III SA/Wa 1779/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Agnieszka Sułkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2026 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz J. B. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że 20 września 2023 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "Dyrektor KIS" lub "organ") wpłynął wniosek J.B. (dalej jako: "skarżąca" lub "strona") o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku skarżąca przedstawiła stan faktyczny, w którym wskazała, że prowadzi na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej działalność gospodarczą (działalność prawnicza) pod nazwą K. z siedzibą w P., [...], i rozlicza się podatkowo na zasadach ogólnych na podstawie książki przychodów i rozchodów. Jest czynnym podatnikiem VAT. W dniu 18 maja 2021 r. skarżąca zawarła z S. Sp. z o.o. we W. umowę leasingu operacyjnego [...] samochodu osobowego [...] nr [...] nr rejestracyjny [...]. Umowa leasingu została zawarta na okres 36 miesięcy z opcją wykupu. Uiściła opłatę wstępną w kwocie 10.500,01 zł brutto (tj. z 23% podatkiem VAT). Cena pojazdu brutto (tj. z 23% podatkiem VAT) została określona na kwotę 42.000 zł, zaś wartość końcowa netto na kwotę 341,46 zł netto (cena wykupu po zakończeniu umowy leasingu). Samochód, będący przedmiotem wniosku był użytkowany przez skarżącą na podstawie umowy leasingu operacyjnego od maja 2021 r. do 27 kwietnia 2023 r. jako pojazd do celów prywatnych i do celów działalności gospodarczej. Skarżąca korzystała z prawa do odliczenia 50 % podatku VAT na podstawie art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług. W dniu 27 kwietnia 2023 r. przedmiotowy samochód uległ szkodzie całkowitej na skutek spalenia tj. zajęcia się ogniem w wyniku podpalenia innego pojazdu zaparkowanego obok przez wówczas nieznanego sprawcę (obecnie toczy się postępowanie karne na etapie sądowym przeciwko sprawcy podpalenia, którym nie jest leasingobiorca). Zgodnie z umową leasingu i umową ubezpieczenia pojazdu, skarżąca zgłosiła zdarzenie ubezpieczeniowe do ubezpieczyciela – U. S.A. w W., z którym zawarła uprzednio umowę ubezpieczenia OC i AC przedmiotowego pojazdu na okres ochrony od 21 maja 2022 r. do 20 maja 2023 r. i opłaciła składkę ubezpieczeniową, oraz zgodnie OWU umowy leasingu zawiadomiła o zdarzeniu leasingodawcę. Ponadto przedmiotowy samochód był ubezpieczony przez leasingodawcę w zakresie GAP, a składka ubezpieczeniowa była doliczana do rat leasingowych, opłacanych przez skarżącą. Od tej daty tj. od 27 kwietnia 2023 r. skarżąca nie użytkowała przedmiotowego pojazdu w związku z działalnością gospodarczą ani do użytku prywatnego, gdyż ze względu na stan uszkodzeń samochód nie nadawał się w ogóle do użytku. Ogólne warunki umowy leasingu przewidywały, że leasingobiorca prowadzi samodzielnie postępowanie likwidacyjne dotyczące przedmiotu leasingu z wyjątkiem sytuacji, gdy postępowanie to dotyczy szkody całkowitej. Wówczas leasingodawca może przejąć prowadzenie likwidacji szkody. W dniu 8 maja 2023 r. skarżąca została poinformowana przez finansującego w drodze korespondencji elektronicznej, że ubezpieczyciel zakwalifikował szkodę w przedmiotowym samochodzie jako całkowitą i w związku z tym likwidację szkody przejął finansujący, a skarżąca została wezwana do zwrotu finansującemu kluczyków i dowodu rejestracyjnego, czego dokonała, przesyłając je finansującemu listem poleconym w dniu 10 maja 2023 r. Skarżąca nie miała wpływu na termin ani wysokość wypłaconego z tytułu umowy ubezpieczenia odszkodowania. Zgodnie z OWU umowy leasingu, pomimo braku możliwości korzystania ze zniszczonego całkowicie pojazdu, skarżąca miała obowiązek nadal opłacać raty leasingowe na podstawie wystawianych przez finansującego faktur. Dlatego w dniu 14 maja 2023 r. opłaciła fakturę [...], wystawioną przez leasingodawcę 1 maja 2023 r., a doręczoną za pomocą Portalu elektronicznego leasingodawcy, natomiast wystawionej w dniu 15 maja 2023 r. przez leasingodawcę faktury [...] w kwocie brutto 615 zł tytułem "opłata z tytułu czynności likwidacji szkody całkowitej" już nie opłaciła samodzielnie, gdyż na Portalu elektronicznym faktura ukazała się wraz z informacją "zapłacona". Dopiero pismem z 15 maja 2023 r., doręczonym w dniu 24 maja 2023 r., skarżąca została poinformowana przez finansującego, że umowa leasingu wygasła z powodu powstania szkody całkowitej w przedmiocie leasingu oraz o tym, że po otrzymaniu rozliczenia szkody z zakładu ubezpieczeń oraz "podmiotów biorących udział w likwidacji szkody" zostanie dokonane rozliczenie umowy leasingu, a w przypadku wystąpienia nadpłaty po rozliczeniu umowy leasingowej należna kwota zostanie skarżącej zwrócona na podstawie noty uznaniowej. Leasingodawca nie wystawiał już kolejnych faktur z tytułu rat leasingowych. W dniu 19 maja 2023 r. na żądanie leasingodawcy skarżąca "wydała" wrak przedmiotowego pojazdu na podstawie wystawionego przez tegoż leasingodawcę protokołu podmiotowi, który kupił go od leasingodawcy, bo wrak był od chwili zdarzenia ubezpieczeniowego pozostawiony w miejscu spalenia w pobliżu miejsca zamieszkania skarżącej. Skarżąca nie brała jednak udziału w zbyciu pojazdu przez leasingodawcę w żaden sposób, nie miała wpływu na cenę sprzedaży ani jej nie odbierała od kupującego. Cena została uiszczona na rzecz leasingodawcy, a leasingodawca nie udostępnił skarżącej faktury sprzedaży. Wiadomo tylko z indywidualnej korespondencji z ubezpieczycielami, że w dniu 10 maja 2023 r. zapadła decyzja [...] SA w W. o wypłacie leasingodawcy S. Spółce z o.o. we W. odszkodowania w wysokości 33.171 zł netto plus 50% VAT, na co składała się wartość rynkowa pojazdu przyjęta wg wysokości sumy ubezpieczenia 3.861 zł netto plus 50% VAT pomniejszona o oszacowaną przez rzeczoznawcę wartość rynkową pozostałości zbywalnych 5.439 zł netto plus 50% VAT. Odszkodowanie zostało wypłacone leasingodawcy. Następnie leasingodawca podjął czynności zmierzające do wypłaty odszkodowania z ubezpieczenia GAP przedmiotu leasingu. Umowa ubezpieczenia GAP została zawarta przez leasingodawcę w A. i skarżąca otrzymała ustną informację, że odszkodowanie zostało wypłacone leasingodawcy - w kwocie 3.000 zł, jednak nie wiadomo, czy oprócz tego leasingodawcy ubezpieczyciel wypłacił także 50% VAT, jak w przypadku odszkodowania komunikacyjnego. Z datą 10 sierpnia 2023 r. skarżąca otrzymała od leasingodawcy rozliczenie umowy leasingu, w którym zostały wymienione następujące pozycje: A) "Wartość zdyskontowanych płatności (kwota wymagana do rozliczenia umowy)" – 10.758,14 zł B) • "Kwota netto uzyskana w wyniku sprzedaży pozostałości po szkodzie" – 4.878,05 zł • "Wartość odszkodowania komunikacyjnego" – 33.171 zł • "Wartość odszkodowania GAP" – 3.000 zł •"Wartość zwróconych składek z ubezpieczeń i produktów dodatkowych za niewykorzystany okres" 0 zł Razem B) – 41.049,05 zł C) •"Wartość noty uznaniowej" – 30.290,91 zł D) • "Kwota zafakturowanych i niezapłaconych należności z umowy (brutto)" – 0 • "Kwota odsetek za nieterminowe płatności" – 0 • "Inne kwoty niezafakturowane obciążające korzystającego (brutto)" – 0 E) • "Nadpłata na umowie" - 287,57 zł I) • "Kwota należna Korzystającemu do wypłaty" – 30.578,48 zł Doręczona skarżącej nota uznaniowa z dnia 10 sierpnia 2023 r. [...] zawierała opis "nota uznaniowa do umowy [...] - szkoda całkowita" , wskazywała jako "datę sprzedaży" 10 sierpnia 2023 r., w rubryce cena netto wpisano 30.290,91 zł, w rubryce %VAT "NP", w rubryce wartość VAT "0", w rubryce "wartość z podatkiem VAT" 30.290,91 zł. W rozliczeniu umowy leasingu leasingodawca uwzględnił zatem tylko odszkodowania wypłacone leasingodawcy netto (bez 50% wypłaconego VAT) i, pomimo żądania zawartego w reklamacji, nie przedstawił, co składało się na "wartość zdyskontowanych płatności" w punkcie A) ww. rozliczenia. W dniu 25 sierpnia 2023 r. na rachunek bankowy skarżącej wpłynęła kwota 30.578,48 zł opisana przez leasingodawcę w tytule przelewu jako "zwrot nadpłaty do [...]". W uzupełnienie stanu faktycznego skarżąca wskazała, że faktury wystawione na raty leasingowe dotyczące zawartej umowy leasingu operacyjnego były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, jednak zaznaczyła, że po wygaśnięciu leasingu została wystawiona przez leasingodawcę tylko jedna faktura, dotycząca okresu sprzed wygaśnięcia umowy. Po niej leasingodawca już nie wystawiał faktur na dalsze raty leasingowe, które należałyby mu się do końca normalnego okresu leasingu, gdyby nie zdarzenie powodujące utratę przedmiotu leasingu. Składki OC i AC były opłacane przez skarżącą bezpośrednio i były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej. Jednak składki ubezpieczenia GAP były ujęte w racie leasingowej i wykazywane jako składnik na fakturach wystawianych przez leasingodawcę, zatem były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów wraz z ratami leasingowymi. Zgodnie z umową leasingową i OWU leasingu leasingodawca sam zawierał umowę ubezpieczenia GAP, skarżąca nie miała dostępu do jej treści ani warunków, więc nie wie, jak ta umowa określała strony, ale skoro skarżąca nie uczestniczyła nawet w jej zawarciu, nie zgłaszała szkody z tytułu tego ubezpieczenia, a wypłata odszkodowania nastąpiła na konto leasingodawcy, to nie była jej stroną ani ubezpieczonym. Umowa ubezpieczenia OC i AC natomiast była corocznie zawierana przez skarżącą na polisie była ubezpieczającym i "korzystającym", leasingodawca był określany jako "właściciel pojazdu" lub ubezpieczony. Skarżąca zgłaszała szkodę do ubezpieczyciela z AC. Podkreśliła jednak, że pomimo tej różnicy w zawieraniu ubezpieczeń OC i AC a GAP, obydwa odszkodowania tj. z AC i z GAP wpłynęły na konto leasingodawcy. Umowa leasingu przewidywała, że skarżąca ma prawo do samodzielnego ubezpieczenia OC i AC, chyba że w określonym terminie przed upływem okresu ubezpieczenia nie przedstawi leasingodawcy odpowiedniej polisy - wówczas ubezpieczenie zostanie zawarte przez leasingodawcę i zostanę obciążona jej kosztami). Umowa leasingu stanowiła, że korzystający jest zobowiązany do zawarcia na rzecz finansującego umowy ubezpieczenia OC i AC, a także dalej: finansujący zobowiązuje się do opłacania składek ubezpieczeniowych z tytułu wskazanych poniżej umów ubezpieczenia — i tu poniżej wskazano ubezpieczenie GAP i ubezpieczyciela A. - zaś korzystający zobowiązany jest do ponoszenia kosztów związanych z umowami ubezpieczenia, a w szczególności do zwrotu opłaconych przez finansującego składek lub rat ubezpieczeniowych na podstawie wystawionych faktur VAT. W związku z tak zarysowanym stanem faktycznym, skarżąca zadała następujące pytanie: czy od kwoty 30.578,48 zł, która wpłynęła na rachunek bankowy skarżącej od S. Sp. z o.o. we W. należny jest podatek dochodowy od osób fizycznych? W ocenie skarżącej w związku z wypłatą przez leasingodawcę kwoty nadpłaty z tytułu rozliczenia umowy leasingu i przyjęciem jej przez skarżącą od leasingodawcy nie powstaje po stronie skarżącej żaden obowiązek podatkowy z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacją indywidualną z 20 października 2023 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji Dyrektor KIS powołał się na art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1, ust. 2 pkt 12 i ust. 3 pkt 3a, art. 23a pkt 1-2, art. 23b ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 46a, art. 23 ust. 1 pkt 47a, art. 23 ust. 5c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., dalej: "ustawa o PIT") oraz art. 7095, art. 7097 Kodeksu cywilnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. WSA w Warszawie wyrokiem z 20 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2669/23 uchylił interpretację indywidualną Dyrektora KIS z 20 października 2023 r. Sąd podzielił zarzuty sformułowane w skardze dotyczące naruszenia art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2025 r. poz. 111 dalej "o.p."), poprzez niewyjaśnienie, jakie elementy stanu faktycznego świadczą o tym, że przedmiotowa kwota jest przychodem z działalności gospodarczej, oraz przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej stanowiska organu, a zwłaszcza które z wymienionych w treści stanowiska organu przepisy prawa i elementy stanu faktycznego decydują o zakwalifikowaniu jako przychodu z działalności gospodarczej przedmiotowej kwoty i w konsekwencji o tym, że jest to kwota podlegająca opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, że ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 o.p., pismem z 26 września 2023 r., , na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w związku z art. 14h o.p., wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano 26 września 2023 r. (data doręczenia 28 września 2023 r.). Pismem z 9 października 2023 r. skarżąca odpowiedziała na wezwanie. Dnia 20 października 2023 r. wydano kolejną interpretację indywidualną. W uzasadnieniu organ wskazał po pierwsze, że "kwota nadpłaty na umowie" w wysokości 287,57 zł stanowiąca zwrot poniesionych przez skarżącą wydatków z tytułu raty leasingowej, które zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu będzie dla skarżącej przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej. Po drugie, przychodem z działalności gospodarczej będzie również kwota w wysokości 30.290,91 zł, którą skarżąca otrzymała od leasingodawcy po rozliczeniu umowy leasingu, które finansujący otrzymał z zakładu ubezpieczeń oraz w związku ze sprzedażą przedmiotu leasingu. Dnia 27 listopada 2023 r. do Dyrektora KIS wpłynęła skarga na ww. interpretację indywidualną, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła w niej: naruszenie przepisów prawa procesowego przez niewłaściwe zastosowanie, które mogło mieć istotny wpływ na przebieg sprawy, to jest art. 14c § 1 i 2 o.p. Tutejszy Sąd wyrokiem z 5 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 2150/24 uchylił zaskarżoną interpretację Dyrektora KIS z 22 lipca 2024 r., znak 0114-KDWP.4011.122.2023.12.JCH. Sąd uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że sposób zredagowania treści wniosku wyraźnie narzuca organowi przeprowadzenie oceny i ustalenie aktualnego stanu stosunku prawnego między stronami umowy leasingu. W sytuacji, gdy na tle wyciągu z rozliczenia w zestawieniu z powoływaniem się na treść umowy leasingu organ zakłada określone domniemanie co do charakteru wypłaconych należności, brak jest podstaw aby w trybie uproszczonym, który służy przedstawianiu wykładni prawa podatkowego dokonywać oceny poszczególnych elementów czynności cywilnoprawnych wynikających z umowy zawartej przez skarżącą, czy też zastępować wyjaśnienia rozliczenia przez firmę leasingującą przedmiotowy samochód. Sąd podkreślił, że organ podatkowy nie może ani domniemywać takich czy innych intencji (zamiarów) podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać go czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Organ, na podstawie wyczerpująco przestawionego zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego winien udzielić odpowiedzi kategorycznej, tj. z interpretacji musi wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez wnioskodawcę pytanie, a stanowisko powinno być poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym. Sąd wyjaśnił, że ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor KIS w trybie wezwania do uzupełnienia wniosku powinien zwrócić się do strony o wiążące stwierdzenie jaki był tytuł wypłaty należności dla leasingobiorcy opisany w nocie księgowej. Dodatkowo organ powinien wezwać skarżącą o przesądzenie, czy kwota otrzymana przez nią była odszkodowaniem, czy też zwrotem nienależnie przekazywanych leasingodawcy środków, czy też miała inny charakter. Zdaniem Sądu nie jest rolą organu w trybie wydawania interpretacji indywidualnej ustalanie w przypadku istniejących wątpliwości co faktycznie otrzymała skarżąca w ostatecznym rozliczeniu księgowym. W przypadku, gdy strona nie będzie w stanie ustalić charakteru prawnego wypłaconej kwoty, wedle Sądu organ powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych uznając, że sprawa pozostaje poza zakresem przedmiotowej instytucji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pismem z 19 marca 20225 roku. W piśmie tym zwrócił się m. in. o podanie, czy otrzymana prze skarżącą kwota stanowiła: - odszkodowanie, - zwrot nienależnie przekazanych leasingodawcy środków, - czy miała inny charakter (organ zwrócił się o precyzyjne określenie jej charakteru)? Dnia 7 kwietnia 2025 r. do Dyrektora KIS wpłynęła odpowiedź strony na przedmiotowe wezwanie. Skarżąca wyjaśniła w nim, że otrzymana przez nią kwota nie jest odszkodowaniem, ani zwrotem nienależnie przekazanych leasingodawcy środków. Skarżąca wyjaśniła, że wypłacona jej kwota miała" inny charakter" – była wynikiem rozliczenia umowy leasingu między stronami w sytuacji jej wygaśnięcia przed terminem z powodu zaistnienia szkody całkowitej bez winy żadnej ze stron – "nie umiem bardziej precyzyjnie określić tej wypłaty niż tak, jak została nazwana na podstawie OWUL (tj. ogólnych warunkach umowy leasingu)". Odpowiadając na wezwanie organu skarżąca przedstawiła także treść § 9 UWUL, dotyczącego wygaśnięcia i rozwiązania umowy leasingu oraz zasad przeprowadzenia rozliczeń finansowych. Dyrektor KIS postanowieniem z [...] kwietnia 2025 r., znak [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek skarżącej z uwagi na to, że skarżąca nie wskazała jednoznacznie jaki charakter miała otrzymana wpłata. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 14b § 3 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 125 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Po rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor KIS zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2025 r., znak [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] kwietnia 2025 r. Organ w II instancji wyjaśnił, że w nadesłanym uzupełnieniu skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na zadane przez organ pytania w pełnym zakresie, zaś organ interpretacyjny nie może rozstrzygnąć tej kwestii, ponieważ musiałby przeprowadzić postępowanie dowodowe, które jest niedopuszczalne w postępowaniu o wydanie interpretacji podatkowej. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych – z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć – jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy o.p., w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli skarbowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Zwrócono uwagę, że jedynym przewidzianym w ramach omawianej procedury narzędziem służącym "ustaleniu" podstawy faktycznej rozstrzygnięcia jest wezwanie – na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. – do uzupełnienia braków wniosku. Wskazano, że zgodnie z aktualną linią orzeczniczą Dyrektor KIS ma prawo, a nawet obowiązek, wezwać w trybie art. 169 § 1 o.p. podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy – jego zdaniem – wniosek jest niepełny i nie może prawidłowo rozstrzygnąć problemu poruszonego przez wnioskującego, tj. ocenić jego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ podtrzymuje, że wysłał do skarżącej wezwanie na podstawie art. 169 § 1 o.p., a tym samym dokonał wszelkich starań, aby umożliwić stronie otrzymanie interpretacji indywidualnej. Z kolei informacje zawarte w odpowiedzi na wezwanie nie usunęły jednak wszystkich braków wniosku (wątpliwości Dyrektora KIS nie zostały rozwiane). Brak wszystkich istotnych informacji w stanie faktycznym spowodował, że Dyrektor KIS uznał, że nie mógł wydać interpretacji indywidualnej, w której oceniłby stanowisko jako prawidłowe lub nieprawidłowe. Dalej organ wyjaśnił, że w sprawie nie wystąpiły też podstawy do ponownego wezwania do uzupełnienia wniosku. W piśmie uzupełniającym wniosek skarżąca nie wskazała, co podkreślił także organ I instancji – charakteru prawnego otrzymanej wypłaty. Dalej uznano, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 14b § 3 w związku z art. 14h o.p., gdyż – jak wyjaśnił to Dyrektor KIS w toku postępowania – analiza złożonego przez stronę wniosku doprowadziła do stwierdzenia, że wniosek ten pozbawiony był obligatoryjnego waloru kompletności, m.in. ze względu na niewyczerpujące przedstawienie okoliczności sprawy. Za niezasadny uznano również zarzut dotyczący naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 121 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 125 § 1 w zw. z art. 14h o.p. Wedle organu zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania interpretacji sprzecznych z obowiązującym prawem. Prowadzenie postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego jest działaniem zgodnym z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych. To, że organ I instancji wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nie może być uznany za budzący wątpliwości, jeśli w całości wynikało to z zastosowania przepisów prawa. W ocenie organu zarzut naruszenia przepisów proceduralnych należy uznać bardziej jako efekt braku akceptacji wydanego przez organ I instancji postanowienia o pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia niż rzeczywiste uchybienia proceduralne mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania art. 125 § 1 w związku z art. 14h o.p., Dyrektor KIS wyjaśnił, że postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia organ I instancji wydał bez zbędnej zwłoki. Nie doszło zatem w tym przypadku do naruszenia art. 125 § 1 o.p. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez skarżącą wyroków sądów, Dyrektor KIS zwrócił uwagę, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Powyższe postanowienie z [...] czerwca 2025 roku skarżąca zaskarżyła do tutejszego sądu. W skardze sformułowała zarzut naruszenia: 1) art. 14b § 3 w zw. z 14g o.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie wyjaśniła charakteru prawnego "otrzymanej od leasingodawcy wypłaty", nie odpowiedziała jednoznacznie, "w pełnym zakresie" na pytanie organu, wniosek jest niepełny i nie można rozstrzygnąć prawidłowo problemu poruszonego przez wnioskującego tj. ocenić jego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, zatem zachodzą przeszkody dla wydania interpretacji indywidualnej; 2) art. 120, art. 121 § 1 i 2 oraz 124 w zw. z 14 h o.p., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przez organ przyczyn pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi oraz uchylenie postanowień Dyrektora KIS (zaskarżonego i je poprzedzającego), a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Dodatkowo strona wskazała, że w razie złożenia przez Dyrektora KIS wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie w formie zdalnej, zwraca się o udostępnienie także linku do łącza zdalnego i umożliwienie zdalnego uczestnictwa w rozprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem – w ocenie sądu - organ interpretacyjny nie miał podstaw do wydania postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14g § 1 ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ppsa), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z jego treścią, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Powołany przepis ppsa wskazuje, że dla uproszczonego trybu rozpoznania sprawy nie stoi na przeszkodzie wniosek strony o rozpoznanie jej na rozprawie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia oceny, czy uzasadnione było stwierdzenie organu, że skarżąca - pomimo wezwania - nie uzupełniła wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji w sposób wskazany przez organ, wskutek czego wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie natomiast do treści art. 14h ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1-2 i 4 ordynacji podatkowej, a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 169 § 1 ordynacji podatkowej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jak podnosi się w orzecznictwie, postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 ordynacji podatkowej nie ma zastosowania), a wzywa wnioskodawcę do uszczegółowienia stanu faktycznego jedynie w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3537/15). Wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można, w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Ze stanowiska wielokrotnie wyrażanego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika w sposób dostatecznie czytelny, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej, organ podatkowy związany jest zakresem pytania sformułowanego przez wnioskodawcę w relacji do podanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną może się poruszać jedynie w ramach tego pytania i stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, które zakreślają przedmiot postępowania interpretacyjnego. W judykaturze podkreślane jest, że procedura uzupełniania wskazanych wyżej braków wniosku nie może być wykorzystywana przez organ do unikania merytorycznej wypowiedzi w sprawie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 733/23, czy wyrok WSA w Rzeszowie z 16 grudnia 2025 roku w sprawie sygn. akt I SA/Rz 381/25). Wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie będą skutkowały przerzuceniem ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska podmiotu występującego o wydanie interpretacji. Organ nie może oczekiwać od wnioskodawcy przedstawienia własnych ocen występujących na tle przedstawionego przez niego we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zagadnień, a w razie dokonania takich, winien je pomijać, a nie wykorzystywać do wykazywania pozornych sprzeczności w treści zawartego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Słusznie podnosi się w doktrynie i orzecznictwie, że instytucji uzupełniania wniosku, a ściślej samego wezwania przez organ interpretacyjny do jego uzupełnienia, nie należy interpretować rozszerzająco, bowiem taka wykładnia przepisów w tym zakresie stanowiłaby skuteczny środek dla organu interpretacyjnego, ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków. W efekcie oznaczałoby to ograniczenie prawa do zainicjowania postępowania o wydanie interpretacji i w konsekwencji wykluczenie merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Odnosząc się do okoliczności sprawy niniejszej, w ocenie sądu, skarżąca zasadnie twierdzi, że w realiach tej sprawy brak było podstaw do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Wbrew stanowisku organu, skarżąca odpowiedziała na pytania skierowane do niej wezwaniem z 19 marca 2025 roku. Zasadność postawienia tych pytań nie budzi wątpliwości w kontekście wytycznych zawartych w powołanym wyżej prawomocnym wyroku z 5 grudnia 2024 roku. Wskazać należy, że skarżąca jednoznacznie wskazała, że otrzymana przez nią od leasingodawcy kwota nie stanowi odszkodowania, ani nie jest zwrotem środków nienależnie przekazanych leasingodawcy. Skarżąca wskazała, że kwota ta miała inny charakter, tj. wynikała z rozliczenia umowy leasingu w sytuacji jej wygaśnięcia przed terminem z powodu zaistnienia szkody całkowitej bez winy żadnej ze stron. Odpowiadając na pytanie organu skarżąca odwołała się do postanowień umowy łączącej ją z leasingodawcą i przedstawiła wynikający z niej, szczegółowy opis zasady/sposobu wyliczenia wysokości świadczenia na rzecz jednej ze stron umowy leasingu – rozliczenia finansowego tej umowy. Skarżąca przedstawiła wzór wyliczenia kwoty określonej jako "KZ", tj. kwoty zobowiązań korzystającego wobec finansującego z tytułu rozliczenia danej umowy leasingu lub kwoty należna korzystającemu od finansującego. W ocenie sądu, pierwotnie złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej po jego uzupełnieniu na wezwanie organu, pismem z 7 kwietnia 2025 roku zawiera wyczerpujący i nie budzący wątpliwości opis stanu faktycznego. Skarżąca wskazała szczegółowo okoliczności, w których doszło do wypłaty na jej rzecz kwoty 30 578,48 zł, której dotyczy pytanie postawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżąca przedstawiła też w sposób szczegółowy treść umowy łączącej ją z leasingodawcą w istotnym dla sprawy aspekcie jej finansowego rozliczenia (w przedstawionych we wniosku okolicznościach jej wygaśnięcia). Zdaniem sądu powyższe świadczy o wypełnieniu przez skarżącą obowiązku wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (art. 14b § 3 ordynacji podatkowej). Odpowiadając na postawione w wezwaniu pytania skarżąca w sposób jednoznaczny wskazała, że otrzymana przez nią kwota została jej wypłacona tytułem rozliczenia umowy leasingu, która wygasła na skutek konkretnych okoliczności (była kwotą, która miała "inny charakter" niż odszkodowanie, czy zwrot środków nie należnie przekazanych leasingodawcy). W ocenie sądu, w zaskarżonym postanowieniu organ w sposób całkowicie nieuprawniony zarzuca skarżącej brak Jednoznacznego określenia "charakteru prawnego" wypłaconej kwoty. Odnosząc się do powyższego należy wskazać w pierwszej kolejności, że jak wynika z treści skierowanego do skarżącej wezwania z 19 marca 2025 roku, drugie pytanie odnosiło się do charakteru wypłaconej kwoty i w tiret trzecim organ zwrócił się o wyjaśnienie, "czy miała inny charakter (prosimy o precyzyjne określenie jej charakteru)?". Zatem, wbrew sugestii zawartej w zaskarżonym postanowieniu, skarżąca nie była wzywana do określenia "charakteru prawnego" otrzymanej wypłaty. Przede wszystkim jednak, w świetle powyższych uwag, nie jest zasadne stanowisko wedle którego skarżąca miałaby wskazać "charakter prawny" wypłaconej jej przez leasingodawcę kwoty 30 578,48 zł. Błędnie przyjmuje organ, że określenie charakteru prawnego otrzymanej przez skarżącą należności stanowi element opisu stanu faktycznego. W żadnym wypadku nie było dla organu wiążące stanowisko skarżącej, która w piśmie z 19 marca 2025 roku uzupełniającym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiła swoje stanowisko, wedle którego z uwagi na szczególny charakter zakończenia umowy leasingu, nie można wyniku jej rozliczenia zakwalifikować wprost do żadnej z kategorii źródeł przychodów wymienionej w ustawie. Oczekiwanie przez organ, że skarżąca przedstawi charakter prawny wypłaconej jej należności nie znajduje żadnego oparcia w treści przepisów dotyczących wydawania interpretacji indywidualnej. Nadto, w ocenie sądu, uznanie, że nie przedstawiając charakteru prawnego wypłaconej należności, skarżąca nie wypełnienia ciążącego na niej obowiązku, co uprawniało organ do pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stanowi swego rodzaju "pułapkę". Skoro bowiem skarżąca – jak to już powiedziano – nie była zobowiązana do przedstawienia charakteru prawnego otrzymanej należności (nie jest to element stanu faktycznego), to nie można uznać, że brak określenia tego świadczy o braku wyczerpującego przedstawienia okoliczności faktycznych. Zdaniem sądu, to organ interpretacyjny, dysponując szczegółowym opisem okoliczności otrzymania przez skarżącą środków od leasingodawcy, jak też opisem ich "wyliczenia", na tle pozostałych okoliczności wniosku, winien ustalić charakter prawny tych środków, tak by odpowiedzieć na postawione we wniosku pytanie, czy środki te podlegają opodatkowaniu. Po uzupełnieniu wniosku (zgodnie z wezwaniem) Dyrektor KIS dysponował bowiem – w ocenie sądu - miarodajnym, kompletnym i wyczerpująco przedstawionym stanem faktycznym by ustalić, czy kwota otrzymana przez skarżącą stanowi jej dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też nie. W szczególności rolą organu było odniesienie przedstawionych przez skarżącą okoliczności do regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie, w jakim odnosi się ona do kwestii opodatkowania stron umowy leasingu (art. 23a i nast. ustawy o PIT). Zdaniem sądu, ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku w sposób wskazany w zaskarżonym postanowieniu nie mogło prowadzić do żądania, aby to sama wnioskodawczyni przesądziła sporną kwestię, o którą pośrednio zapytała, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących wypłacenia należności, niezbędnych do ich oceny w kontekście przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na gruncie obowiązujących przepisów ww. ustawy należało ocenić ten rodzaj przysporzenia, a następnie – po przedstawieniu analizy odpowiednich przepisów – odpowiedzieć na pytanie, czy podlega o opodatkowaniu. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, gdyby skarżąca nie przedstawiła wystarczających okoliczności faktycznych do takiej oceny. Skoro jednak (jak już powiedziano) skarżąca dokładnie opisała okoliczności w których doszło do wypłaty spornych środków, przedstawiła szczegółowo postanowienia umowy w oparciu o którą ustalono wysokość i dokonano wypłaty, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawione we wniosku pytanie. Od takiej oceny jednak się uchylił. Uchylając się w okolicznościach kontrolowanej sprawy od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ naruszył art. 14b § 1 i 3 ordynacji podatkowej. Wniosek (po jego uzupełnieniu pismem z 19 marca 2025 roku) co do zasady w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g w zw. z art. 169 § 1 ordynacji podatkowej. Organ interpretacyjny bezzasadnie uznał w zaskarżonym postanowieniu, że ocena charakteru prawnego wypłaconej skarżącej kwoty należy do wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej a nie do organu interpretacyjnego. Raz jeszcze należy podkreślić, że rolą osoby wnioskującej o wydanie interpretacji indywidualnej jest wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego, co – jak wskazano wyżej – skarżąca uczyniła. Bezpodstawnie zatem organ pozostawił bez rozpoznania wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Mając powyższe należało uchylić zaskarżone postanowienie o poprzedzające je postanowienie Dyrektora KIS, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ppsa, o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ interpretacyjny uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności uwzględni, że nie ma podstaw do żądania od skarżącej, aby dokonała kwalifikacji prawnej (określenia charakteru prawnego) należności wypłaconej przez leasingodawcę. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa. Kwotę 100 zł zasądzona z tego tytułu na rzecz skarżącej stanowi uiszczony przez nią wpis od skargi. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.