III SA/Wa 1404/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w W. ("DIC", "organ egzekucyjny") prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącej – D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] maja 2016 r., obejmującego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Organ egzekucyjny, dokonał zawiadomieniem z dnia 12 października 2016 r., zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Dyrektora Izby Celnej w W. Zawiadomienie doręczono Skarżącej w dniu 3 listopada 2016 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 26 października 2016 r. Spółka, w skardze z 9 listopada 2016 r. na tę czynność egzekucyjną, wniosła o wstrzymanie wykonania przedmiotowych zajęć oraz wstrzymanie wszelkich czynności egzekucyjnych. Skarżąca powołała się na okoliczność zaskarżenia do WSA w Warszawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] marca 2016 r. W ocenie Skarżącej, w sprawie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania, z uwagi na brak możliwości stosowania w ogóle przepisu art. 14 i art. 6 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 471, dalej – "ustawa o grach hazardowych"). Ponadto, zdaniem Skarżącej, organ egzekucyjny stosuje zbyt uciążliwe środki egzekucyjne. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. DIC oddalił przedmiotową skargę, stwierdzając, że czynność egzekucyjna został dokonana prawidłowo. Skarżąca w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie art. 54 § 1 ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 599, dalej "u.p.e.a."), poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że Skarżącej w sprawie nie przysługuje skarga na czynności egzekucyjne. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie złożonej skargi na czynność egzekucyjną lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy DIC do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS"), postanowieniem z [...] lutego 2017 r., utrzymał w mocy postanowienie DIC z [...] grudnia 2016 r. Wskazał, że w postępowaniu wszczętym skargą w trybie art. 54 u.p.e.a. organ egzekucyjny kontroluje prawidłowość i zgodność z prawem dokonanych przez siebie czynności egzekucyjnych. Zatem strona, korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, w złożonej skardze może podnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny lub egzekutora w odniesieniu do przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W ocenie DIS, zakwestionowana czynność została przeprowadzona zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. Wskazał, że zawiadomienie o zajęciu doręczono Skarżącej 3 listopada 2016 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 26 października 2016 r. Tytuł wykonawczy z dnia [...] maja 2016 r. został doręczony Skarżącej, w trybie zastępczym w dniu 29 czerwca 2016 r. Do zajęcia innej wierzytelności pieniężnej wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju, w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 133) i zawierał wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. W ocenie DIS, czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zatem zażalenie Skarżącej nie zasługiwało na uwzględnienie. Ponadto, zdaniem DIS, organ I instancji w prawidłowy sposób odniósł się do podnoszonego w treści skargi zarzutu zastosowania w sprawie zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych. Powyższy zarzut nie mieści się bowiem w zakresie orzekania wyznaczonym ramami powyższego środka zaskarżenia. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art 54 § 1 u.p.e.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w skardze na czynności egzekucyjne strona może podnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny. Zdaniem Skarżącej, wierzyciel stosuje w przedmiotowej sprawie zbyt uciążliwe środki egzekucyjne, w związku z czym istnieje ryzyko utraty płynności finansowej przez Skarżącą. Ponadto w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania, z uwagi na brak możliwości stosowania w ogóle przepisu art 14 i art. 6 ustawy o grach hazardowych. Skarżąca wskazała również, że w sprawie zaistniała przesłanka do wstrzymania czynności, z uwagi na pytanie prejudycjalne skierowane do TSUE, w sprawie notyfikacji przepisów technicznych. DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 7 lutego 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2016 r. oddające skargę na czynności egzekucyjne. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca, w toku postępowania egzekucyjnego, złożyła skargę na czynność egzekucyjną Dyrektora Izby Celnej w W., polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Wśród tych środków egzekucyjnych jest między innymi egzekucja z innej wierzytelności pieniężnej. W świetle powyższego wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania egzekucji z innej wierzytelności pieniężnej stanowią czynności egzekucyjne. Instytucja skargi na czynność egzekucyjną uregulowana jest w art. 54 u.p.e.a. Stosownie do treści tego przepisu w ramach skargi na czynności egzekucyjne, której zasadność była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienie, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński – Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992r. s. 84.; wyrok NSA z 17 kwietnia 2000r., III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z 12 stycznia 1999r., III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20; wyrok NSA z 13 kwietnia 2016r., II FSK 1069/14, dostępny: CBOSA). Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której miałaby występować konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić – w wyniku ich uwzględnienia – do jednakowych skutków procesowych. Wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z 9 lipca 2008 r., III SA/Wa 644/08, LEX 489600 i z 11 kwietnia 2008r., III SA/Wa 139/09, LEX 486252). Innymi słowy, w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogą wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych, w tym na podstawie art. 80 u.p.e.a. Skarga ta nie może natomiast stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie może zatem dotyczyć m.in. okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Organem właściwym do rozpoznania zarzutów jest organ egzekucyjny. Skarga na czynności egzekucyjne nie może też dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W kontekście powyżej poczynionych uwag należy ocenić, że podstawą skargi na czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej nie mogła być żadna z podnoszonych przez Skarżącą kwestii. Skoro bowiem instytucją pozwalającą zobowiązanemu kwestionować między innymi istnienie i wymagalność obowiązku dochodzonego w postępowaniu egzekucyjnym, a także dopuszczalność egzekucji – a w istocie do tego sprowadzała się argumentacja Skarżącej dotycząca stosowania ustawy o grach hazardowych, zaskarżenia do Sądu decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji, czy związana z przedstawieniem TSUE pytania prawnego – są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, to zarzuty te nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne (por. wyrok z 28 stycznia 2010 r., II FSK 1716/09). Podobnie ocenić należy zarzut Skarżącej dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zarzut ten jest bowiem wprost wskazanym w art. 33 pkt 8 u.p.e.a. i tylko w ramach instytucji zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym kwestia ta może być podnoszona i oceniana. Jedynie na marginesie można zauważyć, że Skarżąca nie podała jaki jej zdaniem środek egzekucyjny byłby dla niej mniej uciążliwy. Nie wykazała też, aby zastosowany środek egzekucyjny był niedopuszczalny. Podkreślić należy, że każdy środek egzekucyjny jest uciążliwy dla zobowiązanego, a wynika to z istoty przymusowego ściągania należności w ramach egzekucji. W konsekwencji, w rozpoznanej sprawie organy I i II instancji w sposób trafny wskazywały na opisaną specyfikę skargi, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. Zasadnie też przy rozpoznawaniu skargi na czynności egzekucyjne skupiły się na zbadaniu formalnej poprawności dokonanych czynności i dokonywały jedynie oceny działań podejmowanych przez organ egzekucyjny zmierzających do zastosowania egzekucji z rachunku bankowego i oceny tej dokonały w sposób prawidłowy. Jak już wskazano egzekucja z innej wierzytelności pieniężnej to jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Dyrektor Izby Celnej w W. dokonano zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu doręczono Skarżącej 3 listopada 2016 r., zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 26 października 2016 r. Tytuł wykonawczy z dnia 24 maja 2016 r. został doręczony Skarżącej, w trybie zastępczym w dniu 29 czerwca 2016 r. Do zajęcia innej wierzytelności pieniężnej wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju, w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 133) i zawierał wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniem z 12 października 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w W. naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z innej wierzytelności pieniężnej. Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.