III SA/Wa 1415/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. od dochodu ze sprzedaży papierów wartościowych oddala skargę Z akt sprawy wynika, że Skarżący - W. K. 15 października 2003r. złożył dyspozycję zdeponowania 45.000 imiennych akcji serii [...] o wartości nominalnej 1 zł każda spółki S. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") na rachunku papierów wartościowych w Centralnym Domu Maklerskim P.. W grudniu 2003r. akcje te zostały zdeponowane na ww. rachunku będącym wspólną własnością Skarżącego i jego żony - E. K.. Akcje serii [...] zostały wyemitowane na podstawie uchwały nr 27/2003 Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z 26 czerwca 2003r. zmienionej uchwałą nr 3 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z 10 września 2003r. Na mocy Uchwały Nr 3 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki z 10 września 2003r., zmieniono brzmienie uchwały nr 27/2003 z 26 czerwca 2003r. w ten sposób, że w treści uchwały wyrazy "subskrypcja prywatna" zastąpiono wyrazami "subskrypcja publiczna" oraz skreślono zdanie "Do każdej z wyższej wymienionych ofert objęcia akcji serii [...] załączony zostanie odpowiedni do liczby oferowanych akcji wzór umowy objęcia akcji. Na podstawie par.1 uchwały nr 27/2003 z 26 czerwca 2003r. w brzmieniu nadanym uchwałą nr 3 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki z 10 września 2003r. kapitał zakładowy Spółki wynoszący 11.317.000 zł podwyższono o kwotę 565.850 zł w drodze emisji akcji zwykłych imiennych serii [...] w liczbie 565.850 sztuk, o wartości nominalnej 1,00 zł każda. Przedmiotowe akcje zostały wyemitowane, na mocy par. 4 ust. 1 ww. uchwały, w drodze "subskrypcji publicznej" i adresowanej wyłącznie do osób wymienionych w par. 3 ust. 2 wspomnianej uchwały - w tym do Skarżącego. W 2007r. Skarżący dokonał sprzedaży wszystkich 45.000 akcji Spółki. W dniu 28 kwietnia 2008r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęło, sporządzone na druku PIT-38, zeznanie Skarżacego o wysokości osiągniętego dochodu w 2007r., w którym wykazano podatek należny w wysokości 25.753 zł. Podatek wykazany w deklaracji PIT-38 został uiszczony 28 kwietnia 2008r. Tego samego dnia, tj. 28 kwietnia 2008r. Skarżący złożył wniosek z 15 kwietnia 2008r. o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zwolnienia od opodatkowania akcji nabytych przed 1 stycznia 2004r. Skarżący w ww. wniosku przedstawił następujący stan faktyczny. W dniu 3 października 2003r. Strona przyjęła skierowaną do niego, jako do członka zarządu, ofertę objęcia akcji serii [...] imiennych w liczbie 45.000 sztuk, w cenie emisyjnej 1,00 zł za akcję. Następnie 15 października 2003r. złożyła dyspozycję zdeponowania tych akcji na rachunku w Centralnym Domu Maklerskim P.i w grudniu 2003r. akcje zostały na tymże rachunku zdeponowane. Emisja akcji serii [...] była efektem uchwał Walnego Zgromadzenia Eminenta o podniesieniu kapitału zakładowego z 26 czerwca 2003r., które zakładały wprowadzenie do publicznego obrotu dwóch serii akcji: serii [...] - zwykłych imiennych dla członków zarządu w liczbie 565.850 i serii G zwykłych na okaziciela w liczbie 5.658.500. Z akcjami serii [...] nie były związanie żadne uprawnienia akcjonariusza wobec spółki, obie serie były dopuszczone do publicznego obrotu i notowane na rynku notowań ciągłych Warszawskiej Giełdy Papierów Wartościowych. W praktyce nie było żadnej różnicy pomiędzy akcjami serii [...] i [...]. W 2007r. dokonano sprzedaży wszystkich 45.000 akcji. Za 2007r. Skarżący i jego małżonka otrzymali PIT-8C z sumą przychodu z tych akcji wykazaną w rubryce E - czyli przeznaczoną do opodatkowania. W związku z powyższym zadano pytanie, czy sprzedaż akcji imiennych, będących częścią większej emisji, w spółce akcyjnej notowanej na rynku notowań ciągłych Warszawskiej Giełdy Papierów Wartościowych, które nabyte zostały w 2003r., nie powinna być zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 202, poz. 1956) - dalej "ustawa o zmianie u.p.d.o.f.", zwolniona od opodatkowania. W opinii Strony zbycie w 2007r. akcji imiennych, które zostały nabyte w 2003r. przez członka zarządu, kwalifikuje się do zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie u.p.d.o.f. Na poparcie takiego stanowiska Strona powołała następujące argumenty: - dochód ze zbycia akcji uzyskany został po 31 grudnia 2003r., akcje zostały nabyte przed 1 stycznia 2004r.; - akcje spełniają przesłanki z art. 52 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej "u.o.d.o.f.", w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004r., gdyż zbycie akcji nastąpiło odpłatnie, a akcje były dopuszczone do publicznego obrotu; - przedmiotowe akcje zostały nabyte na podstawie publicznej oferty. Przeznaczona dla członków zarządu seria [...] akcji stanowiła tylko część większej emisji mającej na celu podwyższenie kapitału zakładowego. Równolegle z serią [...] była emitowana seria G akcji na okaziciela, która trafiła do szerokiego grona przypadkowych odbiorców; - przychód ze sprzedanych akcji powinien być zwolniony od opodatkowania. W interpretacji indywidulanej z [...] lipca 2008r., Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając z upoważnienia Ministra Finansów, uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. Wyrokiem z 26 marca 2009r. sygn. akt III SA/Wa 3399/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. interpretację indywidualną. Podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż wskazane w skardze. Nie rozpatrując sprawy merytorycznie na gruncie prawa materialnego Sąd dokonał oceny zachowania wymogów procesowych związanych z wydaniem interpretacji indywidualnych. W przedmiotowym wyroku stwierdzono, że skoro wniosek o wydanie interpretacji złożono 28 kwietnia 2008r., a interpretacje doręczono dopiero 11 sierpnia 2008r., to została ona wydana z uchybieniem 3-miesięcznego terminu określonego w art. 14d ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) - dalej: "O.p." , co miało wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem z 21 lipca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Ministra Finansów od wyroku z 26 marca 2009r. sygn. akt III SA/Wa 3399/08 w części dotyczącej interpretacji indywidualnej wydanej na rzecz Skarżącego. Postanowieniem z 28 września 2009r., sygn. akt II FZ 349/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie złożone na ww. postanowienie. W dniu 11 maja 2010r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Skarżącego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z kapitałów pieniężnych za 2007r. wraz z korektą zeznania PIT-38 za ten rok podatkowy, w której wykazano przychód w wysokości 0 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 0 zł, dochód w wysokości 0 zł. Podstawę wniosku stanowiło postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 kwietnia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lipca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2009r. sygn. akt II FZ 349/09. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z [...] lipca 2010r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 2007r. od dochodów osiągniętych z tytułu sprzedaży papierów wartościowych. Następnie decyzją z [...] października 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 25.753 zł od dochodu uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych. Wydając decyzję wymiarową organ I instancji przyjął przychód w wysokości 158.866,78 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 23.324,31 zł i w konsekwencji wskazał, że od dochodu ustalonego w wysokości 135.542,47 zł podatek należny wyniósł 25.753 zł., a decyzją z [...] listopada 2010 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. z tytułu sprzedaży papierów wartościowych. W odwołaniu się od decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i określenie nadpłaty zgodnie z wnioskiem podatnika lub uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając jej: - naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", przez nierespektowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, - naruszenie art. 239a oraz art. 120 i 121 O.p.poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przed upływem terminu na złożenie przez stronę odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz naruszenie zasad praworządności oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do orgaów podatkowych. Decyzją z [...] marca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że postępowanie w sprawie określania zobowiązań podatkowych ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej) w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Oznacza to, zdaniem organu odwoławczego, iż prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy pierwszej instancji nie rozstrzygał po raz drugi o zasadności zastosowania do osiągniętego przez Skarżącego dochodu z tytułu sprzedaży papierów wartościowych przesłanek zwolnienia określonego art. 52 pkt 1 lit. b) u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2004r., lecz uwzględniając wynikające z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz rozstrzygnięcie w zakresie braku podstaw do zastosowania w sprawie ww. zwolnienia, orzekał wyłącznie w przedmiocie zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W związku z powyższym, zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał za bezprzedmiotowy, gdyż został on rozpatrzony przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. Powołując art. 75 § 1 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 O.p. organ odwoławczy podniósł, że wysokość zobowiązania wykazana w dołączonej do wniosku w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z kapitałów pieniężnych za 2007r, korekcie zeznania PIT-38 została zakwestionowana przez organ podatkowy na podstawie art. 21 § 3 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie, tak więc korekta ta nie mogła stać się podstawą do stwierdzenia nadpłaty w podatku. Ponieważ określona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 25.753,00 zł jest równa wysokości uiszczonego z tego tytułu podatku stwierdził, iż organ podatkowy I instancji postąpił prawidłowo odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. Odnosząc się natomiast zarzutu wydania przez organ I instancji decyzji rozstrzygającej sprawę nadpłaty pomimo braku upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, iż na mocy art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. Skoro zaś decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego została doręczona w dniu 27 października 2010 r., to tym samym mogła stanowić podstawę do rozstrzygnięcia, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: - art. 153 p.p.s.a. przez uznanie, ze pomimo orzeczenia sądowego z 26 marca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3399/08, potwierdzającego słusznośc stanowiska skarżącego, organy podatkowe nie są związane interpretacją indywidualną istniejącą w sprawie. Skarżący wskazał również, iż w jego ocenie organ podatkowy I instancji błędnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku przed upływem terminu na wniesienie odwołania od decyzji określającej wysokośc zobowiązania podatkowego, podkreślając iż w sprawie tej winien mieć zastosowanie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W., potrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319) – Andrzej Kabat, Komentarz do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – LEX 2011. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3399/08 nie dokonano oceny prawnej dotyczącej art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. Wyrok ten nie zawiera również w tym zakresie wskazań co do dalszego postępowania w sprawie. Przesądza on jedynie, iż w stosunku do Skarżącego została wydana tak zwana interpretacja milcząca. Nie oznacza to jednak, iż interpretacją tą organy podatkowe są bezwzględnie związane. Może ona bowiem nie zostać uwzględniona w postępowaniu podatkowym, o czym stanowi choćby art. 14 k § 3 O.p. Tym samym w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie naruszyły art. 153 p.p.s.a. poprzez odmienne niż wskazane w "interpretacji milczącej" stanowisko co do zastosowania w stosunku do Skarżącego art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. W drugiej kolejności należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego wydania decyzji organu I instancji przed upływem terminu do zaskarżenia decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż skoro w myśl art. 212 O.p. organ podatkowy jest związany decyzją od chwili jej doręczenia, to organ podatkowy I instancji był w przedmiotowej sprawie związany decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego od 27 października 2010 r. A zatem w chwili wydania przez organ podatkowy I instancji decyzji w przedmiotowej sprawie ([...] listopada 2010 r.), kwestia mająca wpływ na to rozstrzygnięcie, to jest kwestia określenia wysokości zobowiązania podatkowego, była już rozstrzygnięta w sposób wiążący dla tego organu. Nie stanowiła ona zatem zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do stwierdzenia jak rozumieć pojęcie oferty publicznej, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. To przesądza bowiem, czy w sprawie powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. z tytułu sprzedaży papierów wartościowych. Pojęcie oferty publicznej obejmuje ofertę skierowaną ogółu ludzi, przeznaczoną, dostępną dla wszystkich. Powyższy sposób rozumienia pojęcia oferty publicznej, o której mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. zgodny jest z wykładnią powyższego przepisu dokonywaną przez sądy administracyjne. W tym miejscu tytułem przykładu przywołać można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 roku ( sygn. akt IIF SK 1172/07), zgodnie z którym "jeżeli w unormowaniu odczytanym z przepisów art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw i art. 52 pkt 1 lit. b ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca stanowi o nabyciu papierów wartościowych "na podstawie oferty publicznej", to wykorzystuje niewątpliwie podstawowe i zasadnicze znaczenie pojęcia: "publiczny"- jako dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich i wiąże z realizacją bądź brakiem tej cechy oferty określone skutki prawne". Podzielić należy również stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2005 roku (sygn. akt. FSK 2626/04), w którym wskazano, że trudno obronić pogląd, iż oferta skierowana do skonkretyzowanej grupy osób (większej wszakże niż 300 osób) nabiera - tylko ze względu na to - charakteru zasadniczo odmiennego. Pojęcie "publiczny" rozumieć należy jako: dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich. Arbitralnie określony krąg adresatów nie może być utożsamiony z powszechną, niczym nie limitowaną dostępnością do propozycji oferenta. Przyjąć należy także, że publiczny charakter oferty oznacza powszechny dostęp do akcji bez względu na liczbę osób, do których jest ona skierowana. Dodatkowo wskazać należy, że z definicji publicznego obrotu papierami wartościowymi zawartej w art. 2 ustawy prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi nie można wywieść definicji "publicznej oferty" w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis art. 2 ust. 1 zawiera wyłącznie definicję publicznego obrotu, którym jest proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata. Co innego więc znaczy, w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) u.p.d.o.f. , zwrot normatywny "dopuszczenie do publicznego obrotu", a co innego "na podstawie publicznej oferty". Dopuszczenie do publicznego obrotu papierami wartościowymi przedmiotowych akcji nie uprawnia do zajęcia stanowiska, że akcje zostały nabyte w drodze oferty publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2008 roku sygn. akt II FSK 601/08) W konsekwencji, uwzględniając stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, z którego wynika, że oferta, w ramach której objęte zostały przez Skarżącego akcje dotyczyła akcji imiennych i skierowana była do członków zarząd podzielić należy również stanowisko organów, co do charakteru oferty, w ramach której Skarżący nabył akcje. Uwzględniając stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanych wyżej wyrokach stwierdzić należy, że Skarżący W. K. nie nabył akcji w ramach oferty publicznej a w ramach oferty skierowanej do określonego kręgu osób. Z uwagi na fakt, że adresatami oferty byli wyłącznie członkowie zarządu uznać należy, że oferta ta nie miała charakteru publicznego, czyli dostępnego dla wszystkich. Tym samym zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że w sprawie nie powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.