III SA/Wa 1812/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. oddala skargę III SA/Wa 1812/11 UZASADNIENIE Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znal [...] określił Sp. z o. o. O. (w dalszej części uzasadnienia zwanej Skarżącą lub Spółką) zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy: lipiec - sierpień 2005 r., październik - listopad 2005 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy: czerwiec 2005 r. i wrzesień 2005 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w Skarżącej Spółce w zakresie podatku od towarów i usług za ww. okresy ustalono, iż dokonała ona zawyżenia podatku naliczonego odliczając podatek z faktur wystawionych przez L. A. P. W., ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 18 marca 2011 Or. znak [...] organ pierwszej instancji wystąpił do strony o udzielenie wyjaśnień dotyczących; współpracy między innymi z firmą L. A. P.. W odpowiedzi na ww. wystąpienie (pismo z dnia 19 kwietnia 2010r.) Skarżąca Spółka wyjaśniła, że współpraca z firmą L. A. P. została podjęta za pośrednictwem firmy P. G. P.. Usługi, za wykonanie, których wystawione zostały faktury, zlecane były bezpośrednio właścicielowi firmy L. A. P.. Dla Strony Skarżącej nie miało znaczenia czy zlecone usługi osobiście wykonywał A. P., czy też zlecał ich wykonanie innym podmiotom. Zamówione towary odbierane były przez G. P. z biura firmy L. lub były dostarczane przez kierowcę tej firmy do Skarżącej Spółki, bądź też bezpośrednio do jej klientów. Z treści ww. pisma wynikało również, że towary i usługi nabywane od L. w całości przeznaczone były do dalszej odsprzedaży lub w inny sposób wykorzystywane były w działalności gospodarczej Strony Skarżącej. Spółka poinformowała organ pierwszej instancji, że podjęła odpowiednie działania mające na celu odtworzenie odpowiedniej dokumentacji potwierdzającej rzeczywiste przeprowadzenie transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi przez L. A. P.. W toku prowadzonego postępowania Strona nie przedstawiła jednak nowych dowodów potwierdzających wykonanie usług przez firmę "L." P. A.. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. uznał za dowód i włączył do akt, postępowania kontrolnego wyciągi: - z kserokopii protokołu przesłuchania A. P. przesłuchanego w charakterze świadka dniu 3 listopada 2009r., - z kserokopii protokołu przesłuchania A. P. przesłuchanego w charakterze podejrzanego w dniu 08 lutego 2010r., - z postanowienia z dnia [...] lutego2010 r. o przedstawieniu zarzutów A. P.. W dniu 8 lutego 2010 r. Finansowy Organ Postępowania Przygotowawczego z Urzędu Kontroli Skarbowej w W. przedstawił A. P. zarzut, iż w okresie od 16 stycznia 2003 r. do dnia 15 grudnia 2005 r. w W. przy ul. [...] działając w krótkich odstępach czasu oraz w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jako właściciel firmy "L." wystawiał nierzetelne faktury VAT sprzedaży w imieniu ww. firmy, które nie dokumentowały faktycznie wykonanych usług, na rzecz między innymi Skarżącej Spółki tj. o przestępstwo skarbowe z art. 62 § 2 w zw. z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 111, poz. 765), dalej powoływanej jako k.k.s. A. P. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Postępowanie karne prowadzone przeciwko A. P. zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego W. z dnia [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...], w którym uwzględniono wniosek podejrzanego na dobrowolne poddanie się karze. Jak wynika z akt sprawy Strona Skarżąca korzystając z uprawnień zawartych w art. 291 § 1 ustawy z dnia 29 siewrpnia1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako O.p., złożyła pismo zawierające zastrzeżenia oraz wyjaśnienia do protokołu kontroli W piśmie zakwestionowano ustalenia kontrolujących dotyczące faktur VAT wystawionych w roku 2005 na rzecz Skarżącej przez L. A. P.. W piśmie tym zawarty został wniosek o przesłuchanie: - A. P. z udziałem pełnomocnika Skarżącej na okoliczność współpracy, rozliczeń oraz wykonania zafakturowanych usług, - M. M. na okoliczności zaznane przez A. P. w postępowaniu karnym, w tym przede wszystkim dotyczące procederu wystawiania nierzetelnych faktur i otrzymywanych prowizji oraz wyjaśnienia roli M. M. w tym procederze o ile taki miał miejsce. W przypadku rozbieżności pomiędzy zeznaniami wyżej wymienionych osób Pełnomocnik Strony wnioskował o doprowadzenie do ich bezpośredniej konfrontacji w celu wyjaśnienia sprzeczności. Ponadto Strona Skarżąca zarzuciła, że do akt sprawy nie włączono dowodów potwierdzających przebieg operacji na rachunku bankowym firmy L., pomimo tego że na okoliczność zapłaty za zakwestionowane przez organ faktury za pośrednictwem tego rachunku, powoływał się A. P.. Pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w W. na wniosek pełnomocnika Strony złożony w wyjaśnieniach i zastrzeżeniach do treści protokołu kontroli dokonali przesłuchania A. P.. Podczas przeprowadzonego w dniu 17 września 2010 r. przesłuchania w charakterze świadka, A. P. w obecności pełnomocnika Strony Skarżącej potwierdził wcześniej składane zeznania przed Finansowym Organem Postępowania Przygotowawczego. Świadek zeznał, że działalność jego była fikcją, nie posiadał żadnego zaplecza do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotem fikcyjnej działalności były usługi poligraficzne. Firma L. była zarejestrowana na adres domowy w W. przy ul. [...]. Inicjatorem tego procederu był M. M.. Z działalności tej świadek osiągał nieznaczne korzyści finansowe. Było to ok. 2-3 procent wartości faktury, podzielone na pół, gdyż drugą połowę wynagrodzenia za wystawianie faktur przekazywał M. M.. A. P. zeznał ponadto, że nie jest mu znana firma O. Sp. z o. o., nie zna właścicieli, ani zarządu, nie wie gdzie znajdowała się siedziba tej firmy i nigdy tam nie był. Dane do wystawienia faktur otrzymywał od M. M., który wskazywał treść i wartość faktury. Po przyjęciu przelewu, wypłacał gotówkę, po potrąceniu swojej prowizji pieniądze przekazywał M. M.. G. P. zna jako właściciela firmy Po.. Nie wiedział, że jest prezesem zarządu O. Sp. z o. o. Przedstawione mu podczas przesłuchania faktury o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] rozpoznał i zeznał, że zostały one tylko wydrukowane, a czynności zawarte w fakturach nigdy nie zostały wykonane. Nie zlecał również nikomu wykonania tych usług. Na zadane pytanie czy "L." A. P. posiadał w 2005r. zaplecze techniczne i personalne niezbędne do świadczenia usług, o których mowa w treści ww. faktur, takich jak: usługi składania danych i konfiguracja sieci komputerowej, usługi rozbudowy programu antywirusowego w zakresie pełnego skanowania wykonanie stojaka reklamowego bez zamocowań, wykonanie stojaka reklamowego z zamocowaniem, wykonanie uchwytów, skanowanie wg zamówienia, projekt podstrony www, projekt strony głównej, świadek zeznał, że nie posiadał żadnego zaplecza technicznego i personalnego do wykonania tych czynności. Poza fakturami nie posiadał innych dowodów potwierdzających wykonanie tych usług. Zeznał ponadto, że w 2005 r. firma "L." nie świadczyła jakichkolwiek usług na rzecz O. Sp. z o. o. Zgodnie z jego zeznaniem wystawione przez "L." faktury dostarczane były do O. Sp. z o. o. przez M. M.. Płatność za faktury następowała i przelewem. Po podjęciu pieniędzy z banku i po potrąceniu swojej prowizji, A. P. pieniądze przekazywał M. M.. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. organ pierwszej instancji wyznaczył Stronie Skarżącej 7 - dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Po zapoznaniu się z aktami sprawy pełnomocnik Strony złożył wniosek (pismo z dnia 9 listopada 2010r.) o: - włączenie pełnych akt postępowania [...] przeprowadzonego w innym podmiocie do akt postępowania kontrolnego prowadzonego w stosunku do Skarżącej, - o przesłuchanie w charakterze świadka M. M. oraz podtrzymał wszystkie złożone w trakcie kontroli wnioski dowodowe. Odnosząc się do wniosku o włączenie pełnych akt z ww. postępowania organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o j kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 65, ze zm.) dalej powoływanej jako ustawa o kontroli skarbowej, postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron. Informacje gromadzone i przetwarzane w ramach kontroli skarbowej stanowią tajemnicę skarbową. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych do włączenia pełnych akt postępowania znak [...] przeprowadzonego w innym podmiocie do akt niniejszego postępowania. Organ pierwszej instancji podjął próbę przesłuchania M. M. w ramach prowadzonego postępowania. Jednak M. M. wezwany dwukrotnie na przesłuchanie na dzień 21 września 2010 r. oraz na dzień 19 października 2010 r. nie stawił się. Dwukrotnie awizowane wezwania nie zostały podjęte przez adresata z urzędu pocztowego. W związku z tym organ postanowieniem dopuścił jako dowód w sprawie i włączył do akt prowadzonego postępowania wyciąg z protokołu z przesłuchania w ramach postępowania nr [...] w charakterze świadka M. M. z dnia 15 czerwca 2010 r. Podczas tego przesłuchania M. M. skorzystał z prawa określonego w art. 196 § 2 O.p., który stanowi, że świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich na odpowiedzialność karną i w związku z tym odmówił składania zeznań. W świetle powyższego, biorąc pod uwagę zeznania złożone przez A. P., w których opisał on proceder dotyczący wystawiania i płatności za faktury stwierdzające czynności niedokonane, w którym brał udział M. M., organ kontroli skarbowej uznał, że przedmiotem wniosku o przesłuchanie M. M. są okoliczności stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Odnośnie zarzutu nie dołączenia do akt przedmiotowej sprawy dokumentacji bankowej firmy "L." w celu weryfikacji zeznań A. P. dotyczącej wypłacanych z jego konta pieniędzy, organ pierwszej instancji stwierdził, że ww. okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy. Płatności za faktury wystawione przez "L." A. P. dokonane przez O. Sp. z o. o. są bowiem udokumentowane przez wyciągi bankowe O. Sp. z o. o. i zostały w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego zbadane oraz opisane w protokole kontroli. Ponadto zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, informacje gromadzone i przetwarzane w ramach kontroli skarbowej stanowią tajemnicę skarbową. Udostępnianie akt kontroli lub informacji z akt kontroli innym organom bądź instytucjom zostało uregulowane w art. 34 a i art. 34 b ustawy o kontroli skarbowej. Akta zawierające informacje w zakresie posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków, mogą być udostępniane wyłącznie organom i instytucjom wymienionym w art. 34 a ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w związku z określonymi w tym przepisie okolicznościami. Ustawodawca nie upoważnił organu kontroli skarbowej do przekazania tych informacji na przykład kontrahentowi posiadacza rachunku bankowego. W związku z tym w ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej brak było podstaw prawnych do włączenia do akt niniejszego postępowania dokumentacji bankowej firmy "L.". W świetle powyższych ustaleń organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. znal [...] stwierdził, że faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez A. P. nie dokumentują usług, które zostały wykonane w rzeczywistości. Organ wskazał, że na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) dalej powoływanej, jako ustawa o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. uznał, że Skarżąca Spółka odliczając podatek naliczony z faktur wystawionych przez L. A. P. dokonała zawyżenia podatku naliczonego za wskazany okres. Mając na uwadze fakt, iż Strona w księgach podatkowych, tj. w rejestrach zakupu VAT za czerwiec 2005r., lipiec 2005r. oraz październik 2005r. zaewidencjonowała faktury zakupu wystawione przez Pana A. P. L. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. stwierdził, iż księgi te są nierzetelne i zgodnie z art. 193 § 4 O.p. nie stanowią dowodu tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, w części dotyczącej zaewidencjonowania faktur uzyskanych od L. A. P. za wskazane okresy rozliczeniowe. Od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik Strony Skarżącej złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odwołaniu pełnomocnik Strony zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 121 § 1 w związku z art. 120 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niestaranny i merytorycznie niepoprawny, co i doprowadziło do zakwestionowania niektórych wydatków poniesionych przez Stronę w 2005 r. w związku z czym w tym zakresie odmówiono Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu; - art. 122 w związku z art. 120 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do ustalenia, iż Strona poniosła zakwestionowane decyzją wydatki; - art. 180 w związku z art. 187 i 121 O.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych wielokrotnie przez Stronę; - art. 191 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie tzn. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiające się dowolnością w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie jedynie w części materiału dowodowego; - art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 191 O.p. przez ich niezastosowanie tzn. zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie dotyczącym ) oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności braku wskazania przyczyn dla j których organ pierwszej instancji dał wiarę określonym dowodom, a innym odmówił wiarygodności; W konsekwencji naruszenia powyższych przepisów o charakterze procesowym organ podatkowy błędnie zastosował art. 88 ust 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT uznając, że podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z przedmiotowych faktur albowiem niesłusznie przyjął, iż wydatki poczynione na zakup usług i towarów od firmy L. A. P. nie mogą być uważane za koszty uzyskania przychodów. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...].04.2011r. znak [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. W złożonej skardze Pełnomocnik Strony zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 121 § 1 w związku z art. 120 O.p. przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niestaranny i merytorycznie niepoprawny, co doprowadziło do zakwestionowania niektórych wydatków poniesionych przez Stronę w 2005 r. w związku z czym w tym zakresie odmówiono Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego przy ich nabyciu; - art. 122 w związku z art. 120 O.p. przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do ustalenia, iż Strona poniosła zakwestionowane decyzją wydatki; - art. 180 w związku z art. 187 i 121 O.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych wielokrotnie przez Stronę; - art. 191 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie tzn. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przejawiające się dowolnością w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie jedynie w części materiału dowodowego; - art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 191 O.p. przez ich niezastosowanie tzn. zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie dotyczącym oceny zebranego materiału dowodowego, w szczególności braku wskazania przyczyn dla których organ pierwszej instancji dał wiarę określonym dowodom, a innym odmówił wiarygodności; w konsekwencji naruszenia powyższych przepisów o charakterze procesowym organy podatkowe błędnie zastosowały art. 88 ust 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT uznając, że podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez L. A. P. albowiem niesłusznie przyjęły, iż wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik Strony podniósł, że organ prowadząc postępowanie dopuścił się szeregu naruszeń prawa procesowego, a samo postępowanie dowodowe nie miało na celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy lecz udowodnienie postawionej na samym wstępie tezy o nierzetelności wystawianych przez A. P. faktur. Organ prowadzący postępowanie za wszelką cenę próbował nie dopuścić do przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność zeznań A. P.. Bezzasadne oddalenie szeregu wniosków dowodowych składanych przez Pełnomocnika oraz ukrywanie przed podatnikiem danych innych osób również pomawianych przez A. P., a także sposób prowadzenia postępowania podatkowego dotyczącego wyżej wymienionego jak również postępowania karnego skarbowego budzi u Podatnika szereg wątpliwości co do bezstronności organu podatkowego i jego chęci do bezstronnego rozpoznania sprawy. Pełnomocnik Strony zarzucił organom podatkowym niezastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 122 O.p. Mając na uwadze treść tego przepisu, zgodnie z którym organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, pełnomocnik podniósł, że za niezgodne z rzeczywistością należy uznać wskazane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i podtrzymane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. ustalenia, w których kwestionowana jest zasadność zaewidencjonownia przez Stronę wydatków potwierdzonych fakturami wystawionymi przez firmę L. A. P.. Pełnomocnik Strony Skarżącej zauważył, iż komentowany przepis wymaga aby organ podatkowy zebrał cały materiał dowodowy konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Organ nie może zatem ograniczyć się do przeprowadzenia tylko niektórych dowodów, kierując się z góry przyjętym założeniem, że inne dowody są zbędne. Pełnomocnik podkreślił, że obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego spoczywa na organie podatkowym i nie może zostać przerzucony na Stronę. Na potwierdzenie zajętego stanowiska zostało przytoczono stosowne orzecznictwo. W dalszej części skargi pełnomocnik Strony podniósł, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie podatkowe nie doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania albowiem materiał dowodowy wymaga uzupełnienia o zawnioskowane przez Stronę dowody, a mianowicie: - oględziny akt postępowania karnego skarbowego prowadzonego przeciwko A. P. i dopuszczenie do tej czynności pełnomocnika Strony Skarżącej, - przesłuchanie M. M. na okoliczności podnoszone przez A. P. w tym przede wszystkim procederu wystawiania nierzetelnych faktur i otrzymywanych prowizji oraz wyjaśnienia roli M. M. w tym procederze o ile taki miał miejsce, w przypadku rozbieżności pomiędzy zeznaniami wyżej wymienionych osób doprowadzenie do ich bezpośredniej konfrontacji w celu wyjaśnienia sprzeczności, - dołączenie do akt dokumentacji bankowej firmy L. w celu weryfikacji wersji A. P. dotyczącej wypłaconych z jego konta pieniędzy, - ustalenie czy A. P. miał możliwość wykonania zleconych usług oraz czy nie wykonywał ich za pośrednictwem innych podmiotów , - ustalenie czy Strona była jedynym podmiotem, który jest pomawiany przez A. P. o "kupowanie" nierzetelnych faktur, a jeżeli takie firmy i osoby istnieją o przesłuchanie ich lub osób uprawnionych na okoliczności podnoszone przez A. P., - przesłuchanie G. P. prezesa zarządu Skarżącej Spółki na okoliczność zlecenia i wykonania prac oraz wykazania związku pomiędzy zleconymi usługami, a prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Odnośnie odmowy przeprowadzenia wnioskowanych wielokrotnie przez Stronę dowodów pełnomocnik stwierdził, iż organy podatkowe naruszyły zasady wyrażone w art. 187, art. 188 i 180 O.p. Pełnomocnik zaznaczył, iż odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą Spółkę dowodów jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. W świetle powyższego odmowa przeprowadzenia określonej czynności dowodowej musi się wiązać zatem z pewnością, iż czynność ta jest całkowicie zbędna. W ocenie pełnomocnika Strony Skarżącej w niniejszej sprawie organ podatkowy dokonał arbitralnej i dowolnej oceny dowodów, uwzględniając jedynie niektóre dowody, a odmawiając przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez Stronę, czym naruszono zasady postępowania dowodowego i w konsekwencji nie wyjaśniono istotnych wątpliwości w tym przede wszystkim czy fakt pomawiania Strony przez A. P. o przyjmowanie nierzetelnych faktur nie jest obraną przez niego linią obrony (bezkrytycznie zaakceptowaną również przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.) polegającą na przerzuceniu odpowiedzialności na inne podmioty, w tym na Stronę i ograniczenie swojej odpowiedzialności jedynie do wystawiania nierzetelnych faktur, co jest dla niego niezmiernie korzystne albowiem w takiej sytuacji nie jest on zobowiązany do zapłaty należnego podatku. W skardze podnoszono, że nieuwzględnienie składanych przez Skarżącą wniosków dowodowych spowodowało, że zeznania A. P. pozostały bez jakiejkolwiek weryfikacji. Autor Skargi nie zgodził się również z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że dołączenie do akt dokumentacji bankowej firmy L. w celu weryfikacji zeznań A. P. dotyczących wypłacanych z jego konta pieniędzy dotyczy okoliczności, które nie mają znaczenia dla sprawy. Zdaniem Skarżącej okoliczność ta ma znaczenie dla weryfikacji zeznań A. P. zwłaszcza w kontekście jego twierdzenia, iż po wpłynięciu zapłaty niezwłocznie wypłacał pieniądze na konta i przekazywał je M. M.. Pełnomocnik podkreślił, że brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających odebranie pieniędzy przez Skarżącą, a wobec odstąpienia od przesłuchania M. M., jedynym niepotwierdzonym i niezweryfikowanym dowodem są kwestionowane przez Stronę zeznania A. P.. Taka sama sytuacja zdaniem Pełnomocnika odnosi się również do odmowy wskazania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej konkretnych osób, które również zostały pomówione przez A. P.. Mając powyższe na uwadze W skardze podnoszono, że organ podatkowy naruszył zasady wyrażone w art. 187, 188, 180 i 123 O.p. W skardze podnoszono, że rozpoznanej sprawie doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, która przejawia się dowolnością w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie jedynie w części materiału dowodowego oraz niezastosowanie art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Ustosunkowując się do wskazanych protokołów przesłuchań A. P. autor skargi podniósł następujące okoliczności: - protokół przesłuchania A. P. z dnia 3 listopada 2009r. został włączony do akt postępowania w sposób bezprawny albowiem w terminie dokonanej czynności nie było prowadzone w stosunku do Strony postępowanie kontrolne, które wszczęte zostało dopiero w dniu 20 listopada 2009r., - dołączenie powyższego protokołu jest bezprawne również ze względu na fakt, iż w tym samym postępowaniu przedstawiono A. P. zarzuty z art. art. 62 § 2 kks w zw art. 6 § 2 kks, a więc wykorzystywanie tego protokołu w trakcie innego postępowania jest naruszeniem prawa do obrony oraz zasady lojalności państwa wobec obywatela. Końcowo Pełnomocnik Strony mając na uwadze treść art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej stwierdził, iż organ pierwszej instancji w wydanej decyzji zaniechał uzasadnienia faktycznego w zakresie dotyczącym oceny zebranego materiału dowodowego. Zarzut ten dotyczył w szczególności braku wskazania przyczyn, dla których organ podatkowy uznał za wiarygodne zeznania skazanego A. P., a pozostałym materiałom dowodowym odmówił wiarygodności. W konsekwencji naruszenia powyższych przepisów o charakterze procesowym organy podatkowe w ocenie Pełnomocnika błędnie uznały, że w ewidencjach prowadzonych przez Stronę dla potrzeb VAT za okresy: czerwiec 2005r., lipiec 2005r., październik 2005 r. zaewidencjonowano faktury wystawione przez L. A. P., które nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Organ drugiej instancji prawidłowo rozstrzygnął kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego za okresy objęte zaskarżoną decyzją. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r.) bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Od 1 września 2005 r. przepis ten na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199). otrzymał brzmienie: bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu | śledztwa lub dochodzenia (art. 303 k.p.k. w związku z art. 113 § 1 k.k.s. ). Podstawą wszczęcia śledztwa na podstawie art. 303 k.p.k lub dochodzenia (art. 303 k.p.k. w zw. z art. 325a k.p.k.) jest uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa (tzw. podstawa faktyczna). W przedmiotowej sprawie Finansowy Organ Postępowania Przygotowawczego w dniu 28 października 2009 r. wszczął postępowanie karne skarbowe o sygn. akt [...] w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. o czyn z art. 56 §2 k.k.s. w związku z art. 6 § 2 k.k.s. i art. 56 § 2 k.k.s. polegające na podaniu nieprawdy przez Sp. z o. o. "O." w deklaracjach VAT-7 za okresy: styczeń 2005 r. - grudzień 2005. Z pisma Finansowego Organu Postępowania Przygotowawczego z Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2011r. znak [...] wynika, że postępowanie przygotowawcze nie zostało zakończone. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. trafnie stwierdził, iż wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące zobowiązań podatkowych będących przedmiotem zaskarżonej decyzji, nastąpiło w dniu 28 października 2009 r. czyli przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W efekcie w przedmiotowej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Sąd uznał, że prawidłowe jest zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy wynika, iż kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Regulacja ta stanowi, że podatek naliczony wynika z faktur jednakże tych, które potwierdzają nabycie towarów i usług. Brak nabycia towarów czy też usług jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Jeżeli zatem zostanie udowodnione, że podatnik nie nabył towaru czy też, że nie doszło do nabycia usługi, to prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony nie przysługuje. Organ prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca zapobiegając nadużyciom wprowadził szereg warunków i ograniczeń przy korzystaniu przez podatnika z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Zgodnie z przepisem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, obowiązującego od 1 czerwca 2005 r., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z powołanych przepisów wynika, że fakt posiadania przez podatnika faktury VAT nie przesądza o prawie do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związane jest z nabyciem towarów i usług, a nie tylko z otrzymaniem faktury, choćby od strony formalnej poprawnej. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał, że faktura prawidłowa i stanowiąca podstawę do skorzystania przez podatnika z prawa, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT jest to dokument poprawny zarówno pod względem formalnym (czyni zadość wymogom co do formy) jak i materialnym (odpowiada rzeczywistym zdarzeniom gospodarczym). W sytuacji powzięcia wątpliwości, co do tego czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze organ podatkowy uprawniony jest do zbadania zgodności faktury z tym zdarzeniem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21.09.2009r. sygn. akt I SA/Gd 481/09). Prawo do odliczenia podatku naliczonego zależy bowiem przede wszystkim od ustalenia czy kontrahent podatnika obiektywnie istnieje, czy wykonał w sposób rzeczywisty czynności podlegające opodatkowaniu i czy czynności te są zgodne z zapisem faktury. W kontekście regulacji z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT istotnym jest również czy zakup miał związek z działalnością opodatkowaną Strony. W związku z powyższym organy podatkowe obowiązane są do badania zarówno wysokości kwoty podatku naliczonego jak i walorów formalnych oraz okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług, co sprowadza się do kontrolowania, czy faktura w istocie stwierdza fakt nabycia towarów i usług, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w fakturze do rzeczywistej operacji gospodarczej. W przedmiotowej sprawie organy zakwestionowały faktury wystawione przez A. P. prowadzącego działalność pod nazwą L.. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie przez organy podatkowe jednoznacznie świadczy o celowym wprowadzeniu do obrotu faktur nie dokumentujących rzeczywistych transakcji pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami. W obliczu ujawnionych faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności zeznań A. P. złożonych w charakterze świadka, a następnie w charakterze podejrzanego przed Finansowym Organem Postępowania Przygotowawczego, zeznań złożonych w charakterze świadka przez A. P. przed organem pierwszej instancji oraz wyjaśnień Strony Skarżącej z dnia 19 kwietnia 2010 r. bezspornie wynika, że Pan A. P. wystawiał fikcyjne faktury nie potwierdzające faktycznego świadczenia usług. Wydając wyrok w niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę, że zeznania te były ze sobą spójne, przedstawiały w sposób jasny i niebudzący wątpliwości sposób działania A. P.. Zdaniem Sądu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zasadnie wykorzystał protokół z przesłuchania a A. P. włączonych do akt niniejszej sprawy postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. Należy zauważyć, że wykorzystanie przez organ podatkowy dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu nie narusza zawartej w art. i 123 O.p. zasady czynnego udziału Strony w postępowaniu podatkowym W przedmiotowej sprawie Strona Skarżąca miała bowiem możliwość zapoznania się z całością akt | sprawy i ustosunkowania się do nich. Posłużenie się w przedmiotowej sprawie dowodami zebranymi podczas postępowania karno-skarbowego prowadzonego przez Finansowy Organ Postępowania Przygotowawczego w stosunku do A. P. było jak najbardziej zasadne. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw, aby materiały (dowody) zgromadzone w toku postępowania karno-skarbowego uznawać za niepełnowartościowe, czy też pozbawione jakiegokolwiek waloru dowodowego w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z treścią art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić I wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis ten należy interpretować zgodnie z jego brzmieniem, co oznacza, że dowodem są -wszelkie prawdziwe i legalne informacje umożliwiające ustalenie faktów mających istotne znaczenie w postępowaniu podatkowym. Zasada wyrażona w cytowanym wyżej przepisie została sprecyzowana w art. 181 § 1 O.p. W myśl art. 181 § 1 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § , art. 288 § 2 O.p., oraz materiały zgromadzone wtoku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oznacza to, że materiały zgromadzone w toku postępowania karnego czy też karnoskarbowego, np. zeznania świadków, podejrzanych są pełnoprawnym dowodem w postępowaniu podatkowym. W tym zakresie ustawodawca odstąpił od zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodów, na korzyść zasady prawdy obiektywnej. W tej sytuacji jedyną powinnością organów podatkowych jest poddanie tak uzyskanych dowodów ocenie zgodnej z regułami art. 191 O.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19.03.2009 r. sygn. akt I SA/Go 906/08). Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W przepisie tym wyrażona została zasada swobodnej oceny dowodów oznaczająca, że organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym (S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r. s. 529). Przyjęta w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów zakłada zatem, że organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o wszystkie zebrane w sprawie materiały dowodowe w ich wzajemnej łączności, bez pomijania któregokolwiek. Na uwagę zasługuje fakt, że w toku niniejszego postępowania kontrolujący na wniosek pełnomocnika Skarżącej Spółki przesłuchali A. P. w charakterze świadka (protokół z dnia 17 września 2010r.). Podczas przeprowadzonego przesłuchania A. P. potwierdził wcześniej składane zeznania przed Finansowym Organem Postępowania Przygotowawczego. Świadek zeznał między innymi, że działalność jego była fikcją, nie posiadał żadnego zaplecza do prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotem fikcyjnej działalności były usługi poligraficzne, a firma była zarejestrowana na adres domowy w W. przy ul. [...]. Zeznał ponadto, że nie jest mu znana firma O. Sp. z o. o., nie zna właścicieli, ani zarządu, nie wie gdzie znajdowała się siedziba tej firmy i nigdy tam nie był. G. P. zna jako właściciela firmy P.. Nie wiedział, że jest Prezesem Zarządu O. Sp. z o. o. Z treści ww. protokołu wynika, że przedstawione podczas przesłuchania faktury o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], których dotyczy zaskarżona decyzja, świadek rozpoznał i zeznał, że zostały one tylko wydrukowane, a czynności zawarte w fakturach nigdy nie zostały wykonane. Nie zlecał również nikomu wykonania tych usług. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji pismem z dnia 18 marca 2010 r. znak [...] wystąpił do Strony o udzielenie wyjaśnień dotyczących współpracy między innymi z firmą L. A. P.. W tym o przedstawienie dowodów potwierdzających sporne transakcje np. zlecenia, umowy, projekty. W odpowiedzi na ww. wystąpienie pełnomocnik Skarżącej poinformował, że Strona podjęła działania mające na celu odtworzenie odpowiedniej dokumentacji. W toku prowadzonego postępowania Strona Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów potwierdzających wykonanie usług na jej rzecz przez L. A. P.. Ponadto z treści ww. pisma wynika, że Skarżąca nie jest w stanie udzielić informacji czy i towary i usługi zlecone firmie L. w całości przeznaczone były do dalszej odsprzedaży lub wykorzystywane w działalności Strony Skarżącej pomimo wcześniejszego twierdzenia, że towary i usługi zlecone firmie L. w całości przeznaczone były do dalszej odsprzedaży lub wykorzystywane były do działalności Strony. Zdaniem Sądu brak jakichkolwiek dowodów, poza wymienionymi fakturami VAT, świadczących o wykonaniu w rzeczywistości usług, których dotyczy niniejsza sprawa jest okolicznością, która może być uznana za okoliczność potwierdzającą fikcyjny charakter przedmiotowych faktur VAT. W ocenie Sądu jest nieprawdopodobne, że Skarżąca przy nabywaniu specjalistycznych usług od firmy L. nie dysponuje żadnymi dokumentami świadczącymi o przygotowywaniu tych transakcji i ich realizacji. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że przy tego rodzaju transakcjach dokonywanych w ramach profesjonalnego obrotu gospodarczego strony sporządzają różne dokumenty w postaci uzgodnień technicznych, maili dotyczących transakcji itp., natomiast W przypadku transakcji, których dotyczy niniejsza sprawa brak jest tego rodzaju dokumentów. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że przy realizacji tego rodzaju transakcji strony tych transakcji uzyskują nawzajem o sobie informacje np. związane ze sposobem i miejscem prowadzenia działalności, osobach wykonujących czynności będące przedmiotem transakcji. W przypadku rzeczywistych transakcji strony mogą wskazać dokumenty je potwierdzające inne niż faktury VAT, a przy braku takich dokumentów zawsze możliwe jest wskazanie innych okoliczności faktycznych towarzyszących transakcjom, które potwierdzić mogą rzeczywisty charakter tych transakcji. W rozpoznanej sprawie Skarżąca żadnych dokumentów i informacji tego rodzaju wskazać nie potrafiła. Sama zapłata za przedmiotowe transakcje za pośrednictwem banku nie może być uznania za dowód wykonania tych transakcji, gdyż jak zeznał A. P. przekazywane mu kwoty były zwracane Skarżącej Spółce po potrąceniu należności za wystawienie "pustych faktur". W rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji podejmował działania w celu przesłuchania M. M.. Organ Dwukrotnie wysyłał do tej osoby wezwania w celu przesłuchania jej w charakterze świadka. Wezwania te okazały się nieskuteczne, gdyż M. M. nie stawił się w siedzibie organu w celu złożenia zeznań. W tej sytuacji Strona Skarżąca nie może zarzucać organom, że nie przesłuchały ww. w charakterze świadka. Określony w art. 122 O.p. obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie ma charakteru nieograniczonego. Na podstawie tego przepisu nie można wymagać od organy przeprowadzenia czynności, których organ pomimo dołożenia należytej staranności z przyczyn obiektywnych przeprowadzić nie mógł. W ocenie Sądu po zgromadzeniu wskazanych powyżej dowodów, także z postępowania karnego prowadzonego przeciwko A. P. nie było uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę Skarżąca dowodu z oględzin całych akt tego postępowania karnego. Strona Skarżąca w toku postępowania nie wskazała jakie okoliczności poza ustalonymi przez organ na podstawie tej czynności można byłoby wykazać i jaki związek te okoliczności mogłyby mieć z niniejszą sprawą. Zatem ten wniosek dowodowy jako zbyt ogólny i dotyczący materiałów ze sprawy karnej już włączonych do postępowania podatkowego, należało uzna za niezasadny. Odmowa przeprowadzenia przez organy podatkowe dowodu z dokumentów dotyczących rachunku bankowego firmy L. A.P. nie stanowiła naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Płatności za faktury wystawione przez "L." A. P. dokonane przez O. Sp. z o. o. są bowiem udokumentowane przez wyciągi bankowe O. Sp. z o. o. i zostały w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego zbadane oraz opisane w protokole kontroli przez organ kontroli skarbowej. Ponadto zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, informacje gromadzone i przetwarzane w ramach kontroli skarbowej stanowią tajemnicę skarbową. Udostępnianie akt kontroli lub informacji z akt kontroli innym organom bądź instytucjom zostało uregulowane w art. 34 a i art. 34 b ustawy o kontroli skarbowej. Akta zawierające informacje w zakresie posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków, mogą być udostępniane wyłącznie organom i instytucjom wymienionym w art. 34 a ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w związku z określonymi w tym przepisie okolicznościami. Ustawodawca nie upoważnił organu kontroli skarbowej do przekazania tych informacji na przykład kontrahentowi posiadacza rachunku bankowego. W związku z tym w ocenie Sądu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zasadnie uznał przy wydawaniu decyzji pierwszej instancji, że brak było podstaw prawnych do włączenia do akt postępowania podatkowego prowadzonego w stosunku do Skarżącej Spółki dokumentacji bankowej firmy "L.". Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zgromadzone w niniejszej sprawie dowody pozwalały na uznanie zaskarżoną decyzją, że faktury VAT wystawione na rzecz Skarżącej Spółki przez A. P. nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego i zgodnie z treścią art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie stanowiły podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji było prawidłowe. W obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ dokonał pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z tego względu Sąd uznał za bezzasadny podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że bezzasadne były wszystkie zarzuty podnoszone w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.