III SA/Wa 184/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. [dalej także: "Naczelnik", "Organ egzekucyjny"], prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. [dalej także: "Strona", "Skarżąca", "Spółka", "Zobowiązany"] na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2012 r. w łącznej wysokości 813 003,20 zł należności głównej. 2. W toku prowadzonego postępowania Organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 6 czerwca 2017 r., 19 czerwca 2017 r., 20 września 2017 r. i 27 września 2017 r. wystosował zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. Powyższe zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono Stronie odpowiednio w dniu [...] czerwca 2017 r., [...] czerwca 2017 r., [...] września 2017 r. i [...] września 2017 r. 3. Postanowieniem z [...] marca 2018 r. Nr [...] Naczelnik umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku P. Sp. z o.o. na podstawie ww. tytułów wykonawczych. 4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. [dalej także: "Dyrektor"] postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Nr [...] uchylił powyższe rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi, z uwagi, że nie zebrał on w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, na podstawie którego jednoznacznie można było stwierdzić, że w dniu podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych, nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny powołał się bowiem na analizę dokonaną na podstawie wystąpień do innych organów i do zobowiązanej Spółki, jak i uzyskanych na te wystąpienia odpowiedzi, pochodzących w szczególności z 2014 r.. z okresu poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia o ponad trzy lata. Powołał się także na relacje poborcy skarbowego o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, które z kolei pochodzą z 2016 r. z okresu poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia o ponad rok. 5. Ponownie rozpatrując sprawę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. ustalił na podstawie pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w P. z 20 kwietnia 2018 r., że Zobowiązany ostatniej wpłaty dokonał w placówce pocztowej. Następnie pismami z 6 sierpnia 2018 r. skierowanymi do szeregu banków, zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji, czy ww. Spółka jest klientem banku. Bank [...] S.A., [...] S.A., Bank [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] [...]S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...], [...] S.A., [...] S.A., [...], [...]S.A., [...] S.A., [...] S.A. odpowiedziały, że nie prowadzą rachunków bankowych na rzecz ww. Spółki. Na podstawie komunikatu z 6 sierpnia 2018 r. Organ egzekucyjny ustalił, że ww. Spółka nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Z informacji uzyskanej również w dniu 6 sierpnia 2018 r. z Centralnej Bazy Dany Ksiąg Wieczystych Naczelnik ustalił, że ww. Spółka nie jest w posiadaniu oraz nie figuruje jako użytkownik wieczysty żadnych nieruchomości. Spółka w okresie maja do sierpnia 2018 r. nie figurowała w rejestrze JPK, zwierającym informacje o wszystkich dokonanych transakcjach zakupu i sprzedaży przez czynnych podatników VAT. Ponadto uzyskał informację, że według posiadanych przez Biuro Rachunkowe informacji, postępowania egzekucyjne prowadzone wobec Spółki zostały umorzone. Powyższe tytuły wykonawcze zostały przydzielone pracownikowi organu egzekucyjnego do służby w terenie w celu przeprowadzenia egzekucji należności nimi objętych. Pracownik organu egzekucyjnego sporządził 9 sierpnia 2018 r. raport o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, w którym wskazał, że w dniu 30 maja 2018 r. udał się pod adres prowadzenia działalności ww. Spółki przy ul. [...] w W. i na miejscu ustalił, iż ww. Spółka nie prowadzi działalności pod ww. adresem. W dniu 27 sierpnia 2018 r. również sporządził raport o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, w którym wskazał, że w dniu 27 sierpnia 2018 r. udał się do siedziby ww. Spółki przy ul. [...] w W. i ustalił, iż ww. Spółka nie prowadzi działalności pod ww. adresem. Ponadto wskazał, że Strona nie posiada żadnego majątku ruchomego pod ww. adresem. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. sporządził także kalkulację wydatków egzekucyjnych, z której wynika, że w toku dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie uzyskano by żadnych kwot, zaś łącznie wydatki egzekucyjne mogłyby wynieść 3 403,30 zł. 6. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Naczelnik umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku P. Sp. z o.o. na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu postanowienia Organ egzekucyjny opisał wskazane powyżej działania podejmowane w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, mające na celu wyegzekwowanie dochodzonych należności oraz wyjawienie majątku Spółki. Ponadto wyjaśnił, że pomimo poszukiwań, nie znaleziono żadnego majątku Spółki, z którego można by prowadzić skutecznie egzekucję, z uwagi na co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość wyegzekwowania kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Efektywności dotychczasowej egzekucji [wyegzekwowano łącznie 45 860 zł.], upatrywać należy w fakcie, że wszystkie wpłaty zostały przekazane przez Izbę Administracji Skarbowej w W. w wyniku dokonanych zajęć z tytułu zwrotów zasądzonych kosztów postępowań sądowych. Spółka nie wykonuje faktycznej działalności, co z kolei oznacza, że nie generuje dochodu, który pozwoliłby jej na pokrycie istniejących zaległości z bieżących wpływów. Nie stwierdzono również, aby Spółka posiadała udziały w innych podmiotach gospodarczych. 7. Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie art. 59 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej również: "u.p.e.a.", "ustawa egzekucyjna"], poprzez zastosowanie w sprawie, mimo. że Naczelnik był zobowiązany umorzyć przedmiotowe postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 4 bądź art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W uzasadnieniu zażalenia Zobowiązany podniósł, że pismami z 14 czerwca 2017 r. wniósł m.in. zarzut nieistnienia obowiązku. Stwierdził także, że w jego ocenie w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż Strona złożyła podania o zaliczenie zwrotu VAT wynikającego z deklaracji VAT-7 za lipiec, wrzesień, październik, listopad 2011 r. na poczet zobowiązań wynikających z deklaracji VAT-7 za marzec, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2012 r., a w obrocie prawnym nie funkcjonuje żadna decyzja (postanowienie), która swoją mocą prawną mogłaby wstrzymać powyższe zwroty'. W przedmiotowej sprawie zatem samo wystawienie tytułów wykonawczych, zważając na fakt. że obowiązek podatkowy nie istnieje, jest bezprawne. Ponadto Strona zauważyła, że przyczyną ponownego rozpatrzenia sprawy był brak przeprowadzenia postępowania dowodowego po stronie Naczelnika, jednakże wydając zaskarżone postanowienie, Organ egzekucyjny nie dysponował zupełnym materiałem dowodowym, nie tylko w zakresie bezskuteczności egzekucji, lecz również w przedmiocie braku istnienia samego obowiązku. 8. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. [dalej także: "Dyrektor", "Organ II instancji"] postanowieniem z [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. [...] sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych, nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym podjął kompleksowe działania mające na celu ustalenie powyższego faktu. W ocenie Dyrektora organ egzekucyjny zasadnie wskazał, że pomimo poszukiwań nie stwierdzono, żadnego majątku P. Sp. z o.o., z którego można by prowadzić skutecznie egzekucję, z uwagi na co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość wyegzekwowania kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. uznał za bezzasadny argument podniesiony w zażaleniu, dotyczący niedysponowania przez Organ egzekucyjny materiałem dowodowym dotyczącym nieistnienia obowiązku, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie. 9. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] listopada 2018 r., zarzucając Organowi II instancji naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania egzekucyjnego [Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej również: "u.p.e.a."] w zw. z art. 59 § 2 i § 3 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Organu egzekucyjnego, mimo że obowiązek nie istnieje i tym samym podstawą umorzenia w niniejszej sprawie powinien być przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.; b) art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez niezastosowanie w sprawie; c) art.6. art, 7 i art. 8 u.p.e.a., poprzez naruszenie zasad w nich zawartych; d) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez nieodniesienie się przez Dyrektora w postanowieniu do zarzutów oraz argumentacji Spółki zawartej w złożonym zażaleniu. 8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. 1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 2. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 2. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] listopada 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W.z [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych z [...] czerwca 2017 r. nr: [...], [...], [...], [...], [...] obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2012 r. w łącznej kwocie należności głównej 814 003,20 zł. Podstawę prawną wystawienia ww. tytułów wykonawczych stanowiły deklaracje VAT-7. 3. Zdaniem Skarżącej, postępowanie przeprowadzone przez organy nie wypełnia standardów przewidzianych w k.p.a. i u.p.e.a. 4. Wobec postawionych zarzutów, przedmiotem sporu jest zgodność z prawem rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, czyli rozstrzygnięcia z art. 59 § 2 i 3 u.p.e.a. Skutkiem tego rodzaju postanowienia jest zaprzestanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. 5. W pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag natury ogólnej na temat instytucji umorzenia postępowania egzekucyjnego, unormowanej w art. 59 § 2 i 3 u.p.e.a. Stosownie do ww. przepisów, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W przypadku o którym mowa w § 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej. Przepis art. 59 § 1 i § 2 regulujący przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przepisem prawa materialnego [por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1906/07]. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Przyczyny uzasadniające umorzenie zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jedną z przyczyn umożliwiających organowi egzekucyjnemu umorzenie postępowania jest ustalenie, że w postępowaniu dotyczącym wyegzekwowania należności pieniężnych nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 tej ustawy). Dla zastosowania art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej konieczne jest ustalenie przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego, że zobowiązany nie posiada majątku wystarczającego do zaspokojenia wydatków egzekucyjnych. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że umorzenie postępowania egzekucyjnego dotyczące należności pieniężnej w sytuacji, gdy postępowanie to nie doprowadzi do uzyskania kwoty przewyższającej koszty jego prowadzenia, następuje wedle uznania organów egzekucyjnych, które powinny kierować się względami celowościowymi. Organ egzekucyjny ma zatem prawo umorzenia postępowania, gdy zaistnieje opisana wyżej przesłanka, nie ciąży na nim jednak w tym zakresie żaden obowiązek. Organowi egzekucyjnemu pozostawiono swobodę prowadzenia egzekucji lub umorzenia postępowania. Co więcej to organowi egzekucyjnemu ustawa pozostawiła ocenę "perspektyw" wszczętego z inicjatywy wierzyciela postępowania egzekucyjnego i wybór: prowadzenie egzekucji lub umorzenie postępowania. Zaakcentowania wymaga to, że użycie przez ustawodawcę w art. 59 § 2 u.p.e.a. zwrotu "może być umorzone". Oznacza to, że po stronie organu nie istnieje obowiązek umorzenia postępowania egzekucyjnego, ale tylko uprawnienie do jego umorzenia. W kontekście analizowanego art. 59 § 2 u.p.e.a. warunkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego jest stwierdzenie, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. 6. W przedmiotowej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wydał [...] sierpnia 2018 r. postanowienie, którym na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Skarżącej, wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych nie doprowadziło do wyegzekwowania należności przypadających na rzecz Organu egzekucyjnego oraz, że w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym uzyskanie środków pieniężnych pozwalających zaspokoić chociażby wydatki egzekucyjne nie będzie możliwe. Organ egzekucyjny przed podjęciem rozstrzygnięcia na podstawie 59 § 2 u.p.e.a. – regulacji przewidującej uznanie administracyjne, zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, gdyż tylko takie postępowanie pozwala na podjęcie zgodnego z prawem postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego [wyrok z 5 stycznia 2017 r., II FSK 2883/15, CBOSA]. Zaniechanie wyjaśnienia istnienia przesłanki pozwalającej na umorzenie postępowania egzekucyjnego na dzień podejmowania postanowienia czyni wydane rozstrzygnięcie dowolnym, co implikuje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Wymogi te jednak zostały w sprawie dochowane ze skutkiem także dla oceny zarzutu naruszenia art. 6, 7 i 8 k.p.a. stosowanych w zw. z art. 18 u.p.e.a. 7. Po przeprowadzonej analizie zaskarżonego postanowienia Dyrektora i zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych, nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym podjął kompleksowe działania mające na celu ustalenie powyższego faktu. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych doszło do skutecznego zajęcia u Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. innych wierzytelności pieniężnych z tytułu zasądzonych kosztów sądowych w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w łącznej kwocie 45 860 zł, zaliczonych na poczet kosztów egzekucyjnych. W celu ustalenia majątku Skarżącej, Organ egzekucyjny pismami z 6 sierpnia 2018 r. skierowanymi do szeregu banków, zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji, czy Skarżąca jest klientem banku, jednakże wszystkie te instytucje poinformowały, że nie prowadzą rachunków bankowych na rzecz Skarżącej [k. 93 – 121 akt post. egz.]. Z informacji uzyskanej 6 sierpnia 2018 r. z Centralnej Bazy Dany Ksiąg Wieczystych Organ egzekucyjny ustalił, że Skarżąca nie jest w posiadaniu oraz nie figuruje jako użytkownik wieczysty żadnych nieruchomości [k. 138 - 139 akt post. egz.]. W dniu 9 sierpnia 2018 r. ustalił także, że Skarżąca w okresie od maja do sierpnia 2018 r. nie figuruje w rejestrze JPK zawierającym informacje o wszystkich dokonanych transakcjach zakupu i sprzedaży przez czynnych podatników VAT [k. 128 – 131 akt post. egz.]. Z raportu sporządzonego 9 sierpnia 2018 r. przez pracownika organu egzekucyjnego wynikało, że Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem prowadzenia działalności, tj. W..7 sierpnia 2018 r. wynikało, że nie prowadzi również działalności gospodarczej pod adresem siedziby, tj. W., ul. [...] oraz nie pozostawiła majątku, do którego można by skierować egzekucję [k. 134 akt post. egz.]. O. .że umowa najmu ze Spółką została zawarta w dniu 1 grudnia 2012 r. i nadal jest aktualna [k. 132 – 133 akt post. egz.]. W przedmiotowej sprawie Organ egzekucyjny nie odnalazł żadnego majątku Spółki, z którego można by prowadzić skutecznie egzekucję. Nie zachodzi więc możliwość wyegzekwowania kwot przewyższających wydatki egzekucyjne. Strona nie wykonuje faktycznej działalności, co z kolei oznacza, że nie generuje dochodu, który pozwoliłby jej na pokrycie istniejących zaległości z bieżących wpływów. Zdaniem Sądu Dyrektor dokonał prawidłowej oceny stanu majątku ww. Spółki, która uzasadniała zastosowanie przez Organ egzekucyjny art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Świadczy o tym także znajdująca się w aktach sprawy przeprowadzona przez Organ egzekucyjny kalkulacja wydatków egzekucyjnych, z której wynika, że w toku dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie uzyskano by żadnych kwot, zaś łącznie wydatki egzekucyjne mogłyby wynieść 3 403,30 zł [k. 140 akt post. egz.]. Dokonując kalkulacji wydatków egzekucyjnych, Organ egzekucyjny ma obowiązek przeprowadzenia rachunku, w którym uwzględni przewidywaną wysokość kosztów egzekucyjnych i kwoty, która mogłaby być ewentualnie uzyskana w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym uwzględnić musi wszystkie środki egzekucyjne zastosowane w sprawie na dzień wydawania postanowienia w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie kalkulacja Organu egzekucyjnego uzasadnia rozstrzygnięcie podjęte w trybie art. 59 § 2 u.p.e.a. Podkreślenia wymaga, że jedynym warunkiem skorzystania z przewidzianego w art. 59 § 2 u.p.e.a. uznania jest stwierdzenie, że w dacie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, brak jest możliwości uzyskania danych kwot – tak w chwili obecnej jak i – z uwagi na przyczyny takiej niemożności – w dającej się widzieć przyszłości. Bezskuteczność egzekucji ustalona na podstawie dostępnych organowi egzekucyjnemu danych i dokonanej przez ten organ analizy stanu sprawy, po przeprowadzeniu właściwego postępowania wyjaśniającego, wykluczającego celowość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, stanowi wypełnienie dyspozycji art. 59 § 2 ww. ustawy [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 564/14]. W szczególności, działanie organów administracji oparte były na zasadzie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a poczynione ustalenia zawarto w uzasadnieniu postanowienia. W konsekwencji, skoro Skarżąca nie posiada żadnego majątku, w szczególności zarówno ruchomości, jak i nieruchomości, z których możliwe byłoby realne przeprowadzenie egzekucji obecnie, tak jak i w dającej się przewidzieć przyszłości, to biorąc pod uwagę spodziewaną wysokość regulowanych w pierwszej kolejności kosztów egzekucyjnych, zachodzą w ocenie Sądu przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. 8. Sąd nie podziela zarzutów skargi. Skarżąca niezasadnie wskazuje, że w niniejszej sprawie Organ egzekucyjny był zobowiązany umorzyć postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 4 bądź art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Skarżąca podniosła, że pismami z 14 czerwca 2017 r. wniosła m.in. zarzut nieistnienia obowiązku, gdyż Skarżąca złożyła podania o zaliczenie zwrotu VAT wynikającego z deklaracji VAT-7 za lipiec, wrzesień, październik i listopad 2011 r. na poczet zobowiązań wynikających z deklaracji VAT-7 za marzec, maj, czerwiec, sierpień i listopad 2012 r., a w obrocie prawnym nie funkcjonuje żadna decyzja (postanowienie), która swoją mocą prawną mogłaby wstrzymać powyższe zwroty. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Skarżącej, samo wystawienie tytułów wykonawczych było bezprawne. Należy jednak podkreślić, jak wskazał Organ II instancji, że powyższe kwestie były przedmiotem rozpoznania w odrębnych postępowaniach, zakończonych w administracyjnym toku instancji. Skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika, złożyła bowiem pięcioma pismami z 14 czerwca 2017 r. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzuty nieistnienia obowiązku dochodzonego na podstawie tytułów wykonawczych z [...] czerwca 2017 r. od nr [...] do nr [...]. Naczelnik [...] o Urzędu Skarbowego w W. postanowieniami z [...] listopada 2017 r. utrzymanymi w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniami z [...] lutego 2018 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienia organu drugiej instancji Skarżąca wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Dlatego też uznać należy za bezzasadny argument podniesiony w zażaleniu, dotyczący niedysponowaniem przez Organ egzekucyjny materiałem dowodowym dotyczącym nieistnienia obowiązku, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie. Natomiast materiał dowodowy mający udowodnić przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., został zgromadzony przez Organ egzekucyjny w sposób wyczerpujący. Ewentualne zastrzeżenia co do zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej mogły być wyrażane w toku postępowania w trybie art. 62 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa [Dz.U. z 2018, poz. 800 ze zm. dalej również: "o.p."] w zw. z art. 76b § 1 i nast. o.p. Niedopuszczalne jest zatem wkraczanie przez organ egzekucyjny w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i ponowna analiza sprawy ostatecznie rozstrzygniętej w innym postępowaniu. Rolą organu egzekucyjnego jest wyegzekwowanie obowiązku, zaś przed przystąpieniem do egzekucji zbadanie, czy nie ma przeszkód formalnych do jej prowadzenia. Z przepisu art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada zasadności ani wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, do czego zmierza Skarżąca. Należy dodać, że Skarżąca na poparcie swojego stanowiska powołuje się na okoliczności, które dotyczą okresu sprzed wystawienia tytułów wykonawczych [złożenie podań dotyczące zwrotu za wrzesień 2011 r. na poczet należności wynikającej z deklaracji VAT-7 za czerwiec 2012 r. oraz zaliczenia zwrotu za listopad 2011 r. na poczet należności wynikającej z deklaracji VAT-7 za listopad 2012 r.]. Podkreślenia wymaga, że powyższe okoliczności mogłyby być przedmiotem zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, na który powołuje się Skarżąca [art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.], jednak zobowiązany może podnosić taki zarzut wówczas, gdy nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które miały miejsce po wydaniu tytułów wykonawczych. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać tego zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. W świetle przywołanej argumentacji, nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 i 3 u.p.e.a., art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. 9. Biorąc powyższe pod uwagę, wobec niepotwierdzenia się stawianych zarzutów, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.