III SA/Wa 138/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. określił Skarżącemu – G. P. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w wysokości 68.549 zł. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z [...] stycznia 2010 r. wszczął postępowanie kontrolne u Skarżącego. Organ wyjaśnił, ze Skarżący 18 kwietnia 2005 r. złożył zeznanie PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2004. Wskazał między innymi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 2.971.429,88 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 2.850.739,39 zł a także nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 2.016,80 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w oparciu o dokonane ustalenia faktyczne stwierdził, że w księgach rachunkowych Skarżącego zewidencjonowano po stronie przychodów m.in. sprzedaż towarów poligraficznych do "L." udokumentowaną fakturami nr [...] z 22 stycznia 2004 r. (wartość netto: 9.225 zł), [...] z 5 kwietnia 2004 r. (wartość netto: 19.065 zł), [...] z 17 czerwca 2004 r. (wartość netto: 5.330 zł), [...] z 31 sierpnia 2004 r. (wartość netto: 6.120 zł), [...] z 30 września 2004 (wartość netto: 8.500 zł) i [...] z 29 grudnia 2004 r. (wartość netto: 5.550 zł) oraz po stronie kosztów uzyskania przychodów zakupy m.in. od firm "L." A. P. (w wysokości netto 120.618 zł) i "T." W. J. (w wysokości netto: 134.262 zł). Wyjaśnił, że w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty, poniesione w celu osiągnięcia przychodów. W księgach rachunkowych Skarżącego zaewidencjonowano zdarzenia gospodarcze na podstawie nierzetelnych faktur VAT. W opini organu pierwszej instancji, faktury kosztowe nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, a wynikających z tych faktur czynności faktycznie nie wykonano. Kosztem uzyskania przychodu nie jest każdy wydatek, przydatny z punku widzenia prowadzonej działalności, lecz tylko ten wydatek, który został poniesiony, aby osiągnąć konkretny przychód, będący wielkością wyjściową do obliczenia podatku. Wydatek tylko wtedy stanowić będzie koszty uzyskania przychodu, gdy poniesiony został w celu osiągnięcia przychodu, przez co musi się wiązać z konkretnym źródłem przychodu i powodować lub co najmniej realnie zakładać osiągnięcie z tego źródła przychodu. Nie będzie natomiast stanowić kosztów uzyskania przychodu taki wydatek, który oceniany obiektywnie, nie może powodować osiągnięcia przychodu, ani też nie może mieć realnego wpływu na uzyskiwany przychód bądź jego źródło. Na tej podstawie nie uznano za koszt uzyskania przychodu wydatków w łącznej wartości 254.880 zł., poniesionych na podstawie faktur wystawionych przez firmy "L." A. P. oraz "T." W. J.. Mając powyższe na uwadze, w związku z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r.o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.) dalej: "u.p.d.o.f." Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zwiększył zobowiązanie podatkowe Skarżącego o kwotę 48.427,40 zł, do wysokości 68.549 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie. Zarzucił jej naruszenie art. 121 §1 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), dalej "O.p." poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niestaranny i merytorycznie niepoprawny, co doprowadziło do zakwestionowania niektórych wydatków, poniesionych przez podatnika w 2005 r., w związku z czym w tym zakresie odmówiono podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu; art. 122 w zw. z art. 120 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do ustalenia, że Skarżący poniósł zakwestionowane decyzją wydatki; art. 180 w zw. z art. 187 i art. 121 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych wielokrotnie przez stronę; art. 191 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tzn. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przejawiające się dowolnością w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, znajdujących potwierdzenie jedynie w części materiału dowodowego; art. 210 §1 pkt 6 w zw. z art. 191 O.p. poprzez ich niezastosowanie tzn. zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie dotyczącym oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności braku wskazania przyczyn, dla których Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. dał wiarę określonym dowodom, a innym odmówił wiarygodności; w konsekwencji naruszenia powyższych przepisów proceduralnych błędne zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), dalej “u.p.t.u." poprzez zakwestionowanie obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z przedmiotowych faktur, albowiem niesłusznie organ pierwszej instancji przyjął, że wydatki poczynione na usługi i dostawy od firmy "L." A. P. oraz "T." W. J. nie mogą być uważane za koszt uzyskania przychodów. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją Nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w wysokości 60.998 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 70 § 1, § 6 pkt 1 O.p. i wskazał, że w stosunku do Skarżącego wszczęto dochodzenie w sprawie o przestępstwa skarbowe polegające m.in. na: - podaniu nieprawdy w złożonych od 20 lutego 2003 r. Do 24 stycznia 2005 r. w Urzędzie Skarbowym w W. deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2003 do grudnia 2004, dotyczących firmy "P." G. P. poprzez zawyżenie podatku naliczonego do odliczenia, tj. o popełnienie czynu z art. 56 §2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r. Nr 111 poz. 765 z późn. zm.) - dalej "k.k.s." w związku z art. 6 § 2 k.k.s. - podaniu nieprawdy w złożonym 18 kwietnia 2005 r. w Urzędzie Skarbowym w W. zeznaniu o wysokości uzyskanego dochodu /poniesionej straty/ przez Skarżącego, podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za okres 1 stycznia 2004 r. - 31 grudnia 2004 r. poprzez zaniżenie podstawy opodatkowania o kwotę 120.618 zł, tj o popełnienie czynu z art. 56 §2 k.k.s. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że włączył do akt postępowania kserokopię postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] stycznia 2011 r. w sprawie zmiany postanowienia o przedstawieniu zarzutów Skarżącemu z [...] grudnia 2009 r., dotyczącej 2003 r. Z powyższego wynika zatem, że zobowiązanie podatkowe za 2004 r. nie uległo przedawnieniu, ponieważ bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p. został zawieszony 29 października 2009 r., z uwagi na wszczęcie w tym dniu ww. postępowań w sprawie o przestępstwa skarbowe. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że istotą sporu jest zasadność wyłączenia przez organ pierwszej instancji z kosztów uzyskania przychodów 2004 r. kwot, wynikających z faktur, wystawionych na rzecz Skarżącego przez firmy "L." A. P. oraz "T." W. J.. Zdaniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ujęte w nich usługi nie zostały faktycznie wykonane przez ww. wystawców faktur. Organ odwoławczy podkreślił, że ze znajdujących się w aktach sprawy zeznań A. P., M. M., Skarżącego, a także z postanowienia z [...] października 2009 r. o wszczęciu dochodzenia w sprawie o przestępstwa skarbowe wobec Skarżącego wynika, że oprócz działalności legalnej, na początku 2002 r. A. P. zaczął wystawiać fikcyjne faktury, poza ewidencją, w imieniu firmy L. za wynagrodzeniem około 2-3% kwoty faktury. W latach 2003 - 2005 wystawiał fikcyjne faktury VAT m.in. dla "P." G. P.. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że W. J. jako prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "T." wykazał dla "P." G. P. sprzedaż usług wg faktur VAT w miesiącach styczeń do maja, sierpień do grudnia 2004 r. w łącznej wysokości netto 134.262 zł (VAT: 29.537,64 zł), a w złożonych deklaracjach VAT-7 wykazał za: październik 2004 sprzedaż w kwocie 1.070 (VAT: 235 zł), listopad 2004 sprzedaż w kwocie 14.012 zł (VAT: 3.082 zł), grudzień 2004 sprzedaż w kwocie 15.120 zł (VAT: 3.326 zł) - łącznie sprzedaż 30.202 zł (VAT:6.643 zł). Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał też, że W. J. nie złożył deklaracji podatkowych za miesiące styczeń - wrzesień 2004 r. pomimo, że wystawiał faktury VAT. Zgłosił w Urzędzie Skarbowym W. likwidację działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "T." W. J. z dniem 31 grudnia 2003 r. oraz z dniem 11 października 2004 r. ponownie uruchomił tę działalność pod tą samą nazwą. Organ podkreślił, że z zaświadczenia wydanego przez Prezydenta W. z 9 czerwca 2010 r. wynika, że W. J. zgłosił do ewidencji działalność gospodarczą pod nazwą "T." pod nr [...] w zakresie publicznego transportu bagażowego taxi, podając datę rozpoczęcia tej działalności 21 kwietnia 1989 r. Wpis ten wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej 31 grudnia 2003 r. Ponownie pod tą samą nazwą W. J. zgłosił do ewidencji działalność gospodarczą pod nr [...] w zakresie transportu drogowego pojazdami uniwersalnymi, podając datę rozpoczęcia działalności 1 października 2004 r. W. J. nie figurował jednak w Centralnej Ewidencji Pojazdów, tj. nie posiadał zarejestrowanego na swoje nazwisko żadnego pojazdu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził ponadto, że dowodem potwierdzającym niewykonanie przez "L." A. P. czynności objętych wystawionymi fakturami na kwotę netto 120.618 zł jest prawomocny od 5 sierpnia 2010 r. wyrok Sądu Rejonowego dla W. - [...] Wydział Karny z [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...] przeciwko A. P. podejrzanemu o to, że w okresie od 16 stycznia 2003 r. do 15 grudnia 2005 r. działając w krótkich odstępach czasu oraz w wykonywaniu z góry powziętego zamiaru, jako właściciel "L." A. P. wystawiał nierzetelne faktury VAT sprzedaży w imieniu ww. firmy, które nie dokumentowały faktycznie wykonanych usług przez wskazany wyżej podmiot, między innymi na rzecz "P." G. P. (przestępstwo skarbowe z art. 62 §2 k.k.s. W związku z art. 6 §2 k.k.s.). Organ podkreślił, że w świetle orzecznictwa sądowo-administracyjnego, na podstawie art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), - dalej "p.p.s.a." wyrok ten ma wiążącą moc dowodową w zakresie zawartych w nim ustaleń faktycznych, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie sądowo-administracyjnej. Ustalenia sądu karnego są wiążące dla organu podatkowego. Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił, że o tym, że zakupione przez Skarżącego usługi od "L." A. P. nie zostały faktycznie wykonane, świadczy nie tylko prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla W. z [...] lipca 2010 r. sygn. akt: [...], ale również dowody zgromadzone podczas postępowania kontrolnego przez organ pierwszej instancji. Podczas tego postępowania Skarżący nie złożył rzeczowych wyjaśnień ani nie przedstawił przekonujących dowodów, które by potwierdzały faktyczne wykonanie usług przez firmę "T." W. J.. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył ponadto, że Skarżący, wyjaśniając okoliczności wykonania czynności, objętych spornymi fakturami nie interesował się, jak przedmiotowe prace zostały wykonane, lecz jedynie stwierdził, że "zakupione w firmie "L.." usługi i materiały prawdopodobnie zostały wykonane lub odsprzedane". Natomiast odnośnie faktycznego wykonania usług przez firmę "T." W. J. stwierdził, że "wymienione w załączniku faktury zapewne dokumentują usługi (...)". Odnosząc się do zgłoszonych przez Skarżącego wniosków dowodowych Organ odwoławczy po przeanalizowaniu akt sprawy podkreślił, że postanowieniem z [...] listopada 2011 r. odmówił ich uwzględnienia uznając, że przedmiotem dowodu są okoliczności stwierdzone wystarczająco innymi dowodami lub brak jest podstaw do ich przeprowadzenia. Organ odwoławczy zaznaczył, że uprawnione są stwierdzenia organu pierwszej instancji, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 u.p.d.o.f. fikcyjne faktury, które nie dokumentują zdarzenia gospodarczego oraz, że fikcyjne faktury nie mogą stanowić dowodu w rozliczeniu podatkowym. Jednocześnie nie zgodził się z zarzutami Skarżącego, dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Mając na uwadze ww. przepisy u.p.d.o.f. oraz art. 11 p.p.s.a., Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził ponadto, że nie stanowią przychodu Skarżącego kwoty netto, wynikające z wymienionych w powołanym orzeczeniu faktur, wystawionych przez G. P. na rzecz A. P.. Zatem w oparciu o ww. wyrok sądu karnego także kwota przychodu 2004 r. zadeklarowana w zeznaniu PIT 36 L winna zostać pomniejszona o kwotę netto w wysokości 39.740 zł, wynikającą z wystawionych faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Stąd prawidłową wysokość przychodów w 2004 r. podlegających opodatkowaniu stanowi kwota 2.971,429,88 zł – 39.740 zł = 2.931,689,88 zł. Wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy pozwolił ustalić stan faktyczny sprawy, który następnie został poddany kwalifikacji w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i na tej podstawie podjęto prawidłowe rozstrzygnięcie ze wskazaniem jego podstawy w kwestii kosztów uzyskania przychodów. W związku z dokonanymi ustaleniami, rozliczenie Skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. winno wskazywać - zdaniem organu odwoławczego- przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 2.931,689,88 zł, Koszty uzyskania przychodów w wysokości 2.595.859,39 zł, podatek należny w wysokości 60.998 zł. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 121 § 1 w zw. z art. 120 O.p., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niestaranny i merytorycznie niepoprawny, co doprowadziło do zakwestionowania niektórych wydatków poniesionych przez podatnika w 2004 r., w związku z czym w tym zakresie odmówiono podatnikowi prawa do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów; – art. 122 w zw. z art. 120 O.p., poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do ustalenia, iż Skarżący poniósł zakwestionowane decyzją wydatki; – art. 180 w zw. z art. 187 i 121 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych wielokrotnie przez Skarżącego; – art. 191 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przejawiające się dowolnością w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie jedynie w części materiału dowodowego; – art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 191 O.p, poprzez ich niezastosowanie - zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie dotyczącym oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności braku wskazania przyczyn, dla których Dyrektor Izby Skarbowej w W. dał wiarę określonym dowodom, a innym odmówił wiarygodności; – W konsekwencji naruszenia przepisów o charakterze procesowym organy podatkowe naruszyły także- zdaniem Skarżącego - art. 22 ust 1 u.p.d.o.f. albowiem niesłusznie przyjęły, że wydatki poczynione na zakup usług i towarów od firmy "L." A. P. oraz firmy T. W. J. nie mogą być uważane za koszty uzyskania przychodów. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że postępowanie podatkowe prowadzono w sposób godzący w zasadę zaufania, a także ograniczający możliwość wzięcia w nim czynnego udziału. Postępowanie było nakierowane na udowodnienie uprzednio przyjętych założeń. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. oraz Dyrektor Izby Skarbowej w W. zignorowali składane przez Skarżącego dowody i wnioski dowodowe. Skarżący podkreślił, że dokonane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ustalenia w zakresie zaewidencjonowanych przez niego wydatków, potwierdzonych fakturami dla niego wystawionymi, są niezgodne z prawdą, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niepełny. Odnosząc się do postanowienia organu odwoławczego z [...] listopada 2011 r., którym organ odmówił przeprowadzenia zgłaszanych dowodów, Skarżący stwierdził, iż narusza ono zasady wynikające z art. 180. art. 187 i art. 188 O.p. Skarżący podniósł także, że organ dokonał arbitralnej i dowolnej oceny dowodów, uwzględniając jedynie niektóre z nich, a odmawiając przeprowadzenia wnioskowanych dowodów nie wyjaśnił istotnych wątpliwości, w tym przede wszystkim, czy fakt pomawiania Skarżącego przez A. P. nie jest obraną przez niego linią obrony. Skarżący kwestionował także odstąpienie od dopuszczenia innych wskazanych przez niego dowodów. Ponadto Skarżący podniósł, że Organ drugiej instancji zaniechał uzasadnienia faktycznego decyzji w zakresie dotyczącym oceny zebranego materiału dowodowego. Zarzut ten dotyczy w szczególności braku wskazania przyczyn, dla których organ podatkowy uznał za wiarygodne zeznania skazanego A. P., a pozostałym dowodom odmówił wiarygodności. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Skarga jest niezasadna, a jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd z urzędu dokonuje badania, czy zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się. Do akt sprawy włączono kserokopię postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] stycznia 2011 r. w sprawie zmiany postanowienia o przedstawieniu zarzutów Skarżącemu z 17 grudnia 2009 r. Z powyższego wynika zatem, że zobowiązanie podatkowe za 2004 r. nie uległo przedawnieniu, ponieważ bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p. został zawieszony 29 października 2009 r., z uwagi na wszczęcie w tym dniu ww. postępowań w sprawie o przestępstwa skarbowe. Odnosząc się do zarzutów błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie faktur, wystawianych przez A. P., dowodem potwierdzającym niewykonanie przez "L." A. P. czynności objętych wystawionymi fakturami na kwotę netto 120.618 zł jest prawomocny od 5 sierpnia 2010 r. wyrok Sądu Rejonowego dla W. - [...] Wydział Karny z [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...]. Wyrokiem tym uznano A. P. za winnego zarzucanego mu czynu i zezwolono na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej. Wskazana sprawa toczyła się przeciwko A. P. podejrzanemu o to, że w okresie od 16 stycznia 2003 r. do 15 grudnia 2005 r. działając w krótkich odstępach czasu oraz w wykonywaniu z góry powziętego zamiaru, jako właściciel "L." A. P. wystawiał nierzetelne faktury VAT sprzedaży w imieniu ww. firmy, które nie dokumentowały faktycznie wykonanych usług przez wskazany wyżej podmiot, między innymi na rzecz "P." G. P. (przestępstwo skarbowe z art. 62 §2 k.k.s. w związku z art. 6 §2 k.k.s.). Zgodnie z treścią art. 11 p.p.s.a., wyrok ten ma wiążącą moc dowodową w zakresie zawartych w nim ustaleń faktycznych, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie sądowo-administracyjnej. Nie może więc budzić wątpliwości, że tym bardziej ustalenia sądu karnego są wiążące dla organu podatkowego. W tej sytuacji za bezzasadny należy uznać zarzut Skarżącego, iż organ dokonał arbitralnej i dowolnej oceny dowodów i nie wyjaśnił istotnych wątpliwości, w tym przede wszystkim, czy fakt pomawiania Skarżącego przez A. P. nie jest obraną przez niego linią obrony. Z uwagi na związanie sądów administracyjnych i organów podatkowych wydanym w sprawie wyrokiem karnym, za całkowicie niezrozumiały należy uznać zarzut braku wskazania przyczyn, dla których organ podatkowy uznał za wiarygodne zeznania skazanego A. P.. Związanie wyrokiem karnym w tej sytuacji oznacza niedopuszczalność dokonywania odmiennych ustaleń stanu, który legł u podstaw wydanego wyroku karnego, którym sąd karny uznał A. P. za winnego zarzucanego mu czynu. Ustalenia te zawarte są w sentencji wyroku karnego, więc nie budzi wątpliwości brak możliwości badania w postępowaniu podatkowym, czy rzeczywiście doszło do czynów, za które A. P. uznano za winnego. Nie jest w szczególności dopuszczalne dokonywanie żądanych na 5 stronie skargi przez Skarżącego "rzetelnych oględzin postępowania karnego" ani przez Sąd, orzekający w sprawie, ani przez organy podatkowe. Z tej samej przyczyny nie jest dopuszczalne prowadzenie pozostałych dowodów, dotyczących wykonywania prac przez A. P.. Nie do przyjęcia jest zatem konkluzja skarżącego (s.10 skargi), że "zeznania złożone przez przestępcę, skazanego prawomocnym wyrokiem Sądu posiadają walor dowodu, który w sposób niebudzący najmniejszych wątpliwości podważa rzetelność i wiarygodność dokumentu księgowego". Z powyższych przyczyn niedopuszczalne było prowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. M.. Skarżący w skardze (s.8) podkreśla, że przesłuchanie tego świadka miało na celu weryfikację zeznań A. P., co w świetle wskazanego wyżej związania wyrokiem karnym jest niedopuszczalne. Niezasadny jest również zarzut, dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie faktur, wystawianych przez W. J., jako prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "T.". W. J. wykazał dla "P." G. P. sprzedaż usług wg faktur VAT w miesiącach styczeń do maja, sierpień do grudnia 2004 r. w łącznej wysokości netto 134.262 zł (VAT: 29.537,64 zł), a w złożonych deklaracjach VAT-7 wykazał za: październik 2004 sprzedaż w kwocie 1.070 (VAT: 235 zł), listopad 2004 sprzedaż w kwocie 14.012 zł (VAT: 3.082 zł), grudzień 2004 sprzedaż w kwocie 15.120 zł (VAT: 3.326 zł) - łącznie sprzedaż 30.202 zł (VAT:6.643 zł). W. J. nie złożył deklaracji podatkowych za miesiące styczeń - wrzesień 2004 r. pomimo, że wystawiał faktury VAT. Zgłosił w Urzędzie Skarbowym W. likwidację działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "T." W. J. z dniem 31 grudnia 2003 r. Następnie z dniem 11 października 2004 r. ponownie uruchomił tę działalność pod tą samą nazwą, pod nr [...] w zakresie transportu drogowego pojazdami uniwersalnymi, podając datę rozpoczęcia działalności 1 października 2004 r. W. J. nie figurował jednak w Centralnej Ewidencji Pojazdów, tj. nie posiadał zarejestrowanego na swoje nazwisko żadnego pojazdu. Nietrafny jest zarzut, że W. J. mógł wykonywać usługi samochodem np. leasingowym. Brak zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej usług transportowych przy jednoczesnym braku pojazdu, którym te usługi mogłyby być wykonywane, wyklucza bowiem domniemanie prawidłowości wystawianych faktur za okres, w którym działalność nie była zgłoszona do ewidencji. Sąd ocenił przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe i uznał, że zostało ono przeprowadzone starannie, obiektywnie i z uwzględnieniem obowiązujących w tej mierze zasad, a wnioski wywiedzione przez organ są logiczne i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Nieuzasadniony zatem jest zarzut jednostronnego i nieobiektywnego prowadzenia postępowania. Sąd nie stwierdził istnienia wad, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi i wyeliminowania zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.