III SA/Wa 1515/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Owsiak po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji S. D. (zwany dalej: "Skarżący" lub "Strona") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2013 r. Pismem z dnia 18 maja 2018 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej i braku możliwości zawierania nowych transakcji. Z treści wniosku wynika, że Strona posiada mieszkanie finansowane kredytem hipotecznym, a także 5 kredytów i pożyczek na łączną kwotę 1,1 mln zł. Z kwoty tej Skarżący finansuje kredyt hipoteczny i koszty bieżącej działalności gospodarczej. Strona jest również poręczycielem kredytów 3 spółek, w których jest prezesem. Zdaniem Skarżącego wykonanie decyzji spowoduje wypowiedzenie umów kredytowych, oraz zaburzy funkcjonowanie firmy [...] sp. z o.o., która zatrudnia ok. 750 osób. Strona podniosła, że zmniejszenie potencjału firmy i utrata mieszkania przez Skarżącego stanowią skutki trudne do przywrócenia. Skarżący wskazał również, że spłaca w ratach, na bieżąco i bez żadnych opóźnień kwotę 300.000 zł wynikającą z ugody z Urzędem Skarbowym. Skarżący podniósł, że wykonanie decyzji oznaczać będzie konieczność likwidacji i postawienia w stan upadłości spółek, w których działalność jest zaangażowany, w szczególności tych, którym udziela bezpośredniego lub pośredniego wsparcia finansowego. Konieczność zapłaty podatku spowoduje znaczne zakłócenia w funkcjonowaniu działalności gospodarczej, utratę płynności finansowej oraz możliwości bieżącego regulowania zobowiązań w sferze prywatnej i gospodarczej. Egzekucja kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje również redukcję zatrudnienia, a także stan niewypłacalności Skarżącego, ewentualną konieczność ogłoszenia upadłości konsumenckiej, utratę wiarygodności wobec banków, jak również utratę zdolności kredytowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających możliwość wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Jak ponadto podkreśla się w orzecznictwie, strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010r., II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wniosku wskazano wiele okoliczności, które zdaniem Skarżącego stanowią o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków np. likwidacja spółek, w których pełni funkcję prezesa zarządu, ryzyko ogłoszenia upadłości konsumenckiej, redukcja zatrudnienia, konieczność sprzedaży mieszkania. Jednakże, swoją sytuację majątkową, finansową i osobistą Skarżący przedstawił w sposób szczątkowy. Z wniosku wynika jedynie, że Strona posiada mieszkanie na kredyt oraz że jest w znacznym stopniu zadłużona. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych danych o jego przychodach w ostatnim czasie (np. 2 ostatnie lata obrotowe), ani nie przedstawił w tym zakresie żadnej dokumentacji (np. wyciągi z rachunków bankowych, zeznania podatkowe). Brak tych informacji uniemożliwia dokonanie pełnej oceny możliwości ziszczenia się potencjalnych skutków wskazanych we wniosku. W szczególności Sąd nie może zweryfikować twierdzeń Skarżącego co do tego, czy wyegzekwowanie należności podatkowej w wysokości ok. 485.000 zł - w odniesieniu do możliwości finansowych i majątkowych Skarżącego - w istocie stanowi zagrożenie dla jego płynności finansowej czy też bytu spółek, w których jest prezesem. W związku z powyższym skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.