III SA/Wa 1857/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia WSA Honorata Łopianowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2019 r. sprawy ze skargi Spółki [...] w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Spółki [...] w G. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Burmistrz Miasta G. [dalej także "BM"] pismem z 14 lutego 2018 r. wezwał Spółkę dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w G. [dalej także: "Skarżąca", "Strona", "Spółka"] do złożenia korekty informacji podatkowej I-NRL, uwzględniając w niej wszystkie obiekty budowlane położone na gruntach Spółki. W dniu 13 kwietnia 2018 r. do Urzędu Miasta G. wpłynęła informacja Spółki w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na rok 2018. Spółka poinformowała, że dotychczas podatek od nieruchomości i budynków na działce Spółki płacili dzierżawcy. Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydaną w formie nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2018, ustalił Spółce dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w G. wysokość zobowiązania podatkowego, po zaokrągleniu do pełnych złotych na kwotę 94 923,00 zł. Za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych 0,4466 ha, od której podatek rolny obliczony wg stawki 240 zł/ha wyniósł 107,18 zł. W decyzji wskazano też kwotę podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 94 816,03 zł. 2. Od tej decyzji Spółka dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w G. złożyła odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 212 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej także: "O.p."] i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych [Dz. U. 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej także: "u.p.o.l."] poprzez nieoparte na zmianie stanu faktycznego oraz zmianie stanu prawnego nagłe uznanie Spółki za podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do naniesień posadowionych na dzierżawionych gruntach przez najemców. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. [dalej także: "SKO"] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podniosło, że Burmistrz Miasta G. powinien wezwać Spółkę do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości i deklaracji na podatek rolny na drukach przeznaczonych dla osób prawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało także, że jeżeli Spółka prawidłowo wypełni deklaracje brak będzie podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Natomiast w przypadku, gdy strona mimo wezwania organu podatkowego nie złoży stosownych deklaracji lub zadeklaruje wysokość zobowiązania podatkowego w nieprawidłowej wysokości, organ pierwszej instancji zobligowany będzie do wszczęcia postępowania na podstawie art. 165 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. 4. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Spółka dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej w G. reprezentowana przez doradcę podatkowego P. L. wniosła skargę, w której zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 233 § 2 O.p. poprzez niezasadne jego zastosowanie wskutek braku ku temu podstaw określonych w tym przepisie tj. braku potrzeby ponownego przeprowadzenia w sprawie w całości lub w znaczącej części postępowania dowodowego oraz zawarcie w zaskarżonej decyzji poglądów prawnych w przedmiocie prawa materialnego, których uwzględnienie przesądziłoby o określonym sposobie merytorycznego załatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji; 2) rażące naruszenie art. 144 § 5 O.p. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi będącemu doradcą podatkowym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, tylko listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 3 ust 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez nieoparte na zmianie stanu faktycznego oraz zmianie stanu prawnego nagłe uznanie Spółki za podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do naniesień posadowionych na dzierżawionych gruntach przez najemców. Skarżąca, mając na uwadze ww. zarzuty, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zwrot kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z właściwymi przepisami. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 233 § 2 O.p Spółka wskazała, że znaczna część uzasadnienia zaskarżonej decyzji [str. 3-5] poświęcona jest dokonaniu oceny prawnej stanu faktycznego sprawy. Treść art 233 § 2 O.p., zdaniem Strony, nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż wyłącznym powodem i uzasadnieniem wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy może być tylko potrzeba ponownego przeprowadzenia w sprawie w całości lub w części postępowania dowodowego. W tak rozumianych podstawach nie mieści się natomiast wyrażenie poglądów prawnych w przedmiocie prawa materialnego, których uwzględnienie przesądziłoby o określonym sposobie merytorycznego załatwienia sprawy [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1046/08]. Wydanie decyzji na mocy art. 233 § 2 O.p. na podstawie poglądu prawnego organu odwoławczego w zakresie prawa materialnego co do merytorycznego sposobu załatwienia sprawy, w sposób oczywisty wykracza poza treść, dyspozycję i możliwości uzasadnionego stosowania wymienionego przepisu procedury podatkowej i może wskazywać na jego rażące naruszenie [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II FSK 184/08, z 1 marca 2012 r., II FSK 1675/10, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 26 czerwca 2013 r. I SA/Bd 263/13]. Skarżąca wskazała ponadto, że zakaz formułowania oceny prawnej w przedmiocie prawa materialnego wynika również z faktu, że Ordynacja podatkowa nie zawiera przepisu stanowiącego odpowiednik art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.], z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zatem BM, któremu SKO zaskarżoną decyzją przekazał sprawę do ponownego rozpoznania nie jest związany oceną prawną SKO. Oznacza to, że w decyzji, o której mowa w art. 233 § 2 O.p., SKO nie może zawrzeć oceny prawnej stanu faktycznego, Natomiast wskazania co do dalszego postępowania powinny zostać ograniczone poprzez wskazanie, jakie dowody należy zebrać i ocenić w ponownie przeprowadzonym postępowaniu [por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w prawomocnym wyroku z 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 594/17]. W ocenie Skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji nie wykazało, by istniały podstawy do zastosowania art. 233 § 2 O.p. Zaskarżona decyzja nie wskazuje znaczących braków w zgromadzonym materiale dowodowym, których nie można by było uzupełnić poprzez zastosowanie art 229 O.p. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 144 § 5 O.p. Spółka podniosła, że doręczenie profesjonalnemu pełnomocnikowi pism w postępowaniu podatkowym co do zasady następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, zaś doręczenie drogą tradycyjną - dopiero w przypadku wystąpienia problemów technicznych, uniemożliwiających organowi doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z akt sprawy nie wynika, aby w przedmiotowym przypadku doszło do zaistnienia problemu technicznego o którym mowa w art 144 § 3 O.p. rozumianego jako trudna sytuacja wymagająca rozwiązania i dotycząca aspektów technicznych [rozumianych jako element wiedzy]. Skarżąca wskazała, że w odwołaniu w ostatnim akapicie wskazano wyraźnie adres elektroniczny pełnomocnika na platformie e-PUAP wraz z prośbą o kierowanie wszelkiej korespondencji w tej sprawie na wskazany adres elektroniczny. Pomimo powyższych wskazań SKO dokonało doręczenia w sposób tradycyjny uzurpując sobie prawo do nieprzewidzianej w przepisach ordynacji podatkowej swoistej wolności wyboru sposobu doręczenia korespondencji, co sprawia, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 144 § 5 O.p. i nie zostało skutecznie dokonane, zatem przedmiotowa decyzja nie weszła do obiegu prawnego. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. i art 3 ust 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżąca wskazała, że do 2018 Organ l instancji uznawał Spółkę za podatnika podatku od nieruchomości jedynie do posiadanych przez nią gruntów oraz użytkowanych przez nią budynków i budowli, a najemców Spółki za podatników podatku od nieruchomości w odniesieniu do nakładów posadowionych na dzierżawionych przez nich gruntach. Skarżąca podkreśliła, że za rok 2018 organ zmienia zdanie i nie uchylając poprzednich decyzji, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, w całości podatkiem obarcza Spółkę, która nie spodziewając się zmiany działania organu, ukształtowała już ze swymi najemcami stosunki dzierżawne, nie uwzględniając w cenie dzierżawy podatku, którym została nagle obarczona, Zdaniem Strony postępowanie organów podatkowych obu instancji na płaszczyźnie europejskich standardów proceduralnych wynikających z prawa do dobrej administracji jest sprzeczne z unijną zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. W tym kontekście Spółka wskazuje, że jako przedsiębiorca działający w dobrej wierze, nie może z tytułu zmiany stanowiska Burmistrza Miasta G. ponieść szkody, a nagłe obciążenie spółki podatkiem od naniesień poczynionych przez dzierżawców spółki należy uznać za złamanie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Praktyka nieuznawania Spółki w latach poprzednich przez Burmistrza Miasta G. za podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do budowli wzniesionych przez dzierżawców spółki wzbudziła po stronie Spółki jako rozsądnego i przezornego podmiotu prawa uzasadnione "oczekiwanie prawne", że Burmistrz Miasta G. nie uzna spółki w tym zakresie za podatnika również w 2018 r. 5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: 1. Skarga jest zasadna. Rację ma bowiem Skarżący, prezentując zapatrywanie, zgodnie z którym organ miał pełne podstawy oraz obowiązek dokonania rozstrzygnięcia merytorycznego odwołania, zaś uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w istocie stanowi uchylenie się od jej rozstrzygnięcia. Zaprezentowane bowiem przez organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. – powody uchylenia decyzji Burmistrza Miasta G. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, w postaci potrzeby złożenia przez Skarżącą odpowiedniej, tj. właściwej dla osób prawnych "deklaracji na podatek od nieruchomości i deklaracji na podatek rolny na drukach przeznaczonych dla osób prawnych" [str. 4 zaskarżonej decyzji] nie stanowią przeszkody do rozstrzygnięcia merytorycznego. Na uwagę bowiem zasługuje, że sporna w sprawie kwestia koncentruje się wokół tego, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości: czy Skarżąca w odniesieniu do własnych nieruchomości zaś najemcy nieruchomości takimi podatnikami odniesieniu do własnych naniesień, czy też – jak uważa organ – Skarżąca w odniesieniu do wszystkich nieruchomości oraz posadowionych na nich budynków. Sporną kwestią, którą wyznacza wniesione przez Skarżącą odwołanie jest to, który z podmiotów jest podatnikiem. Organ odwoławczy mógł zatem i powinien samodzielnie rozstrzygnąć to w zaskarżonej decyzji. Zarazem, nie jest tak, jak podał motywując uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy, że dopiero "Jeżeli Spółka prawidłowo wypełni deklaracje brak będzie podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego". Podkreślenia bowiem wymaga, że Skarżąca, powołując się na wieloletnią wcześniejszą praktykę organów podatkowych – o czym przekonuje treść odwołania i skargi – konsekwentnie stoi na stanowisku, że nie występuje w roli podatnika w odniesieniu do tych naniesień, które wznieśli najemcy nieruchomości. To zaś oznacza, że wezwanie do złożenia – jak postuluje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w zaskarżonej decyzji – deklaracji na podatek od nieruchomości i deklaracji na podatek rolny na drukach przeznaczonych dla osób prawnych nie wywoła zamierzonego rezultatu, skoro Skarżąca uważa, że nie jest podatnikiem w odniesieniu do tych naniesień, które wznieśli najemcy nieruchomości. Podkreślenia bowiem wymaga, że Skarżąca konsekwentnie i stanowczo wyraża zapatrywanie, że nie stanowi ona podatnika w odniesieniu do budynków posadowionych na wynajmowanych przez nią nieruchomościach przez ich najemców [wyspecyfikowany wykaz sześciu najemców, którzy dotychczas płacili podatek od nieruchomości samodzielnie – akta post. adm., k. 12 i 13]. Wbrew stanowisku organu, uzyskanie w trybie ponownie przeprowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji informacji o posiadanych nieruchomościach w sposób właściwy dla osoby prawnej, nie zmieni tego, że sporna w sprawie jest nie realizacja obowiązków informacyjnych, technicznych służących wymiarowi zobowiązania łącznego podatku od nieruchomości, lecz kwestia podstawowa – prawna, to jest to, kto jest w rozpoznawanej sprawie podatnikiem: czy Skarżąca jako podmiot zarządzający nieruchomościami, czy też w uzgodnionym zakresie najemcy nieruchomości, którzy posadowili na niej budynki. Kwesta ta stanowi zagadnienie prawne, które nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w zakresie wyznaczonym w złożonym przez Skarżącą odwołaniu jest zdolne do rozstrzygnięcia wynikającego z tego odwołania zagadnienia natury prawnej. Ma rację zatem Skarżąca, zarzucając bezpodstawne uchylenie decyzji Burmistrza Miasta G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, co czyni zasadnym postawiony zarzut naruszenia art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy uchylając decyzję Burmistrza Miasta G. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, uchylił się od rozpoznania sprawy. Zasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 O.p. Ordynacji podatkowej. 2. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu nakierowanego na wykazanie naruszenia art. 144 § 5 O.p. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi będącemu doradcą podatkowym za pomocą środków komunikacji elektronicznej, tylko listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Podobnie, nie są trafne te zastrzeżenia, które wskazują na nieprawidłowe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji bez zachowania formy elektronicznej. Istotnie, w myśl art. 144 § 5 O.p., doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Przepis art. 144 § 1 O.p. stanowi, że organ podatkowy doręcza pisma: 1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub 2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą [art. 144 § 2 O.p.]. Zarazem, w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1 [art. 144 § 3 O.p.]. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. a wcześniej Burmistrz Gminy G. doręczyły decyzje pełnomocnikowi Skarżącej [doradcy podatkowemu] w sposób konwencjonalny – przesyłką pocztową a nie w formie elektronicznej. Powyższe nie stanowiło jednak przeszkody dla skorzystania przez Skarżącą z możliwości złożenia odwołania a także skargi do sądu. Okoliczność, że organy nie dostosowały się do wynikającego z art. 144 § 5 O.p. obowiązku doręczania decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie czyni postępowania wadliwym w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu. Dostrzeżenia bowiem wymaga, że Skarżąca zapoznała się z decyzjami organów obu instancji i efektywnie skorzystała ze środków zaskarżenia. Ponadto przepis art. 144 O.p. w § 1 pkt 1 przewiduje jako dopuszczalną formę doręczanie pism za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów – gdy strona nie korzysta z profesjonalnego pełnomocnika [adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego], a także w razie wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej [art. 144 § 3 O.p.]. Doręczenie pism za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe nadal stanowi zatem jedną z dopuszczalnych, pełnowartościowych form doręczeń w postępowaniu podatkowym. Sąd podzielił tym samym zapatrywanie prawne wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2018 r. w spr. I FSK 852/18, którego teza brzmi następująco: "Uchybienie przepisom o formie doręczenia decyzji ostatecznej organu administracji podatkowej powinno mieć istotny wpływ na możliwość zapoznania się z jej treścią przez adresata. W przeciwnym razie nie można uznać, że decyzja taka nie weszła do obrotu prawnego [art. 212 Ordynacji podatkowej].". W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "tezę, jakoby "skarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego ze względu na wadliwy sposób doręczenia", zważywszy na kryteria sądowej kontroli administracji publicznej i ustalony w sprawie stan faktyczny, należy uznać za zbyt daleko idącą [non sequitur]. W okolicznościach sprawy nie budzi bowiem wątpliwości fakt doręczenia pełnomocnikowi decyzji poprzez operatora pocztowego i wniesienie skargi w ustawowym terminie, który rozpoczął bieg na skutek odbioru decyzji przez upoważnioną do tego osobę. Sąd nie wziął w tym kontekście pod uwagę kwestii wpływu dostrzeżonego uchybienia na wynik sprawy, który powinien być w przypadku naruszenia norm procesowych "istotny". Z taką sytuacją mielibyśmy do czynienia w szczególności wówczas, gdyby na skutek zastosowania wadliwego trybu doręczenia profesjonalny pełnomocnik w ogóle nie mógł zapoznać się z treścią decyzji [przykładowo pełnomocnik spodziewając się doręczenia drogą elektroniczną zaplanował urlop i nie odebrał awizowanej w tym czasie przesyłki]. Nie można jednak mówić o takim wpływie wówczas, gdy fakt doręczenia decyzji jest niewątpliwy, podobnie jak okoliczność jej zaskarżenia w ustawowym terminie [a więc zapoznania się z rozstrzygnięciem i sformułowania w prawem przewidzianej formie zarzutów względem działania organu administracji publicznej, tj. poddania sądowej kontroli], sporny pozostaje zaś jedynie tryb, w jakim tegoż doręczenia dokonano. Zdaniem składu orzekającego stanowisko przeciwne, sformułowane w zaskarżonym postanowieniu, nadmiernie akcentuje formę doręczenia, tzn. ponad jego materialny skutek w postaci związania organu rozstrzygnięciem, które zostało przesłane do adresata w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią [art. 212 Ordynacji podatkowej]". 3. Organ odwoławczy – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., ponownie rozpatrując odwołanie Skarżącej złożone wobec decyzji Burmistrza Miasta G. obowiązane jest rozpatrzyć postawione wobec niej zarzuty, dokonać oceny prawnej postawionego zagadnienia. W tym stanie rzeczy, w oparciu o 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. 4. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na Jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości wynikającej z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu [Dz.U. 2011 nr 31 poz. 153]. Sąd zasądził zatem od organu podatkowego – Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej, która wygrała postępowanie: równowartość uiszczonego wpisu w kwocie 500 zł, wynagrodzenia doradcy podatkowego w wysokości 240 zł oraz opłaty skarbowej w kwocie 17 zł – łącznie 757 zł.