III SA/Wa 1668/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2005 r. do listopada 2006 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z 16 kwietnia 2012 r. pełnomocnik Skarżącej – R.M. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2005 r. do listopada 2006 r. Mając na uwadze fakt, iż skarga wpłynęła bezpośrednio do Sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał powyższą skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. informując pełnomocnika Skarżącej o przekazaniu skargi. W dniu 18 maja 2012 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika Skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi wraz ze skargą, złożony za pośrednictwem organu. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że w jego ocenie skarga została zaadresowana właściwie, bowiem w nagłówku skargi prawidłowo oznaczony został adres – "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie", jak też tryb wnoszenia skargi "za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W.". Natomiast skarga została przesłana bezpośrednio na adres Sądu, w wyniku błędnego zaadresowania przesyłki przez pracownika kancelarii, zajmującego się stale wysyłką korespondencji. Pełnomocnik wskazał, że o powyższej okoliczności dowiedział się w dniu 7 maja 2012 r. z pisma Sądu, informującego o przekazaniu skargi do organu. Podkreślił, że w czynności adresowania, jak też wysłania przesyłki pod wskazany adres, nie brał bezpośrednio udziału. Uchybienie terminu powstało na skutek omyłki pisarskiej, dokonanej przy adresowaniu przesyłki przez osobę stale zajmującą się wysyłką korespondencji, a błąd tego typu nigdy wcześniej nie miał miejsca. Pełnomocnik podkreślił, że uwzględniając warunki prowadzenia działalności gospodarczej, nie miał możliwości nadzorowania wszystkich czynności bezpośrednio związanych z przedmiotową sprawą. Ponadto został zapewniony o poprawnym wysłaniu przesyłki. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia skargi wiązałaby się z pozbawieniem Skarżącej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w sytuacji, kiedy skarga została sporządzona przez pełnomocnika prawidłowo z zachowaniem szczególnej staranności i nadana na poczcie w terminie, a błąd sprowadza się do omyłki pisarskiej dokonanej przez osobę adresującą korespondencję. Przytoczył pogląd reprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 marca 2008 r. (sygn. akt II FZ 99/08) odnośnie miarkowania odpowiedzialności ponoszonej przez stronę skarżącą za czynności dokonywane przez pełnomocnika, który dochował należytej staranności, a jedyną przyczyną uchybienia terminu była omyłka techniczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 j.t.; dalej: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W myśl zaś art. 87 § 3 p.p.s.a., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi składa się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (art. 87 § 5 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że Sąd może przywrócić termin jedynie pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. Moment ustania przyczyny uchybienia terminu należy odnieść do daty doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej pisma Sądu z dnia 20 kwietnia 2012 r., informującego o przekazaniu skargi do organu. Datą ustania przyczyny uchybienia terminu, w przedmiotowej sprawie, będzie zatem dzień 7 maja 2012 r. Wobec tego stwierdzić należy, że pełnomocnik strony skarżącej dochował siedmiodniowego terminu, bowiem przedmiotowy wniosek złożył, za pośrednictwem organu, w dniu 9 maja 2012 r. Równocześnie z wnioskiem wniósł również ponownie skargę. Następnie Sąd bada okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminowi, obejmującego swym zakresem nie tylko działania bądź zaniechania pełnomocnika, ale również działania osób trzecich upoważnionych przez pełnomocnika do dokonywania poszczególnych czynności, włącznie z czynnościami o charakterze czysto technicznym (v. postanowienie NSA z 13 października 2010 r. sygn. akt I FZ 399/10, LEX 740844). Zgodnie ze stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie przez Naczelny Sąd Administracyjny, to na pełnomocniku będącym profesjonalistą spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. W zakresie czynności przed organami, których postępowanie opiera się na przepisach prawa, na profesjonalnym pełnomocniku jak adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy czy doradca podatkowy ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowości i prawidłowości dokonywanych czynności procesowych bądź innych wynikających z przepisów proceduralnych ustaw. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy, zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw (por. postanowienia NSA: z 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II GZ 527/11, nie publ.; z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 768/11, niepubl.). W niniejszej sprawie, profesjonalny pełnomocnik po sporządzeniu skargi, której skuteczność wniesienia zależy nie tylko od terminowego jej wniesienia, ale również od skierowania jej do sądu za pośrednictwem odpowiedniego organu, dochowując należytej staranności powinien był trzymać pieczę, choćby przez skontrolowanie dokonanych przez jego pracowników czynności, nad prawidłowością zaadresowania przesyłki zawierającej środek odwoławczy, który co jest niesporne należało wnieść za pośrednictwem organu wydającego decyzję ostateczną. Nie ma zatem podstaw do uznania, że pełnomocnik strony skarżącej prawidłowo wskazując siedzibę organu w skardze, wnosząc ją przed upływem terminu, nie ponosi winy w uchybieniu termu terminowi z uwagi na błędne wskazanie adresu organu na kopercie zawierającej tę skargę. Profesjonalny pełnomocnik dochowując szczególnej staranności powinien był sprawdzić, czy przesyłka zaadresowana została na prawidłowy adres. Działanie takie pozwoliłoby na wcześniejsze wykrycie popełnionej "oczywistej omyłki" w tym zakresie i jej skorygowanie umożliwiające prawidłowe i terminowe nadanie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stanowiłoby zarazem wypełnienie ciążącego na pełnomocniku Skarżącej, jako profesjonaliście, obowiązku szczególnej staranności i dbałości o interesy procesowe mocodawcy. Skoro przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. wydanie postanowienia o przywróceniu terminu uzależnia od braku winy strony w jego uchybieniu, to w stanie niniejszej sprawy nie było podstaw do przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia skargi. Uchybienie terminowi do wniesienia przedmiotowej skargi nastąpiło bowiem z winy pełnomocnika Skarżącej. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. .