III SA/Wa 1627/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. sprawy ze skargi R. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz R.S. i M.S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 29 grudnia 2014r. Prezydent [...] ustalił R.S., M.S. (dalej jako "Skarżący") oraz D.S. wymiar podatku od nieruchomości na rok 2014 położonej w W. przy ul. P. Do opodatkowania zostały przyjęte: grunty pozostałe o powierzchni 1 009,00 m2, garaż o pow. 40,00 m2 oraz pozostałe budynki o pow. 220,90 m2. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatków niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Organ wskazał, iż jeżeli Skarżący kwestionuje zawarte tam dane, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę w trybie określonym w ustawie z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych w ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. W dniu 8 stycznia 2015r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik R.S., D.S i M.S. wniósł odwołanie od ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż "Pan R. S. i Państwo D. i M. S.w odwołaniu z dnia 29.11.2013r. od decyzji nr 3120.1.2013 z dnia 18.11.2013r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2013 rok wnieśli o uchylenie decyzji jako niezgodnej z obowiązującym prawem i nakazie U.M. Warszawa naliczenie podatku zgodnie z prawdą obiektywną. Skarżący podważyli stan figurujący w ewidencji gruntów i budynków. Na tym etapie U.M. Dzielnicy W. powinien sprawę rozpatrzyć zgodnie z Ustawą z dnia 17 maja 1989r. art. 2 pkt 8 oraz II FSK 2632/10 - wyrok NSA z dnia 2012.07.11. art. 194 par. 3 O.P. Urząd tego nie zrobił pomimo, że na podstawie obowiązującego prawa i posiadanych dokumentów powinien zmiany wprowadzić." W piśmie z dnia 12 stycznia 2016r. W.S.wyjaśnił, że "obecnie, kiedy Urząd posiada wykonane na nasze zlecenie opracowanie geodezyjne, stwierdzające, że na działce 127/3 przy ul. P. w W.znajduje się budynek mieszkalny, powinien natychmiast dokonać aktualizacji ewidencji." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.decyzją z dnia 12 kwietnia 2016 r. zaskarżoną decyzję w całości utrzymało w mocy. W uzasadnieniu SKO wskazało, iż w załączonym do akt sprawy piśmie Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych z dnia 21 sierpnia 2014r. organ potwierdził przyjęcie do zasobu geodezyjnego wykonanego na zlecenie Skarżących opracowania geodezyjnego - inwentaryzacji budynku posadowionego na działce nr 123/7 w obrębie 8-07-09 przy ul. P. W piśmie organ wyjaśnił: "Aktualizacja następuje na drodze czynności materialno - technicznej lub na podstawie decyzji administracyjnej. (...) w związku z powyższym prosimy o przesłanie stosownego wniosku (wniosków), podpisanego przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości WA6M/00488283/0 umożliwiającego wprowadzenie zmian w drodze czynności materialno - technicznej. Jednocześnie informujemy, że Wydział Postępowań Administracyjnych wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. o przekazanie odpisu Państwa zgłoszenia dot. zmiany funkcji użytkowej budynku lub innego dokumentu zatwierdzającego dokonaną zmianę, umożliwiającego dokonanie aktualizacji ewidencji." SKO zwróciło uwagę, iż z informacji z kartoteki budynków sporządzonej według stanu na dzień 7 marca 2016r. na nieruchomości położonej przy ul. P. w Warszawie znajdują się dwa budynki o funkcjach - inne budynki niemieszkalne oraz budynki transportu i łączności. Organ podkreślił, iż charakter spornych obiektów budowlanych wynika z treści zapisów w ewidencji budynków, w której oznaczono je jako "inne budynki niemieszkalne i budynki transportu i łączności" (wypis z rejestru budynków znajduje się w aktach sprawy). Organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, iż organ podatkowy nie miał podstaw do opodatkowania budynków niemieszkalnych stawką podatku właściwą dla budynków mieszkalnych. Wyjaśniło, iż w orzeczeniu organ I instancji przyjął do opodatkowania właściwe składniki nieruchomości i ich powierzchnie oraz właściwe stawki podatkowe, ustalając wysokości podatku od nieruchomości na rok 2014. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wnieśli o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, iż organ I instancji zignorował zawiadomienie Skarżących o zmianie stawki podatku od nieruchomości i wydał decyzję wg. błędnych zapisów w ewidencji gruntów, a nie stanu faktycznego. Zaznaczył, iż Biuro Geodezji i Katastru - Wydział Postępowań Administracyjnych dokonało zmiany ewidencyjnej budynku przy ul. P. w W.z Bi (inny budynek mieszkalny) na B (budynek mieszkalny). Jednocześnie Wydział Postępowań Administracyjnych na wniosek Skarżących z dn. 5 września 2014r. zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla dzielnicy W. o przekazanie "odpisu Państwa zgłoszenia dot. zmiany funkcji użytkowej budynku lub innego dokumentu zatwierdzającego dokonaną zmianę, umożliwiającą dokonanie aktualizacji ewidencji." Skarżący podnieśli, iż pomimo nie podważalnego stwierdzenia na drodze administracyjnej, że na ul. P. w W.jest budynek mieszkalny, Urząd dalej wydawał decyzje, jakby zawiadomienie o zmianie przeznaczenia budynku, inwentaryzacja geodezyjna, informacja o zmianie funkcji użytkowania budynku wydana przez U.M [...]Biuro Geodezji i Katastru, nie istniało. Wszystkie niezbędne dokumenty, przesłane były zarówno do U.D. W., których to Urząd w komplecie nie przesłał do S.K.O., a które powtórnie przesłał do S.K.O. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało uprzednio zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonych granicach zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest kwestia prawidłowości ustalenia Skarżącym przez organ podatkowy wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r., a w szczególności spór dotyczy opodatkowania nieruchomości położonej przy ul. P. w W.. W szczególności spór sprowadza się do prawidłowości ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie przez organy podatkowe odnośnie do charakteru budynku, posadowionego na działce położonej pod tym adresem, co miało wpływ na wysokość ustalonego podatku. Zdaniem organów budynek te miał charakter "inne niemieszkalne", co wynikało ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru budynków oraz kartoteki budynków. Skarżący natomiast podnosili, że dokonali stosownego zgłoszenia zmiany charakteru tego budynku w ewidencji budynków na mieszkalne, ale organy podatkowe nie uwzględniły tego faktu. W związku z tym zwrócenia uwagi wymaga zasada związania organu podatkowego danymi ewidencyjnymi przy wymiarze podatku od nieruchomości, z zaakcentowaniem wyjątków od tej zasady, pozwalającym organom na dokonanie wymiaru podatku na podstawie innych dowodów. Jak stanowi art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące m.in. budynków i ich części, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Podkreślić należy, że użyte w art. 21 ust. 1 tej ustawy wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) budynku i ich części mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki: z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12; z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II FSK 836/08; z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07 – dostępne na: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dogłębnej charakterystyki sposobu rozumienia tej zasady dokonywał w szeregu orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny, w tym w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3226/12 (dostępny na http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl), który to wyrok Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przed NSA kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Analizując powyższą kwestię NSA wskazał, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. (sygn. akt II FPS 2/13, ONSAiWSA 2014/2/21), wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. Sytuacje powyżej wskazane nie wystąpiły jednakże w rozpoznawanej sprawie. W wyroku z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12 (dostępny na http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podzielanym przez Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie: – pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane); – drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, LEX nr 1504306). Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu, można zatem przyjąć, że uprawnienie organów podatkowych do podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających odnośnie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zachodzi wówczas, gdy zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego, tj. gdy wynikające z nich dane nie pozwalają na ustalenie podstaw opodatkowania. Podobnie w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował uzgodnienie klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji. Organy podatkowe są bowiem zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. W takiej sytuacji ewidencja gruntów ma moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 O.p. (tożsamy pogląd został już wyrażony w doktrynie – por. np. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, "Finanse Komunalne" 2008, nr 6, s. 26 i 28). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy Skarżący w dniu 15 września 2014r. wystąpili do Urzędu [...]Biura Geodezji i Katastru o wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków i zmianę funkcji użytkowej budynku położonego na działce nr 123/7 z "inny niemieszkalny" na budynek "mieszkalny" oraz o zmianę powierzchni zabudowy. W związku z tym wystąpieniem Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych w piśmie z dnia 21 sierpnia 2014r. potwierdził przyjęcie do zasobu geodezyjnego wykonanego na zlecenie Skarżących opracowania geodezyjnego - inwentaryzacji budynku posadowionego na działce nr 123/7 w obrębie 8-07-09 przy ul. P.. Ponadto organ wyjaśnił, że aktualizacja następuje na drodze czynności materialno - technicznej lub na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z czym konieczne jest przesłanie przez stronę stosownego wniosku (wniosków), podpisanego przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości WA6M/00488283/0, umożliwiającego wprowadzenie zmian w drodze czynności materialno - technicznej. Ponadto organ ten poinformował, że Wydział Postępowań Administracyjnych wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. o przekazanie odpisu zgłoszenia Skarżących dot. zmiany funkcji użytkowej budynku lub innego dokumentu zatwierdzającego dokonaną zmianę, umożliwiającego dokonanie aktualizacji ewidencji. Jak wynika z materiału dowodowego niniejszej sprawy na dzień 7 marca 2016r. zmiany w ewidencji budynków nie zostały wprowadzone. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotnym było zatem przeprowadzenie przez organy podatkowe postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie funkcji spornego budynku Skarżących. Mając powyższe na uwadze, Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy budzi uzasadnione wątpliwości w kwestii jednoznacznej kwalifikacji spornego budynku w kontekście danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków (kartotece budynków) oraz treści pisma Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych z dnia 21 sierpnia 2014r. Do kwestii tej w ogóle nie odniósł się organ I instancji, który poza powołaniem przepisów ustaw: u.p.o.l. i Prawa geodezyjnego i kartograficznego, stwierdził jedynie, że wziął pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów. Wprawdzie organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wspomniał o ww. piśmie, a także wniosku Skarżących o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków, ale nie dokonał analizy niniejszej sprawy w związku z tymi okolicznościami, a jedynie stwierdził, że skoro ewidencja ta na dzień 7 marca 2016r. nie została zmieniona, to organ był związany danymi zawartymi w tej ewidencji. W ocenie Sądu ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika szereg uzasadnionych wątpliwości. Przede wszystkim wątpliwości budzi określenie przedmiotu opodatkowania w zakresie spornego budynku, albowiem zarówno organ I - jak i II - instancji, kwalifikuje sporny budynek jako "pozostały budynek", choć jednocześnie z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przypisywany temu budynkowi faktyczny sposób użytkowania jest inny (mieszkalny). Powyższe wynika z powołanego powyżej pisma Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych oraz zawiadomienia Skarżących z dnia 15 września 2014r. Te dowody powinny być przedmiotem analizy organów podatkowych, prowadzących postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie. W związku z tym, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy nie przeprowadziły koniecznego postępowania dowodowego w celu ustalenia charakteru spornego budynku. Zaniechanie przez organy podatkowe wyjaśnienia tej kwestii doprowadziło do naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W konsekwencji naruszona została zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów i zasada przekonywania. Podkreślenia wymaga, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Ustalenie ww. okoliczności było szczególnie istotne z uwagi na fakt, że Skarżący kwestionowali ustalenia organów podatkowych, wskazując, że dokonali zgłoszenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, co zostało potwierdzone przez odpowiedni organ. Wobec wadliwych ustaleń faktycznych organy podatkowe przedwcześnie zastosowały przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e) u.p.o.l. w zakresie opodatkowania spornego budynku. Dodatkowo wyjaśnić należy, że Sądowi znany jest z urzędu fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. o sygn. akt. III SA/Wa 2029/15 oddalił skargę Skarżących w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013r., jednakże wyrok ten zapadł w innej sprawie i nie ma charakteru wiążącego w rozpoznawanej sprawie sądowoadministracyjnej. Ponownie rozstrzygając sprawę organ odwoławczy rozważy uzupełnienie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia przedstawionych wyżej wątpliwości co do zasadności opodatkowania spornego budynku jako "budynku pozostałego", w sytuacji ujawnienia w danych ewidencyjnych funkcji użytkowej budynku - jako budynku mieszkalnego. W szczególności organ odniesie się do kwestii podstaw odstąpienia od wiążącego charakteru danych ewidencyjnych, na rzecz odmiennych ustaleń faktycznych, dokonanych w postępowaniu podatkowym. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.