III SA/Wa 1600/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T.W. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. opisaną w komparycji niniejszego postanowienia, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący stwierdził, że istotnym zarzutem w sprawie jest kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego. Po drugie wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, iż Skarżący utraci środki finansowe, które obecnie wygospodarował w celu uiszczania rat wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] o rozłożeniu na raty zaległości podatkowej w podatku VAT wraz z odsetkami (decyzja załączona do skargi). Realna niemożność spłacania przez Skarżącego rat wynikających z ww. decyzji stanowi zdaniem Skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "Ppsa"), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 Ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Odnosząc się do podniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w całości, który to został zamieszczony w skardze, Sąd wskazuje, iż w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie ocenia merytorycznie zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie tego rozstrzygnięcia. Zarzut przedawnienia zobowiązania nie może stanowić argumentu w postepowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu, Skarżący nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący powołuje się w uzasadnieniu wniosku na swoją trudną sytuację finansową, na fakt czego przedstawił jedynie uwierzytelniony odpis decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] kwietnia 2018 r. Skarżący nie przedstawił dokumentów przedstawiających jego aktualną sytuację majątkową, wskazujących choćby na składniki majątku mogące podlegać upłynnieniu w celu zadośćuczynienia zobowiązaniom publicznoprawnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2017 r. (sygn. akt II FZ 765/17), faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowałoby konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. NSA wskazał, że - po pierwsze - zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może m.in. rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę na raty, a to może przyczynić się do zachowania stabilności finansowej. Po drugie zaś - w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.