III SA/Wa 1559/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio T. sp. z o.o. z siedzibą w W.) kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. T. Sp. z o.o. (obecnie A. sp. z o.o.) – Skarżąca lub Spółka w rozpatrywanej sprawie - wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. dalej O.p.) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z miejsca postojowego. Przedstawiając zdarzenie przyszłe Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność w zakresie budowy i sprzedaży lokali mieszkalnych oraz zamierza zbywać lokale mieszkalne (łącznie z miejscami postojowymi) w budynkach wielorodzinnych, przeniesienie prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu podziemnym mieszczącym się w budynku mieszkalnym, nierozerwalnie związanego z prawem własności lokalu mieszkalnego w ramach jednej dostawy. Miejsca parkingowe nie stanowiły odrębnej sprzedaży. Znajdują się w garażu wielostanowiskowym, których wchodzi w skład tzw. nieruchomości wspólnej (części wspólnych budynku) i nie stanowią odrębnego lokalu użytkowego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie - czy przeniesienie prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu podziemnym mieszczącym się w budynku mieszkalnym nierozerwalnie związanego z prawem własności lokalu mieszkalnego w ramach jednej dostawy podlega opodatkowaniu 7% stawką podatku od towarów i usług? Zdaniem Skarżącej, przeniesienie prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu podziemnym mieszczącym się w budynku mieszkalnym nierozerwalnie związanego z prawem własności lokalu mieszkalnego w ramach jednej dostawy podlega opodatkowaniu 7% stawką podatku VAT. W opinii Skarżącej miejsca postojowe i garaż wielostanowiskowy nie są lokalami użytkowymi i wchodzą w skład nieruchomości wspólnej (części wspólnych) budynku mieszkalnego. Ponadto dostawa lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego wypełnia znamiona świadczenia złożonego. Skoro zatem prawo korzystania z określonej powierzchni wspólnej nie może stanowić przedmiotu oddzielnej umowy, gdyż jest nierozerwalnie związane z lokalem mieszkalnym, to opisaną w stanie faktycznym transakcję należy traktować na gruncie prawa podatkowego jako jednolitą transakcję dostawy towaru jakim jest lokal mieszkalny, a co za tym idzie do całej transakcji należy stosować jedną stawkę podatku VAT, tj. stawkę przewidzianą dla dostawy lokalu mieszkalnego. Dalej Spółka powołując się na przepisy art. 2 pkt 6 i 22, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 2, ust. 12, ust. 12a i ust. 12b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT") – stwierdziła, że dostawa lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 150 m2 opodatkowana jest 7% stawką podatku VAT – na podstawie art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Podniosła, iż powyższe wywody znajdują potwierdzenie w orzecznictwie. Jako przykład wskazała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2005 r. (sygn. akt I FSK 103/05), którego część uzasadnienia przytoczyła w treści wniosku. Stwierdziła, że choć orzeczenie to odnosiło się do nieobowiązującej już ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym to pozostaje w pełni aktualne w dzisiejszym stanie prawnym. Reasumując, skoro lokal mieszkalny wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego stanowi jeden przedmiot sprzedaży nie powinien on być podzielony wyłącznie dla celów podatkowych. Zdaniem Skarżącej, sprzedaż miejsc postojowych podlega opodatkowaniu według takiej samej stawki podatku VAT jak lokal mieszkalny, tj. stawki 7 %. Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. w interpretacji z dnia [...] kwietnia 2008 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług jest m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez odpłatną dostawę - w myśl art. 7 ust. 1 cyt. ustawy - rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez towar należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty (art. 2 pkt 6 cyt. ustawy). Powołując brzmienie art. 2 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm., dalej: u.w.l.), § 5 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2004 r.) stwierdził, iż miejsce postojowe nie stanowi lokalu mieszkalnego ani pomieszczenia pomocniczego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. W ocenie organu przedmiotem sprzedaży obok mieszkania jest miejsce postojowe, które może przynależeć do lokalu, jednak nie zmienia to jego funkcji jako pomieszczenia, które nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Sprzedaż miejsca postojowego podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT. W ocenie organu preferencyjna stawka podatku VAT zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do sprzedawanych części obiektów budownictwa mieszkaniowego (mieszkań), z wyłączeniem lokali użytkowych (garażu, komórki piwnicznej, miejsca postojowego), które podlegają opodatkowaniu stawką podstawową 22% (zgodnie z art. 41 ust. 1 u,p.t.u.). Minister uznał, że miejsce postojowe nie stanowi lokalu mieszkalnego ani pomieszczenia pomocniczego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Przedmiotem sprzedaży obok mieszkania jest miejsce postojowe znajdujące się w podziemnych garażach wielostanowiskowych. Może ono przynależeć do lokalu, jednak nie zmienia jego funkcji jako pomieszczenia, które nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Ponadto organ stwierdził, iż dokonywana sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu podziemnym ma swoją wartość. Zdaniem organu wartość prawa do korzystania z miejsca postojowego wpływa na cenę i nie można uznać, że jest jeden przedmiot transakcji. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka nie podzieliła stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej i wezwała do jego zmiany. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze na interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, Skarżąca zarzuciła niewłaściwą wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 6 i 22, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 41 ust. 2, ust. 12, ust. 12a, ust. 12b pkt 2 ustawy o VAT, a także naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. zasad zawartych w art. 121 i 124 O.p. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dostawa miejsc parkingowych znajdujących się w budynku, w obrębie tej samej nieruchomości gruntowej, w przypadku gdy są one integralnie związane z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego, stanowi element składowy transakcji sprzedaży lokalu mieszkalnego, podlegającej obniżonej 7% stawce podatku VAT. Wskazała, że garaż wielostanowiskowy znajdujący się w budynku mieszkalnym nie został wyodrębniony jako lokal użytkowy i nie stanowi samodzielnego lokalu. Skarżąca nie wyodrębniła z części wspólnych budynku mieszkalnego garażu wielostanowiskowego jako samodzielnego lokalu użytkowego. Ponadto miejsca postojowe nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku. Spółka nie może dokonywać odrębnej dostawy miejsc postojowych, gdyż nie stanowią one samodzielnych lokali użytkowych ani części ułamkowych samodzielnego lokalu użytkowego. Ponadto, przedmiotem sprzedaży jest własność lokalu mieszkalnego i prawo wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego jako nierozerwalnie związanego z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego, jako jedna czynność. Zdaniem spółki, błędne jest twierdzenie organu, iż miejsce postojowe stanowi pomieszczenie, gdyż jest to fragment powierzchni znajdujące się w częściach wspólnych budynku wydzielony namalowanymi liniami. Miejsce postojowe nie stanowi pomieszczenia przynależnego. Skarżąca zarzuciła, że organ nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji i nie odniósł się do argumentacji spółki. Podniosła niedokładną analizę opisu zdarzenia przyszłego i oceny prawnej jej stanowiska. Wyjaśniła, że nie było przedmiotem jej zapytania dokonywanie dostawy lokali mieszkalnych i odrębnego prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, a dostawa lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania w miejsca postojowego. Reasumując powołała się na orzecznictwo WSA i NSA w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 2284/08, uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu wskazał, że zgodnie z art. 14d O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2007 r.) interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie ulegało zatem wątpliwości, że zaskarżona interpretacja wydana została z uchybieniem 3-miesięcznego terminu określonego w art. 14d O.p. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Ministra Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających istotnych wpływ na wynik sprawy: - art. 146 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 14o § 1 i 14d O.p. przez błędną ich wykładnię z uwagi na uznanie, że pojęcie "niewydanie interpretacji indywidualnej" użyte w art. 14o O.p. oznacza brak jej doręczenia stronie w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi art. 14d O.p. oraz niepoddanie analizie całej treści art. 14d O.p., tj. zdania drugiego tego przepisu co stanowi błąd wykładni językowej w ustalaniu treści normy prawnej w oparciu o fragment przepisu a nie całą jego treść; - art. 152 p.p.s.a. przez uwzględnienie skargi i uznanie, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 749/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Powołując się na uchwałę Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 O.p., nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d O.p. Sąd uznał, iż stanie faktycznym sprawy, uchybienie terminowi określonemu w art. 14d O.p. nie nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną vide: art. 134 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna. W rozpatrywanej sprawie ocenie Sądu poddana została interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. kończąca postępowanie uruchomione wnioskiem Skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Postępowanie to prowadzone było na podstawie przepisów art. 14a) - 14e) O.p. Istotą tego postępowania jest wyrażenie przez organ podatkowy oceny prawnej, zawartego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, własnego stanowiska pytającego na tle przedstawionego przez niego stanu faktycznego z uwzględnieniem obowiązującego w danym czasie stanu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę skargę należało uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonej interpretacji. W przedstawionym przez Skarżącą stanie faktycznym wskazano, prowadzi działalność w zakresie budowy i sprzedaży lokali mieszkalnych oraz zamierzającej zbywać lokale mieszkalne (łącznie z miejscami postojowymi) w budynkach wielorodzinnych. Przeniesienie prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w wielostanowiskowym garażu podziemnym mieszczącym się w budynku mieszkalnym, nierozerwalnie związanego z prawem własności lokalu mieszkalnego w ramach jednej dostawy. Miejsca parkingowe nie stanowiły przedmiotu odrębnej sprzedaży. Sprzedaż lokalu i miejsca postojowego objęta jest jednym aktem notarialnym. Przy takim stanie faktycznym sporne między stronami na obecnym etapie postępowania stało się ustalenie właściwej wysokości stawki podatku VAT, jaką należy zastosować w przypadku sprzedaży miejsc postojowych znajdujących się pod budynkiem mieszkalnym. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem jednej czynności cywilnoprawnej - tj. umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego, ma być lokal mieszkalny wraz z udziałem we współwłasności parkingu z odpowiednim prawem do korzystania na zasadzie wyłączności z miejsca parkingowego na parkingu podziemnym. Czynność ta, ma być objęta jednym aktem notarialnym. W opinii Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia tylko z jednym przedmiotem umowy sprzedaży. Przedmiotem obrotu nie może być tylko część budynku, o ile nie ma ona charakteru odrębnego lokalu (por. A Cisek, Rejent z 1997/10/44). Dodatkowo wymaga podkreślenia, że z mocy art. 3 ust.1 zd. 2 ustawy o własności lokali wynika, że współwłasność nieruchomości wspólnej (na którą składają się grunt oraz części budynku i urządzenia służące do wspólnego użytku właścicieli lokali jak w niniejszej sprawie pomieszczenie garażowe) ma charakter przymusowy - tzn., że nie można żądać zniesienia tej współwłasności dopóki trwa odrębna własność lokali (por. A. Doliwa, T. Mróz w Wspólnoty mieszkaniowe - podziały i łączenie, publ. Monitor prawniczy 2002/9/391). Ponadto na podkreślenie zasługuje, że to właściciel budynku mieszkalnego decyduje w odniesieniu do miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym, czy dokona uznania tego pomieszczenia jako elementu nieruchomości wspólnej z określeniem korzystania z poszczególnych miejsc w ramach podziału quo ad usum, albo wydzieli garaż na odrębną własność jako samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.w.l. i dokona jego sprzedaży oddzielnie od lokalu mieszkalnego. Tymczasem będący przedmiotem zabiegów interpretacyjnych przepis art. 41 ust. 2 oraz ust. 12-12c u.p.t.u., że preferencyjną stawkę 7% stosuje się w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych. W stanie faktycznym zaś przedstawionym przez podatnika wskazano, że nie będzie dochodziło do wyodrębnienia pomieszczenia garażowego jako odrębnego lokalu użytkowego. Kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności polegających na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyrokach z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2480/04, LEX nr 175282 oraz z dnia 22 czerwca 2005r., sygn. akt I FSK 103/2005r., Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Uzasadniając powyższe wskazał, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. W konkretnym przypadku nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Wyodrębnione miejsca postojowe nie mogą być bowiem przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku (por. R. Kabas: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych zbywanych wraz z lokalem mieszkalnym, "Doradztwo Podatkowe" 2001, nr 6, s. 12). Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc postojowych, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego (por. T. Sławińska: Sprzedaż garaży, miejsc parkingowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego - artykuł dyskusyjny, "Doradztwo Podatkowe" 2002, nr 12, s. 31). Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe w tym przypadku nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności (por. G. Mularczyk: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży miejsc postojowych i piwnic przez podmiot prowadzący działalność w zakresie budownictwa mieszkaniowego, "Doradztwo Podatkowe" 1999, nr 6, s. 27-28). Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powyższych wyrokach. Wprawdzie zostało ono sformułowane na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. c) nie obowiązującej już ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz art. 146 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o VAT, niemniej biorąc pod uwagę, iż poza zakresem czasowego obowiązywania, obecnie obowiązująca regulacja (art. 41 ust. 12 i 12a) zawiera analogiczną treść, stanowisko to zachowuje nadal swoją aktualność. W konsekwencji Sąd uznał, iż wykładnia prawa zaprezentowana przez Ministra Finansów w wydanej w przedmiotowej sprawie indywidualnej interpretacji narusza prawo - art. 12 w związku z art. 12a-12c ustawy o VAT oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedstawiając powyższą ocenę należy jednak wyraźnie podkreślić, iż opiera się ona na założeniu, które wynika z przestawionego przez Spółkę w jej wniosku zdarzenia przyszłego, iż mamy do czynienia z jedną transakcją polegającą na łącznej sprzedaży - stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego oraz powiązanego z własnością tego lokalu prawa do wyłącznego korzystania z określonej powierzchni (wydzielonego, zwykle liniami poziomymi, miejsca postojowego) znajdującej się w części budynku i stanowiącej współwłasność wszystkich właścicieli mieszkań. W każdym razie istotne jest to, iż chodzi tu o sytuację, w której miejsce postojowe nie jest przedmiotem odrębnej własności i nie może być samodzielnym przedmiotem obrotu. Innymi słowy może ono być zbywane i nabywane jedynie łącznie z lokalem mieszkalnym, do którego zostało przypisane. Mając powyższe na uwadze należy uznać za niewłaściwe stanowisko organu podatkowego w kwestii zastosowania zawyżonej stawki podatku od towarów i usług dla sprzedaży miejsca parkingowego. Tym samym stwierdzić należy, iż sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego znajdującego się w danym budynku podlegać będzie jednej stawce podatku od VAT, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego - tj. stawce 7% zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 oraz art. 41 ust.12 -12c u.p.t.u. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku organ podatkowy zobligowany będzie do zmiany zaskarżonej interpretacji i zgodnie z przedstawionym stanowiskiem. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O niewykonalności zaskarżonej interpretacji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. a o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a.