III SA/Wa 1546/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), asesor WSA Konrad Aromiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. oddala skargę M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Podatnik") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS" lub "Organ odwoławczy") z [...] maja 2021 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za za grudzień 2018 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 5 marca 2019 r. do [...] Urzędu Skarbowego w W. wpłynęła, pierwotnie złożona przez Spółkę w dniu 25 stycznia 2019 r, deklaracja VAT-7 za grudzień 2018 r. z wykazaną do zwrotu nadwyżką podatku od towarów i usług w wysokości 1.259.499,00 zł na rachunek bankowy Podatnika w terminie 60 dni, tj. do dnia 26 marca 2019 r. Pismem z dnia 5 marca 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") wezwał Stronę do dostarczenia dokumentów związanych z deklaracją VAT-7 za grudzień 2018 r. niezbędnych do stwierdzenia jej formalnej poprawności i ustalenia zasadności wykazanej kwoty podatku do zwrotu na rachunek bankowy. Odpowiadając na powyższe wezwanie, Spółka przesłała faktury ujęte w pliku JPK za grudzień 2018 r., dowody płatności do przedłożonych faktur, dokumenty mające potwierdzić, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z kraju i dostarczone na terytorium innych państw członkowskich. W toku analizy dokumentacji okazanej przez Podatnika do czynności sprawdzających NUS uznał za konieczne dokonanie dodatkowej weryfikacji dotyczącej ustalenia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług oraz możliwości odliczenia przez Podatnika podatku naliczonego, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2018 r. w kwocie 1.259.499,00 zł do dnia 31 lipca 2019r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2018 r. w kwocie 1.259.499,00 zł do dnia 20 grudnia 2019 r. Spółka nie wniosła zażalenia na powyższe postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Pismem z dnia 18 listopada 2019 r. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował Organ pierwszej instancji, że wobec Spółki prowadzone są czynności w ramach kontroli celno-skarbowej wszczętej w dniu 25 kwietnia 2019 r. w przedmiocie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. Ponadto organ kontrolny poinformował, iż kontrola znajduje się na etapie gromadzenia materiału dowodowego w sprawie. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2018 r. w kwocie 1.259.499,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Strony, tj. do dnia 30 kwietnia 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. DIAS utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Prawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 755/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie DIAS z dnia [...] lutego 2020 r. Do dnia wydania przez organ zażaleniowy niniejszego postanowienia DIAS nie rozpatrzył ponownie złożonego przez Spółkę zażalenia na postanowienie NUS z dnia [...] listopada 2019 r. Pismem z dnia 2 grudnia 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował Organ pierwszej instancji o rozszerzeniu kontroli celno-skarbowej wobec Skarżącej o okresy rozliczeniowe: od września 2018 r. do listopada 2018 r. oraz od stycznia 2019 r. do marca 2019 r. Pismem z dnia 10 marca 2020 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował Organ pierwszej instancji, że prowadzone wobec Podatnika kontrole celno-skarbowe są na etapie gromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Mając powyższe na uwadze, postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., NUS przedłużył termin dokonania zwrotu różnicy podatku w kwocie 1.259.499,00 zł wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za grudzień 2018 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, tj. do dnia 30 września 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. DIAS utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Pismem z dnia 5 sierpnia 2020 r. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował Organ pierwszej instancji, że w ramach wszczętych wobec Strony kontroli celno- skarbowych prowadzona jest analiza i weryfikacja materiału dowodowego oraz jego dalsze gromadzenie, w tym oczekiwanie na odpowiedź od innego organu podatkowego dotyczącą ustaleń odnośnie do transakcji z głównym dostawcą towarów dla kontrolowanej Spółki. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2018 r. w kwocie 1.259.499,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Strony, tj. do dnia 26 lutego 2021 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. DIAS utrzymał w mocy powyższe postanowienie Organu pierwszej instancji. Pismem nr [...], nr [...] z dnia 1 grudnia 2020 r. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował Organ pierwszej instancji o zakończeniu wobec Podatnika kontroli celno-skarbowej za grudzień 2018 r. i przesłał jej wynik nr [...], nr [...] z dnia 24 listopada 2020 r., który został doręczony Pełnomocnikowi Spółki w dniu 26 listopada 2020 r. Pismami z 29 grudnia 2020 r. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował organ pierwszej instancji o zakończeniu wobec Podatnika kontroli celno-skarbowej za okresy rozliczeniowe: od września 2018 r. do listopada 2018 r. oraz od stycznia 2019 r. do marca 2019 r. i przesłał jej wyniki (odpowiednio): nr [...], nr [...] z dnia 4 grudnia 2020 r. oraz nr [...],. nr [...] z dnia 3 grudnia 2020 r. Pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował Organ pierwszej instancji, że w związku z zakończeniem wobec Podatnika kontroli celno-skarbowej za grudzień 2018 r. i niezłożeniem przez Spółkę korekty deklaracji VAT-7 za ten okres rozliczeniowy stosownie do art. 83 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 505, z późn. zm.) zostaną podjęte działania zmierzające do przekształcenia kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe. W związku z powyższym postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. NUS przedłużył termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 1.259.499,00 zł wykazanej przez Podatnika w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za grudzień 2018 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia Spółki, tj. do dnia 30 września 2021 r. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia wskazał m.in., że przedłużenie terminu zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. jest związane z tym, że nie została zakończona weryfikacja rozliczeń Podatnika za ten okres rozliczeniowy w ramach postępowania podatkowego, w które miała zostać przekształcona kontrola celno-skarbowa prowadzona przez Naczelnika [...]Urzędu Celno- Skarbowego w O.. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie i zobowiązanie organu podatkowego pierwszej instancji do dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za grudzień 2018 r. na rachunek bankowy Spółki. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685), dalej jako ustawa o VAT poprzez zignorowanie przysługującego Podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; 2) art. 87 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT w związku z art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, z późn. zm.), dalej jako O.p. poprzez bezpodstawne przedłużanie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za badany okres, pomimo braku istnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie przedłużenia, podczas gdy tylko w przypadku istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu organ może korzystać z tego uprawnienia; 3) art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. poprzez lakoniczne uzasadnienie skarżonego postanowienia i niewskazanie żadnych przesłanek, które dawałyby podstawę do przedłużenia Stronie terminu zwrotu podatku od towarów i usług. Ponadto, w uzasadnieniu zażalenia wskazano naruszenie przez Organ pierwszej instancji zasady proporcjonalności poprzez bezpodstawne przedłużenie terminu zwrotu od towarów i usług oraz pominięcie w zaskarżonym postanowieniu zasady neutralności tego podatku. DIAS postanowieniem z [...] maja 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że NUS zasadnie uznał, iż ustalenia postępowania podatkowego w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. będą mieć wpływ na kwestię zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za powyższy okres rozliczeniowy. Podkreslił, że przesłanką wskazującą na konieczność przedłużenia terminu zwrotu podatku była niezakończona weryfikacja rozliczeń Podatnika za powyższy okres rozliczeniowy w ramach postępowania podatkowego, w które miała zostać przekształcona kontrola celno-skarbowa prowadzona przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. wobec Spółki w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r. Przekształcenie powyższej kontroli celno-skarbowej wszczętej w dniu 25 kwietnia 2019 r. w postępowanie podatkowe na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej nastąpiło na podstawie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., doręczonego Pełnomocnikowi Strony w dniu 25 lutego 2021 r. W świetle powyższego DIAS stwierdził, że zaskarżone postanowienie zawiera wystarczające powody zastosowania instytucji przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług oraz cel weryfikacji, tzn. konieczność ustalenia, czy dane zawarte w deklaracji odzwierciedlają rzeczywisty stan faktyczny uzasadniający przedmiotowy zwrot. Zarzuty zażalenia uznał za niezasadne. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania, zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2018 r. na rachunek bankowy Podatnika oraz zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie • art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT poprzez niezastosowanie przysługującego Podatnikowi prawa do otrzymania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, • art. 87 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 274b § 1 O.p. poprzez bezpodstawne przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za badany okres, pomimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie przedłużenia, podczas gdy tylko w przypadku istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu organ może korzystać z tego uprawnienia, • art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p poprzez lakoniczne uzasadnienie skarżonego postanowienia i niewskazanie żadnych przesłanek, które dawałyby podstawę do przedłużenia Podatnikowi terminu zwrotu podatku VAT. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena zasadności przedłużenia przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. terminu zwrotu podatku od towarów i usług, wykazanego przez Stronę w deklaracji VAT-7 za grudzień 2018 r. Wyjaśniając materialnoprawne podstawy orzekania w tej sprawie wskazać należy, że z przepisu art. 87 ustawy o VAT wynika, że wprowadza on dwie równorzędne zasady dotyczące sposobu postępowania z nadwyżką VAT: otrzymanie jej zwrotu na rachunek bankowy, albo przeniesienie jej na następne okresy rozliczeniowe. Wybór sposobu postępowania pozostawiono podatnikowi. Jeśli podatnik wybierze tzw. zwrot bezpośredni, zasady jego dokonania określa m.in. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, określając termin zwrotu i możliwość przedłużenia tego terminu oraz miejsce jego dokonania (np. rachunek bankowy). Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. W świetle zatem art. 87 ust. 2 ustawy o VAT przedłużenie ww. terminu zwrotu jest możliwe, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji (sprawdzenia). Rozwiązanie to ma służyć zabezpieczeniu interesów budżetu Państwa i unikaniu dokonywania zwrotów, które w wyniku późniejszych działań administracji podatkowej (jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego) mogłyby okazać się nienależnymi. Przepis art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT nie zawiera konkretnych przesłanek nakazujących weryfikację zasadności zwrotu. Wystarczy więc powzięta przez organ podatkowy wątpliwość co do zasadności zwrotu (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2384/15). Co istotne, w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu organ podatkowy decyduje wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu (por. wyrok NSA z 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2127/13). Chodzi natomiast o sytuacje, gdy istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 610/13). Przepisy art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w omawianym zakresie znajdują oparcie w treści art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), zgodnie z którym państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule Xl tej dyrektywy, nakładać inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym. Procedura dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych Skarbu Państwa przed próbą wyłudzenia nienależnych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym. Przykładem akceptowania potrzeby zapobiegania nadużyciom podatkowym i skutecznego ich eliminowania jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 grudnia 2007 r. sygn. akt U 6/06, w którym Trybunał, mając na względzie zasadę neutralności podatku VAT wynikającą z ww. Dyrektywy 112, ale równocześnie uwzględniając konieczność zapewnienia właściwej kontroli rozliczania przez podatników tego podatku – podkreślił, że orzecznictwo ETS wyraźnie chroni interes państw członkowskich w zapobieganiu próbom niewłaściwego wykorzystywania prawa do odliczania podatku należnego. Z tego powodu Trybunał uznał, że "przy kształtowaniu treści przepisów mających zapewnić kontrolę prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług, konieczne jest uwzględnienie z jednej strony wymogów płynących z zasady neutralności podatku VAT, z drugiej zaś – ochrony interesu finansowego Skarbu Państwa". Podkreślenia przy tym wymaga, że przedłużenie terminu dokonania zwrotu nie narusza konstytucyjnych zasad wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP oraz art. 217 Konstytucji RP. Kwestia ta była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 13 października 2008r. (K 16/07, OTK-A 2008, nr 8, poz. 136) wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia niekonstytucyjności art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Należy również wskazać, że prawodawca przewidział formę ochrony, czy też wynagrodzenia podatnikowi niesłusznego wstrzymania zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, organ wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. W przypadku zatem niesłusznego przedłużenia terminu organ podatkowy ponosi konsekwencje wadliwej oceny zasadności zwrotu. Spełniony został zatem wymóg ustawowego uregulowania spornego zagadnienia, a ponadto zrównoważone zostały interesy stron, to jest podatnika i fiskusa, co oznacza, że spełnione zostały fundamentalne względy praworządności w zakresie wprowadzenia możliwości przedłużenia terminu do zwrotu podatku. Gwarancję ochrony interesów podatnika stanowi też regulacja art. 87 ust. 2a ustawy o VAT, w której przewidziano możliwość odstąpienia (na wniosek podatnika) od przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu. Przenosząc na grunt niniejszej sprawy powyższe poglądy orzecznicze, które Sąd podziela i uznaje za własne, wskazać należy, że Skarżąca w rozpoznanej sprawie złożyła deklarację wykazując kwotę zwrotu nadwyżki VAT naliczonego nad należnym za grudzień 2018 r. W sprawie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT za ww. okres rozliczeniowy. Podjęte przez organy podatkowe obu instancji postanowienia były zgodne z wykładnią przedstawioną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16. Argumentacja faktyczna skarżonego postanowienia zawiera wskazanie, że trakcie analizy materiału zgromadzonego w toku prowadzonych czynności sprawdzających, jak i plików JPK za grudzień 2018 r. ustalono, że Spółka w okresie rozliczeniowym grudzień 2018 r. dokonała odliczeń podatku naliczonego z transakcji zakupu materiałów eksploatacyjnych do urządzeń drukujących (tonerów) oraz sprzętów RTV (telewizorów) oraz akcesoriów do elektroniki użytkowej na podstawie faktur wystawionych przez kontrahentów krajowych na łączną kwotę netto 5.520.353,00 zł i kwotę VAT 1.269.551,00 zł oraz wykazała transakcję sprzedaży krajowej ze stawką 23% oraz w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Wątpliwości organu podatkowego wzbudziło zastosowanie stawki 0% wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, bowiem przedłożone przez Spółkę dokumenty nie potwierdziły jednoznacznie przebiegu tych transakcji. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. pismem z dnia 1 grudnia 2020 r. poinformował organ podatkowy pierwszej instancji o zakończeniu wobec Spółki kontroli celno-skarbowej za grudzień 2018 r. i przesłał jej wynik. Z wyniku powyższej kontroli celno-skarbowej wynika, że Spółka nie nabyła prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach VAT wystawionych przez S. Sp. z o.o. w łącznej kwocie 715.155,00 zł, zaś w deklaracji VAT-7 za grudzień 2018 r. zawyżyła wartość dostaw wewnątrzwspólnotowych o kwotę 3.305.114,00 zł. Zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. zawyżenie podatku nastąpiło w związku z odliczeniem podatku naliczonego z faktur, które stwierdzały czynności niedokonane. Mając powyższe na uwadze w ocenie organu kontroli również dodatkowe zobowiązanie podatkowe powinno zostać ustalone w wysokości 100% podatku. Ponadto pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. Naczelnik [...]Urzędu Celno-Skarbowego w O. poinformował organ podatkowy pierwszej instancji, że przekształcenie powyższej kontroli celno-skarbowej wszczętej w dniu 25 kwietnia 2019 r. w postępowanie podatkowe nastąpiło na podstawie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O. z dnia [...] lutego 2021 r., doręczonego Pełnomocnikowi Strony w dniu 25 lutego 2021 r. Zatem w realiach niniejszej sprawy, w dacie orzekania o przedłużeniu terminu zwrotu podatku materiał dowodowy, którym dysponował organ pierwszej instancji nie uzasadniał podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie dokonania zwrotu podatku. Dotychczasowe ustalenia uzasadniały natomiast dalszą weryfikację zasadności zwrotu podatku. Przechodząc do argumentacji podniesionej w skardze w pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie nie jest merytoryczna zasadność ustaleń dokonanych przez organy podatkowe w toku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej. Sąd nie ocenia również prawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego. Podniesione przez pełnomocnika zarzuty w tym zakresie nie mogą zostać rozpatrzone. Zdaniem Sądu chybione są zatem zarzut naruszenia art. 86 ust.1 i ust. 2 oraz art. 87 ust.1, ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 274b § 1, w zw. oraz art. 210 § 4, art. w zw. z art. 219 O.p. W ocenie Sądu organy w sposób dostatecznie precyzyjny wskazały przyczynę przedłużenie terminu dokonania zwrotu podatku VAT Spółce. Jednocześnie nie można w realiach niniejszej sprawy twierdzić, że powołano się jedynie na ogólne powody dalszej weryfikacji. Ponownie zauważyć należy, że sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku organ ma jedynie dysponować okolicznościami przemawiającymi za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku, co zostało w przedmiotowej sprawie spełnione. Wykazanie potrzeby dodatkowej weryfikacji zwrotu podatku nie tworzy wymogu wykazania, że zwrot jest już lub będzie niezasadny Reasumując, Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.