III SA/Wa 1392/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz P. R. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy L. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. uchylił w całości własną decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2010 r., ustalającą P. R. – dalej jako "Skarżący", wymiar podatku od nieruchomości na 2010 r. w wysokości 2.264,00 zł oraz ustalił wymiar podatku od nieruchomości na 2010 r. w wysokości 4.949,00 zł, płatny w IV kwartalnych ratach. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy L. wskazał, iż obowiązek podatkowy zarówno od gruntów jak i od naniesień ciążył na podatniku w 2010 r., również w okresach zawieszenia działalności gospodarczej, to jest przez 9 miesięcy tego roku bo wówczas były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - winny być opodatkowane wg stawek najwyższych. Natomiast za 3 miesiące 2010 r., po wyrejestrowaniu działalności, od października do grudnia 2010r., opodatkowane wg stawek dla gruntów i budynków pozostałych, niezwiązanych z przedsiębiorcą. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie w treści którego wskazał, że działalność gospodarczą w 2010 r. prowadził tylko przez okres 3 miesięcy, tj. czerwiec, lipiec, sierpień, bowiem od stycznia do maja była zawieszona, a we wrześniu 2010 r. została wyrejestrowana. Z dalszej części odwołania wynika, że cały zajmowany przez niego teren jest wydzierżawiony od Nadleśnictwa L., na podstawie umowy zawartej 21 stycznia 2008 r. w której określono, iż najmuje grunty leśne Państwowego Gospodarstwa Leśnego pod ośrodek wypoczynkowy. W ocenie Skarżącego na działce tej prowadzi działalność leśną polegającą na dokonywaniu cięć korekcyjnych i wycinki drzew. Skarżący powołując się na pismo Ministerstwa Finansów nr PL/LS/833/111/SIA/08/376,w którym wyjaśniono, że zawieszenie działalności gospodarczej powoduje objęcie tych gruntów podatkiem rolnym lub leśnym, na zasadach określonych w ustawach z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz. U. Z 2006 roku, Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) i z dnia 30 października 2002 roku o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 z późn. zm.) – dalej "ustawa o podatku leśnym" uznał, że zaskarżona decyzja jest błędna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] marca 2011r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśniło, że z akt sprawy wynika, iż P. R. od dnia 4 maja 2005 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą "B." z siedzibą w N. R. - Ośrodek Wypoczynkowy "P.. Z dniem 1 września 2009 r zawiesił działalność gospodarczą, wznowił ją z dniem 1 czerwca 2010 r., zawiesił ponownie z dniem 31 sierpnia 2010 r. i wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 9 września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) - dalej "u.p.o.l." i wyjaśniło, że pojęcia "związania" z działalnością gospodarczą nie można tłumaczyć jako bezpośredniego związku pomiędzy wynikami prowadzonej przez podatnika działalności, a posiadaniem przedmiotowych budynków i gruntów. Omawiane "związanie" występuje również w tych przypadkach, gdy podatnik prowadzący działalność gospodarczą bezpośrednio budynków lub gruntów do celów gospodarczych (produkcyjnych, handlowych, usługowych) nie wykorzystuje, jednakże zgodnie z prowadzonym zakresem działalności gospodarczej nieruchomości te mógłby wykorzystywać. Prezentowane stanowisko, iż " związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej" nie może być utożsamiane jedynie z faktyczną działalnością podatnika znajduje potwierdzenie w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114; wyrok z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.). Przejściowe niewykorzystywanie nieruchomości łub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż o sposobie opodatkowania przesądza fakt, że nieruchomość pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy, a nie jej faktyczne wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreślił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega nieruchomość, a nie działalność gospodarcza podatnika. Wyłączenie z kategorii budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o którym mowa wyżej, tj. tych które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych nakazuje analizę wyłącznie w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania. Z przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jednoznacznie wynika, że podatek od nieruchomości płacony przez przedsiębiorcę nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystywanie. Decydujące znaczenie ma okoliczność, że podstawę opodatkowania nieruchomości stanowi jej przeznaczenie, a nie jest ważne, jaka jej część, jak intensywnie jest wykorzystywana i jakie to przynosi efekty gospodarcze (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2004 roku, sygn. akt I SA/Bd 232/04). Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium stwierdziło, iż nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem zawieszenie działalności gospodarczej przez podatnika nie wpływa zazwyczaj na stan posiadania nieruchomości, jak również nie pozbawia go statusu przedsiębiorcy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 października 2008 roku, sygn. akt I SA/Gd 418/08). W przypadku niewykorzystywania przez przedsiębiorcę posiadanych przez niego nieruchomości w całości lub w części, wyłącznym kryterium, na podstawie którego do ich opodatkowania mogą mieć zastosowanie stawki inne niż przewidziane w stosownej uchwale rady gminy dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jest niewykorzystanie nieruchomości ze "względów technicznych". Kolegium uznało, że zawieszenie działalności gospodarczej na wniosek podatnika, nie mieści się w pojęciu " względów technicznych", o których mowa w wyrokach. Kolegium stwierdziło ponadto, iż Skarżący nie prowadzi na gruntach leśnych, będących przedmiotem opodatkowania w tej sprawie "działalności leśnej" w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym, za którą uważa się "działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaży tych produktów w stanie nieprzerobionym". Z umowy najmu z dnia 21 stycznia 2008 r., wynika, iż Skarżący bierze w najem grunty leśne Państwowego Gospodarstwa Leśnego pod ośrodek wypoczynkowy o pow. 0,5510 ha. W punkcie 5 § 1 umowy określono, iż Najemca wynajmuje teren wyłącznie w celu utrzymania na nim istniejącego ośrodka wypoczynkowego i nie będzie korzystać z wynajmowanej powierzchni w inny sposób, zaś z punktu 2 § 1 wskazanej umowy wynika, że na wynajętym terenie Najemca będzie miał prawo nadal utrzymywać ośrodek wypoczynkowy o charakterze nietrwałym bez prawa rozbudowy oraz usuwania drzew. W § 2 umowy najmu, Najemca został zobowiązany do ponoszenia wszelkich ciężarów i świadczeń związanych z wynajmowanym gruntem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. W ocenie organu odwoławczego grunty leśne, będące przedmiotem opodatkowania w tej sprawie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym, bowiem sposób ich wykorzystania i przeznaczenia wynika jasno z treści umowy najmu, o której mowa wyżej, zaś opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna - art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, zarzuty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia prawnego jak również nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy. Na powyższą decyzję Skarżący, pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ponieważ, jego zdaniem, decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W ocenie Skarżącego organ podatkowy dopuścił się obrazy art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. Powyższe naruszenie prawa wynikało z naruszenia przez organ przepisów art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Organ nie podjął bowiem żadnych kroków celem ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie nie występują "względy techniczne" uniemożliwiające prowadzenie przez skarżącego działalności. Organ nie zbadał jakie były przyczyny zawieszenia działalności gospodarczej przez skarżącego, twierdząc jedynie, iż samo zawieszenie działalności gospodarczej nie mieści się w pojęciu "względów technicznych". Skarżący wskazał, że nie ma on fizycznej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu ośrodka wypoczynkowego na przedmiotowej nieruchomości w okresie od września do maja włącznie. Po sezonie Skarżący jest zmuszony do zakręcenia wody, albowiem rury rozmieszczone są zbyt płytko pod gruntem i nawet najmniejszy przymrozek spowodowałby ich popękanie. Oznacza to, iż do nieruchomości nie ma dopływu bieżącej wody. Następnie, domki kempingowe nie są ocieplane ani ogrzewane, co powoduje, iż poza wskazanym powyżej sezonem, nie można ich wykorzystywać w ramach ośrodka wypoczynkowego. Przedmiot opodatkowania, pomimo iż związany z prowadzeniem działalności gospodarczej to jednak nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z tego też m. in. względu Skarżący corocznie zawieszał działalność w okresie wrzesień-maj. Zdaniem Skarżącego istotne jest pismo Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych z dnia 1 grudnia 2008 r. znak: PL/LS/833/111/SIA/08/376 do Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w (...) w sprawie opodatkowania nieruchomości przedsiębiorcy, który zawiesił działalność gospodarczą. W piśmie tym wskazany Dyrektor, zajmujący stanowisko w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, iż "zmiana zasad opodatkowania w wyniku zawieszenia działalności będzie miała miejsce również w przypadku będących w posiadaniu przedsiębiorcy: gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasów, zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza i leśna. Zawieszenie działalności gospodarczej spowoduje objęcie tych gruntów podatkiem rolnym lub leśnym na zasadach określonych w ustawie o podatku rolnym (...) i z dnia 30.10.2002 r. o podatku leśnym (...)". Na powyższe pismo powołał się m. in. sekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki odpowiadając na pismo Marszałka Sejmu, którym została przekazana interpelacja poselska nr 7915, w dniu 3 marca 2009 r. Skarżący zarzucił zatem organowi naruszenie art. 121 ust. 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, iż postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, nie zmienia się ocen tych interesów, a materialno- prawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść podatnika (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2006 r., I FSK 401/2005, Lex Polonica nr 2122240). Prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych to stosowanie przepisów prawa materialnego w warunkach bezstronności i uwzględnianie okoliczności korzystnych dla strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Stosownie natomiast do art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie, gdyż decyzje organów podatkowych obu instancji naruszyły przepisy art. 254 i 243 Ordynacji podatkowej. Decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2010 r. uchyliła decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2010 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2010r. i ustaliła na ten rok nowy wymiar podatku, o wskazanej wysokości. Decyzja ta została wydana w wyniku przeprowadzenia postępowania podatkowego, wszczętego po złożeniu przez Skarżącego dwóch nowych informacji o nieruchomości. Jednej dotyczącej zajmowania gruntu i jego zabudowy w okresie od czerwca do sierpnia 2010 r. do prowadzonej działalności gospodarczej, drugiej obejmującej okres od września 2010 r. dotyczącej użyłkowania terenów i budynków poza działalnością gospodarczą, którą Skarżący wyrejestrował u Wójta Gminy L.. Decyzja z dnia [...] lutego 2010r. wydana została na podstawie informacji Skarżącego z dnia 1 września 2009 r. o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej. W ocenie Sądu - ustalenie w tym trybie nowego wymiaru podatku wobec zaprzestania przez Skarżącego wykonywania działalności gospodarczej od października 2010 r. - było prawidłowe. Wójt Gminy L. wszczął postępowanie podatkowe, a następnie wydał nową decyzję w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej. Skoro Skarżący nie wykonywał działalności gospodarczej i nie wykorzystywał przedmiotowej nieruchomości w tym celu, do tejże nieruchomości miał zastosowanie przepis art. 6 ust. 1, ust. 3 i ust. 8 u.o.p.l. Przepis ten stanowi, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku i że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło zdarzenie. W tym przypadku podatek ulegał zmniejszeniu od 1 października 2010 r. Natomiast zastosowany tryb postępowania podatkowego z art. 165 Ordynacji podatkowej nie mógł być użyty wobec wymiaru podatku dotyczącego przedmiotowej nieruchomości na okres od stycznia do sierpnia 2010 r. Zauważyć bowiem należy, że według składanych przez Skarżącego informacji o nieruchomości w 2010 roku, jej stan prawny, zdaniem Skarżącego, trzykrotnie się zmieniał. Od stycznia do czerwca 2010 r. Skarżący wykazał zawieszenie działalności gospodarczej, a podatek był wyliczony jak dla osoby nieprowadzącej działalność gospodarczą, od czerwca do sierpnia 2010 r. również był tak wyliczony, ale Skarżący 31 sierpnia 2010 r. zgłosił prowadzenie działalności jako przedsiębiorca, natomiast od września 2010 r. zaniechał działalności wobec czego podatek został ustalony jak dla osoby niebędącej przedsiębiorcą. Należy kategorycznie przesądzić, że dla podatku od nieruchomości, regulowanego ustawą o podatkach i opłatach lokalnych "zawieszenie działalności gospodarczej" nie wpływa na istnienie zobowiązania podatkowego. Wynika to z oczywistego faktu prawnego, że art. 1a) ust. 1 pkt 3 u.o.p.l. nie posługuje się pojęciami "zarejestrowania", "wyrejestrowania" czy "zawieszenia" działalności gospodarczej lecz pojęciem posiadania gruntów i budynków przez przedsiębiorcę, a więc przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Jedynie niemożność wykorzystywania przez przedsiębiorcę gruntu do działalności gospodarczej ze względów technicznych wyłącza taki grunt z definicji art. 1a) ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.p.l., a więc spod zobowiązania podatkowego przedsiębiorcy. Ten przypadek nie zachodzi jednak w tej sprawie pomimo zawarcia w skardze zarzutu niewyłączenia gruntu z opodatkowania z tej właśnie przyczyny. Znaczne trudności w wynajmowaniu domków letniskowych poza okresem letnim z uwagi na warunki atmosferyczne nie oznacza braku możliwości korzystania z nieruchomości w działalności gospodarczej jakiegokolwiek rodzaju, całorocznie. Wskazują na to chociażby materiały z postępowania podatkowego. Ponadto Skarżący zawierając umowę najmu gruntów leśnych i zakupując ośrodek wypoczynkowy umową z dnia 5 lutego 2003 r. musiał mieć świadomość sezonowości przedsięwzięcia wobec czego nie może być zaskoczony, że wykorzystywanie ośrodka w miesiącach letnich ma inny charakter aniżeli może mieć w okresie zimowym. Tak więc pomimo "zawieszenia działalności" Skarżący wobec przepisów podatkowych był nadal przedsiębiorcą. Sytuacja taka trwała do dnia wydania decyzji wykreślającej Skarżącego z rejestru przedsiębiorców. Wobec początkowych dziewięciu miesięcy 2010 roku. jak słusznie zauważył Wójt w wydanej decyzji, należało prowadzić postępowanie z art. 240 Ordynacji podatkowej, a więc poprzez kryterium zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. W takiej sytuacji należało jednakże spełnić wymogi z art. 243 Ordynacji podatkowej, a więc wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, przeprowadzić czynności o których mowa w § 2 przepisu i wydać decyzję ustalającą nowe zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Wójt uprawniony był do wznowienia postępowania, na podstawie art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej. Postanowienie o wznowieniu postępowania powinno być doręczone zainteresowanemu podatnikowi, co pozwoliłoby mu brać czynny udział w postępowaniu. Ponieważ Skarżący od stycznia do września 2010 r. zajmował nieruchomość do działalności gospodarczej, postępowanie dotyczące wznowienia postępowania podatkowego powinno dotyczyć tego właśnie okresu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie, pominęło konieczność wznowienia postępowania, co wynika z wydanej w dniu [...] marca 2011r., decyzji. Decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2010 r. weszła do obrotu prawnego poprzez jej doręczenie Skarżącemu w dniu 29 grudnia 2010 r. Decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego pochodzi z dnia [...] marca 2011 r. Jest to więc przypadek do którego nie powinno się stosować art. 254 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 3 u.o.p.l. Przepis art. 254 § 1 stanowi, że decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydął, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Sąd w tej kwestii podziela pogląd Leonarda Etela zaprezentowany w komentarzu do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (ABC 2008 r.) o treści: "W przypadku gdy po upływie roku podatkowego podatnik wykazał albo organ sam ustalił dane wpływające na wymiar podatku w kwocie niższej niż należna, organ podatkowy powinien wszcząć stosowna procedurę. Ze względu na to, iż zobowiązanie podatkowe powstało w dniu doręczenia decyzji, która stała się ostateczna, organ podatkowy powinien dążyć do zmiany tej decyzji. W tym celu na podstawia art. 240 § 1 pkt 5 o.p. powinien wznowić postępowanie. Przesłanką w tym przypadku będzie fakt wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Po wznowieniu postępowania organ podatkowy, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, na podstawie art. 245 § 1 pkt 4 o.p. uchyli w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeknie co do istoty sprawy. Należy podkreślić, iż w tym przypadku organ podatkowy nie będzie mógł określić żadnych odsetek za zwłokę, chyba że podatnik nie wpłaci w określonych terminach podatku wynikającego z nowej decyzji." W ocenie Sądu cytowany komentarz tym bardziej wskazuje na konieczność zastosowania takiej procedury w przypadku podwyższenia zobowiązania podatkowego za okresy wcześniejsze i minione w stosunku do przeprowadzanego już postępowania podatkowego.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było zwrócić uwagę na naruszony w postępowaniu podatkowym stan prawny, rzutujący na treść decyzji ustalającej podatek. Nie odnosząc się do tej kwestii naruszyło przepis art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych względów, zdaniem Sądu, należało wyeliminować z obrotu prawnego decyzje podatkowe organów podatkowych obu instancji to jest Samorządowego Kolegium Odwoławczego i Wójta Gminy L., na podstawie art.135 p.p.s.a. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zarzuty skargi dotyczące nie uznania za podstawę do niższego opodatkowania gruntów w okresie zawieszenia działalności gospodarczej oraz nieprzydatności gruntów ze względów technicznych, nie zostały uwzględnione. Sąd odniósł się do tych zagadnień w treści niniejszego uzasadnienia, omawiającego dokonane przez organy podatkowe ustalenia.. Sąd orzekł o niewykonalności uchylonych decyzji do daty uprawomocnienia wyroku, na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach postępowania sądowego, na podstawie art. 200 p.p.s.a.