III SA/Wa 1790/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 3 czerwca 2016 r. W.R. (dalej – "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Do skargi kasacyjnej załączono formularz PPF. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący nie posiada środków, które pozwoliłyby mu na uiszczenie opłaty sądowej. Z oświadczeń zawartych w formularzu wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Nie posiada majątku nieruchomego ani oszczędności. Posiada udziały w spółkach z o.o., które nie przynoszą dochodu. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest dochód ze stosunku pracy w wysokość 1.355,69 zł. Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego został ona wezwany do nadesłania dodatkowych dokumentów oraz złożenia oświadczeń dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 sierpnia 2016 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział na wezwanie. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, wezwano go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązał się. Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (zob. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04, z dnia 12 lutego 2015 r., II FZ 40/15, z dnia 15 lipca 2015 r., II FZ 571/15). Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.