III SA/Wa 1829/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz -Szyjko, sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r., [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Pismem z dnia 18 maja 2016r. T. S. (zwany dalej: "Skarżącym" lub "Zobowiązanym"), reprezentowany przez radcę prawnego D. E., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanowienie z dnia [...] marca 2016r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego W.– [...] (zwany dalej: "organem egzekucyjnym") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2015r., nr SM [...], obejmującego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009r. w łącznej kwocie [...] zł plus należne odsetki. Celem wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny na podstawie zawiadomień z dnia [...] grudnia 2015r., nr [...], i nr [...], dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio w [...] Banku [...] S.A i [...] Banku S.A. Przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone Zobowiązanemu w dniu 4 stycznia 2016r. (po jednokrotnym awizowaniu), natomiast Banki otrzymały je w dniu 21 grudnia 2015r. Pismem z dnia 11 stycznia 2016r. Skarżący, na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014, poz. 1619 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), zgłosił zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne wraz ze skargą na wyżej opisane czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu powyższej skargi Skarżący podniósł naruszenie: - art. 59 § 1 pkt. 2, 3, 4, 7 u.p.e.a., "stanowiących podstawę uzasadniającą obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem, który pomimo konieczności zbadania z urzędu ich zaistnienia zaniechał tego, a tym samym nie dostrzegł, że obowiązek zapłaty mógł odpaść", - art. 61 w zw. z art. 59 § 2, § 3, § 4, art. 67 § 1 § 2, art. 80 § 1, § 2, § 3 "wobec braku ziszczenia się przesłanek określonych w art. 61 u.p.e.a. tj. ujawnienia majątku lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższającego kwotę wydatków egzekucyjnych (...) uprawniających Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] do ponownego żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji, gdy organ podatkowy uprzednio wielokrotnie umorzył na podstawie art. 59 § 2, § 3 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne". Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...], zawiesił prowadzone wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Następnie organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...], oddalił skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] Banku [...] S.A i [...] Banku S.A. W dniu [...] lutego 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] postanowieniem Nr [...] uznał za niezasadne wniesione pismem z dnia 11 stycznia 2016r. przez Skarżącego zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Nie godząc się z powyższym, Skarżący pismem z dnia 18 lutego 2015r., złożył zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia [...] stycznia 2016r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne. Przedmiotowe rozstrzygnięcie Skarżący zaskarżył w całości i zarzucił mu nieodniesienie się przez organ egzekucyjny do wszystkich poruszanych w skardze z dnia 11 stycznia 2016r. zarzutów oraz brak celowości i zasadności podejmowanych przez organ egzekucyjny czynności, skoro z urzędu znane są organowi okoliczności dotyczące braku możliwości wyegzekwowania kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Ponadto w uzasadnieniu złożonego zażalenia Skarżący podniósł, iż w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – B. wskazał, że dłużnicy zajętych wierzytelności poinformowali go, że nie prowadzą rachunków Zobowiązanego. W związku z tym Skarżący poddał w wątpliwość istnienie jakiejkolwiek czynności zajęcia egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016r., nr [...], organ egzekucyjny umorzył prowadzone wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia [...] grudnia 2015r. postępowanie egzekucyjne z powodu przedawnienia dochodzonego zobowiązania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "organem II instancji" lub "organem nadzoru") postanowieniem z dnia [...] marca 2016r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.– [...] z dnia [...] stycznia 2016r. Organ nadzoru nie stwierdził żadnych nieprawidłowości ani uchybień formalnych w zaskarżonych czynnościach organu egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. na wstępie rozważył kwestię zgodności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 1 pkt 12 lit. a u.p.e.a.) z procedurą określoną w art. 80 u.p.e.a. Dokonawszy analizy akt przedmiotowej sprawy, organ nadzoru stwierdził, że wszystkie wymogi formalne wymienione w art. 80 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Organ II instancji zauważył bowiem, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] zmierzając do zastosowania przedmiotowego środka egzekucyjnego przesłał do [...] Banku [...] S.A i [...] Banku S.A zawiadomienia z dnia 17 grudnia 2015r. celem wyegzekwowania dochodzonych należności w całości. W treści przedmiotowych zawiadomień organ egzekucyjny wezwał dłużników zajętych wierzytelności, aby należnej od nich kwoty z tytułu zajęcia wierzytelności bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczali Zobowiązanemu. Jak dalej zauważył organ nadzoru, z uwagi na fakt, iż w/w Banki nie prowadzą na rzecz Skarżącego rachunków bankowych, zajęcia okazały się nieskuteczne. Organ II instancji wskazał także, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomień do Banków, organ egzekucyjny poinformował Skarżącego o zajęciu jego wierzytelności pieniężnej u dłużników zajętych wierzytelności, zaś przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały skutecznie doręczone Skarżącemu. Organ nadzoru stwierdził ponadto, że zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] grudnia 2015r. skierowane do [...] Banku [...] S.A i [...] Banku S.A. zostały sporządzone prawidłowo oraz zgodnie z wzorem stanowiącym załącznik Nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U z 2014r poz. 655). Ustosunkowując się do zarzutu Strony dotyczącego nieodniesienia się przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] do wszystkich poruszanych w skardze z dnia [...] stycznia 2016r. kwestii oraz braku celowości i zasadności podejmowanych czynności egzekucyjny, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że jest on niezasadny. Organ nadzoru wyjaśnił, iż w ramach przedmiotowego postępowania egzekucyjnego badaniu podlegała tylko prawidłowość dokonania czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunków bankowych odpowiednio w [...] Banku [...] S.A i [...] Banku S.A. oraz zgodność tej czynności egzekucyjnej z przepisami prawa. Organ nadzoru uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] prawidłowo dokonał oceny czynności egzekucyjnej badając, czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wypełnione wszystkie dyspozycje wynikające z przepisów regulujących zastosowanie tego środka egzekucyjnego. Jak dalej zauważył organ II instancji, organ egzekucyjny w prowadzonym postępowaniu nie badał natomiast zasadności innych podnoszonych w skardze z dnia [...] stycznia 2016r. zarzutów, ponieważ winny być one przedmiotem odrębnych postępowań, np. postępowania w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 u.p.e.a, czy też umorzenia postępowania zgodnie z art. 59 u.p.e.a. W kontekście powyższych rozważań Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego, co jest zgodne z linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Organ nadzoru wskazał także, że postępowanie skargowe nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia, w ramach którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Nadto ogólna reguła postępowania określona w art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 23, przywoływanej dalej jako: "k.p.a.") nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, co również wyklucza rozstrzyganie w szerszym zakresie, niż przewidziany dla danego trybu postępowania. Zdaniem organu II instancji, Strona nie może zatem oczekiwać, że w toku postępowania instancyjnego dotyczącego skargi na czynności egzekucyjne zostaną zweryfikowane kwestie odnoszące się globalnie do podstaw prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącego dotyczącego stwierdzenia, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego W. - [...] dokonał zajęcia wierzytelności w sytuacji, gdy ona nie istnieje (zajęcie nieskuteczne), Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, iż zgodnie z zasadą celowości zawartą w art. 7 § 2 u.p.e.a., podstawowym zadaniem organu egzekucyjnego jest ściągnięcie od zobowiązanego zaległości stosując środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Organ egzekucyjny otrzymując do realizacji tytuły wykonawcze zobligowany jest wszcząć egzekucję administracyjną oraz stosować wszystkie środki egzekucyjne przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Stąd też, jak zauważył organ nadzoru, możliwe jest zastosowanie równolegle różnych środków egzekucyjnych, a u.p.e.a. nie zabrania wystosowania zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego do wielu banków. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał również, że warunkiem niezbędnym dla uznania skuteczności zastosowanego środka zabezpieczającego w postaci zajęcia rachunku bankowego, jest świadczenie usług przez bank na rzecz Zobowiązanego. Tymczasem, jak wynika z materiału dowodowego w niniejszej sprawie, nie nastąpiło skuteczne zajęcie żadnego z rachunków bankowych, ponieważ zarówno [...] Bank [...] S.A, jak i [...] Bank S.A. poinformowali organ egzekucyjny, że nie prowadzą rachunku bankowego dla Skarżącego. Mając powyższe na uwadze, organ nadzoru wywiódł, że skoro Skarżący nie posiada rachunku w [...] Banku [...] S.A i [...] Banku S.A., to zajęcia w tej sytuacji stają się bezskuteczne, co oznacza, że nie wywierają skutków prawnych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie można mówić o dokonaniu czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego w sytuacji, gdy Zobowiązany nie jest klientem danego banku. Jednakże, organ nadzoru podkreślił, że ocena prawidłowości podjętych czynności egzekucyjnych nie jest uzależniona od ich skuteczności. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W.– [...] z dnia [...] stycznia 2016r. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji; 2. art. 8 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, art. 59 § 3 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji oraz niestwierdzenie bezprzedmiotowości dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia [...] lutego 2016r.; 3. art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej: "EKPC"), poprzez dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia [...] lutego 2016r., w sytuacji, gdy istniały podstawy do stwierdzenia bezprzedmiotowości tego postępowania z uwagi na prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a). W odniesieniu do zarzutu podniesionego w punkcie 1 petitum skargi Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zakończenia postępowania w tym przedmiocie poprzez stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania ze względu na istnienie prawomocnego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. -[...] w W., nr [...], o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, z uwagi na wygaśnięcie obowiązku z powodu przedawnienia zobowiązania z dniem 1 stycznia 2016r. (art. 59 § 1 pkt 2 p.e.a). Zdaniem Skarżącego zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, art. 59 § 3 u.p.e.a. uzasadnia fakt, iż poprzez zakończenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego przez jego umorzenie postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. -[...] w W. doszło do przerwania toku postępowania (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a), uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych oraz podjęcia rozstrzygnięcia o zaniechaniu dalszego prowadzenia postępowania. Skarżący podniósł, że organ egzekucyjny z uwagi na powyższe okoliczności wypełnił obowiązek nałożony przez ustawę i umorzył prowadzone postępowanie z uwagi na zaistnienie jednej z podstaw, o których stanowi art. 59 § 1 pkt. 2 u.p.e.a., czego nie dostrzegł organ odwoławczy, co ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało naruszeniem przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 6 EKPC Skarżący wskazał, że istnienie w obrocie prawnym wadliwego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. wpływa na pozbawienie Skarżącego prawa do lojalnego, rzetelnego zakończenia postępowania, ponieważ organ odwoławczy prowadził postępowanie zamiast rozstrzygnąć o bezprzedmiotowości jego dalszego prowadzenia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem. Przedmiotem sporu jest dopuszczalność prowadzenia postępowania zażaleniowego, jak również zasadność utrzymania w mocy przez organ odwoławczy postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, w ocenie Skarżącego dokonanych wadliwie – w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z powodu przedawnienia zobowiązania. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. definiuje pojęcie "czynności egzekucyjnych", stanowiąc, że są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). Ten środek prawny służy wyłącznie zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. wyroki WSA w Warszawie z: 6 listopada 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1433/07, z 3 grudnia 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1580/07, z 21 czerwca 2016r., sygn. akt III SA/Wa 885/15). Przedmiotem skargi zatem nie mogą być kwestie materialnoprawne. W wyroku z dnia 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13 NSA stwierdził, że przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunków bankowych. Sąd nie dopatrzył się okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że sporne czynności egzekucyjne, zmierzające do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio w [...] B[...] S.A. oraz [...] Banku S.A., zostały dokonane z naruszeniem prawa. Należy podkreślić w tym miejscu, że Skarżący wiąże wadliwość przedmiotowych czynności egzekucyjnych z bezskutecznością zastosowanego środka egzekucyjnego, jak również z faktem umorzenia postępowania egzekucyjnego i uchyleniem dokonanych czynności egzekucyjnych. Sąd wyjaśnia, że bezskuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego nie jest okolicznością rzutującą na ocenę prawidłowości czynności egzekucyjnych. Bezskuteczność zastosowanego środka egzekucyjnego oznacza mianowicie, że nie osiągnięto zamierzonego skutku zastosowanego środka egzekucyjnego, co w przypadku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oznacza, że albo taka wierzytelność nie istniała albo na rachunku bankowym nie znajdowały się środki finansowe w odpowiedniej wysokości. Okoliczności te nie są przedmiotem oceny w ramach badania zasadności skargi na czynności egzekucyjne. Jak bowiem wynika z powyższych rozważań, badając skargę na czynności egzekucyjne dotyczące zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego należy dokonać oceny formalnej prawidłowości zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. W rozpoznawanej sprawie prawidłowość zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nie budzi zastrzeżeń. Również umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu przedawnienia zobowiązania i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych nie oznacza, że czynności egzekucyjne zostały dokonane z naruszeniem prawa. Wadliwość czynności egzekucyjnych nie jest bowiem następstwem przedawnienia zobowiązania. Umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu przedawnienia zobowiązania i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych nie prowadzi również do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne. Należy wyjaśnić, że skutkiem rozpatrzenia skargi na czynności egzekucyjne może być ewentualne stwierdzenie, iż zakwestionowana czynność egzekucyjna została dokonana z naruszeniem prawa. Stwierdzenie takie ma istotne znaczenie prawne dla zobowiązanego, ponieważ otwiera możliwość uzyskania odszkodowania od organu administracji. Zakończenie postępowania egzekucyjnego lub niemożność odwrócenia skutków prawnych nie stanowią przeszkody dla dokonania stosownej oceny. Tego rodzaju pogląd został sformułowany w orzecznictwie. I tak, NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 1998r., SA 1593/97, LEX nr 44826, stwierdził, że "wyegzekwowanie obowiązku nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania w sprawie zarzutów, jak również nie może uzasadniać odrzucenia zarzutów złożonych przez zobowiązanego w terminie". Pogląd ten został podtrzymany w nowszym orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 20 maja 2009r., II FSK 447/08, LEX nr 512823.). Konkludując, zakończenie postępowania egzekucyjnego nie prowadzi do bezprzedmiotowości już wniesionych środków prawnych i do niedopuszczalności wydania rozstrzygnięcia merytorycznego co do wniesionego środka prawnego. Zasadnie zatem organ II instancji nie umorzył postępowania zażaleniowego jako bezprzedmiotowego, ale orzekł co do istoty skargi. Dodać należy, że dalszemu prowadzeniu postępowania zażaleniowego nie stoi na przeszkodzie art. 6 EKPC. Przepis ten gwarantuje każdemu prawo do rzetelnego procesu sądowego przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Sąd nie dostrzega okoliczności uzasadniających twierdzenie Skarżącego, że nieumorzenie postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne stanowi naruszenie art. 6 EKPC. Nie wnikając w to, czy sprawa prawidłowości czynności egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej jest sprawą, o której mowa w art. 6 EKPC, należy zauważyć, że organ egzekucyjny oraz organ II instancji nie są sądem w rozumieniu art. 6 EKPC, zatem przepis ten nie mógł zostać przez nie naruszony. W świetle powyższych rozważań niezasadne okazały się więc wszystkie zarzuty postawione w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.