III SA/Wa 1739/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.M. [dalej zwana "Skarżącą"] – reprezentowana przez pełnomocnika - wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. opisaną w komparycji niniejszego postanowienia. Skarżąca w piśmie z 29 czerwca 2018 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmieniła, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby wyrządzeniem znacznej szkody Skarżącej i jej rodzinie, a następstwem wykonania decyzji będą trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącej i jej rodziny. Jak podkreśla Skarżąca, jest matką samotnie wychowującą dziecko. Jej sytuacja materialna jest zła, utrzymuje się wyłącznie z własnych dochodów i nie uzyskuje alimentów od ojca dziecka. Skarżąca spłaca samodzielnie kredyt bankowy oraz podlega egzekucji należności publicznoprawnych na łączną kwotę 52 tysięcy złotych. Takie obciążenie finansowe, przekracza zdaniem Skarżącej jej możliwości. Ponadto Skarżąca wskazała, że na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "P.p.s.a."] uzupełni skargę wniesioną w niniejszej sprawie z powołaniem się na aktualne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2018 r., II FSK 1525-1526/16, dotyczące uwzględniania poleceń darczyńcy jako ciężarów darowizny i tym samym potrącenia wartości tychże ciężarów od kwoty otrzymanych darowizn, co według Skarżącej ma mieć wpływ na rozpoznanie niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami [LEX nr 564208]. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Choć Skarżąca uzasadniła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji szeregiem informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej (brak alimentów od ojca dziecka, kredyt, egzekucja należności publicznoprawnych), to nie zdecydowała się na poparcie tych twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. Analiza takiego materiału przedstawionego w sprawie nie może dać pełnego obrazu sytuacji Skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, dzięki którym Sąd mógłby porównać jej możliwości zarobkowe oraz majątek którym dysponuje wobec obciążeń kredytowych oraz publicznoprawnych. Sąd wskazuje ponadto, iż w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie ocenia merytorycznie zaskarżonego rozstrzygnięcia, lecz jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie tego rozstrzygnięcia. Uwagi dotyczące uzupełnienia skargi z uwzględnieniem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszą się do meritum sprawy, więc nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 grudnia 2017 r. [sygn. akt II FZ 765/17], faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowałoby konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. NSA wskazał, że - po pierwsze - zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.] organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może m.in. rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę na raty, a to może przyczynić się do zachowania stabilności finansowej. Po drugie zaś - w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.] dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia