III SA/Wa 1870/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] [...] [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz M. C. kwotę 31 555 zł (słownie: trzydzieści jeden tysięcy pięćset pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ("UKS") decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., wydaną na podstawie art. 25 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwanej dalej także "ustawą" lub "updof") określił M. C. ("Skarżący", "Strona", "Podatnik") zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 2010 w kwocie [...] zł. Organ zakwestionował przeprowadzoną przez Skarżącego ze spółką [...] z siedzibą w L. tzw. transakcję wymiany udziałów, uznając, że była to transakcja nierynkowa, której celem było jedynie zmniejszenie obciążeń podatkowych. Nie zgadzając się z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("Dyrektor", "DIAS", "Organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] marca 2017 r. zaskarżoną decyzję UKS utrzymał w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych, w drodze oszacowania, na podstawie art. 25 oraz art. 25a updof w związku z objęciem przez Stronę udziałów w kapitale zakładowym [...] ("spółka") w zamian za akcje spółek [...] oraz [...] z siedzibami w Polsce. Dyrektor przypomniał, że w zaskarżonej decyzji określono dochód wynikający z transakcji wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci akcji polskich spółek akcyjnych do [...]. Podstawą określenia tego dochodu był wskazane przepisy ustawy z uwagi na występujące powiązania pomiędzy Podatnikiem, a spółką. Za nieprawidłowe DIAS uznał stanowisko pełnomocnika Strony, jakoby organy podatkowe nie były uprawnione do oszacowania przychodu podmiotu krajowego uznanego za powiązany ponad wartość nominalną udziałów, zdeklarowaną w umowie lub statucie. W niniejszej sprawie fakt istnienia powiązań rodzinnych i kapitałowych pomiędzy Podatnikiem, a R. C., M. C. oraz spółką, został uznany przez Dyrektora za bezsporny. Odnosząc się do zarzutu Strony, że w sprawie nie mogły mieć zastosowania art. 25 oraz 25a ustawy, Dyrektor uznał, że to sama Strona przedłożyła dokumentację transakcji z podmiotami powiązanymi. Wniesienie aportu niepieniężnego do [...] udokumentowała aktem notarialnym z [...] marca 2010 r., sporządzonym przez notariusza z L.. Z przedłożonego aktu notarialnego wynika, iż wspólnicy określili sposób objęcia udziałów, płatność za nowe udziały oraz warunki skutecznego wniesienia aportu. Zgromadzenie wspólników zaakceptowało subskrypcje, płatności i sposób objęcia udziałów. Wspólnicy złożyli oświadczenia związane z wdrożeniem wkładu, m.in. oświadczyli, że zostaną przeprowadzone wszelkie formalności celem "uwierzytelnienia przeniesienia udziałów i uzyskania efektywności tego przeniesienia". Natomiast w zawiadomieniu skierowanym do zarządu spółki w dniu 29 marca 2010 r. w trybie art. 69 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzenia instrumentów finansowych do zorganizowanego obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.) Skarżący poinformował, że w dniu 25 marca 2010 r. nastąpiło przeniesienie własności posiadanych przez niego bezpośrednio 2 464 885 akcji [...], w wyniku zapisania tych akcji na rachunku papierów wartościowych nabywcy tych akcji. tj. [...]. z siedzibą w L., oraz że przeniesienie własności nastąpiło na podstawie umowy podwyższenia kapitału zakładowego [...] z 5 marca 2010 r. Informacja o przeniesieniu własności akcji [...] (Spółka giełdowa) została opublikowana w raportach bieżących z dnia 30 marca 2010 r. Organ podał, że w świetle powyższego wniesienie aportu w postaci akcji [...] i [...] zostało zidentyfikowane przez Stronę jako transakcja. W części opisowej dokumentacji określono strony tej transakcji, jej przedmiot, schemat transakcji, pełnione funkcje przez strony transakcji, cenę transakcji oraz formę i termin zapłaty. Jak stwierdził DIAS, pojęcie "transakcji", o której mowa w przepisach art. 25a updof, nie zostało zdefiniowane. W orzecznictwie, jak i w doktrynie, "transakcja" rozumiana jest natomiast jako zawarcie umowy, zwłaszcza handlowej, dotyczącej kupna lub sprzedaży, układ, porozumienie, jako wynik rokowań. Transakcją jest zatem, w świetle art. 25a updof, wniesienie aportu do spółki kapitałowej w formie udziałów lub akcji, zakup (nabycie) udziałów, czy objęcie akcji lub udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym w zamian za wkład pieniężny. Zatem pojęcie transakcji nie można ograniczać wyłącznie do umów handlowych, jak sugeruje pełnomocnik Strony. Organ odwoławczy stwierdził, iż wniesienie wkładu niepieniężnego do [...] skutkuje powstaniem przychodu, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 9 updof, a czynność ta stanowi transakcję w rozumieniu art. 25a tej ustawy i § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 10 września 2009 r. w sprawie sposobu i trybu określania dochodów osób fizycznych w drodze oszacowania oraz sposobu i trybu eliminowania podwójnego opodatkowania osób fizycznych w przypadku korekty zysków podmiotów powiązanych (Dz. U. z 2014 ., poz. 1176), zwanego też dalej "rozporządzeniem MF". DIAS zauważył, iż art. 25 ust. 1 i ust. 5a updof określają warunki, jakie muszą wystąpić, aby można było oszacować dochód podatnika, jakiego należałoby się spodziewać, gdyby nie wystąpiły powiązania, które miały wpływ na warunki, jakie ustaliły pomiędzy sobą podmioty zależne. W przedmiotowej sprawie warunki takie wystąpiły. Podmiot, w stosunku do którego dokonywane jest oszacowanie dochodu, jest podatnikiem podatku dochodowego mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podatnik ten bierze udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwem położonym za granicą lub w jego kontroli albo posiada udział w kapitale tego przedsiębiorstwa (dany podmiot krajowy bezpośrednio lub pośrednio posiada w kapitale innego podmiotu udział nie mniejszy, niż 5 % - art. 25 ust. 5a ww. ustawy). Nadto w wyniku takich powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, i w wyniku tego podmiot nie wykazuje dochodów albo wykazuje dochody niższe od tych, jakich należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały. Z tych względów Dyrektor uznał, że stosując cenę emisyjną przewyższającą cenę nominalną (agio), bez uzasadnionej przyczyny, czyli cenę nie wynikającą z rzeczywistych i obiektywnych przesłanek, Strona wykreowała stratę podatkową. Z dokonanych transakcji Podatnik w zeznaniu podatkowym PIT-38 wykazał stratę w wysokości - [...] zł. W celu zweryfikowania, czy transakcja wniesienia Il aportu przez Skarżącego została zawarta na warunkach rynkowych, nie różniących się od warunków, jakie ustaliłyby miedzy sobą podmioty niezależne, przeprowadzono analizę porównywalności, z której wynika, że transakcja wniesienia wkładu niepieniężnego do podmiotu powiązanego została zawarta na warunkach odbiegających od warunków, na jakich zawierają takie transakcje podmioty niezależne. DIAS zauważył, że orzecznictwo sądów administracyjnych w Polsce nie wypowiedziało się jednoznacznie na temat możliwości bezpośredniego stosowania w niniejszej sprawie, w której stroną transakcji wymiany udziałów była osoba fizyczna, postanowień Dyrektywy 2009/133/WE z dnia [...] października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aportów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (dalej: "Dyrektywa 2009/133" lub "Dyrektywa"). W związku z powyższym w niniejszej sprawie Dyrektywa nie miała zastosowania. Dyrektor odmówił też uwzględnienia zarzutu Strony, że uzyskała pozytywne stanowisko organu interpretacyjnego w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, które potwierdziło, że w transakcji wymiany udziałów, jako zwolnionej z opodatkowania na mocy ww. Dyrektywy, mogą brać udział także osoby fizyczne. Oddalił nadto inne zarzuty odwołania, w tym i taki, że przyjęta metoda szacowania dochodu była wadliwa, jako oparta na niereprezentatywnych danych. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję Dyrektora. Zarzucił Organowi naruszenie art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej. Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej ("Akt akcesyjny"), będącego integralną częścią traktatu akcesyjnego zawartego przez Polskę z Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, poprzez brak bezpośredniego zastosowania art. 8 ust. 1 Dyrektywy, pomimo wynikającego z ww. art. 2 Aktu akcesyjnego związania Rzeczypospolitej Polskiej postanowieniami ww. Dyrektywy nawet w przypadku braku implementacji jej postanowień do prawa krajowego. W skardze zarzucono też naruszenie ww. art. 8 ust. 1 Dyrektywy 2009/133/WE, poprzez niezastosowanie w sprawie tego jasnego i bezwarunkowego przepisu, a w konsekwencji uznanie, iż wydanie papierów wartościowych reprezentujących kapitał [...] na rzecz Skarżącego w zamian za wniesione aportem akcje, który to aport został dokonany w ramach transakcji wymiany udziałów, jest transakcją podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Zdaniem pełnomocnika, nawet gdyby uznać poglądy DIAS o braku nadrzędności prawa wspólnotowego nad prawem krajowym, nie można by oszacować przychodu w związku ze zrealizowaną przez Skarżącego transakcją. Naruszałoby to bowiem art. 25 ust. 1 updof poprzez nieuzasadnione uznanie, że norma wywiedziona z ww. przepisu znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W dokonanej transakcji objęcia udziałów w kapitale zakładowym [...] w zamian za akcje [...] i [...] ustalone zostały warunki nie różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty. W ocenie Skarżącego Organy naruszyły też § 4 ust. 3 rozporządzenia MF, poprzez zignorowanie dyspozycji tego przepisu, zgodnie z którą przy ustalaniu wartości rynkowej przedmiotu transakcji organy administracji skarbowej nie biorą pod uwagę okoliczności, które nie mogą być znane stronom transakcji w dniu jej zawarcia, a które, jeśli byłyby znane, mogłyby powodować określenie przez strony wyższej lub niższej wartości przedmiotu takiej transakcji. Organy, z naruszeniem § 6 ust. 1 rozporządzenia MF, poprzez nieuwzględnienie różnic pomiędzy transakcją zawartą pomiędzy Skarżącym, a spółką, przyjęły jako porównywalne transakcje krajowe, które jednak porównywalne nie były. W ocenie Skarżącego Organy naruszyły też szereg innych przepisów rozporządzenia MF, a także art. 17 ust. 1 pkt 9 i art. 30b ust. 2 pkt 5 updof, przez ich błędne zastosowanie, gdyż uznały, że objęcie udziałów w spółce powodowało powstanie przychodu po stronie Skarżącego, w sytuacji, gdy transakcja wymiany udziałów jest transakcją zwolnioną z opodatkowania podatkiem dochodowym na podstawie art. 8 ust. 1 Dyrektywy 2009/133. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 210 § 1 pkt 4) oraz 5) Ordynacji podatkowej ("Ordynacja", "Op"), poprzez brak wskazania precyzyjnych podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Organ, wydając skarżoną decyzję, przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia m.in. art. 25 updof, art. 25a updof oraz przepisy rozporządzenia MF , nie wskazał ww. podstawy prawnej jednak w petitum skarżonej decyzji. W decyzji zabrakło też wskazania podstawy prawnej oraz rozstrzygnięcia również co do tego, czy Organ wydając skarżoną decyzję określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu należnych przychodów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6) updof, czy też zobowiązanie podatkowe z tytułu nominalnej wartości udziałów w spółce mającej osobowość prawną objętych w zamian za wkład niepieniężny, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9 updof. Ponowiono też zarzut zignorowania wydanej interpretacji indywidualnej a także wskazano na zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op, poprzez uznanie, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania, w szczególności materiał dowodowy zgromadzony w toku przeprowadzonej analizy porównywalności, uzasadnia wydanie skarżonej decyzji i określenie Skarżącemu zobowiązania podatkowego w zakresie dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia papierów wartościowych oraz objęcia udziałów. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia z 7 listopada 2017 r. Skarżący zauważył, że określone zobowiązanie uległo przedawnieniu przed wydaniem decyzji, gdyż zawiadomienie z dnia 11 października 2016 r. o wszczęciu postępowania karno – skarbowego nie zawierało wymaganych prawem elementów, a nadto zostało ono doręczone z pominięciem prawidłowo umocowanego pełnomocnika. W pierwszej z tych kwestii zauważono że zawiadomienie nie zawierało jednostki redakcyjnej Kodeksu karno – skarbowego, zaś w drugiej, że art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej wymaga bezwzględnego doręczania pism ustanowionemu pełnomocnikowi, jeśli został on ustanowiony w postępowaniu. W niniejszej sprawie zawiadomienie zostało natomiast skierowane bezpośrednio do Podatnika. Skarżący powołał się na liczne wyroki Sądów Administracyjnych, z czego wywiódł, że konieczność doręczania zawiadomienia pełnomocnikowi jest już niekwestionowana. W piśmie procesowym z 27 kwietnia 2018 r. (zażalenie za postanowienie Sądu o zawieszeniu postępowania sądowego) Skarżący wskazał, że w sprawie innego podatnika, który brał udział w zakwestionowanej transakcji restrukturyzacyjnej, tj. M. C. (syna Skarżącego), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, prawomocnym już wyrokiem z 13 grudnia 2017 r. o sygn. I SA/Gd 1403/17, uwzględnił skargę tego podatnika na decyzję w przedmiocie podatku wynikającego z tego samego zdarzenia, co w niniejszej sprawie. Powodem uwzględnienia skargi przez WSA w Gdańsku była ocena co do przedawnienia zobowiązania w związku z wadliwym doręczeniem zawiadomienia w trybie art. 70c Op – zamiast pełnomocnikowi doręczono je podatnikowi. Zarzut przedawnienia zobowiązania ponowiony został w piśmie z dnia 7 września 2018 r., zatytułowanym "Załącznik do protokołu rozprawy", gdzie wskazano na dalsze wyroki NSA potwierdzające pogląd, że wobec ustanowienia pełnomocnika zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia powinno być skierowane do tego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Najdalej idącym zarzutem skargi, który przez to wymaga rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności, był zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącego. Został on uzasadniony faktem, że zawiadomienie z 11 października 2016 r. o wszczęciu postępowania karno – skarbowego wobec Skarżącego nie zawierało wymaganego, według Autora skargi, wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej Kodeksu karno – skarbowego, będącej podstawą takiego wszczęcia. Autor powołał się przy tym na wyrok NSA o sygn. 1729/15. Otóż w tym zakresie przypomnieć należy uchwałę NSA o sygn. I FPS 1/18 z 18 czerwca 2018 r. Wskazano w niej, że zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy. Zatem, wbrew zarzutowi skargi, sam brak w zawiadomieniu wskazania stosownej jednostki redakcyjnej Kodeksu karno – skarbowego nie powodował, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania nie uległ zawieszeniu. W ocenie Sądu zasadny jest jednak drugi zarzut Skarżącego, dotyczący przedawnienia zobowiązania. W tym zakresie Sąd podziela szeroko już prezentowane w orzecznictwie sądowym, w tym NSA, stanowisko, że wobec ustanowienia w sprawie pełnomocnika podatnika zawiadomienie o wszczęciu postępowania karno – skarbowego musi zostać skierowane do tegoż pełnomocnika, aby uznać je za skutecznie doręczone, a przez to wywołujące skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania. Należy więc jedynie przypomnieć, że według tego ugruntowanego orzecznictwa NSA, zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na skutek wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, powinno być doręczane ustanowionemu w toku postępowania podatkowego pełnomocnikowi strony, gdyż wymaga tego art. 145 § 2 Op, zaś doręczenie zawiadomienia podatnikowi godziłoby w zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa (wyrok NSA o sygn. I FSK 556/15). Takie stanowisko zostało też zaprezentowane w wyrokach tego Sądu o sygn. I FSK 1243/15, II FSK 2193/15, II FSK 955/16, I FSK 1383/15, I FSK 2220/15, II GSK 597/15, II FSK 3323/15/. Pogląd powyższy jest nadal podtrzymywany w najnowszym orzecznictwie NSA (vide np. II FSK 390/18). Dodatkowo należy przypomnieć, że - jak trafnie odnotowano w pismach Skarżącego datowanych na czas już po wniesieniu skargi – w analogicznej sprawie do sprawy niniejszej, czyli dotyczącej innego podatnika biorącego udział w transakcji restrukturyzacyjnej z dnia 5 marca 2010 r., WSA w Gdańsku uchylił decyzję skierowaną do tego podatnika, gdyż podzielił zarzut wadliwego skierowania zawiadomienia z art. 70c Ordynacji do podatnika, zamiast do ustanowionego pełnomocnika. WSA w Gdańsku przywołał zresztą kolejne wyroki NSA oraz wyroki Sądów Wojewódzkich promujące pogląd, że w razie ustanowienia pełnomocnika zawiadomienie z art. 70c Op musi być skierowane właśnie do niego. Abstrahując jednak od argumentów natury ściśle merytorycznej, wynikających z literalnego brzmienia art. 145 § 2 Ordynacji, oddalenie tego zarzutu w niniejszej sprawie byłoby trudne do wyjaśnienia z punktu widzenia zasady równości podatników wobec prawa oraz zasady zaufania. Nie można byłoby mianowicie wyjaśnić, dlaczego podatnicy dokonujący tej samej transakcji restrukturyzacyjnej, w tych samych okolicznościach faktycznych i na podstawie tych samych przepisów prawa podatkowego, traktowani są przez administrację podatkową zupełnie inaczej. W niniejszej sprawie zawiadomienie wystosowane w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej skierowano na adres Skarżącego, choć już wtedy działał ustanowiony w sprawie pełnomocnik Skarżącego. Zawiadomienie to nie może więc zostać uznane za skutecznie doręczone, co oznacza, że wobec faktu, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania Skarżącego nie uległ zawieszeniu, zaskarżona decyzja została wydana już po przedawnieniu zobowiązania. Sąd nie umorzył postępowania podatkowego (art. 145 § 3 Ppsa), gdyż Organ dotychczas w ogóle nie analizował i nie ustalał faktu, czy bieg terminu przedawnienia zobowiązania Skarżącego uległ przerwaniu lub zawieszeniu z jakichś innych przyczyn, niż wszczęcie postępowania karno – skarbowego. W dalszym więc postępowaniu Organ tę kwestię ustali, a w razie stwierdzenia, że takie inne przyczyny nie zaszły – umorzy postępowanie podatkowe. Zarzuty skargi dotyczące wadliwości merytorycznego stanowiska Organu co do oceny przeprowadzonej operacji restrukturyzacyjnej, naruszenia przepisów Dyrektywy, zastosowania art. 25 oraz 25a ustawy, zignorowania wydanej interpretacji indywidualnej oraz legalności szacowania dochodu Skarżącego, są więc na obecnym etapie sprawy bezprzedmiotowe. Mogłyby one zostać ocenione przez Sąd tylko przy uprzednim stwierdzeniu, że akta sprawy nie wskazują na przedawnienie zobowiązania. Takie stwierdzenie nie może jednak zostać sformułowane. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, uchylił zaskarżoną decyzję. W kwestii kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi (24 338 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – doradcy podatkowego (7 200 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).