III SA/Wa 1614/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania podatkowego na 2013r. oddala skargę Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. ustalił J. i K.K. – dalej "Skarżący" wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 za nieruchomość położoną w miejscowości S., oznaczoną jako działka numer [...] - na kwotę 7.178 zł, w tym: podatek od nieruchomości w kwocie 7.025 zł, podatek rolny w kwocie 148 zł, podatek leśny w kwocie 5 zł. Pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej tzw. "innych terenów zabudowanych – Bi-RV - 0,88 ha oraz Bi PsIV - 1 ha". Skarżący stwierdzili, iż decyzja została wydana w tym zakresie z rażącym naruszeniem prawa i wnieśli "o jej uchylenie i wydanie decyzji w oparciu o przepisy zastosowane przez Wójta Gminy do wymiaru podatku w decyzji [...] z dnia [...].01.2010 r." W uzasadnieniu odwołania Skarżący podnieśli, że w dniu [...] lipca 2013 r. po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.uprzednio wydanej decyzji Wójta Gminy K.z dnia [...] maja 2011 roku w powyższej sprawie i przekazaniu jej Wójtowi do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, Wójt podtrzymał swoją uprzednio wydaną decyzję. W tej sytuacji uznali, że wydając przedmiotową decyzję Wójt rażąco naruszył obowiązujące w tej materii prawo, ponieważ decyzja w części dotyczącej wymiaru podatku od tzw. "innych terenów zabudowanych" nie ma żadnych podstaw prawnych. W tym przypadku organ ten zastosował przepisy nigdzie nie istniejące tzn. sam stworzył przepisy prawne, co stanowi istotne naruszenie obowiązującego w Polsce porządku prawnego. Skarżący wskazali, że podstawą prawną ustalania podatku od nieruchomości jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez Starostę. W powiecie [...] ewidencję budynków dopiero się opracowuje, a do czasu jej przyjęcia przez odpowiedni organ nie obowiązuje. W wyrysie z rejestru gruntów otrzymanych przez Skarżących ze starostwa powiatowego w O. zaznaczony jest na działce [...] tylko budynek mieszkalny, innych budynków na tym wyrysie nie ma. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy dnia 17 maja 1989 r. - Prawo Geodezyjne i kartograficzne - decydujące znaczenie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości mają zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Treść zapisów w tych ewidencjach jest wiążąca dla wszystkich organów Państwowych w tym również dla Wójta Gminy K. W ustaleniu wysokości podatku od tej nieruchomości za 2010 rok, Wójt ustalił go w oparciu o istniejącą w starostwie powiatowym ewidencję gruntów oraz związaną z nią mapą geodezyjną. Wójt nie może zmieniać dowolnie podstaw opodatkowania nieruchomości wbrew istniejącym w tym zakresie przepisom prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że działka Skarżących oznaczona numerem [...] o powierzchni 2,62 ha, położona w obrębie [...] S. jednostka ewidencyjna K., w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. została opodatkowana w roku 2013 podatkiem rolnym, podatkiem leśnym oraz podatkiem od nieruchomości. Podatkiem rolnym zostały opodatkowane grunty o powierzchni 1,61 ha sklasyfikowane jako użytki rolne, czyli: sady, grunty orne, łąki trwałe i pastwiska. Podatkiem leśnym opodatkowano grunty o powierzchni 0,13 ha sklasyfikowane jako lasy. Natomiast podatkiem od nieruchomości objęto grunty o powierzchni 0,88 ha sklasyfikowane jako inne tereny zabudowane. Organ odwoławczy wyjaśnił, że grunty o powierzchni 0,88 ha nie zostały zaliczone do grupy użytków rolnych lecz do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych na co wskazuje wypis z dnia 9 lipca 2013 r. znajdujący się w aktach sprawy (art. 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; Dz. U. nr 38 poz. 454). Do użytków rolnych ustawodawca zaliczył grunty rolne zabudowane, oznaczone symbolem złożonym z litery "B" oraz symbolem odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy gleboznawczej gruntu, na którym zostały wzniesione budynki, np. B-R, B-Ps, a nie zaś litery "Bi", jak to ma miejsce w przypadku gruntów o powierzchni 0,88 ha. Powyższe wyliczenie użytków rolnych ma charakter zamknięty, żaden inny grunt nie jest użytkiem rolnym, nawet wówczas, gdy posiada klasyfikację gleboznawczą gruntu. W związku z tym grunty o powierzchni 0,88 ha oznaczone symbolem "Bi-RV" i "Bi-PsIV" nie mogą być uznane za użytki rolne, przede wszystkim dlatego, że nie są wymienione w art. 68 ww. rozporządzenia. Grunty, które nie są użytkami ornymi, są objęte podatkiem od nieruchomości. W związku z powyższym organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. grunty o powierzchni 0,88 ha opodatkował podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym, jak domagają się tego Skarżący. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestię tę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przesądziło już w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. numer [...]. Odnosząc się do zarzutu Skarżących dotyczącego opodatkowania budynków znajdujących się na działce numer [...], gdzie Skarżący twierdzili, że budynek jest tylko jeden, na co wskazuje "wyrys z rejestru gruntów otrzymany ze Starostwa Powiatowego w O. (...)" organ odwoławczy stwierdził, że skoro treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków jest wiążąca również dla organów podatkowych, w tym Wójta Gminy K., to brak było podstaw do opodatkowania podatkiem od nieruchomości innych budynków pozostałych (poza budynkiem mieszkalnym), które służą do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Skarżący różnie podają, iż na działce numer [...] jest tylko jeden budynek mieszkalny (w odwołaniu), w innym przypadku, iż są również budynki gospodarcze związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego (w informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 6 października 2004 r.; odwołaniu od poprzedniej decyzji dnia [...] maja 2011 r.). Z pisma Starosty Powiatu O. z dnia 7 sierpnia 2013 r. numer [...] wynika, iż w ewidencji gruntów i budynków dla działki numer [...] położonej w obrębie S., gm. K. brak jest danych dotyczących budynku. Ponadto, że obecnie na terenie gminy K. prowadzone są prace dot. modernizacji ewidencji gruntów i budynków mające na celu m.in. założenie ewidencji budynków, zatem ujawnienie budynków do przedmiotowej działki nastąpi podczas ww. prac. W ocenie organu odwoławczego fakt, iż dla działki numer [...] nie jest aktualnie prowadzona ewidencja budynków nie oznacza, że w takim przypadku brak jest podstaw prawnych do opodatkowania budynków znajdujących się na tej działce. W przypadku braku kartoteki budynków organ podatkowy w toku postępowania zobowiązany jest do podjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego, a tym samym ustalenia liczby, rodzaju i powierzchni użytkowej budynków będących przedmiotem opodatkowania. Odnośnie ilości budynków znajdujących się na ww. działce, jak i ich charakteru oraz powierzchni, organ I instancji przeprowadził w dniu 7 czerwca 2013 r. oględziny przedmiotowej nieruchomości, o czym wcześniej zawiadomił Skarżących. W oględzinach uczestniczył także Skarżący, który do budynków opisanych w pkt 1-8 protokołu nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Organ odwoławczy wskazał również, że organ I instancji ustalił, że "budynki gospodarcze" nie służą wyłącznie działalności rolniczej, położone są w północnej części działki numer [...] na gruntach sklasyfikowanych jako "inne tereny zabudowane", które "nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego", a w związku z tym nie ma możliwości zastosowania do nich zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ppkt "b" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dlatego też w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. organ podatkowy I instancji opodatkował budynki znajdujące się na ww. działce (poza budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem numer 7 "blaszakiem" wymienionym w protokole) stawkami przewidzianymi dla "budynków pozostałych", o których mowa w uchwale Rady Gminy K.l z dnia 16 listopada 2012 r. numer XIX/120/2012 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w podatku od nieruchomości na 2013 rok (Dz. Urz. Wojew. Mazow. z dnia 13 grudnia 2012 r. poz. 9207). Pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r. Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie ze względu na rażące naruszenie prawa. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślili, że nie kwestionują wysokości podatku rolnego i leśnego ustalonego w tej decyzji lecz nie zgadzają się z określeniem "podatek od nieruchomości dotyczący "innych terenów zabudowanych" oznaczone w decyzji Wójta symbolami Bi - RV oraz Bi - PsIV, ponieważ takie symbole nie występują w aktualnie obowiązującym prawie. Skarżący wskazali, że Wójt uznał, że istniejące budynki służą do prowadzenia działalności gospodarczej, która nie jest i nigdy nie była prowadzona przez Skarżących. Skarżący podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazało, że w powiecie [...] nie ma aktualnej ewidencji gruntów i budynków, która dopiero jest w opracowaniu. Wobec powyższego Skarżący podnieśli, że w decyzji zastosowano nie istniejącą podstawę opodatkowania. W ocenie Skarżących do czasu uchwalenia przez stosowny organ tej ewidencji, powinny mieć zastosowanie przepisy dotychczas obowiązujące przy wymiarze tego podatku. Zastosowanie przepisów będących dopiero w opracowaniu stanowi rażące naruszenie prawa i nie może wywoływać żadnych skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270) dalej jako "P.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń fatycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności oceny wymaga kwestia czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p.". Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. Z treści skargi wywieść można, że Skarżący kwestionują ustalenia faktyczne, na podstawie których organy podatkowe opodatkowały grunty o powierzchni 0,88 ha, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem "inne tereny zabudowane": "Bi-Rv" i "Bi-PsIV". Zdaniem bowiem Skarżących grunty te powinny być opodatkowane podatkiem rolnym. W związku z twierdzeniami Skarżących podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek zebrać i w wyczerpujący sposób rozważyć cały materiał dowodowy, lecz nie oznacza to, że mogą prowadzić nieograniczone postępowanie dowodowe. Odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać w szczególności należy, że w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe skuteczne prowadzenie postępowania dowodowego przeciwko każdemu wpisowi w ewidencji gruntów. Ewidencja jest bowiem specyficznym zbiorem informacji, który z natury rzeczy może być aktualizowany nawet z pewnym opóźnieniem, a niekiedy może zawierać wpisy, które podlegałyby zmianie w określonym stanie faktycznym, gdyby przeprowadzono odpowiednie postępowanie przed organem prowadzącym ewidencję gruntów. Taki charakter mają między innymi dane dotyczące klasyfikacji gruntów według rodzajów użytków gruntowych, czy klas gleboznawczych. Klasyfikacja gruntów oparta jest na danych przeznaczenia i użytkowania gruntów oraz ich gleboznawczej jakości. Z punktu widzenia przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym, nie ma znaczenia sposób wykorzystywania gruntów przez podatnika. Decydujące znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów (z wyjątkiem gruntów rolnych i leśnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej). A zatem w postępowaniu podatkowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu wykazania, że uwidoczniona w ewidencji klasyfikacja powinna być inna. Jedynie zapisy z ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis w ewidencji ma moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. W niniejszej sprawie grunty o powierzchni 0,88 ha nie zostały zaliczone do grupy użytków rolnych zabudowanych i zurbanizowanych, lecz do "innych terenów zabudowanych", na co wskazuje znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów z dnia 9 lipca 2013 r. Nadto jak wynika z par. 68 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001.38.454), w brzmieniu według stanu prawnego obowiązującego w sprawie, do użytków rolnych ustawodawca zaliczył : grunty orne oznaczone symbolem – R, sady oznaczone symbolem złożonym z litery – S, łąki trwałe oznaczone symbolem – Ł, pastwiska trwałe oznaczone symbolem - Ps, grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem złożonym z litery B oraz symbolu odpowiedniego użytku rolnego np. B-R, B-Ł, grunty pod stawami oznaczone symbolem – Wsr, rowy oznaczone symbolem – W. Powyższe wyliczenie użytków rolnych ma charakter zamknięty, żaden inny grunt nie jest użytkiem rolnym nawet wówczas, gdy posiada klasyfikację gleboznawczą gruntu. W związku z tym grunty o powierzchni 0,88 ha oznaczone symbolem "Bi-RV i "Bi-PsIV" nie mogą być uznane za użytki rolne i muszą być objęte podatkiem od nieruchomości, jako inne tereny zabudowane, oznaczone zgodnie z par. 68 ust. 3 pkt 3 wyżej powołanego rozporządzenia (inne tereny zabudowane, oznaczone symbolem – Bi). W świetle powyższego zaskarżoną decyzję uznać należało za zgodną z prawem. Wydana bowiem została w oparciu o materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowej oceny materialnoprawnej. Sąd podkreśla, że organ odwoławczy dysponował (podobnie organ pierwszej instancji) wypisem z rejestru gruntów, z którego wynikała klasyfikacja gruntów przyjęta jako podstawa ustalenia zobowiązania podatkowego na 2013 r. Zarzuty co do prawidłowości tej klasyfikacji nie mogły odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu, albowiem Sąd oceniał legalność działań organów na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze zarzuty skargi podkreślić należy, że podstawą wymiaru podatku był stan faktyczny przyjęty przez organy podatkowe w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.)- dalej "u.p.g.k.". Z treści art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działań nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (m.in. wyrok NSA z 21 grudnia 2011 r., II FSK 1160/10, internetowa baza orzeczeń NSA). Organy podatkowe przyjęły prawidłowo do ustalenia wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości dane wynikające z zapisów rejestru gruntów, w tym prawidłowo oparły swe ustalenia o opis użytków tam wskazany. Skoro zatem organy podatkowe ustaliły wysokość wymiaru podatku na podstawie dostępnych w ewidencji gruntów zapisów, to tym samym nie może być mowy o naruszeniu przepisów prawa materialnego czy procesowego. Kwestie kwalifikacji spornych gruntów winny być podnoszone przez stronę skarżącą w ramach postępowania przed organem właściwym do sprawy ewidencji. Sąd podkreśla, że dopiero uzyskanie odpowiedniej zmiany w ewidencji gruntów skutkować będzie koniecznością przyjęcia przez organy podatkowe innego zakresu przedmiotu opodatkowania. Odnośnie opodatkowania budynków znajdujących się na działce nr [...] wyjaśnić należy, że fakt, że dla tej działki nie jest aktualnie prowadzona ewidencja budynków nie oznacza, że brak jest podstaw prawnych do opodatkowania budynków znajdujących się na tej działce. Zaznaczyć należy, że organ podatkowy I instancji przeprowadził w dniu 7 czerwca 2013 r. oględziny przedmiotowej nieruchomości. Organ I instancji ustalił, że "budynki gospodarcze" nie służą wyłącznie działalności rolniczej, położone są jednak na gruntach sklasyfikowanych jako "inne tereny zabudowane", które "nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego", w związku z tym uznał, że nie ma możliwości zastosowania do nich zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ppkt "b" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący nie wniósł żadnych zastrzeżeń do protokołu oględzin nieruchomości, dlatego też w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. organ podatkowy I instancji opodatkował budynki znajdujące się na ww. działce (poza budynkiem mieszkalnym oraz "blaszakiem" wymienionym w protokole) stawkami przewidzianymi dla "budynków pozostałych", o których mowa w uchwale Rady Gminy K. z dnia 16 listopada 2012 r. numer XIX/120/2012 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień w podatku od nieruchomości na 2013 rok (Dz. Urz. Wojew. Mazow. z dnia 13.12.2012 r. poz. 9207). Wobec powyższego stwierdzić należy, że organy podatkowe w sposób rzetelny i prawidłowy ustaliły stan faktyczny istotny dla rozpoznania sprawy. Ustalenia faktyczne oparte zostały nie tylko na dokumentach ale także na oględzinach nieruchomości. Trudno zatem uznać, aby organy podatkowe nie dążyły do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W tych okolicznościach Sąd wobec nie dopatrzenia się naruszeń prawa, w tym wskazanych w skardze, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, działając w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.