III SA/Wa 1642/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: SKO/organ odwoławczy) z dnia 23 maja 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy M. (dalej: organ pierwszej instancji/Wójt) z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia A. K. (dalej Strona/Skarżąca) I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. 1.2. Wójt postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że Strona podaniem złożonym do Urzędu Gminy M. w dniu 19 marca 2018 r. zwróciła się z prośbą o umorzenie I raty podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2018 r., jednak merytoryczne rozpoznanie wniosku było niemożliwe w sytuacji, gdy kwota I raty podatku ustalona decyzją z dnia 1 lutego 2018 r. została już uregulowana u sołtysa w dniu 13 marca 2018 r. W związku z powyższym za bezprzedmiotowe uznał Wójt prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi podatkowej . 1.3. Skarżąca w zażaleniu z dnia 13 kwietnia 2018 r. uzupełnionym pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. wskazała, iż jej wniosek o umorzenie I raty podatku rolnego oraz od nieruchomości za 2018 r. winien zostać rozpatrzony merytorycznie albowiem nie dokonała wpłaty na ww. podatek i tym samym w jej ocenie nie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, co czyni wniosek o umorzenie postępowania zasadnym i wymagającym merytorycznego rozpoznania. 1.4. SKO postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ odwoławczy na wstępie zwrócił uwagę, że z treści zażalenia jednoznacznie wynika, iż zaskarżone zostało postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia I raty podatku rolnego i od nieruchomości. W jego ocenie o powyższym świadczy również uzasadnienie do wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż Skarżąca ponowiła wniosek o umorzenie zaległości podatkowej przyjmując do wiadomości, iż wniosek uprzednio złożony był przedwczesny, z uwagi na fakt, iż zaległość podatkowa na moment rozpoznawania sprawy przez organ pierwszej instancji nie powstała. W konsekwencji uznał, iż ponownie rozpoznając sprawę należy odnieść się do zasadności wydanego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2018 r., uznając, iż z racji skutecznego doręczenia ww. postanowienia w dniu [...] kwietnia 2018 r. zostało ono złożone w terminie. Według SKO w sytuacji, gdy organ podatkowy dysponował dowodem wpłaty należności wynikającej z decyzji ustalającej wymiar podatku, uprawniony był do odmowy prowadzenia postępowania w sprawie przyjmując, że wobec Skarżącej organ podatkowy nie jest wierzycielem w związku z zaległością podatkową. Podzielił stanowisko Wójta co do zasadności odmowy wszczęcia postępowania, w sytuacji, w której uznane zostało, że należność z tytułu I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. została pobrana przez inkasenta i tym samym doszło do efektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.). SKO zwracając uwagę na kwestionowanie przez Skarżącą faktu dokonania wpłaty za pośrednictwem sołtysa pełniącego na podstawie Uchwały Rady Gminy M. nr 297/XL/2017 oraz Uchwały Rady Gminy M. nr 299/XL/20I7 - obie z dnia 28 listopada 2017 r. rolę inkasenta, za istotne uznał, iż organ podatkowy pierwszej instancji otrzymał od inkasenta dowód uiszczenia przez Stronę należności w wysokości 117 zł przedkładając kwitariusz przychodowy - kopię pokwitowania (dokumenty znajdują się w aktach sprawy). W ocenie organu skoro zatem sołtys występujący w roli inkasenta przedłożył dowód uiszczenia i raty podatku przekładając organowi blankiet kwitariusza przychodowego, to tym samym potwierdził pobranie przez siebie podatku i na obecnym etapie to właśnie inkasent ponosi odpowiedzialność za dokonanie wpłaty tego podatku (czy też jego części) do organu podatkowego. Również niewręczenie oryginału pokwitowania wpłacającemu nie zwalnia inkasenta z odpowiedzialności za wpłacenie podatku, którego pobranie potwierdzono w kwitariuszu przychodowym. Zdaniem SKO wobec zaś przedłożenia przez inkasenta dowodu wpłaty (tj. dowodu pobrania podatku) doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego względem podatnika zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 O.p., który to przepis stanowi, iż zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta. Mając powyższe na uwadze SKO doszło do przekonania, że zobowiązanie podatkowe w zakresie I raty podatku rolnego oraz od nieruchomości za 2018 r. wygasło i tym samym bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania przez organ I instancji. SKO za nie mające znaczenia dla merytorycznego rozpoznania sprawy uznało zarzut Strony w zakresie, przypisywania przez organ pierwszej instancji wadliwej reprezentacji Strony przez J. B.. Zauważyło przy tym, że przedmiotem sporu nie są kwestie formalne związane z doręczeniem Stronie pism albowiem w tym zakresie organ w swoim postanowieniu powyższego nie kwestionował. Fakt, iż dopiero w piśmie z dnia 19 kwietnia 2018 r. organ pierwszej instancji wskazuje na wadliwość doręczenia postanowienia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem doszło do skutecznego doręczenia zaskarżonego postanowienia. Końcowo za bezzasadną uznał okoliczność braku doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy sama decyzja z dnia 1 lutego 2018 r. nie stanowi przedmiotu rozpoznania w sprawie, a po drugie strona zna treść decyzji ustalającej, skoro wnosi o umorzenie zaległości podatkowej, która ewentualnie powstanie na skutek braku zapłaty podatku ustalonego ww. decyzją. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem SKO i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 2.2. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżanego orzeczenia i orzeczenie co do istoty sprawy, o stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzenie naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub o stwierdzenie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżanego postanowienia z innych przyczyn określonych w przepisach, ewentualnie o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżanego postanowienia ewentualnie o uchylenie zaskarżanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji ze wskazaniem wytycznych, co do jego postępowania, a także o zasądzenie kosztów wpisu sądowego od organu, który wydał zaskarżane postanowienie. 2.3. Uzasadniając skargę Strona uznała, iż obowiązujące przepisy statuują wycofanie z obrotu prawnego zarówno postanowienia Wójta Gminy M. z dnia [...] kwietnia 2018 r., jak i postanowienia SKO z dnia [...] maja 2018 r. wskutek pozbawienia jej prawa do rozpatrzenia wniosku o ulgę podatkową, wyłącznie na skutek działań osób zajmujących urzędnicze stanowiska. Według Skarżącej fakt, iż zamierzała starać się o ulgę podatkową, oficjalnie zgłosiła już w dniu 26 lutego 2018 r. do Wójta Gminy M.. Zatem niesłusznie SKO zignorowało sprawę uprawdopodobnienia popełnienia podrobienia jej podpisu, mającego poświadczać odbiór przez nią decyzji Wójta z dnia [...] lutego 2018 r. Tym samym za nieistotny uznała fakt ewentualnego braku doręczenia tej decyzji, jak podaje SKO, lecz ewentualne podrobienie jej podpisu, mającego poświadczać to doręczenie, co uprawdopodobniło twierdzenie Wójta, że Skarżąca pokwitowała podpisem odbiór tej decyzji, jak i sama jej wiedza w tym temacie. Skarżąca podniosła, iż o nieprawidłowościach w działaniach sołtysa wsi B. zgłaszała zarówno organowi pierwszej instancji, jak i organowi drugiej instancji już w zażaleniu z dnia 13 kwietnia 2018 r. Jej zdaniem Wójt miał obowiązek wyjaśnienia zgłoszonych nieprawidłowości popełnienia przez jego podwładnych czynów niedozwolonych, nawet przy pomocy organów ścigania, przed wydaniem swojego postanowienia. W związku z tym zarzuciła, że ani wójt, ani kolegium odwoławcze nie tylko nie wyjaśnili sprawy popełnienia zgłoszonych przez nią nieprawidłowości i czynów zabronionych na jej szkodę, ale i nie odnieśli się do tych nieprawidłowości i czynów. Skarżąca za oczywisty uznała fakt, że w sytuacji zgłoszenia przez nią informacji, iż wbrew jej woli dokonano uregulowania należności podatkowej i najprawdopodobniej w tej sprawie podrobiono jej podpis, to żadne dysponowanie przez organ podatkowy dowodem wpłaty należności wynikającej z decyzji ustalającej wymiar podatku nie uprawnia tego organu do odmowy prowadzenia postępowania w sprawie, przyjmując, iż wobec podatnika organ podatkowy nie jest wierzycielem w związku z zaległością podatkową. Jej zdaniem organ podatkowy nie powinien w takiej sytuacji uznać, iż należność z tytułu podatków została pobrana przez inkasenta i tym samym doszło do efektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. W związku z tym Skarżąca oświadczyła, że nie dokonała wpłaty należności podatkowej, nie otrzymała potwierdzenia tego faktu i nie kwitowała odbioru decyzji ustalającej to zobowiązanie, zaprzeczając twierdzeniu Wójta, że to właśnie on pokwitował swoim podpisem odbiór tej decyzji, a tenże Wójt i organ sprawujący zwierzchni nadzór nad nim pozostawiają to zgłoszenie bez odzewu. Ponadto Strona nie dopatrzyła się winy w przedwczesnym złożeniu wniosku z dnia 26 lutego 2018 r. o ulgę podatkową. Końcowo pod rozwagę Sądu poddała wniosek o wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadka na potrzeby niniejszego postępowania sądowego zarówno A. K. piastującego stanowisko sołtysa wsi B., jak też Z. T. piastującego stanowisko Wójta Gminy M., aby spróbowali wyjaśnić jak i dlaczego doszło do zaistniałej sytuacji. 2.4. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 3.3. Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania podatkowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty podniesione w skardze uznać więc należało za niezasadne. 3.4. Zauważyć należy, iż treść skargi jednoznacznie wskazuje, iż zaskarżone zostało postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Wójta z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia I raty podatku rolnego i od nieruchomości. O powyższym świadczy również uzasadnienie do wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, z którego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, iż Strona ponowiła wniosek o umorzenie zaległości podatkowej przyjmując do wiadomości, iż wniosek uprzednio złożony był przedwczesny, z uwagi na fakt, iż zaległość podatkowa na moment rozpoznawania sprawy przez organ I instancji nie powstała. 3.5. Na wstępie przywołać należy przepisy prawa, które stały się podstawą wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 O.p. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania następuje w sytuacji, w której organ podatkowy na wniosek strony występującej o umorzenie zaległości podatkowej stwierdzi, iż zaległości podatkowej nie ma. Wówczas przyjmuje się, że prowadzenie postępowania w przedmiocie ulgi jest bezprzedmiotowe i w sytuacji, w której organ podatkowy wszczął postępowanie winien następnie na zasadzie art. 208 § 1 O.p. postępowanie umorzyć lub w przypadku braku prowadzenia postępowania podatkowego odmówić wszczęcia postępowania w sprawie na podstawie art. 165a § 1 O.p. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym organ może podjąć decyzję w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu odsetek od zaległości podatkowej tylko wówczas, gdy zaległość ta istnieje w chwili złożenia wniosku. Jeżeli zaległość nie istnieje w tym momencie, organ winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 899/17). Warunkiem rozpoznania wniosku o umorzenie jest to, że w dacie jego złożenia zobowiązanie podatkowe musi się już przekształcić w zaległość podatkową wskutek niezapłacenia podatku w terminie i zarazem w tej dacie nie może jeszcze dojść do wygaśnięcia zobowiązania wskutek zaistnienia któregokolwiek ze zdarzeń określonych w art. 59 § 1 O.p. W przeciwnym razie postępowanie o przyznanie ulgi jest bezprzedmiotowe i na podstawie art. 165a O.p. organ powinien odmówić jego wszczęcia, a jeśli zostało wszczęte podlega umorzeniu na zasadzie art. 208 § 1 O.p. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II FSK 1917/14 wskazał, że żądanie umorzenia zaległości podatkowej podatnik może zgłosić wtedy, gdy zaległość ta istnieje. Oznacza to, że w dacie złożenia wniosku o umorzenie zaległości zobowiązanie podatkowe musi się już przekształcić w zaległość podatkową wskutek niezapłacenia podatku w terminie (art. 51 § 1 O.p.) i zarazem w dacie tej nie może jeszcze dojść do wygaśnięcia zobowiązania wskutek zaistnienia któregokolwiek ze zdarzeń określonych w art. 59 § 1 O.p. Jeżeli zaległość podatkowa nie istniała w chwili złożenia wniosku o jej umorzenie, organ podatkowy powinien odmówić wszczęcia postępowania lub postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. W konsekwencji dysponowanie przez organ podatkowy dowodem wpłaty należności wynikającej z decyzji ustalającej wymiar podatku uprawnia ten organ do odmowy prowadzenia postępowania w sprawie przyjmując, iż wobec podatnika organ podatkowy nie jest wierzycielem w związku z zaległością podatkową. 3.6. Odnosząc powyższe rozważania prawne do rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że należności z tytułu I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. ustalone decyzją z dnia 1 lutego 2018 r. zostały uregulowane w zakresie tej l raty podatku, której termin płatności przypadał na dzień 15 marca 2018 r. i wobec powyższego prowadzenie postępowania w przedmiocie zastosowania ulgi w odniesieniu do tej I raty było bezprzedmiotowe. Dlatego zdaniem Sądu uznać należało, że organy postąpiły prawidłowo odmawiając wszczęcia postępowania, w sytuacji, w której uznały, że należność z tytułu I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. została pobrana przez inkasenta i tym samym doszło do efektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2) O.p. W świetle przedłożonego Sądowi materiału dowodowego zebranego w sprawie nie ulega wątpliwości, że organ podatkowy pierwszej instancji otrzymał od inkasenta dowód uiszczenia przez Skarżącą należności w wysokości 117 zł przedkładając kwitariusz przychodowy - kopię pokwitowania. Zgodnie zaś z § 28 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 października 2010 r. w sprawie zasad rachunkowości oraz planów kont dla organów podatkowych jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2010 r., Nr 208. poz. 1375, dalej: rozporządzenie w sprawie zasad rachunkowości) dowodem pobrania przez inkasenta wpłaty podatku jest pokwitowanie na blankiecie z kwitariusza przychodowego. Oryginał pokwitowania wpłaty otrzymuje wpłacający, a kopia pokwitowania pozostaje w kwitariuszu przychodowym. Skoro zatem sołtys występujący w roli inkasenta przedłożył dowód uiszczenia I raty podatku przekładając organowi blankiet kwitariusza przychodowego, to tym samym potwierdził pobranie przez siebie podatku i na obecnym etapie to właśnie inkasent ponosi odpowiedzialność za dokonanie wpłaty tego podatku (czy też jego części) do organu podatkowego. Jednocześnie podkreślić należy, że eksponowany przez Skarżącą brak wręczenia oryginału pokwitowania wpłacającemu nie zwalnia inkasenta z odpowiedzialności za wpłacenie podatku, którego pobranie potwierdzono w kwitariuszu przychodowym. Zgodnie bowiem z art. 9 O.p. inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Wobec zaś przedłożenia przez inkasenta dowodu wpłaty (tj. dowodu pobrania podatku) doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego względem podatnika zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2) O.p., który to przepis stanowi, że zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy to rzeczą organu pierwszej instancji będzie zatem właściwe rozliczenie się z inkasentem, co jednak nie zmienia faktu, że w świetle przepisów Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe w zakresie I raty podatku rolnego oraz od nieruchomości za 2018 r. wygasło i tym samym bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji. 3.7. Odnosząc się do zarzutów skargi, w ocenie Sądu na prawidłowość niniejszego postępowania nie ma wpływu podnoszona przez Stronę okoliczność związana z doręczeniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z dnia 1 lutego 2018 r. Należy mieć bowiem na uwadze, iż Skarżąca wnioskiem z dnia 26 lutego 2018 r. w przedmiocie umorzenia zobowiązania podatkowego, w sposób wyraźny i dokładny przywołała treść wyżej wymienionej decyzji wskazując znak sprawy, a co również istotne powołując się na sentencję decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Tym samym Skarżąca miała wiedzę w zakresie zobowiązania podatkowego, o umorzenie którego wnioskowała. Istota problemu sprowadza się zatem nie do kwestii doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, lecz do określenia prawidłowości wydanego przez Wójta postanowienia, które następnie zostało przez Kolegium utrzymane w mocy. Sąd podziela w całości ocenę organów, zgodnie z którą w świetle § 28 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zasad rachunkowości dowodem pobrania przez inkasenta wpłaty podatku jest pokwitowanie na blankiecie z kwitariusza przychodowego. Organ pierwszej instancji taki dowód przedłożył do akt postępowania administracyjnego i na tej podstawie w oparciu o art. 59 § 1 pkt 2 O.p. stwierdzono, iż doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. W ocenie Sądu dowód ten był wystarczający dla wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego, albowiem trudno jest, aby było prowadzone postępowanie podatkowe, w sytuacji w której organ podatkowy przesądził na podstawie dowodu o jego wygaśnięciu w części tj. w zakresie I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. W konsekwencji, kwitariusz przychodowy, który wypełnia inkasent, w tym przypadku sołtys wsi B., stanowił dowód pobrania i wpłaty podatku i wraz z jego przedłożeniem organowi podatkowemu odpowiedzialność za pobranie podatku i wpłacenie go przeszła na inkasenta. Wszelkie zaś nieprawidłowości związane z pobraniem przez inkasenta podatku, na które zwraca uwagę Skarżąca, nie mogą szkodzić podatnikowi i podważać przypadków wygaśnięcia zobowiązania podatkowego określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Reasumując postępowanie podatkowe było w okolicznościach rozpatrywanej sprawy bezprzedmiotowe. Trafnie też SKO wskazuje, że nie można w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie wywodzić pokrzywdzenia Skarżącej wydanym postanowieniem. Skoro bowiem organ podatkowy uznał, iż doszło do uregulowania zobowiązania podatkowego, to tym samym przesądził o wygaśnięciu tego zobowiązania względem Skarżącej, braku obowiązku zapłaty podatku w części tj. I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. Tak jak wskazał trafnie organ odmowa wszczęcia postępowania w rozpatrywanej sprawie nie wpływa na uprawnienia Skarżącej w zakresie składania wniosków o umorzenie zaległości podatkowej w odniesieniu do kolejnych rat podatku, które wraz z wymagalnością i brakiem zapłaty będą mogły podlegać ewentualnemu rozpoznaniu w trybie przewidzianym dla postępowań w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej określonych w art. 67a § 1 O.p. W postępowaniu wszczętym kolejnym wnioskiem Skarżącej organ podatkowy będzie zobligowany do zbadania okoliczności faktycznych, w tym sytuacji osobistej oraz majątkowej Strony, tak aby móc podjąć ewentualną decyzję o umorzeniu zaległości podatkowej. Niewątpliwie skarżone postanowienie nie przekłada się na ewentualne uprawnienia związane z żądaniami umorzenia kolejnych wymagalnych rat podatku (zobowiązania podatkowego), a co więcej nie obliguje Skarżącej do zapłaty podatku w części dotyczącej I raty podatku rolnego i od nieruchomości za 2018 r. Końcowo odnosząc się do zarzutu Strony, zgodnie z którym wbrew jej woli dokonano uregulowania należności podatkowej i najprawdopodobniej w tej sprawie podrobiono jej podpis, wskazać należy, że twierdzenia te są gołosłowne i Skarżąca nie wykazała tych okoliczności w żadnej formie. 3.8. Reasumując, w ocenie Sądu, postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanego przez Stronę rozstrzygnięcia przeprowadzone zostało prawidłowo, wobec czego żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia uznać należało za bezzasadne. Sąd nie znajduje tym samym powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. Jednocześnie wskazać należy, że dokumenty załączone do skargi stanowią powielenie materiału dowodowego zebranego już w sprawie. Natomiast za bezzasadny uznać należało wniosek o wezwanie i przesłuchanie w charakterze świadków A. K. piastującego stanowisko sołtysa wsi B. i Z. T. piastującego stanowisko Wójta Gminy M., gdyż art. 106 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje przeprowadzania w toku postępowania sądowoadministracyjnego innych dowodów niż dowody uzupełniające z dokumentów. 3.9. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.