III SA/Wa 1753/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...]marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej także: "DIAS" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] marca 2017 r. po rozpatrzeniu zażalenia K. K. (dalej także: "skarżący", "zobowiązany") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] (dalej także: "organ I instancji", "Naczelnik US" lub "organ egzekucyjny") z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] na podstawie zawiadomienia z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszczął wobec majątku K. K. postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej także: "wierzyciel") tytułów wykonawczych z [...] października 2016 r. o nr [...] i [...] obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki za zwłokę. W celu wyegzekwowania ww. należności, organ egzekucyjny zawiadomieniami z [...]listopada 2016 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego w dwóch bankach: [...] S.A. oraz [...] S.A. Zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu 2 grudnia 2016 r., natomiast dłużnikom zajętych wierzytelności [...] listopada 2016 r. W odpowiedzi na powyższe, [...] S.A. poinformował, że umowa rachunku bankowego skarżącego została rozwiązana oraz, że istnieją przeszkody w prowadzeniu egzekucji spowodowane brakiem środków na rachunku firmowym oraz brakiem środków przekraczających kwotę wolną od zajęcia na rachunku oszczędnościowym. [...] S.A. poinformował zaś, iż przedmiotowe zajęcie nie może zostać zrealizowane, gdyż dłużnik nie wykorzystał kwoty wolnej od egzekucji. Pismami z 4 grudnia 2016 r. skarżący wniósł zarzuty egzekucyjne, a następnie pismem z tego samego dnia skargę na dokonaną przez organ egzekucyjny czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A. Postawił przy tym zarzut naruszenia art. 80 § 1 – 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), gdyż uznał, że zastosowano środek egzekucyjny w postępowaniu, które podlega umorzeniu na skutek wniesionych przez skarżącego zarzutów. Dodał, że wynik niniejszej sprawy związany jest z rozstrzygnięciami w innych sprawach. Zobowiązany złożył nadto zarówno zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, odwołanie od decyzji będącej podstawą wystawionego tytułu wykonawczego, jak i zażalenie na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji. Skarżący wystąpił zatem o uchylenie zastosowanego środka oraz wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi. Z uwagi na zgłoszenie zarzutów organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów oraz wstrzymał realizację zajęć wierzytelności. Postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia [...] listopada 2016 r. W zażaleniu na to postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji skarżący postawił zarzuty naruszenia: - art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; - art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż w jego ocenie nie może być uznana za zgodną z prawem czynność w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte. Wynik sprawy jest związany ze sposobem rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Dodał ponadto, iż tytuły wykonawcze, na podstawie których zostały zastosowane środki egzekucyjne zostały wystawione na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., która została w całości uchylona, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylił decyzję organu I instancji określającą zobowiązanie K. i A. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie [...] zł w całości i orzekł, iż należne zobowiązanie z ww. tytułu wynosi [...] zł. Skarżący wskazał także, iż wobec braku w obrocie prawnym decyzji, która stanowiła podstawę wystawienia tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone. Postanowieniem z [...] marca 2017 r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US, gdyż nie znalazł podstaw do zmiany rozstrzygnięcia tego organu. W uzasadnieniu przedstawił na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Następnie powołał treść art. 54 u.p.e.a. oraz wskazał na charakter postępowania prowadzonego w trybie tego przepisu. Stwierdził, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Nie bada się w nim wymagalności i zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 3207/10). Odnosząc treść tego przepisu, jak również przepisów wskazanych w zażaleniu do realiów rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy zauważył, że w sprawie zastosowano środek egzekucyjny przewidziany w treści art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 4 u.p.e.a., a także nie naruszono trybu postępowania jego stosowania (art. 80 u.p.e.a.). W szczególności spełnione zostały wszystkie warunki formalne, o których mowa w treści ostatnio powołanego przepisu, jak również w art. 67 § 2 u.p.e.a., dotyczące zajęcia egzekucyjnego. Nadto, zajęcie zostało sporządzone prawidłowo, tj. według wzoru określonego w załączniku Nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339). Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżącego odnośnie zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych oraz okoliczności kwestionujących prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie, organ odwoławczy podniósł, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest środkiem konkurencyjnym, a zatem jej podstawą nie mogą być okoliczności stanowiące podstawę wniesienia innego środka zaskarżenia. Natomiast na ocenę prawidłowości zaskarżonej czynności egzekucyjnej nie ma wpływu w jakim stadium znajduje się aktualnie postępowanie egzekucyjne, gdyż kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności bez względu na skuteczność tej czynności. Tym samym również fakt późniejszego uchylenia decyzji wymiarowej stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych pozostaje bez wpływu na prawidłowość zastosowanej czynności egzekucyjnej. Tym samym zarzuty zażalenia Dyrektor IAS uznał za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"), wnosząc o uchylenie postanowień organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego skarżący postawił zarzuty naruszenia: - art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy zarzuty i argumenty zawarte w zażaleniu świadczyły o konieczności jego uchylenia w całości i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia; - art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo; - art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podnoszone w skardze zarzuty. Podniósł jak w zażaleniu, iż wynik niniejszej sprawy jest związany ze sposobem rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazał także na uchylenie decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, co sprawia, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone, prowadząc do uchylenia wszystkich zastosowanych środków egzekucyjnych. Przywołał także okoliczności dotyczące rozstrzygnięć, których przedmiotem były zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r., za 2012 r., za 2013 r. oraz w podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 2014, poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie wydane na podstawie art. 54 u.p.e.a., tj. postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6). Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez pojęcie czynności egzekucyjnej rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne zostały zaś wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Wśród nich egzekucję z rachunków bankowych (art. 1a pkt 12 a) tiret 4 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie w toku postępowania egzekucyjnego dokonano m.in. czynności egzekucyjnej polegającej na zastosowaniu środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego prowadzonego przez [...] S.A. w [...]. W zajęciu z dnia [...] listopada 2016 r. wskazano na tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...] z dnia [...] października 2016 r., okres, którego dotyczą: od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r oraz kwoty dochodzonych należności (kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych). W ww. tytułach wykonawczych jako podstawa prawna obowiązku widnieje orzeczenie, jako identyfikacja podstawy prawnej obowiązku numer [...], data wydania orzeczenia: [...] lipca 2016 r. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności zostało skarżącemu doręczone w dniu 2 grudnia 2016 r., [...] S.A. otrzymał je w dniu 21 listopada 2016 r. Tytuły wykonawcze wskazane w zajęciu zostały skarżącemu doręczone wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. z dnia 14 listopada 2016 r., w dniu 2 grudnia 2016 r. Nie ulega zatem wątpliwości, iż czynność egzekucyjna, o której mowa, dotyczyła należności pieniężnych określonych decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], określającą K. K. i A. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., 2011 r. i 2013 r. oraz wysokość odsetek za zwłokę dot. niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń i luty 2013 r. Decyzji tej, jak wynika z akt egzekucyjnych, postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Zastosowany środek egzekucyjny został wymieniony w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 4 u.p.e.a. Zdaniem skarżącego, przedmiotowe zajęcie nastąpiło z naruszeniem art. 80 § 1-3 u.p.e.a., gdyż prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu wskutek wniesionych przez skarżącego zarzutów egzekucyjnych. Wynik sprawy jest związany ze sposobem rozpoznania zarzutów. Zostało nadto nieprawidłowo wszczęte, a zatem dokonana czynność egzekucyjna jest niezgodna z prawem. Także wystawione tytuły wykonawcze są wadliwe, gdyż decyzja stanowiąca ich podstawę została w dniu [...] grudnia 2016 r. przez organ odwoławczy uchylona i zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. zostało określone w innej niż to wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wysokości ([...] zł zamiast [...] zł). Tym samym wobec braku w obrocie prawnym decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone. W ocenie Sądu zarzuty i argumentacja skarżącego wskazująca na wadliwość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie należy podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie o zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego i działań podejmowanych w celu jego zastosowania, to jest czynności egzekucyjnej. Środek egzekucyjny zastosowany w niniejszej sprawie został przewidziany w treści art. 1a pkt 12 a) tiret 4 u.p.e.a., został też zachowany tryb przewidziany do jego zastosowania (art. 80 § 1 – 3 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika bowiem, że Naczelnik US zawiadomieniem z [...] listopada 2016 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącego. Zawiadomienie, jak i odpisy tytułów wykonawczych zostały skarżącemu prawidłowo doręczone. Zawiadomienie o zajęciu zostało prawidłowo doręczone także dłużnikowi zajętej wierzytelności. Zawiadomienie odpowiada wzorowi określonemu w załączniku Nr 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1339) i zawiera niezbędne elementy określone w art. 67 § 2 i art. 80 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Tym samym w dacie dokonania zajęcia ([...] listopada 2016 r.) decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., będąca podstawą wystawienia tytułów wykonawczych i dokonanego zajęcia pozostawała w obrocie prawnym. Skarżący sam wskazuje bowiem, iż decyzja organu odwoławczego uchylająca tą decyzję pochodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. Badanie zgodności z prawem czynności egzekucyjnej odbywa się według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie dokonania tej czynności. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż późniejsze uchylenie decyzji wymiarowej stanowi o wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej, będącej przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i doktrynie, przyjmuje się jednolicie, że przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. Przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynności organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, w postępowaniu tym nie może być rozważane istnienie egzekwowanego obowiązku. Skarga ze swej istoty nie może zmierzać do unicestwienia postępowania egzekucyjnego i nie polemizuje z zasadnością jego wszczęcia w ogóle lecz zmierza do skłonienia organów egzekucyjnych, aby te prowadziły czynności egzekucyjne w sposób prawidłowy (por. wyrok NSA z 5 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1202/17 oraz WSA w Krakowie z 26 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 904/17; orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: www.cbois.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, jak słusznie dostrzegły organy orzekające w sprawie, że nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają wyłącznie zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się więc ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jak i okoliczności kwestionujące prawidłowość decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nie podlegają rozpatrzeniu w ramach niniejszego postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest bowiem środkiem konkurencyjnym zarówno z zarzutami wnoszonymi na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., jak odwołaniem od decyzji wymiarowej, czy też skargą do sądu. Takie stanowisko jest zgodne z poglądami prawnymi zaprezentowanymi w wyroku NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13 w świetle, których zarzuty nie mogą być przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne, bowiem rozpatrzenie takiego żądania byłoby próbą obejścia prawa i naruszyłoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Skarga na czynność egzekucyjną jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej. Skarga na czynności egzekucyjne winna być zatem rozpatrywana niezależnie od ewentualnego postępowania w trybie art. 33 u.p.e.a., a także niezależnie od postępowania wymiarowego dotyczącego zobowiązania podatkowego. Podzielając w całości ww. poglądy NSA stwierdzić należy, że skarżący skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia, o czy stanowi wprost lektura skargi. Tym samym zarzuty zawarte w skardze Sąd w całości uznał za niezasadne. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd nadto nie dopatrzył się innych naruszeń prawa dających podstawę do uwzględnienia skargi. Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, po rozpoznaniu zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku.