III SA/Wa 1654/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2016 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do lipca oraz od września do listopada 2009 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G., decyzją z [...] listopada 2014r., określił dla N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona" lub "Spółka") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od maja do lipca oraz od września do listopada 2009 r. Jego zdaniem, Strona dokonując odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT wystawionych przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." P. J., Grupa (dalej: "PW "P." P. J.") oraz przez "I." Sp. z o.o. (dalej: "I." Sp. z o.o.), zawyżyła podatek naliczony podlegający odliczeniu od podatku należnego w deklaracjach VAT- 7. Faktury wystawione przez przywołane podmioty dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały przez te podmioty wykonane. Tym samym Strona naruszyła art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT"). W odwołaniu Strona zarzuciła naruszenie: - art. 122, art. 123 § 1 w związku z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749, z późn. zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"); - art. 121 w związku z art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej; - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - art. 187 § 1 w związku z art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej; - art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT; - art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Spółka wskazała, że w toku postępowania podatkowego nie zebrano wystarczającego i kompletnego materiału dowodowego, który pozwoliłby na wydanie zakwestionowanej decyzji. Zdaniem Strony, w sprawie zaistniały okoliczności faktyczne, które można wyjaśnić dzięki przesłuchaniu P. J.. Szereg wątpliwości nie zostało rozstrzygniętych, a w wielu sprawach organ kontroli skarbowej ograniczył się do lakonicznych wniosków. Strona powołała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne i orzecznictwo TSUE. Zdaniem Strony, niezbędne jest przesłuchanie innych osób na okoliczność rzeczywiście wykonywanych prac, w tym na rzecz Spółki. Spółka podtrzymała argumentację z odwołania w piśmie z 16 marca 2015 r. i wniosła o przesłuchanie wskazanych osób. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, art. 5 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 7 ust. 1, art. 8, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1, ust. 4, ust. 11, ust. 13 pkt 1, pkt 2, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, ust. 2, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] listopada 2014 r. W uzasadnieniu uznał, że skoro postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r., sygn. akt [...] wszczęto wobec Strony dochodzenie w sprawie o przestępstwa skarbowe z art. 56 § 2 kks w zb. z art. 62 § 2 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks, zaś Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował Spółkę, iż z dniem 26 sierpnia 2014 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od maja do listopada 2009r. na skutek wystąpienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, to bieg terminu przedawnienia za okresy od maja do lipca i od września do listopada 2009r. został zawieszony. Organ odwoławczy jako istotę sporu w sprawie wskazał rozstrzygnięcie kwestii, czy Spółka była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z ww. faktur wystawionych przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. Jego zdaniem, odliczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT i art. 168 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE z dnia 11 grudnia 2006r. Seria L, Nr 06.347.1, z późn. zm.) - dalej: Dyrektywa 2006/112/WE przysługuje tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez rzekomo wykonującego usługę nie stanowi - samo w sobie - uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. W ocenie organu odwoławczego, istniały obiektywne przesłanki wskazujące, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia podatku naliczonego związane były z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktur. Zdaniem organu – i wbrew opinii Strony - zakwestionowane dokumenty nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że Strona nie nabyła usług na podstawie spornych faktur wystawionych przez ww. kontrahentów, ponieważ określone w tych fakturach czynności nie zostały wykonane przez ww. podmioty gospodarcze. Świadczą o tym okoliczności: - P. J. (prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o.) wielokrotnie twierdził, że wszystkie dokumenty, które dotyczą robót wykonywanych na rzecz Spółki przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. są dokumentami poświadczającymi nieprawdę i żadna z deklarowanych usług nie została wykonana przez te firmy; - żadna z osób wskazanych przez Stronę jako świadkowie: Pan E. L., Pan Z. P., Pani L. S. i Pan M. O. (kierownik budowy ze strony wykonawcy, tj. Spółki m.in. na budowie [...] w L.) na okoliczność realizowanych inwestycji i udziału w niej w charakterze wykonawcy "I." Sp. z o.o., nie potwierdziła wykonywania robót budowlanych na rzecz Strony przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. Żadna z tych osób nie znała nikogo z osób ewentualnie zatrudnionych przez firmy Pana P. J., a świadek Pan M. O., który pracując na budowach realizowanych przez Spółkę i jej podwykonawcę firmę "L." w latach 2009-2013 nie poznał ani Pana P. J., ani żadnej z jego firm (tj.: PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. i "A." Sp. z o.o.). Świadkowie: Pan E. L., Pan Z. P. czy Pani L. S. zeznali, że poznali Pana P. J. jak przyjeżdżał do biura w C. lub na budowy, lecz nie potrafili określić ile razy i jak często to miało miejsce; - Strona, poza wskazaniem ww. świadków, przedłożeniem faktur wystawionych na rzecz Spółki i 4 protokołów odbioru robót, nie przedłożyła żadnych innych dowodów potwierdzających wykonanie prac wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT; - H. M., przesłuchany w charakterze strony, zeznał, że za wystawione faktury przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. przekazywał P. J. gotówkę najczęściej w biurze w C. przy ul. [...]. Nie pamiętał jednak jak często miało to miejsce. Nie pamiętał również jak często bywał na budowie przy ul. [...] w W.. Nie wiedział w jaki sposób firmy Pana P. J. wykonywały usługi budowlane na rzecz Spółki (poprzez podwykonawców, siłami własnymi, itp.). Ww. wyraził przypuszczenie, że Pan J. mógł zatrudniać podwykonawców lub "ludzi ze wschodu". Pan H. M. jak zeznał - nie znał żadnego pracownika z firm Pana P. J., co biorąc pod uwagę długoletnią współpracę Strony z firmami Pana J. wskazuje, że powinien posiadać w tej sprawie wiedzę; - odnosząc się do dowodu w postaci "Nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym" z 12 maja 2014r, sygn. akt [...], nakazującego Spółce zapłatę E. Sp. z o.o. kwoty 863 460 zł, wynikającej z 2-ch faktur wystawionych w 2013r. przez "A." Sp. z o.o. na rzecz Spółki wraz z odsetkami (wraz z załącznikami) Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż nakazy zapłaty wydawane w postępowaniu upominawczym są wydawane na podstawie przedłożonych przez powoda dokumentów, zakres postępowania dowodowego w tym postępowaniu jest więc ograniczony. Ponadto organ nadmienił, iż ww. dowody dotyczą transakcji pomiędzy Stroną, a ww. "A." Sp. z o.o. i faktur wystawionych w 2013r., natomiast przedmiotowe postępowanie dotyczy okresu od maja do listopada 2009r. i transakcji między Spółką, a PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o., zatem - w ocenie organu odwoławczego - powyższe dowody nie mają wpływu na merytoryczne rozpatrzenie niniejszej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z zebranego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego wynika, że H. M. (Wiceprezes, a następnie Prezes Zarządu Spółki) często przebywał na budowach realizowanych przez Stronę, na których podwykonawcami miały być ww. dwie firmy P. J.. Członkowie Zarządu Spółki dokonywali wypłat dla P. J. za faktury wystawione na rzecz Strony przez ww. kontrahentów - gotówką. Z materiału dowodowego wynika, że Strona miała wiedzę w jaki sposób prowadził działalność gospodarczą i w jaki sposób układał swoje relacje z podwykonawcami P. J.i jego firmy. Dlatego też istniały podstawy do powzięcia wątpliwości przez Spółkę co do legalności realizowanych transakcji oraz podjęcia działań zmierzających do sprawdzenia kontrahentów w celu uniknięcia uczestniczenia w oszustwie podatkowym. H. M., zeznając w dniu 19 sierpnia 2014 r. w charakterze strony jednoznacznie stwierdził, iż nie interesowało go to, czy i kogo zatrudniały firmy podwykonawcze, tj. m.in. PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. Strona, podejmując współpracę, nie sprawdziła, czy wybrani kontrahenci dysponowali potencjałem gospodarczym (osobowym, sprzętowym) zapewniającym realizację usług. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że fakt wykonywania jakichkolwiek robót na obiektach w C. przy ul. [...] oraz w W. przy ul. [...], który nie był przez organ kontroli skarbowej kwestionowany nie uprawnia Strony do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur wystawionych przez PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. Z tych powodów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 122, art. 123 § 1 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej; art. 121 w zw. z art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej; art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej; art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wskazał, że spoczywający na organach podatkowych (organach kontroli skarbowej) ciężar dowodowy nie ma charakteru nieograniczonego. Zasada wynikająca z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, nie tylko umożliwia, ale i zobowiązuje organ podatkowy do dopuszczenia jako dowód w sprawie, zeznań świadków lub stron złożonych w toku innych postępowań. Zdaniem organu odwoławczego, trafnie odmówiono przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka L. J. Prezesa "D." Sp. z o.o., ponieważ podmiot ten został już przesłuchany, a zakres niniejszego postępowania kontrolnego obejmuje okres przed nawiązaniem współpracy w 2011 r. przez ww. dwa podmioty, tj. od maja do listopada 2009r. Zdaniem organu odwoławczego, zapewniono Spółce czynny udział w postępowaniu prowadzonym zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w postępowaniu kontrolnym wobec Strony zakwestionowane zostało wykonanie usług, wykazanych w fakturach VAT wystawionych przez ww. podmioty na rzecz Spółki. Natomiast fakt wykonywania jakichkolwiek robót na obiektach w C. przy ul. [...] oraz w W. przy ul. [...] nie był przez organ kontroli skarbowej kwestionowany. Stąd zarzut naruszenia art. 187 § 1 w związku z art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak przeprowadzenia dowodu z oględzin budynków w C. przy ul. [...] oraz w W. przy ul. [...] – jest bezzasadny. Spółka, w skardze do Sądu, zarzuciła naruszenie: 1. art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że spółka bezprawnie dokonywała odliczeń podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez PW P. P. J. i I. Sp. z o.o. poprzez przyjęcie, że faktury dokumentują czynności, które nie miały miejsca; 2. art. 121, 122 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nierzetelne sformułowanie uzasadnienia faktycznego decyzji, oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach dokonanych przez Prokuraturę i organy skarbowe w stosunku do P. J. i I. Sp. z o.o., podczas gdy niniejsze postępowanie dotyczy Spółki N. Sp. z o.o. 3. art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, co uwidacznia się w braku przesłuchania P. J., M. C., M. P.; Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zwrócił uwagi również na to, że zeznania P. J. nie są precyzyjne; 4. art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez brak pełnego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy i ograniczenie się przez organ drugiej instancji do kontroli decyzji organu pierwszej instancji; 5. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzestając przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy na niedopuszczalnej w prawie podatkowym zasadzie, wg której wszelkie wątpliwości rozstrzygane są na korzyść Skarbu Państwa in dubio pro fisco, a co wynika również z braku pełnego przeanalizowania zebranego materiału dowodowego; 6. art. 193 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez uznanie, że księgi podatkowe prowadzone przez Nicola sp. z o.o. są nierzetelne za miesiące: maj, czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2009 roku, podczas gdy zdaniem Strony, księgi odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Skarżąca wniosła, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - protokołu z przesłuchania świadka P. J. z dnia 28 kwietnia 2015 r. w UKS G., znak sprawy [...], na okoliczność nielegalnego zatrudniania pracowników, istnienia wzajemnych, nierozliczonych wierzytelności między P. J. a H. M., rzeczywistych rozmiarów działalności gospodarczej prowadzonej przez P. J., kierowania się przesłanką należytej staranności w relacjach z PW P. i I. Sp. z o.o. przez Pana H. M., który jest również udziałowcem i członkiem zarządu PUH L. Sp. z o.o. oraz N. Sp. z o.o. - co świadczy o braku pełnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i naruszeniu przez organ odwoławczy art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w W., w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz 718, dalej P.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd, biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Kwestią sporną w sprawie jest wykładnia i zastosowanie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, tj. przyjęcie, że – zdaniem organów podatkowych – Skarżąca bezprawnie dokonywała odliczeń podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. Podkreślić również trzeba, że podniesione w skardze zarzuty dotyczą zarówno prawa procesowego jak i materialnego. Rozpatrzenie tych zarzutów należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Podniesione przez Skarżącą zarzuty w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie. Poczynione w toku kontroli podatkowej ustalenia, że faktury wystawione przez ww. podmioty nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w ocenie Sądu był kompletny i stanowił wystarczające uzasadnienie rozstrzygnięć podjętych w rozpoznanej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że w świetle przepisów regulujących postępowanie dowodowe obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych obciąża organy podatkowe (art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p.). Zgodnie z tymi przepisami, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz ocenić na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 ww. ustawy). Przyjęcie tej zasady w postępowaniu podatkowym oznacza, że organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekając na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe powinny przy tym działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 120 i art. 121 § 1 O.p.). Cechom tym odpowiadało postępowanie przeprowadzone w rozpoznanej sprawie. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zapewniły Skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, a następnie dokonały wszechstronnej jego oceny, a więc w sposób obiektywny, logiczny i przy wykorzystaniu wiedzy z zakresu prawa podatkowego. Organy obu instancji przeprowadziły szereg czynności mających na celu odtworzenia rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Konkluzja w zakresie ustaleń faktycznych, wywiedziona przez organy, znajduje pełne pokrycie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który we wzajemnym powiązaniu treści poszczególnych dowodów pozwala na przyjęcie tych ustaleń w sposób jednoznaczny, zgodnych z logiką i doświadczeniem życiowym. Przechodząc zatem do oceny stanowiska organów podatkowych należy wskazać, że w odniesieniu do odliczenia przez Skarżącą podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o., na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organy te zasadnie uznały, że Strona nie nabyła usług na podstawie faktur wystawionych przez tych kontrahentów, ponieważ określone w tych fakturach czynności nie zostały wykonane przez ww. podmioty gospodarcze. Świadczą o tym okoliczności: - P. J. (prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o.) wielokrotnie twierdził, że wszystkie dokumenty, które dotyczą robót wykonywanych na rzecz Spółki przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. są dokumentami poświadczającymi nieprawdę i żadna z deklarowanych usług nie została wykonana przez te firmy; - żadna z osób wskazanych przez Stronę jako świadkowie (E. L., Z. P., L. S. i M. O.) na okoliczność realizowanych inwestycji i udziału w niej w charakterze wykonawcy "I." Sp. z o.o., nie potwierdziła wykonywania robót budowlanych na rzecz Strony przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. Żadna z tych osób nie znała nikogo z osób ewentualnie zatrudnionych przez firmy P. J., a świadek M. O., który pracując na budowach realizowanych przez Spółkę i jej podwykonawcę, firmę "L.", w latach 2009-2013, nie poznał ani P. J., ani żadnej z jego firm (tj.: PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. i "A." Sp. z o.o.). Świadkowie: E. L., Z. P. czy L. S. zeznali, że poznali P. J. jak przyjeżdżał do biura w C. lub na budowy, lecz nie potrafili określić ile razy i jak często to miało miejsce; - Strona, poza wskazaniem ww. świadków, przedłożeniem faktur wystawionych na rzecz Spółki i 4 protokołów odbioru robót, nie przedłożyła żadnych innych dowodów potwierdzających wykonanie prac wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT; - H. M., przesłuchany w charakterze strony, zeznał, że za wystawione faktury przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. przekazywał P. J. gotówkę najczęściej w biurze w C. przy ul. [...]. Nie pamiętał jednak jak często miało to miejsce. Nie pamiętał również jak często bywał na budowie przy ul. [...] w W.. Nie wiedział w jaki sposób firmy P. J. wykonywały usługi budowlane na rzecz Spółki (poprzez podwykonawców, siłami własnymi, itp.). Wyraził natomiast przypuszczenie, że Pan J. mógł zatrudniać podwykonawców lub "ludzi ze wschodu". H. M. jak zeznał - nie znał żadnego pracownika z firm P. J., pomimo długoletniej współpracy Strony z firmami Pana J.; - dowód w postaci "Nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym" z 12 maja 2014r, sygn. akt [...], nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Przede wszystkim, dotyczy transakcji pomiędzy innymi niż występujące w niniejszej sprawie, stronami oraz innego okresu (2013r.) Ponadto z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że H. M. (Wiceprezes, a następnie Prezes Zarządu Spółki) często przebywał na budowach realizowanych przez Stronę, na których podwykonawcami miały być ww. dwie firmy P. J.. Członkowie Zarządu Spółki dokonywali wypłat dla P. J. za faktury wystawione na rzecz Strony przez ww. kontrahentów - gotówką. Zdaniem Sądu taki stan faktyczny musiał budzić wątpliwości, gdyż związane z obrotem gospodarczym zasady doświadczenia życiowego wskazują, że przy współpracy podmiotów gospodarczych, oprócz faktur VAT dokumentujących tę współpracę, zazwyczaj istnieją inne dowody dokumentujące tę współpracę np. zamówienia specyfikacje, korespondencja mailowa itp. Dodatkowo osoby prowadzące taką współpracę są w stanie wskazać inne okoliczności faktyczne związane z tą współpracą np. fakty tyczące zdarzeń, które wystąpiły w trakcie tej współpracy. W rozpoznanej sprawie Skarżąca żadnych takich okoliczności nie była w stanie wskazać. Wprawdzie z zeznań złożonych niniejszej sprawie wynika, że P. J. bywał na budowach realizowanych przez Skarżącą, jednak żaden ze świadków ani Strona nie potwierdziła wykonania przez jego firmy usług udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami VAT. Sam fakt przebywania na budowie jest nie wystarczający do wykazania, że usługa została wykonania przez wystawcę dokumentującej ją faktury. Stwierdzić zatem należy, że organy podatkowe obu instancji w niniejszej sprawie uwzględniły cały materiał dowodowy, jaki udało się zgromadzić, m.in. w wyniku wymiany informacji z innymi organami podatkowymi. Jednocześnie należy podkreślić, że organy zapewniły Skarżącej czynny udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym, Skarżąca miała możliwość zapoznania się z aktami postępowania, a przed wydaniem decyzji organy umożliwiły Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia związane z podmiotami wystawiającym na rzecz Skarżącej zakwestionowane przez organy faktury były wystarczające do stwierdzenia, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych czynności. Wbrew twierdzeniom Skarżącego organy orzekające w sprawie nie naruszyły zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze, tj. art. 121, art. 122 oraz 187 Ordynacji podatkowej. Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto wskazać należy, że Skarżący nie przedłożył i nie zgłosił żadnego obiektywnego - tj. możliwego do zweryfikowania za pomocą innych dowodów - dowodu, z którego wynikałoby, że poczynione przez organy ustalenia są nieprawidłowe. Art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada co prawda na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie upoważnia do obciążenia organów prowadzących postępowanie podatkowe nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów i dowodów świadczących o zasadności stanowiska Skarżącej, jeżeli nie dostarczyła ich sama Skarżąca, wywodząca dla siebie korzystne skutki prawne z podnoszonych okoliczności. Tam, gdzie podatnik zmierza do uzyskania korzyści podatkowej, czy to w postaci ulgi, czy odliczenia podatku naliczonego, ciężar wykazania istotnej okoliczności spoczywa na podatniku. Bo, jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. II FSK 1671/06, ustawodawca nie nałożył na organ podatkowy obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, co w pewnych sytuacjach byłoby nierealne, lecz jedynie zobowiązał go do podejmowania działań w celu wyjaśnienia tego stanu (por.: B. Gruszczyński, [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2011, s. 628 i n.). Odnosząc się do wniosku dowodowego Skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2016 r., działając na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., uwzględnił wniosek dowodowy Strony. W ocenie Sądu, dowód z protokołu z przesłuchania w charakterze świadka P. J. w dniu 28 kwietnia 2015r dotyczy, przede wszystkim współpracy pomiędzy Przedsiębiorstwem Usługowo Handlowym L. Sp. z o.o., a PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. Natomiast postępowanie przed Sądem dotyczy transakcji między Stroną (tj. N. Sp. z o.o.), a PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. Zatem, w ocenie Sądu, powyższy dowód nie może mieć decydującego wpływu na merytoryczne rozpatrzenie niniejszej sprawy. Nadto, zdaniem Sądu, z ww. Protokołu przesłuchania nie wynika, by PW "P." P. J. albo "I." Sp. z o.o. wykonywały na rzecz Skarżącej usługi z zakwestionowanych faktur VAT. Wręcz przeciwnie: skoro z przesłuchania świadka wynika, że "miał zatrudnionych ludzi na czarno" (około 30-u), przy średniej zatrudnienia 25-30 osób, to tym samym prace wynikające ze spornych faktur nie mogły – biorąc pod uwagę tylko te deklaracje - zostać wykonane przez podmioty wskazane jako wystawcy. Już bowiem z tych oświadczeń wynika, że PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. "firmowały" pracę wykonywaną "na czarno" przez podmioty niezatrudnione w nich zgodnie z prawem, a zatem – prace wynikające ze spornych faktur nie zostały wykonane "w rzeczywistości" przez PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. Ponadto z tego Protokołu wynika, że P. J. podtrzymał zeznania złożone w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Apelacyjną w G. (nr [...]), na których oparły swoje rozstrzygnięcia organy podatkowe. Z zeznań tych wynika nadto, że treść wystawianych faktur ustalana była w drodze "negocjacji" (s. 4 i s. 5). P. J. wyjaśnił, że "z pieniędzy z lewizn płacił też zaległe ZUS-y" (s 25). Odnosząc się natomiast do wystawionych przez niego "fikcyjnych faktur" stwierdził, że nie wie kto mógł wykonywać prace wynikające z fikcyjnych faktur. W związku z tym Sąd uznał, że z ww. Protokołu nie wynika, by czynności wynikające ze spornych w sprawie faktur zostały rzeczywiście wykonane. Zarazem Sąd zauważa, że z przywołanego Protokołu wynika, że żaden z kontrahentów nie zażądał przedstawienia od P. J. książki przychodów i rozchodów, ewidencji, deklaracji, potwierdzenia numeru NIP. Również H. M. nie pytał świadka o problemy z organami podatkowymi. Okoliczności te mają wpływ na ocenę dochowania przez Stronę należytej staranności w prowadzeniu działalności przez Skarżącą i na sposób dokonywania wyboru kontrahentów gwarantujących bezpieczeństwo prawne. Tym samym nietrafny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 22 ust. 1 dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm., dalej: "ustawa o rachunkowości") dowody księgowe muszą być rzetelne, tj. zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne zawierające co najmniej dane określone w art. 21. Powinny zawierać m.in. określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej, datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę sporządzenia dowodu. Dowód niezgodny z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, a więc sprzeczny z wymogami art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości, to dowód dokumentujący operację gospodarczą zaistniałą w innym rozmiarze czy z innym podmiotem niż w rzeczywistości. Pojęcie operacji gospodarczej łączyć należy nie tylko z przedmiotem zdarzenia, ale i podmiotem. Bez wątpienia więc nie mogą stanowić podstawy zapisów w księdze rachunkowej takie dowody księgowe, które nie są zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej jaką dokumentują. Ich rzetelność ma bowiem wpływ na prawidłowość rozliczeń podatkowych, dlatego jest ważne, aby wiarygodność tych dowodów nie mogła zostać zakwestionowana, co – z przyczyn przywołanych powyżej – nie ma miejsca w sprawie. Skoro dowody księgowe (księgi podatkowe) nie odzwierciedlały prac ściśle wykonanych, zgodnie z obowiązującym prawem, przez podmioty wskazane w treści tych dokumentów, były one nierzetelne. Powyższe jest konsekwencją poglądu, zgodnie z którym sporne faktury VAT otrzymane przez Spółkę od PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych (tzn. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane). Chociaż zakwestionowane faktury VAT są prawidłowe pod względem formalnym, to pozostają nieprawidłowe pod względem materialnym, ponieważ nie odpowiadają (nie odzwierciedlają) rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym. Tym samym sporne faktury VAT, na których jako sprzedawcy widnieją PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. dokumentują czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane przez tych kontrahentów. Tym samym Sąd, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, uznał, że ocena ksiąg i stwierdzenie ich wadliwości jest konsekwencją przyjętego przez organ kontroli skarbowej stanowiska w przedmiotowej sprawie i stwierdził niezasadność tego zarzutu. Zdaniem Sądu, nie jest trafny zarzut naruszenia: art. 121 w zw. z art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W szczególności, w postępowaniu podatkowym (kontrolnym) obowiązuje otwarty katalog dowodów (art. 180 Ordynacji podatkowej). Nadto, w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, a stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ. Stąd wyjaśnienia oskarżonego czy zeznania świadka zawarte w protokole ich przesłuchania sporządzonego w toku postępowania innego niż postępowanie podatkowe mieszczą się w katalogu środków dowodowych z art. 181 Ordynacji podatkowej i podlegają ocenie organu, podobnie jak inne dowody zebrane w sprawie. Zdaniem Sądu, brak jest potrzeby ponownego przesłuchiwania osób, które zostały przesłuchane w toku postępowań karnych, jak i postępowań kontrolnych i podatkowych prowadzonych przez inne organy. Zatem nie ma uzasadnienia wniosek Strony o dopuszczenie i przeprowadzenie bezpośredniego dowodu z przesłuchania osób, których wyjaśnienia i zeznania złożone w postępowaniach karnych stanowiły podstawę ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji, tj. P. J.. W myśl art. 181 Ordynacji podatkowej, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W ocenie Sądu, rację ma organ drugiej instancji twierdząc (w postanowieniu z dnia [...] marca 2015r., nr [...]), że wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka: - M. P. na okoliczność, że Pan P. J. w rzeczywistości wykonywał roboty budowlane (w tym na rzez Strony), świadek osobiście w pracach brał udział oraz na okoliczność, że Pan P. J. zatrudniał większą liczbę pracowników w swojej działalności gospodarczej; - M. C. na okoliczność, że P. J. zatrudniał większą liczbę pracowników bez jakiejkolwiek umowy o pracę czy cywilnoprawnej i bez zgłaszania tego właściwym organom oraz na okoliczność, iż P. J. w rzeczywistości wykonywał prace budowlane, w tym na rzecz Spółki, - jest niezasadny, ponieważ zebrany materiał dowodowy w toku prowadzonego postępowania kontrolnego w pełni pozwalał na ustalenie stanu faktycznego objętego zakresem postępowania, umożliwiającego dokonanie właściwego rozstrzygnięcia. Dlatego też nietrafny jest zarzut naruszenia art. 123 § 1, art. 187 §1, art. 188, art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, zakwestionowana decyzja spełnia wymogi z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ponieważ uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Dlatego zarzut w tym przedmiocie jest nietrafiony. W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez brak pełnego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy i ograniczenia się przez organ drugiej instancji do kontroli decyzji organu pierwszej instancji jest bezpodstawny. Przede wszystkim, jak wynika z akt sprawy i historii postępowania, sprawa była nie tylko rozstrzygnięta, ale i rozpoznana przez dwa organy administracji różnych stopni. Fakt, że organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia [...] listopada 2014 r. świadczy o poprawności decyzji organu I instancji, lecz nie o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej. Podsumowując, zdaniem Sądu, ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że zakwestionowane przez organy podatkowe faktury, otrzymane przez Spółkę, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. A zatem w niniejszej sprawie zostały wypełnione przesłanki zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Z powyższego wynika, że Skarżącej nie przysługiwało uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT, na których jako wystawcy figurują ww. podmioty, gdyż wystawione faktury w rzeczywistości nie odzwierciedlają wykonanych czynności, a zdarzenie gospodarcze faktycznie nie zaistniało pomiędzy podmiotami gospodarczymi wykazanymi na fakturach. W związku z tym przypomnieć należy, iż przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z kolei ustęp 2 określa, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Jest to zatem podstawowa norma prawna regulująca prawo do odliczenia podatku naliczonego. Sama faktura nie tworzy więc prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financiën, C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17(2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Zatem podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Przepis art. 86 ust. 1 u.p.t.u. należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej przez jej wystawcę czynności, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Ponieważ fundamentalnym prawem podatnika wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług, jako podatku od wartości dodanej jest prawo obniżenia podatku należnego o kwoty podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i co do zasady nie może być ograniczane, wyjaśnić należy, iż zasada neutralności może jednak doznać wyjątku w przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa. W tym zakresie należy odwołać się do tez formułowanych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W orzecznictwie tym wskazuje się, że podmioty nie mogą powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (zob. wyrok z 12 maja 1998 r. w sprawie C-367/96 Kefalas i in.), nadto zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania oraz innych nadużyć jest celem uznanym i propagowanym przez VI Dyrektywę (zob. wyrok z 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C-487/01 i C-7/02 Gemeente Leudsen i Holin Groep). Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że prawo do odliczenia wykonywane było w sposób oszukańczy, jest on uprawniony do wystąpienia z mocą wsteczną, z wnioskiem o dokonanie zwrotu odliczonych kwot (zob. wyrok z 14 lutego 1985 r. w sprawie 268/83 Rompelman, z 29 lutego 1996 r. w sprawie C-110/94 INZO). Skoro więc z ustaleń faktycznych sprawy wynikało, że zakwestionowane przez organy podatkowe faktury wystawione przez kontrahentów Skarżącej nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zachodziły podstawy do zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego wykazanego w tej fakturze. Nie doszło również do naruszenia zasady neutralności podatku VAT. Odnosząc się natomiast do kwestii świadomości Skarżącej co do faktu, że faktury wystawione przez PW "P." P. J. oraz "I." Sp. z o.o. nie dokumentowały rzeczywiście wykonanych przez te podmioty czynności Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że okoliczności przedmiotowej sprawy wykluczają brak takiej świadomości po stronie Skarżącej. Innymi słowy, zdaniem Sądu, Skarżąca miała świadomość lub przynajmniej powinna podejrzewać, że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Świadczą o tym, jak wskazano, okoliczności niniejszej sprawy wskazane powyżej oraz szczegółowo opisane w decyzjach, będących przedmiotem zaskarżenia. Jak wskazano powyżej z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Pan H. M. (Wiceprezes, a następnie Prezes Zarządu Spółki) często przebywał na budowach realizowanych przez Stronę, na których podwykonawcami miały być ww. dwie firmy Pana P. J.. Członkowie Zarządu Spółki dokonywali wypłat dla Pana P. J. za faktury wystawione na rzecz Strony przez ww. kontrahentów - gotówką. Zarząd Spółki w czasie wieloletniej współpracy z firmami poznał więc, a na pewno powinien poznać metody działania Pana P. J. i jego firm. Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że Strona miała wiedzę w jaki sposób prowadziła działalność gospodarczą i w jaki sposób układała swoje relacje z podwykonawcami. W związku z tym Sąd uznał za zasadne stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z którym fakty i okoliczności niniejszej sprawy traktowane łącznie i w powiązaniu, wskazują, iż istniały podstawy do powzięcia wątpliwości przez Spółkę co do legalności realizowanych transakcji oraz podjęcia działań zmierzających do sprawdzenia kontrahentów celem uniknięcia ewentualnego uczestniczenia w oszustwie podatkowym. Natomiast z zeznań H. M. w charakterze strony jednoznacznie wynikało, iż nie interesowało go to, czy i kogo zatrudniały firmy podwykonawcze, tj. m.in. PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. Zatem nie można dać wiary twierdzeniom Spółki, że Strona nie miała żadnej wiedzy i świadomości co do metody działania zakresu współpracy i faktycznych związków pomiędzy jej podwykonawcami, tj.: PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. Ponadto Strona, podejmując współpracę, nie dochowała należytej staranności i nie sprawdziła czy wybrani kontrahenci dysponowali potencjałem gospodarczym (osobowym, sprzętowym) zapewniającym realizację usług, co leżało w interesie Spółki. Ryzyko wyboru kontrahenta obciąża bowiem przedsiębiorcę. Takich działań Strona nie podjęła, a od podatnika prowadzącego profesjonalnie działalność gospodarczą należy spodziewać się przezorności i zachowania szczególnej staranności dla zapewnienia bezpieczeństwa w obrocie. Za niezasadne należało uznać argumenty Skarżącej zmierzające do wykazania, że potwierdzenie rzetelności faktur zakupu usług stanowi niekwestionowany przez organ podatkowy fakt dokonania sprzedaży tych usług dalszym kontrahentom. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że fakt dokonania sprzedaży czy świadczenia danej usługi nie jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że sprzedaży tej podlegały usługi zakupione na podstawie zakwestionowanych faktur VAT. Ponadto Strona, oprócz spornych faktur, 4 protokołów odbioru robót i wskazania świadków, nie przedstawiła innych dowodów świadczących o rzeczywistym wykonaniu usług udokumentowanych spornymi fakturami. W związku z tym fakt wykonywania jakichkolwiek robót na obiektach w C. (przy ul. [...]) oraz w W. (przy ul. [...]), który nie był przez organy podatkowe kwestionowany, nie uprawnia Strony do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur wystawionych przez PW "P." P. J. i "I." Sp. z o.o. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne. Wbrew twierdzeniu skargi, w sprawie niniejszej został zebrany wystarczający materiał dowodowy, materiał ten został poddany wnikliwej analizie, a teza wywiedziona w wyniku tej analizy jest uprawniona. Za niezasadne należało tym samym uznać zarzuty naruszenia art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 127, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192, 193 § 1 i 2 w związku z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego, a więc art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.