III SA/Wa 1789/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz orzeczenia o odpowiedzialności byłego wspólnika spółki za niewykonane zobowiązanie spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za okres grudzień 2001 - luty 2002. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. S. kwotę 203 zł (słownie: dwieście trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej powoływanej jako "Ordynacja podatkowa"), art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108 § 1 i art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387, dalej powoływanej jako "ustawa zmieniająca"), art. 19 ust. 1, art. 27 ust. 4, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.; dalej powoływanej jako "u.p.t.u."), § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie z 22 grudnia 1999 r.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. określającą byłej spółce cywilnej "B." – J.S., B.K. (dalej zwanej "Spółką"), zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2001 r., styczeń 2002 r. i luty 2002 r. oraz orzekającą o odpowiedzialności byłego wspólnika J.S. (Skarżącego w niniejszej sprawie) za niewykonane zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku VAT za ww. okres oraz za należne odsetki od powyższych zaległości liczone na dzień wydania decyzji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej w firmie "M." – M.S. - kontrahenta Spółki, w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości odliczania i wpłacania podatku VAT za okres od września do grudnia 2001 r. oraz za okres od stycznia do grudnia 2002 r. stwierdzono, iż M.S. - nie złożyła we właściwym urzędzie skarbowym zgłoszenia rejestracyjnego działalności gospodarczej oraz zgłoszenia rejestracyjnego w podatku VAT, nie uiściła też opłaty skarbowej z tytułu rejestracji w podatku VAT. Tym samym nie została zarejestrowana jako podatnik tego podatku; - nie wykonywała żadnych usług, nie dokonywała żadnej sprzedaży, nie wystawiała i nie podpisywała faktur VAT. Uznano zatem, że działalność gospodarcza prowadzona przez Panią M.S. w ramach firmy "M." była fikcyjna, a wystawiane faktury dokumentują transakcje, które nigdy nie miały miejsca. W wyniku czynności sprawdzających dokonanych w Spółce "B." ustalono, że Spółka posiadała w swojej dokumentacji podatkowo - księgowej faktury VAT wystawione przez firmę "M.", dokumentujące zakup usług. Podatek naliczony wynikający z powyższych faktur został wykazany w ewidencji zakupu VAT i uwzględniony w deklaracjach podatkowych VAT-7 za poszczególne miesiące 2001 r. i 2002r. Z uwagi na fakt, iż posiadane przez Spółkę faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistego obrazu działalności prowadzonej przez M.S., Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] stwierdził, że odliczając podatek naliczony z przedmiotowych faktur Spółka zawyżyła wysokość podatku naliczonego w miesiącu grudniu 2001r., styczniu 2002r. oraz w lutym 2002r. Działając na podstawie art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej organ pierwszej instancji przeniósł odpowiedzialność na Skarżącego za określone niniejszą decyzją zaległości podatkowe w podatku VAT, stanowiące zaległość podatkową zlikwidowanej spółki cywilnej "B." oraz za odsetki od powyższych zaległości wyliczone na dzień wydania decyzji. Na powyższą decyzję Skarżący wniósł odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: art. 70, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 197 i art. 200 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podkreślił, że organ pierwszej instancji naruszył zasadę postępowania podatkowego wyrażoną w art. 123 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się bowiem do złożonego w dniu 30 listopada 2006r. wniosku o dopuszczenie materiałów zebranych w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w związku z działalnością firmy "M." oraz materiałów zebranych przez właściwy urząd skarbowy w stosunku do tej firmy, ustalił kwestie związane z podnoszonymi we wniosku okolicznościami i zamieścił je w uzasadnieniu decyzji, uniemożliwił jednak Skarżącemu zapoznanie się i wypowiedzenie się na temat materiału będącego podstawą przedmiotowych ustaleń. Zdaniem Skarżącego organ naruszył również art. 200 Ordynacji podatkowej, ponieważ po zebraniu całości materiałów dowodowych organ pierwszej instancji nie wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W aktach sprawy brak jest postanowienia wydanego na podstawie art. 200 Ordynacji podatkowej. Skarżący zauważył ponadto, że organ nie uwzględnił w decyzji podniesionych przez niego kwestii w piśmie z dnia 30 listopada 2006r., będącym odpowiedzią na zapoznanie się w dniu 24 listopada 2006 r. z zebranym materiałem, bowiem decyzję podjęto przed otrzymaniem powyższego pisma. W piśmie z dnia 26 stycznia 2007r., stanowiącym uzupełnienie odwołania Skarżący dodatkowo zarzucił naruszenie art. 91, art. 92 i art. 115 Ordynacji podatkowej podnosząc, iż określenie zobowiązania podatkowego w przypadku rozwiązania spółki będącej podatnikiem podatku od towarów i usług powinno być dokonane w decyzji skierowanej do jej byłych wspólników. Również decyzja o odpowiedzialności powinna być wydana na wszystkich byłych wspólników spółki cywilnej, a następnie skutecznie im doręczona. Powołaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że dnia 1 stycznia 2003 r. weszły w życie przepisy ustawy zmieniającej. Zgodnie z art. 21 tej ustawy, do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie miału przepisy art. 115, art. 108 i art. 107 Ordynacji podatkowej w brzmieniu z dnia przed wejściem w życie wskazanej zmiany. Odnosząc się do podniesionych zarzutów organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut niezapewnienia Skarżącemu udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Podkreślił, że został mu wyznaczony termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w konsekwencji czego jego pełnomocnik zapoznał się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Pełnomocnik Skarżącego był obecny także w trakcie przedmiotowego przesłuchania Skarżącego w charakterze świadka. Niemniej jednak, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji, uniemożliwiając Skarżącemu zapoznanie się i wypowiedzenie się na temat materiału dowodowego zebranego w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] w związku z działalnością firmy "M." oraz materiałów zebranych przez właściwy urząd skarbowy w stosunku do tej firmy, naruszył art. 123 Ordynacji podatkowej. Jednakże analizując wpływ stwierdzonego naruszenia na prowadzone postępowanie, zwrócił uwagę na fakt, iż w niniejszej sprawie poza sporem znajduje się okoliczność braku dopełnienia obowiązków rejestracyjnych w zakresie podatku VAT przez firmę "M.". Z tych też przyczyn wskazane naruszenia nie miały wpływu na ustalenia w przedmiocie braku rejestracji kontrahenta oraz nie świadczą o wadliwości postępowania w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił w decyzji kwestii podniesionych przez niego w piśmie z dnia 30 listopada 2006r., będącym odpowiedzią na zapoznanie go z zebranym materiałem, organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej jednak sprawie nie bez znaczenia jest fakt, iż wypowiedź zawarta w przedmiotowej odpowiedzi jest ukierunkowana na odparcie zarzutu fikcyjności transakcji dokonywanych przez firmę "M.". Jak wykazano bowiem okoliczność nieuwzględnienia postawionych przez Skarżącego wniosków nie ma przesądzającego znaczenia dla okoliczności sprawy istotnych dla podjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej rozstrzygnięcia, bowiem w sprawie tej istotnym jest fakt niezarejestrowania firmy "M." jako podatnika VAT. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 91, art. 92 i art. 115 Ordynacji podatkowej wskazał, że postępowanie w sprawie określenia zobowiązania byłej spółce cywilnej "B." oraz orzeczenia o odpowiedzialności zostało wszczęte wobec wszystkich wspólników byłej Spółki postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Z uwagi na trudności w ustaleniu adresu zamieszkania drugiego wspólnika ww. postanowienie doręczono B.K. w dniu 11 grudnia 2006 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności B.K. jako drugiego wspólnika rozwiązanej spółki. Wobec powyższego w niniejszej sprawie wydane zostały decyzje przenoszące odpowiedzialność na wszystkich wspólników byłej spółki, zaś organ pierwszej instancji co prawda decyzję o odpowiedzialności Skarżącego jako byłego wspólnika spółki zaadresował wyłącznie do niego, niemniej jednak w jej treści wskazał, iż jest to odpowiedzialność solidarna. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 70 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że zobowiązanie podatkowe za miesiąc grudzień 2001r., styczeń 2002r. oraz luty 2002r., ma termin płatności odpowiednio do 25 stycznia 2002r., 25 lutego 2002r. oraz 25 marca 2002r., tym samym co do zasady takie zobowiązania podatkowe ulegają przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2007r., o ile nie zaistnieją w sprawie okoliczności skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie; - przepisów prawa materialnego, tj. art. 21, art. 107 § 1 i § 2, art. 108 §1, art. 115, art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej; - przepisów postępowania, tj. art. 121, art. 122, art. 123, art. 127, art. 180, art. 187, art. 197 i art. 200 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniósł, że stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji przeczy treści przepisów o odpowiedzialności solidarnej zawartych w Kodeksie cywilnym, do których to przepisów odsyła art. 91 Ordynacji podatkowej. Przeniesienie zasad Kodeksu cywilnego odnoszących się do zobowiązań solidarnych na grunt przepisów podatkowych oznacza, iż wszyscy dłużnicy solidami pozostają zobowiązani aż do zupełnego zaspokojenia organu podatkowego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem organy podatkowe orzekły o odpowiedzialności wspólnika B.K. w decyzji z dnia [...] stycznia 2007r., tj. w momencie zaspokojenia już części zobowiązania przez Skarżącego. Powołując się na treść art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej Skarżący wskazał, że określenie zobowiązania podatkowego w przypadku rozwiązania spółki będącej podatnikiem podatku VAT powinno być dokonane w decyzji skierowanej do jej byłych wspólników. Również decyzja o odpowiedzialności powinna być wydana na wszystkich byłych wspólników spółki cywilnej a następnie skutecznie im doręczona. Dopiero po wydaniu takiej decyzji, jak wskazuje orzecznictwo, każdy z byłych wspólników jest zobowiązany do zapłaty całej zaległości podatkowej, a w przypadku gdy zobowiązanie nie zostanie dobrowolnie wykonane, organ podatkowy może wskazać od którego byłego wspólnika żąda zapłaty. W przedmiotowej sprawie już na etapie prowadzonego postępowania organy podatkowe dokonały wyboru wspólnika, orzekając o jego odpowiedzialności za zobowiązanie byłej Spółki. W ocenie Skarżącego, skoro wszyscy wspólnicy byłej Spółki nie byli adresatami zaskarżonej decyzji oznacza to, że w niniejszej sprawie oprócz naruszenia art. 115 Ordynacji podatkowej doszło do naruszenia art. 133 oraz art. 210 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonana przez Sąd ocena legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, iż skargę należało uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji. Kontroli Sądu w sprawie niniejszej podane zostały decyzje w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe spółki cywilnej, której był wspólnikiem. Dla oceny prawidłowości tych decyzji właściwy jest stan prawny obowiązujący do 31 grudnia 2002r. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy zmieniającej Ordynację podatkową do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed tym dniem, tj. przed 1 stycznia 2003 r. Zgodnie z treścią art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej, w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2002 r., wspólnik, m.in. spółki cywilnej, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. Wskazana wyżej reguła w myśl art. 115 § 2 Ordynacji podatkowej znajduje również zastosowanie do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań powstałych w okresie, gdy był on wspólnikiem. Odpowiedzialność byłych wspólników spółki cywilnej powstaje zaś, zgodnie z ogólną regułą odpowiedzialności osób trzecich, po doręczeniu decyzji orzekającej o takiej odpowiedzialności. Wskazać również należy, że orzeczenie o odpowiedzialności wspólnika rozwiązanej spółki cywilnej (całym jego majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami) za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej (art. 115 § 4 tej ustawy). Jednakże w przypadku, gdy zobowiązania te nie zostały prawidłowo zadeklarowane przez spółkę określenie wysokości zobowiązań podatkowych zlikwidowanej spółki następuje w decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. W takiej sytuacji postępowanie prowadzone na podstawie art. 115 Ordynacji podatkowej nie jest zatem typowym postępowaniem dotyczącym jedynie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, w którym poza sporem pozostaje wysokość należności podatkowych, za które odpowiadać mają osoby trzecie, jako wynikająca z wcześniej wydanej decyzji w stosunku do podatnika, płatnika lub inkasenta. W tym postępowaniu wielkość należności podatkowych, jako nieustalonych odrębną decyzją wobec rozwiązanej spółki, pozostaje przedmiotem sporu między jej byłymi wspólnikami, jako osobami trzecimi a organem podatkowym, który w tym zakresie dokonuje wymiaru zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółki. Zauważyć przy tym należy, że w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 115 Ordynacji podatkowej, przeniesienie odpowiedzialności za określony podatek rozwiązanej spółki osobowej, odbywa się niejako automatycznie na wszystkich jej byłych wspólników, co właśnie w sposób istotny odróżnia rozstrzygnięcie wydane w tym postępowaniu od orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe osoby prawnej (por. art. 116 Ordynacji podatkowej), w którym orzeczenie to, poprzedzone pozostającym już poza sporem określeniem zaległości podatkowej tej osoby - uzależnione jest od ustaleń w zakresie stosownych przesłanek pozytywnych oraz negatywnych tej odpowiedzialności. Odpowiedzialność wspólników za zaległości podatkowe zlikwidowanej spółki określona w art. 115 § 2, § 4 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003r., dawała podstawę do bezpośredniego orzeczenia o odpowiedzialności wspólników, bez konieczności uprzedniego określenia w odrębnej decyzji zobowiązań spółki, które stały się zaległością. Orzeczenie takie jest jednak elementem koniecznym decyzji o odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki, jeżeli zobowiązania te nie zostały prawidłowo zadeklarowane. Decyzja wydana w takim przypadku obejmuje zatem zarówno wymiar podatku wobec zlikwidowanej spółki, jak i przeniesienie na jej byłych wspólników odpowiedzialności za zaległość wynikłą z tytułu tego zobowiązania. Z uwagi na specyficzny charakter tego postępowania istotnym jest zapewnienie właściwej reprezentacji wspólników pociągniętych do odpowiedzialności za należności rozwiązanej spółki osobowej, uwzględniającej treść art. 115 § 2 Ordynacji podatkowej tzn. skierowanie postępowania i decyzji je kończącej do wszystkich osób będących wspólnikami spółki w momencie jej rozwiązania. Solidarny charakter odpowiedzialności, o której mowa w art. 115 Ordynacji podatkowej, sprawia, że organ podatkowy nie może wybierać, przeciwko któremu podatnikowi skieruje decyzję, opartą na podstawie art. 115 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej. Każdy ze wspólników rozwiązywanej spółki cywilnej ma przymiot strony, ponieważ decyzja dotyczy jego interesu (por. wyroki: NSA z dnia 5 listopada 2003 r., I SA/Łd 452/02, Doradztwo Podatkowe 2004, nr 12, s. 47, NSA z dnia 12 września 2003r. SA/Rz 2135/01 publ. POP 2004/3/52, NSA z dnia 10 listopada 2006r. I FSK 236/06 oraz NSA z dnia 15 listopada 2006r. I FSK 212/06). Tymczasem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji adresowane były do jednego tylko wspólnika. Z akt sprawy wynika ponadto, że o odpowiedzialności drugiego wspólnika (w tym ponownie o wysokości zobowiązań podatkowych rozwiązanej spółki) orzeczono w odrębnej późniejszej decyzji. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organ podatkowy zobowiązany był wydać jedną decyzję o odpowiedzialności wszystkich byłych wspólników spółki cywilnej czyli wszystkich osób trzecich, które w danej sytuacji występują. Dopiero po wydaniu takiej decyzji zrealizowana jest wynikająca z art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej zasada solidarnej odpowiedzialności. Każdy z byłych wspólników jest zobowiązany do zapłaty całej zaległości podatkowej, a w przypadku, gdy dobrowolnie nie wykona zobowiązania organ podatkowy może wskazać, od którego byłego wspólnika lub od których byłych wspólników zażąda zapłaty. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Sąd ma obowiązek uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Następuje to w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek wznowienia określonych w odpowiedniej ustawie procesowej. W rozpoznawanej sprawie chodzi o przesłankę wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Naruszenie prawa będące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Dla uchylenia decyzji na podstawie wyjaśnianego przepisu nie ma także znaczenia, że zgodnie z 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny niezawinionego przez stronę braku jej udziału w postępowaniu następuje tylko na żądanie strony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.