III SA/Wa 151/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na interpretację indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. oddala skargę Skarżący – M.K. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia prawa do lokalu użytkowego. Opisując zdarzenie przyszłe wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą od 2 kwietnia 2004 r. Głównym przedmiotem jego działalności jest "Produkcja urządzeń, instrumentów oraz wyrobów medycznych, włączając dentystyczne" PKD 32.50. Jednym z wykonywanych rodzajów działalności jest "Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi" PKD nr 68.20. Natomiast kupno i sprzedaż nieruchomości nie jest przedmiotem działalności gospodarczej Skarżącego. W dniu [...] listopada 2003 r. Skarżący zawarł przedwstępną umowę ustanowienia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu na podstawie, której zobowiązał się zapłacić za przedmiotowy lokal w ten sposób, że do dnia 17 listopada 2003 r. miał zapłacić 40% wymaganego wkładu a 60% w 36 miesięcznych ratach. Na tej podstawie Skarżący użytkował lokal. Na podstawie umowy z dnia [...] marca 2007 r. o ustanowieniu spółdzielczego prawa do lokalu o innym przeznaczeniu (użytkowym), Skarżący nabył spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr [...] o powierzchni całkowitej 170,84 m2 i przeznaczeniu (użytkowym), znajdujące się w zasobach Spółdzielni [...] w W. przy [...]. Przedmiotowe prawo do lokalu nie było wpisane do ewidencji środków trwałych Skarżącego. Lokal ten był zgłoszony, jako główne miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącego. Lokal od 5 kwietnia 2004 r. był wynajmowany w części, a od 20 listopada 2013 r. jest wynajmowany w całości. Obecnie Skarżący wynajmuje przedmiotowy lokal, co miesiąc wystawiając fakturę VAT. W rozliczeniach rocznych dochód z najmu lokalu użytkowego był identyfikowany jako dochód z działalności gospodarczej. Skarżący nie amortyzował spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Nie rozliczał z tego tytułu kosztów uzyskania przychodu. Nie odliczył podatku VAT naliczonego przez zbywcę. Nie ponosił nakładów na ww. lokal. Obecnie Skarżący planuje sprzedaż ww. prawa do lokalu użytkowego jako osoba fizyczna poza prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwem, gdyż nie jest ono wpisane do ewidencji środków trwałych. Skarżący zadał trzy pytania. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji jest odpowiedz na pytanie nr 3: czy sprzedaż przedmiotowego lokalu podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych czy też będzie podlegać zwolnieniu? W ocenie Skarżącego sprzedaż przedmiotowego prawa do lokalu nie będzie przychodem z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") gdyż nie ma żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto przedmiotowe prawo do lokalu nie było środkiem trwałym i nie było wpisane do ewidencji środków trwałych. Skarżący nadmienił, że sprzedaż prawa do lokalu, może być określonym w art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit b) u.p.d.o.f. przychodem z odpłatnego zbycia prawa do lokalu spółdzielczego, jednakże z uwagi na to, że prawo to nabyte zostało więcej niż 5 lat temu, i nie następuje w ramach działalności gospodarczej, Skarżący będzie korzystał ze zwolnienia od podatku. Minister Rozwoju i Finansów (dalej "Minister" lub "organ") interpretacją indywidualną z dnia 10 października 2016 r. uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wyjaśnił, że od 1 stycznia 2015 r. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c. Organ wskazał, że przepis ten uzyskał przytoczone brzmienie na mocy ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1326). W wyniku tego ustawodawca doprecyzował brzmienie ww. przepisu i objął jego zakresem skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku spełniających ustawowe kryteria uznania je za środki trwałe, bez względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie. Zatem w ocenie Ministra regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego lub wartości niematerialnej lub prawnej, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również niezależnie od tego, czy podatnik zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Równocześnie ustawodawca nie ograniczył stosowania ww. przepisu w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą wyłącznie do przychodów uzyskanych z odpłatnego zbycia tych środków trwałych, które podatnik nabędzie, przekaże do działalności gospodarczej lub ujmie w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych od 1 stycznia 2015 r. Oznacza to, zdaniem Ministra, że przepis w nowym brzmieniu znajduje zastosowanie do wszelkich zdarzeń objętych jego zakresem, które nastąpią od 1 stycznia 2015 r., tj. do wszystkich przychodów odpłatnego zbycia środków trwałych uzyskanych po 31 grudnia 2014 r. Minister podkreślił, że nie ma znaczenia, że przedmiotowe prawo do ww. lokalu nie zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Zdaniem Ministra przychód uzyskany z odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego, wykorzystywanego w działalności gospodarczej będzie stanowił przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Minister w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 listopada 2016 r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Skarżący złożył skargę do Sądu. Interpretacji indywidualnej zarzucił błędną wykładnię i błędną ocenę zastosowania art. 5a pkt. 6, w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt w zw. z art. 14 ust. 1, art. 14 ust 2 pkt 1 lit. a), oraz art. 22a i 22c u.p.d.o.f., polegającej na przyjęciu, że w opisanym stanie faktycznym sprzedaż przedmiotowego lokalu, traktowanego niezasadnie przez organ jako środek trwały, będzie wiązała się z powstaniem przychodu z działalności gospodarczej. Tymczasem prawidłowa interpretacja tych przepisów nie daje podstawy do uznania, że taka sprzedaż lokalu będzie stanowiła przychód z działalności gospodarczej, lecz co najwyżej może być przychodem określonym w art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. b) u.p.d.o.f., a zatem nie będzie podlegała opodatkowaniu. W ocenie Skarżącego sprzedaż przedmiotowego prawa do lokalu nie może być przychodem z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., gdyż nie ma żadnego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jest od niej oderwana, jako sprzedaż składnika majątku prywatnego należącego do Skarżącego. Przedmiotowe prawo do lokalu nie było środkiem trwałym. Zdaniem Skarżącego wykładnia dokonana przez organ jest sprzeczna z ratio legis art. 14 ust. 2 pkt. 1 lit a) u.p.d.o.f. Celem tej regulacji i uznania za przychód sprzedaży środka trwałego jest przywrócenie równowagi podatkowej w związku z tym, że wcześniej był on amortyzowany. W omawianym przypadku nie ma ku temu żadnych podstaw, gdyż Skarżący nie amortyzował tego lokalu, nie uznając go za środek trwały. Ponadto zdaniem Skarżącego sprzedaż przedmiotowego lokalu powinna korzystać ze zwolnienia od podatku, z uwagi na to, że prawo to nabyte zostało więcej niż 5 lat temu, i nie następuje w ramach działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącego organ dopuścił się też błędnej wykładni art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Skarżący wskazał, że organ całkowicie pominął kwestię, że samo zbycie lokalu nie wchodziło w zakres profilu działalności gospodarczej Skarżącego i nie miało charakteru ciągłości. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać również należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż podatkowy organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ interpretacyjny jak i Sąd rozpoznający skargę na interpretację indywidualną nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności organ w interpretacji wyraża swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa"). Podnieść ponadto należy, że interpretacja indywidualna stanowi wyłącznie informację na temat sposobu wykładani i stosowania przepisów prawa podatkowego. Ma ona na celu wskazanie prawnopodatkowych skutków określonego zachowania podatnika. Wprowadzając instytucję interpretacji indywidualnych, ustawodawca kierował się bowiem uzasadnioną potrzebą zapewnienia podatnikom informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie organu zobowiązanego do udzielenia interpretacji zgodny z prawem obowiązującym w dniu jej wydania lub w okresie wskazanym przez wnioskodawcę. Dlatego też interpretacje indywidualne należą do instytucjonalnych gwarancji ochrony zaufania do państwa i jego organów. Przyjmując określone w przepisach ustawy P.p.s.a. w związku z przepisami Ordynacji podatkowej kryteria oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że na tle przedstawionego przez Skarżącego opisu zdarzenia przyszłego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wydana w sprawie interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. wynika, że o objęciu zakresem tego przepisu przychodu ze sprzedaży składnika majątku decyduje istnienie obowiązku wykazania tego składnika majątkowego w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Dlatego podstawową kwestią, którą należało rozstrzygnąć w niniejszej sprawie było to czy prawo do lokalu spółdzielczego, którego dotyczył wniosek Skarżącego o udzielenie interpretacji indywidualnej, podlegało ujęciu w ewidencji środków trwałych i jakie znaczenie miał brak ujęcia tego prawa, przez podatnika w tej ewidencji. Zdaniem Skarżącego, sprzedaż przedmiotowego prawa do lokalu nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit a) u.p.d.o.f. gdyż nie ma związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie było środkiem trwałym lub wartością niematerialną i prawną, nie było wpisane do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a ponadto nie było amortyzowane. W ocenie Ministra przychód ze sprzedaży prawa do lokalu spółdzielczego będzie przychodem z działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego i nie ma tu znaczenia, że ww. prawo nie było wpisane do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. W ocenie Sądu rację ma Minister, że na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r. za przychód z działalności gospodarczej uznany został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które: - były wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, - spełniają ustawową definicję środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, - podlegały ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również niezależnie od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Powołany przepis ma zastosowanie do sprzedaży składników majątkowych wskazanych w tym przepisie, które miały miejsce od 1 stycznia 2015 r. niezależnie od daty nabycia tych składników. Wynika to z tego, że przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r,, poz. 1326), którą powołanemu przepisowi nadano aktualną treść, nie zawierają przepisów przejściowych. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f., przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) nie stosuje się do nieruchomości i praw o charakterze mieszkaniowym. Z uwagi na to, że przedmiotem interpretacji była sprzedaż prawa do lokalu użytkowego, przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Obowiązek wpisania do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przedmiotowego prawa do lokalu spółdzielczego wynika z art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1 (wyłączenie to nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do użytkowania. Przepis ten ustanawia wprost obowiązek wykazania w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych składników majątku będących w świetle przepisów u.p.d.o.f. środkami trwałymi i wartościami niematerialnymi i prawnymi. Art. 22b ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. stanowi, że spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu jest wartością niematerialną i prawną. Przepis ten stanowi, że amortyzacji podlega, z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Na podstawie powołanych przepisów u.p.d.o.f. spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, które jest wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej przez okres przekraczający jeden rok, podlega obowiązkowi wprowadzenia do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Przepisy art. 22b ust. 1 pkt 2 i art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. nie uzależniają, zaliczenia składnika majątku do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych oraz obowiązku wykazania go w ewidencji, od naliczania od tego składnika odpisów amortyzacyjnych i zaliczania ich do kosztów uzyskania przychodów. Uznanie składnika majątku za środek trwały lub wartość niematerialną i prawną następuje z mocy przepisów art. 22a-22c u.p.do.f. w przypadku wystąpienia okoliczności faktycznych wskazanych w tych przepisach i jest niezależne od zachowań podatnika związanych z tym składnikiem majątku, niewskazanych w tych przepisach, do których zalicza się wykazywanie odpisów amortyzacyjnych po stronie kosztów uzyskania przychodów. Opisane przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego było wykorzystywane przez podatnika na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Przewidywany okres wykorzystywania tego prawa w działalności był dłuższy niż rok. Rzeczywiste wykorzystywanie tego prawa w działalności gospodarczej trwało dłużej niż rok. Okoliczności te zostały wskazane wprost we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Okoliczność przewidywanego okresu wykorzystywania tego prawa na potrzeby działalności gospodarczej przez dłużej niż rok, skutkowała na podstawie art. 22b ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., zaliczeniem go do wartości niematerialnych i prawnych. Ta okoliczność, z kolei skutkowała, na podstawie art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. powstaniem w stosunku do tego składnika majątkowego, obowiązku wykazania go w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Należy podkreślić, że obowiązek wynikający z art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f. obejmuje także składniki majątkowe wskazane w tym przepisie, których wartość początkowa nie przekracza 3 500 zł. Skutkiem powstania w stosunku do przedmiotowego prawa, obowiązku wykazania go w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych było zaliczenie przychodu z jego sprzedaży do przychodów z działalności gospodarczej. Skutek ten wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. Dla uznania przychodu ze sprzedaży składnika majątku wykorzystywanego na potrzeby dziełalności gospodarczej za przychód z działalności gospodarczej znaczenie ma też wycofanie tego składnika z działalności gospodarczej. Wynika to wprost z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. W rozpoznanej sprawie nie miało miejsca wycofanie przedmiotowego własnościowego prawa do lokalu użytkowego z działalności gospodarczej. Zatem przepis art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Do zakwalifikowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży składników majątkowych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. do przychodu z działalności gospodarczej nie jest konieczne prowadzenie przez podatnika działalności gospodarczej wskazanej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. w zakresie sprzedaży składników majątkowych objętych zakresem przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. Z przepisu tego wynika, że podatnik sprzedający środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, niezależnie od rodzaju wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej, przychody ze sprzedaży tych składników ma obowiązek wykazać w zeznaniu podatkowym jako przychody z działalności gospodarczej. Niewątpliwie zatem organ podatkowy dokonał poprawnej interpretacji przepisów u.p.d.o.f., przyjmując, że sprzedaż spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego nastąpi w ramach działalności gospodarczej, a nie jak wywodzi Skarżący w ramach dysponowania majątkiem osobistym. Wobec czego nie ma znaczenia dla sprawy podnoszony przez Skarżącego argument, że sprzedaż spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego nastąpi po upływie 5 lat od jego nabycia. W zaskarżonej interpretacji organ nie wskazał podstawy prawnej obowiązku wykazania przedmiotowego prawa do lokalu w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, która to okoliczność jak wskazano powyżej, miała podstawowe znaczenie dla uzasadnienia stanowiska, że w sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. Uchybienie to stanowiło naruszenie art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie podniósł tego uchybienia w skardze wobec czego, Sąd będąc związany zarzutami podniesionymi w skardze nie miał podstaw prawnych do oceny wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.