III SA/Wa 1619/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. (dalej "Skarżący", "Spółka") utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Powyższa decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego. Naczelnik Urzędu Celnego w P. (dalej: Naczelnik UC) decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] określił Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) z tytułu importu towaru (jednostka podstawowa stacji bazowej dla telefonii komórkowej UMTS z wyposażeniem) wymienionego w zgłoszeniu celnym SAD z dnia 9 sierpnia 2001 r. Organ wskazał, że towar ten był objęty procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z cła. Wobec jednak niewykonania obowiązków wynikających z tej procedury decyzją "celną" z dnia [...] kwietnia 2008 r. organ celny stwierdził powstanie w dniu 9 sierpnia 2003 r. długu celnego (art. 212 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny, Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm., dalej: K.c.), odstąpił od wymiaru tego długu z uwagi na przedawnienie (art. 230 § 4 K.c.) i objął przedmiotowy towar procedurą dopuszczenia do obrotu. Powstanie dług celnego spowodowało zaś powstanie obowiązku podatkowego w imporcie. Spółka w odwołaniu z dnia 16 lipca 2008 r. zarzuciła naruszenie art. 70 § 1 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: "O.p.", art. 6 ust. 7a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 ze zm.), dalej u.p.t.u. z 1993 r. i art. 19 ust. 7 u.p.t.u. z 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC) decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymał mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 O.p. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2008 r. w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika UC z dnia [...] kwietnia 2008 r. Zarzuciła skierowanie decyzji do niewłaściwego podmiotu, który nie jest stroną w sprawie, naruszając art. 93c oraz art. 210 § 1 pkt 3 O.p. Podniosła, że obowiązek podatkowy związany był z działalnością branży C., stanowiącej zorganizowaną część przedsiębiorstwa, należącą do Spółki. Na podstawie zaś uchwały zgromadzenia wspólników S. Sp. z o.o. z dnia 21 grudnia 2006 r. branża C. została wydzielona ze Spółki na zasadach określonych dla podziału przez wydzielenie. Powstała spółka Siemens N. Sp. z o.o., która przejęła wszystkie prawa i obowiązki wydzielonej branży C.. Zdaniem Skarżącej doręczenie więc decyzji Spółce, a nie S. Sp. z o.o. stanowiło naruszenie art. 211 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 172/09, oddalił ww. skargę. W uzasadnieniu Sąd stwierdził m. in., że podniesienie okoliczności skierowania decyzji do niewłaściwego podmiotu dopiero w postępowaniu sądowym należy uznać za spóźnione w tym znaczeniu, że nie mogło rzutować na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Tę bowiem dokonuje się według daty podjęcia decyzji i tylko stwierdzenie naruszenia prawa w tej dacie mogłoby prowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem WSA na dzień podjęcia decyzji brak było przesłanek do stwierdzenia, że organy celne naruszyły prawo. Sąd ponadto wyjaśnił, że podniesione przez Stronę nowe okoliczności mogą być co najwyżej podstawą do żądania wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. 2. Skarżąca pismem z dnia 1 grudnia 2009 r. złożyła na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że towary będące przedmiotem ww. zgłoszenia celnego zostały zaimportowane na terytorium Polski przez branżę Com, stanowiącą zorganizowaną część przedsiębiorstwa należącą wówczas do firmy S. Sp. z o.o. Wskazana branża zobowiązana była do uregulowania wszystkich obowiązków cywilnych, administracyjnych i podatkowych związanych z ww. towarami. Informacja ta nie była znana organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji. Strona stwierdziła, że wydane w sprawie decyzje organów celnych obydwu instancji nie uwzględniły faktu, że towary będące przedmiotem zgłoszenia celnego z dnia 9 września 2001 r. były zaimportowane przez inny podmiot niż Skarżąca. Organy celne nie wiedziały w dniu wydawania decyzji, że powstały w 2003 r. obowiązek podatkowy był związany z działalnością branży C. stanowiącej zorganizowaną część przedsiębiorstwa należącą do firmy S. Sp. z o.o. Na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników firmy S. Sp. z o.o. z dnia 21 grudnia 2006 r. branża C. została wydzielona z firmy S. Sp. z o.o. na zasadach określonych dla podziału przez wydzielenie na podstawie art. 529 ust. 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych. Na skutek wydzielenia w dniu 2 stycznia 2007 r. do rejestru została wpisana spółka S. Sp. z o.o., która przejęła wszystkie prawa i obowiązki wydzielonej branży C.. Ponieważ składniki majątku, których dotyczyły decyzje organów celnych należały do wydzielonej branży C., to za zobowiązania podatkowe z nimi związane odpowiadało od dnia 2 stycznia 2007 r. nie firma S. Sp. z o.o., lecz firma S. Sp. z o.o. 3. Dyrektor Izby Celnej w W. postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r. nr 440000-IPCW-9002-52/09/2178 wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. wskazując, że wznowienie postępowania podatkowego ma na celu ustalenie czy w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Następnie decyzją z [...] maja 2011 r. odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2008 r. Zdaniem Organu nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wskazana przez Skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 1 grudnia 2009 r. Spółka wiedziała o podnoszonych okolicznościach w momencie gdy toczyło się postępowanie w trybie zwykłym, co wykluczało uchylenie ww. decyzji ostatecznej. W dacie wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika UC z [...] kwietnia 2008 r., Skarżąca miała wiedzę, iż nastąpił podział firmy i wydzielono z niej spółkę S. Sp. z o.o., która przejęła wszystkie prawa i obowiązki wydzielonej branży C., w tym odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe. 4. Skarżąca w odwołaniu z dnia 10 czerwca 2011 r. (uzupełnionym pismem z 14 czerwca 2011 r.) zarzuciła naruszenie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przez odmowę uchylenia decyzji w wyniku błędnego przyjęcia, że nowe okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania wyłącznie w sytuacji, gdy Strona nie miała możliwości podnieść tych okoliczności w postępowaniu zwykłym. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie decyzji ostatecznej. 5. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwołał się do treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wskazując, iż okoliczności wskazane przez Skarżącą we wniosku były okolicznościami nowymi, istotnymi dla sprawy, niebranymi wcześniej pod uwagę i istniejącymi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2008 r., które nie były znane organowi celnemu w chwili orzekania, i potencjalnie mogły mieć wpływ na możliwość zmiany wydanego orzeczenia. Zdaniem organu odwoławczego warunkiem koniecznym dla zastosowania tej normy było wykazanie, że nie wiedziała o podnoszonych w trybie wznowieniowym okolicznościach w momencie, gdy sprawa toczyła się w trybie zwykłym. Organ przyjął, że przez okoliczności lub dowody "nowe" należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Jednak jeżeli na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników firmy S. Sp. z o.o. z dnia 21 grudnia 2006 r. branża C. została wydzielona z firmy S. Sp. z o.o., a następnie na skutek wydzielenia w dniu 2 stycznia 2007 r. do rejestru została wpisana spółka S. Sp. z o.o., która przejęła wszystkie prawa i obowiązki wydzielonej branży C., zdarzenie to jako okoliczność faktyczna było znane Skarżącej już w chwili, gdy toczyło się postępowanie podatkowe. Zdarzenie to miało miejsce 2 stycznia 2007 r., zaś decyzja stwierdzająca powstanie obowiązku podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług została wydana w dniu [...] kwietnia 2008 r., a decyzja ostateczna w dniu [...] listopada 2008 r. Nie doszło zatem do "wyjścia na jaw" nowych okoliczności faktycznych bądź nowych dowodów. Przesłanka ta wymaga bowiem, aby te zdarzenia nie były znane dotychczas stronom, gdyż tylko w takiej sytuacji możliwe jest dojście do ich ujawnienia. Organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżąca zataiła ww. okoliczność. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 210 § 1 pkt 3, art. 211, art. 93c § 1, art. 121 §1 oraz art. 122 O.p. Rozwijając tak sformułowane zarzuty Skarżąca wywiodła, że do warunków wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie zalicza się uprzedniego podnoszenia tych okoliczności przez stronę w postępowaniu zwykłym. Swoje stanowisko oparła na orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem Skarżącej, nową okolicznością było odnalezienie dokumentów, świadczących, że dany sprzęt podlegający zgłoszeniu celnemu z dnia 9 września 2001 r. nie pozostał w jej majątku. Został zatem spełniony warunek, iż nowa okoliczność wyszła na jaw po wydaniu decyzji. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 8.1. Skarga jest zasadna. 8.2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8.3. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania i wydanych w jego ramach rozstrzygnięć Dyrektora Izby Celnej w W. w I i II instancji była kwestia wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W postępowaniu podatkowym, stosownie do regulacji zawartej w art. 240 § 1 O.p., wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną możliwe jest jeżeli zachodzą przyczyny enumeratywnie wyliczone w art. 240 O.p., to znaczy przynajmniej jedna z przyczyn w tym przepisie wskazanych. Postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególne uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. Podstawą żądania wznowienia postępowania wskazaną we wniosku Skarżącej z dnia 1 grudnia 2009r. była przesłanka przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., którą Spółka uzasadniła tym, iż powstały w 2003r. obowiązek podatkowy był związany z działalnością branży C. stanowiącej zorganizowaną część przedsiębiorstwa należącą do firmy S. sp. z o.o. Na skutek wydzielenia z firmy S. sp. z o.o. na podstawie art. 529 ust.1 pkt 4 K.s.h. w dniu 2 stycznia 2007r. do rejestru została wpisana spółka S. sp. z o.o. która przejęła wszystkie prawa i obowiązki wydzielonej branży C.. Ponieważ składniki majątku, których dotyczyły decyzje organów celnych należały do wydzielonej branży C., to za zobowiązania podatkowe z nimi związane odpowiada od dnia 2 stycznia 2007r, nie Skarżąca będąca adresatem ostatecznej decyzji, lecz firma S. sp. z o.o. Stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z tego przepisu wznowienie postępowania jest możliwe, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który taką decyzję wydał. Przesłanka ta jest spełniona gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części, - są to okoliczności lub dowody nieznane organowi w dniu wydania decyzji. Z powyższego wynika, że "nowe okoliczności", o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przedstawiają określony stan faktyczny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, że pojęcie "okoliczności faktycznych", o których mowa w tym przepisie, rozważane było wielokrotnie w doktrynie i orzecznictwie. Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Przykładowo może to być zapłata podatku, wystawienie czy otrzymanie faktury VAT, złożenie deklaracji podatkowej, bądź brak tych zdarzeń. "Okoliczność faktyczna" to okoliczność dotycząca stanu faktycznego sprawy, a zatem zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa ani tym bardziej od wykładni prawa. "Okolicznością faktyczną" nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Przyjmuje się, że nową okolicznością faktyczną nie jest odmienna wykładnia prawa niż dokonana w sprawie przez organy podatkowe. Błędna kwalifikacja prawna stanu faktycznego, dokonana przez organ podatkowy również nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nieznane organowi który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy uznał, że okoliczności wskazane przez Skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania są okolicznościami nowymi, istotnymi dla sprawy, niebranymi wcześniej pod uwagę i istniejącymi w dniu wydania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2008r. Jednakże Dyrektor Izby Celnej wskazując na zawarte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sformułowanie ,, wyjdą na jaw" uznał, iż warunkiem koniecznym dla zastosowania tej normy prawnej, jest aby strona postępowania wykazała, że nie wiedziała o podnoszonych w trybie wznowieniowym okolicznościach w momencie, gdy sprawa toczyła się w trybie zwykłym. W ocenie organu w niniejszej sprawie Skarżąca wiedziała w dacie wniesienia odwołania w trybie zwykłym, że nastąpił podział firmy S. sp. z o.o., a S. sp. z o.o. przejęła wszystkie prawa i obowiązki wydzielonej branży C. w tym odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe, lecz tej okoliczności nie podniosła w trakcie postępowania, przez co nie został spełniony ww. warunek wznowienia postępowania określony w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany był wielokrotnie pogląd, iż przez nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" należy rozumieć okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte w sprawie, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte w sprawie to nieznane zarówno organowi orzekającemu w I i II instancji, jak i stronie. Natomiast po raz pierwszy zgłoszone przez stronę to okoliczności, które były znane stronie, ale nieprzedstawione przez nią organowi orzekającemu. Zawarta w aktach sprawy okoliczność faktyczna, jak i dowód, pozbawia ich znaczenia prawnego "nowej okoliczności faktycznej", "nowego dowodu" w sprawie. Natomiast użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Z kolei łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli więc dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i może uzasadniać wznowienie postępowania ( por. wyrok NSA z dnia 29 października 1999r. I SA/Łd 1440/97, publ. POP 2001/2/29, z dnia 26 kwietnia 2000r. sygn. akt III SA 1454/99 publ. ONSA 2001/3/123 wraz z glosą B. Adamiak OSP 2001/2/21, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 446/10 ). Również w piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że przy ocenie czy dana okoliczność lub dany dowód ma przymiot "nowych" nie ma żadnego znaczenia fakt, że strona miała możliwość powołania ich w poprzednim postępowaniu (por. B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, str. 925). Dla porządku należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowane są także odmienne poglądy wskazujące, iż zawarte w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sformułowanie ,,wyjdą na jaw" oznacza, iż warunkiem koniecznym do zastosowania tej normy jest by strona wykazała, iż nie wiedziała o nich w momencie gdy sprawa toczyła się w trybie zwykłym ( por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009r. sygn. akt I FSK 1458/08, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2012r. sygn. akt I SA/Rz 986/12, dostępne na stronie http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w powołanych powyżej wyrokach, zgodnie z którym użyte w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi, natomiast czy dana okoliczność lub dany dowód ma przymiot "nowych" nie ma żadnego znaczenia fakt, że strona miała możliwość powołania ich w poprzednim postępowaniu. Zdaniem Sądu przyjęcie odmiennego poglądu oznaczałoby dla strony, iż nie miałaby możliwości wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania w sytuacji gdy wiedziała już w postępowaniu zwykłym o okolicznościach lub dowodach, jednakże nie miała świadomości znaczenia tych okoliczności lub dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy i z tego powodu nie wskazała ich w postępowaniu zwykłym. Natomiast dla organu oznaczałoby brak możliwości skutecznego prowadzenia postępowania wznowieniowego wszczętego z urzędu, w sytuacji, gdy wyszłyby na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, który wydał decyzję, jednakże byłyby znane stronie na etapie postępowania zwykłego, a których to strona nie powołała w tym postępowaniu. W rezultacie przyjęcie stanowiska, iż warunkiem koniecznym do zastosowania normy art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest by strona wykazała, iż nie wiedziała o danych okolicznościach lub danych dowodach w momencie gdy sprawa toczyła się w trybie zwykłym ogranicza tryb wznowienia postępowania o dodatkowy warunek nie wynikający z treści powołanego przepisu. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Celnej przyjmując, iż strona winna wykazać , że nie wiedziała o podnoszonych w trybie wznowieniowym okolicznościach faktycznych, w momencie gdy sprawa toczyła się w trybie zwykłym naruszył przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz przepisy art. 121 § 1 i art. 122 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże naruszenie to wbrew twierdzeniu Skarżącej nie miało charakteru rażącego, co potwierdzają wskazane powyżej rozbieżności interpretacyjne przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 O.p. oraz art. 211 O.p. bowiem zarówno w zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji prawidłowo wskazano Skarżącą jako stronę postępowania wznowieniowego, a decyzje te zostały doręczone Skarżącej na piśmie co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru. Natomiast przedwczesne jest ocena naruszenia art. 93c § 1 O.p. bowiem Dyrektor Izby Celnej nie dokonał oceny czy w związku ze wskazaną okolicznością podziału firmy S. sp. z o.o. i przejęcia części majątku przez nowo powstałą spółkę wystąpiły przesłanki zawarte w tym przepisie. 8.3. Przy ponownej ocenie okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania Dyrektor Izby Celnej uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. 8.4. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. (pkt 1 wyroku). Podstawę rozstrzygnięcia o niewykonalności uchylonych decyzji (pkt 2) uzasadnia art. 152 P.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania (pkt 3) wydano w oparciu o art. 200 tej ustawy zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi, opłatę od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego.