość podatku ustalono zgodnie z ustawą z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej także "u.p.o.l."], na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych, zgodnie z obowiązującymi stawkami podatkowymi w roku 2015 r. według wyliczenia: A – budynki mieszkalne: 45,9 m2, stawka 0,74 zł, kwota 33,97 zł; F – grunty pozostałe – 29,68 m2, stawka 0,46 zł, kwota 13,65 zł; F – grunty pozostałe – 14,66 m2, stawka 0,46 zł, kwota 6,74 zł; N 1 – miejsce postojowe – 22,67 m2, stawka 7,73 zł, kwota 175,24 zł. 2. Od tej decyzji w dniu 18 maja 2015 r. zostało wniesione odwołanie, w którym zarzucono decyzji naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej także "O.p."], co skutkowało nieuznaniem lokalu garażowego za stanowiący część nieruchomości mieszkalnej i w konsekwencji zastosowaniem nieprawidłowej [zbyt wysokiej] stawki podatku od nieruchomości. 3. Decyzją z [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. [dalej także: "SKO", "Kolegium"] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan taktyczny sprawy i zastosował odpowiednie do tego stanu normy prawne – stan własności, powierzchnia i klasyfikacja nieruchomości Skarżącego zostały ustalone przede wszystkim na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] marca 2006 r. rep. A nr [...] i postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] lipca [...] r. [sygn. akt [...] Prawidłowe są również – zdaniem organu – stawki podatku, zastosowane przez organ pierwszej instancji. Wynikają one wprost z uchwały Rady W. z 7 listopada 2013 r. sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. Uchwała ta jest źródłem prawa, do stosowania którego zobowiązane są organy administracji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dodało również, że podatnik nabył objęty decyzją lokal mieszkalny wraz z udziałem w gruncie, a także udział w stanowiącym odrębną własność lokalu garażowym wraz z udziałem w gruncie, na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] marca [...] r. rep. A nr [...], zatem opodatkowany garaż stanowi przedmiot odrębnej własności. W ocenie organu odwoławczego, przy wydaniu decyzji pierwszej instancji nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego czy procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. 4. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Skarżący w dniu 20 kwietnia 2018 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 3 ust. 4 u.p.o.l. poprzez brak informacji w decyzjach o ustaleniu w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości o zobowiązaniu dla wszystkich współwłaścicieli nieruchomości [wymienienia imion i nazwisk współwłaścicieli lub nr miejsc postojowych, boksów]; b) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez wydanie decyzji nieprecyzyjnej, albowiem nie wskazano rzeczywistej powierzchni użytkowej i błędnie naliczono stawkę większą niż to wynika z faktycznej powierzchni użytkowej lokalu garażowego wobec Skarżącego; c) art. 4 ust. 8 u.p.o.l. poprzez brak powołania biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami [Dz U z 2004 r. Nr 261, poz. 2601 ze zm.]; d) art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez jego błędną interpretację i niezastosowanie dla udziału w nieruchomości mieszkalnej stanowiącej garaż wielostanowiskowy; e) art. 5 ust. 3 u.p.o.l. poprzez brak różnicowania wysokości stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynku. 2. prawa proceduralnego: a) art 121 § 1 O.p., przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2011 r. sygn. akt Il FSK 733/10, sygn. akt II FSK 335/11, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 września 2010 r. sygn. akt I SA/Bd/578/10, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 września 2011 r. sygn. akt. III SA/Wa 795/11 na okoliczność wskazania, że "części budynków mieszkalnych mogą być mieszkalne i niemieszkalne. znajdujący się obrębie budynku mieszkalnego lokal mieszkalny lub lokal o innym przeznaczeniu nie przestaje być – z racji swego charakteru – częścią budynku mieszkalnego"; b) art. 122 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z wyodrębnieniem pomieszczenia prywatnego o powierzchni 7 m2 z nieruchomości mieszkalnej stanowiącej garaż wielostanowiskowy, który jest lokalem piwnicznym przy miejscu postojowym nr [...]; c) art 122 i art. 124 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z zupełnym brakiem zapewnienia Skarżącemu czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; d) art. 129 w zw. z art. 133 § 1 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z brakiem zawiadomienia Skarżącego o podjęciu postępowania przed wydaniem decyzji nr [...] i [...] i uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; e) art. 139 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z brakiem należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem Skarżącego; f) art. 194 Ordynacji podatkowej i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne [Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.] przez przyjęcie sprzecznej z prawem oceny, że lokal garażowy należy zakwalifikować jako budynki pozostałe w zw. z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt. II FPS 4/11, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2011 r. sygn. akt II FSK 733/10, sygn. akt II FSK 335/11, wyrokiem WSA w Bydgoszczy z 8 września 2010 r. sygn. akt I SA/Bd/578/10, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 795/11; g) art. 7, art. 8 oraz art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. [Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a."] przez niezastosowanie się do jego treści, pominąwszy słuszny interes Skarżącego w zw. z brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz braku należytego i wyczerpującego informowania Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego – spowodowanie bezczynności i rażącej przewlekłości wydającego decyzje podatkowe Prezydenta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.; h) art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. przez niezastosowanie się do jego treści, pominąwszy słuszny interes Skarżącego i spowodowanie bezczynności i rażącej przewlekłości wydającego decyzje podatkowe Prezydenta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.; i) art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. przez niezastosowanie się do jego treści, pominąwszy słuszny interes Skarżącego się w sprawie decyzji latach 2014-2015 i spowodowanie bezczynności i rażącej przewlekłości wydającego decyzje podatkowe Prezydenta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także stwierdzenie bezczynności i rażącej przewlekłości postępowania Prezydenta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i zasądzenie kosztów postępowania lub zmianę decyzji w związku z wydaniem decyzji [...] i [...]. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że organ podatkowy wydał przedmiotowe decyzje w sprzeczności z szeregiem przepisów prawa, jak również niezgodnie z dotychczasową praktyką oraz utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Zdaniem Skarżącego, lokal garażowy mieszczący się w bryle budynku mieszkalnego, jeśli jego powierzchnia nie przekracza połowy budynku mieszkalnego, traktowany jest jako część budynku mieszkalnego, a co za tym idzie, stosuje się do jego opodatkowania stawkę właściwą dla budynku mieszkalnego. Nie można natomiast zastosować takiej stawki, w przypadku, gdy garaż jest odrębnym budynkiem [obiektem budowlanym]. Skarżący podniósł, że przedstawiony pogląd znajduje pełne poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych sprzed 2012 r., a mając na uwadze zasadę równości wobec prawa wszystkich obywateli RP [art. 32 pkt 1 i 2 Konstytucji RP], niedopuszczalne jest wydanie takich decyzji. W ocenie Skarżącego błędem jest powoływanie się tylko na udziały gruntu, które to stanowią podstawę do określenia zobowiązania podatkowego. Pominięto istotny czynnik jakim jest ewidencja budynku, która jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych. Skarżący podniósł również, że organ podatkowy nie dokonał żadnej weryfikacji dokumentacji lokalu garażowego i jego stanu faktycznego, albowiem wyodrębniono pomieszczenie [prywatne] o powierzchni 7 m2 z nieruchomości. A priori powierzchnia podlegająca opodatkowaniu jest inna niż przyjęta przez organ podatkowy. Tym samym organ podatkowy naruszył zarówno prawo materialne, jak i przepisy o postępowaniu według ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto organ podatkowy bezprawnie wykluczył Skarżącego z uczestnictwa w procesie gromadzenia materiału dowodowego i nie zawiadomił go o wszczęciu postępowania przed wydaniem decyzji. Zdaniem Skarżącego Organ podatkowy rażąco naruszył art. 139 ustawy Ordynacji podatkowej na szkodę interesu prawnego i prywatnego Skarżącego w zw. z brakiem zawiadomienia o wszczęciu postępowania i pozbawienia go uczestnictwa przed wydaniem decyzji. Skarżący wskazał także, iż nieuwzględnienie spadku atrakcyjności i wartości nieruchomości jest sprzeczne co najmniej z zasadami współżycia społecznego i stanowi naruszenie jej interesu prawnego i prywatnego [vide art. 5 ust. 3 u.p.o.l.]. Skarżący podnosi również, że ma miejsce rażąca obraza causy w zw. z brakiem poszanowania przepisów prawa, tj.: art. 8 k.p.a., art 9 k.p.a., art 35 § 1 i § 2 k.p.a., art. 36 § 1 i § 2 k.p.a., art. 131 k.p.a przez niezastosowanie się do jego treści, pominąwszy słuszny interes prawny Skarżącego, naruszenie zasady współżycia społecznego, naruszenie interesu prawnego i prywatnego Skarżącego – obraza prawa procesowego - spowodowanie bezczynności i rażącej przewlekłości postępowania Prezydenta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. 5. Złożonym na rozprawie pismem z 11 marca 2019 r. tytułowanym Pismo przygotowawcze w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 i 2015 r. Skarżący dopełnił stanowisko, załączając m.in. kopię Inwentaryzacji pomieszczeń gospodarczych oraz wszystkich innych pomieszczeń zorganizowanych w częściach wspólnych nieruchomości. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: 1. Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych [tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066] sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."] Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 2. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Sądowej kontroli poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego [...] r. w spr. [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia [...] r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2015 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] na kwotę 230 zł. 3. Skarżący kwestionuje wymiar podatku od nieruchomości na rok 2015 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] na kwotę 230 zł, wskazując, że zastosowano nieprawidłową [zbyt wysoką] stawkę podatku od nieruchomości. Skarżący stawia m.in. zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 u.p.o.l. poprzez brak różnicowania wysokości stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynku. Zasadnicza część zarzutów koncentruje się wokół wymiaru podatku w części dotyczącej miejsca postojowego ulokowanego w budynku mieszkalnym. Jak wynika z decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia [...] r., wobec Skarżącego dokonano wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2015 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] na kwotę 230 zł, przy czym wyspecyfikowano wyliczenie tego podatku, z uwzględnieniem różnych kategorii nieruchomości: A – budynki mieszkalne: 45,9 m2, stawka 0,74 zł, kwota 33,97 zł; F – grunty pozostałe – 29,68 m2, stawka 0,46 zł, kwota 13,65 zł; F – grunty pozostałe – 14,66 m2, stawka 0,46 zł, kwota 6,74 zł; N 1 – miejsce postojowe – 22,67 m2, stawka 7,73 zł, kwota 175,24 zł. Istotnie, nie sposób nie zauważyć, że ta część podatku od nieruchomości, która odpowiada miejscu postojowemu stanowi zasadniczą część wymiaru: z łącznej kwoty tego podatku 230 zł, część odnosząca się do miejsca postojowego o pow. 22,67 m2 opiewa aż na kwotę 175,24 zł, podczas gdy dla części dotyczącej właściwego lokalu mieszkalnego o pow. 45,9 m2 podatek wynosi 33,97 zł. 4. O ile relacja, w jakiej pozostaje kwota łącznego wymiaru podatku od nieruchomości do tej części, która stanowi miejsce postojowe wskazuje na istotną dysproporcję zastosowanych stawek między częścią dotyczącą budynku mieszkalnego [właściwego lokalu] a miejscem postojowym, to kwestia ta znajduje odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach. Zastosowane stawki znajdują bowiem oparcie w uchwale Rady W. z 7 listopada 2013 r. sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r. Uchwała ta jest źródłem prawa, do stosowania którego zobowiązane są organy administracji. Wynikają z niej stawki: dla budynków mieszkalnych stawka 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego stawka 0,46 zł, oraz dla budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego stawka 0,46 zł. Zastosowanie właściwej klasyfikacji w celu przypisania odpowiedniej stawki dla miejsca postojowego w budynku mieszkalnym zostało definitywnie przesądzone wiążącą uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dlatego nie mogą być brane pod uwagę te zastrzeżenia wyartykułowane w skardze, które nawiązują do naruszenia art. 194 O.p. i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne [Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.] przez przyjęcie sprzecznej z prawem oceny, że lokal garażowy należy zakwalifikować jako budynki pozostałe w zw. z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt. II FPS 4/11, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2011 r. sygn. akt II FSK 733/10, sygn. akt II FSK 335/11, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 września 2010 r. sygn. akt I SA/Bd/578/10, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 795/11. 5. W zakresie opodatkowania garaży stanowiących przedmiot odrębnej własności, usytuowanych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, wydana została przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwała, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości: "Czy w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.] garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy?". W następstwie tak postawionego zagadnienia prawnego, skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 27 lutego 2012 r. podjął następującą uchwałę: "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 styczniu 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.] garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy" [uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11]. Uzasadnieniu tej uchwały Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. w spr. [...] poświęciło zasadniczą jej część, przytaczając na sześciu stronach w zasadzie całą uchwałę. 6. Podkreślenia następnie wymaga obowiązek Sądu rozpoznającego sprawę uwzględnienia wytycznych zawartych w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeśli taka została wydana a dotyczy tożsamego zagadnienia. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W konsekwencji należy przyjąć, że na mocy przepisu art. 269 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować [zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2010 r., II FSK 1141/09, orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zatem ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis [zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2010 r., I FSK 994/09, orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Sąd orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelny Sąd Administracyjny [zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2016 r., I OSK 2817/14, orzeczenie dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. 7. W odniesieniu do zagadnień poruszonych w zaskarżonej decyzji wydana została uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 [uchwała dostępna na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl], w której wskazano, że "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 styczniu 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.] garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy". Rzeczą Sądu a także organów jest zatem uwzględnienie wytycznych zawartych w powyższej uchwale. Także Skarżący zdaje sobie sprawę ze znaczenia tej uchwały zauważając w skardze, że organ podatkowy wydał decyzję w sprzeczności z szeregiem przepisów prawa, jak również niezgodnie z dotychczasową praktyką oraz utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wskazującym że lokal garażowy mieszczący się w bryle budynku mieszkalnego, jeśli jego powierzchnia nie przekracza połowy budynku mieszkalnego, traktowany jest jako część budynku mieszkalnego, a co za tym idzie, stosuje się do jego opodatkowania stawkę właściwą dla budynku mieszkalnego; nie można natomiast zastosować takiej stawki, w przypadku, gdy garaż jest odrębnym budynkiem [obiektem budowlanym]. Skarżący podniósł, że przedstawiony pogląd znajduje pełne poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych sprzed 2012 r., a mając na uwadze zasadę równości wobec prawa wszystkich obywateli RP [art. 32 pkt 1 i 2 Konstytucji RP], niedopuszczalne jest wydanie takich decyzji. Wydanie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 zamyka dyskusję w przedmiocie opodatkowania miejsca postojowego ulokowanego w budynku mieszkalnym, nakładając obowiązek jej stosowania w praktyce, co też – jak wynika z lektury zaskarżonej decyzji – uczyniły organy w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości wobec Skarżącego. 8. Poprawne jest także stanu własności, powierzchni i klasyfikacji nieruchomości Skarżącego na podstawie aktu notarialnego z [...] marca [...] r. rep. A nr [...] i postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca [...] r. [sygn. akt [...]]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ustaliło także, że Skarżący nabył objęty decyzją lokal mieszkalny wraz z udziałem w gruncie, a także udział w stanowiącym odrębną własność lokalu garażowym wraz z udziałem w gruncie, a w konsekwencji, że opodatkowany garaż stanowi przedmiot odrębnej własności. Wbrew zapatrywaniu wyrażonemu w skardze, w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia [...] r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2014 podana została powierzchnia użytkowa poszczególnych nieruchomości, w tym powierzchnia użytkowa przynależnego Skarżącemu miejsca postojowego w budynku. Powierzchnię tę organ przyjął na podstawie aktu notarialnego, którego Skarżący nie podważa. Dla ustalenia prawidłowej powierzchni miejsca postojowego budynku, za którą naliczana jest odpowiednia stawka podatku do nieruchomości wobec Skarżącego, bez znaczenia pozostają przy tym dokonane wolą mieszkańców zmiany w zakresie charakteru powierzchni przynależnych innym mieszkańcom. Skarżący uważa, że organ powinien dokonać "weryfikacji dokumentacji lokalu garażowego i jego stanu faktycznego, albowiem wyodrębniono pomieszczenie [prywatne] o powierzchni 7 m2 z nieruchomości. A’priori powierzchnia podlegająca opodatkowaniu jest inna niż przyjął organ podatkowy". Okoliczność ewentualnego wyodrębnienia w ramach powierzchni, na której ulokowane są miejsca postojowe, na jednym z nich pomieszczenia piwnicznego, nie zmienia w żaden sposób wymiaru podatku wobec Skarżącego. Wobec Skarżącego wymiar podatku od nieruchomości następuje na podstawie posiadanej przez niego powierzchni nieruchomości, tę zaś organ przyjął, konsekwentnie na podstawie treści aktu notarialnego, czego Skarżący nie kwestionuje, że nie odzwierciedla on jego stanu posiadania. Organy ustaliły zaś, że Skarżący nabył udział wynoszący [...] części w lokalu niemieszkalnym – garażu G1 o powierzchni 861,50 m2, zaś powierzchnia miejsca postojowego przynależnego Skarżącemu wynosi 22,67 m2. W następstwie ewentualnie dokonanych na innych, przynależnych innym posiadaczom miejscach postojowych zmian w zakresie, przykładowo wydzielenia pomieszczenia piwnicznego nie uległa zmianie powierzchnia podlegającego opodatkowaniu miejsca postojowego Skarżącego. W konsekwencji, nie znalazł zarazem potwierdzenia zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez wydanie decyzji nieprecyzyjnej, uzasadniony tym, że nie wskazano rzeczywistej powierzchni użytkowej i błędnie naliczono stawkę większą niż to wynika z faktycznej powierzchni użytkowej lokalu garażowego wobec Skarżącego. Powierzchnia ta przyjęta została przez organy na podstawie aktu notarialnego, zaś ewentualne dokonane na innych, przynależnych innym posiadaczom miejscach postojowych zmiany w zakresie, przykładowo wydzielenia pomieszczenia piwnicznego powierzchni przynależnej Skarżącemu nie zmieniają. 9. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 4 ust. 8 u.p.o.l., poprzez brak powołania biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w ustawie z 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami [Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2601 ze zm.]. Zdaniem Skarżącego w latach 2008 – 2015 wartość i atrakcyjność nieruchomości w miejscu zamieszkania Skarżącego znacznie spadła a biegły rzeczoznawca zapewne uznałby w/p okoliczności, a co za tym idzie, naliczona byłaby inna kwota podatku od nieruchomości. Skarżący podkreślił, że Urząd Gminy P. dla W. chętnie podnosi daniny podatkowe w każdym przypadku podniesienia atrakcyjności wartości nieruchomości, nie uwzględnia natomiast spadku ich atrakcyjność i wartości, co jest sprzeczne co najmniej z zasadami współżycia społecznego – naruszenie interesu prawnego i prywatnego Skarżącego – art. 5 ust. 3 u.p.o.l.]. Skarżący podał, że przepis ten pozwala na samodzielne kształtowanie polityki podatkowej zgodnie ze swoim właściwością, zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 u.p.o.l., przy określaniu wysokości stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części rada gminy może różnicować wysokość dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności sposób ich wykorzystania. Zatem ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w ramach istniejących obecnie rozwiązań pozwala radom gmin na uchwalanie stawek podatku od nieruchomości dla wszystkich garaży w budynkach mieszkalnych, w tym również garaży wielostanowiskowych, stanowiących odrębne nieruchomości, w wysokości niższej niż przewidziane dla budynków lub ich części pozostałych, w tym również na poziomie przewidzianej dla budynków lub ich części mieszkalnych. Zdaniem Skarżącego, jednostki samorządu terytorialnego powinny być przychylne dla obywateli, którzy ją zamieszkują a Gmina [...] jest bardzo źle zarządzana nie tylko ze względu na fatalną praktykę stosowania prawa ale i permanentny brak inwestycji na szczeblu gminy, oprócz budowy metra, które zdestabilizowało komunikację miejską i bardzo utrudniło życie mieszkańcom ze względu na notoryczne korki samochodowe i zatruwanie środowiska. Powyższe, zawarte w skardze rozważania stanowią postulaty w zakresie kształtowania stawek podatku dla rożnego rodzaju nieruchomości, a zatem mogą być rozważane w kategorii oczekiwań mieszkańców, formułowanych wobec lokalnego ustawodawcy [gminy], jednak pozostają bez wpływu na prawidłowość wymiaru podatku, który dokonywany jest w oparciu o ustalony stan własności, powierzchnię oraz klasyfikację nieruchomości z zastosowaniem wynikających z uchwalonych przez radę gminy przepisów dotyczących stawek podatku od nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie, dla roku 2015 stawki te określa uchwały Rady W. z 7 listopada 2013 r. sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2014 r., co powoduje, że powołanie biegłego spośród rzeczoznawców majątkowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jak chciałby Skarżący, na okoliczność stwierdzenia spadku wartości i atrakcyjności nieruchomości w miejscu zamieszkania Skarżącego, co miałoby skutkować naliczeniem innej kwoty podatku od nieruchomości nie mogłoby wywołać oczekiwanego rezultatu. Reasumując, organy zatem przyjęły prawidłowe wartości do wymiaru podatku od nieruchomości, prawidłowo zastosowały też stawki podatku dla różnego rodzaju nieruchomości i ich klasyfikacji. 10. Natomiast co do zastrzeżeń Skarżącego, że organy w zaskarżonej decyzji nie uwzględniły wszystkich współwłaścicieli nieruchomości [zarzut naruszenia art. 3 ust. 4 u.p.o.l. poprzez brak informacji w decyzji o ustaleniu w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości o zobowiązaniu dla wszystkich współwłaścicieli nieruchomości – wymienienia imion i nazwisk współwłaścicieli lub nr miejsc postojowych, boksów], to nie uwzględniają one, że w myśl art. 3 ust. 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast w myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość́ lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a–6. Art. 4 ust. 3 u.p.o.l. znajduje zastosowanie w sytuacji, kiedy nieruchomość lub budynek stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów i nie jest możliwe ustalenie zakresu władania tą nieruchomością przez poszczególnych współwłaścicieli. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 4 ust. 3 u.p.o.l. obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. 11. Nie zasługiwały na akceptację także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym art 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w związku z orzecznictwem sądowym odmiennie traktującym od przyjętego w rozpoznawanej sprawie opodatkowanie miejsc postojowych; art. 122 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z wyodrębnieniem pomieszczenia prywatnego o powierzchni 7 m2 z nieruchomości mieszkalnej stanowiącej garaż wielostanowiskowy, który jest lokalem piwnicznym przy miejscu postojowym nr 19; art 122 i art. 124 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z zupełnym brakiem zapewnienia Skarżącemu czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 129 w zw. z art. 133 § 1 O.p. przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z brakiem zawiadomienia Skarżącego o podjęciu postępowania przed wydaniem decyzji nr [...] i [...] i uniemożliwienia Skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań a także art. 139 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w zw. z brakiem należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem Skarżącego. Podkreślenia wymaga, że zaskarżoną decyzję wydano w postępowaniu mającym na celu wymiar podatku od nieruchomości. Na podstawie art. 200 § 2 O.p. w zw. z art. 165 § 5 O.p. organy nie wyznaczyły Skarżącemu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału a także nie zostało wydane postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 165 § 5 O.p., przepisów o wszczęciu postępowania w formie postanowienia nie stosuje się m.in. do postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Stwierdzając taki stan rzeczy, organy zastosowały zatem dyspozycję art. 200 § 2 O.p. w zw. z art. 165 § 5 O.p. Natomiast zastrzeżenia nakierowane na wykazanie bezczynności i przewlekłego działania organów mogły stanowić odrębny od skargi na decyzję w sprawie wymiaru podatku przedmiot skargi. Nie stwierdzono także naruszenia art. 194 O.p. i art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne [Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.] przez przyjęcie sprzecznej z prawem – zdaniem Skarżącego – oceny, że lokal garażowy należy zakwalifikować jako budynki pozostałe w zw. z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt. II FPS 4/11, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2011 r. sygn. akt II FSK 733/10, sygn. akt II FSK 335/11, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 września 2010 r. sygn. akt I SA/Bd/578/10, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 795/11. Jak bowiem wskazano wyżej, do kwestii opodatkowania miejsc postojowych w budynku mieszkalnym aktualnie znajduje zastosowanie uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, która ma pierwszeństwo przed wskazanymi przez Skarżącego, wydanymi w indywidualnych sprawach orzeczeniami. 12. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.