III SA/Wa 1896/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi I. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzj Skarżąca – I. H., reprezentowana przez radcę prawnego J. P., złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. W skardze zamieszczono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik Skarżącej podniósł, że wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione szczególną sytuacją życiową Skarżącej, osoby wiekowej, z ograniczoną możliwością poruszania się. Ponadto przystąpienie do wykonania niewątpliwie niesłusznej decyzji może wywołać stres zagrażający życiu Skarżącej i narażający ją na nieodwracalne straty. Postanowieniem z 6 lipca 2012r. sygn. akt III SA/Wa 1896/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji, jako że wniosek nie został uzasadniony i poparty dowodami umożliwiającymi ocenę jego zasadności w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - dalej "p.p.s.a.". Sąd wskazał ponadto, że przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Pismem z 1 października 2012r. Skarżąca ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Działający w jej imieniu pełnomocnik powołał się na glosę M. Bogusza do postanowienia NSA z 31 marca 2005r., sygn. II OZ 155/05 (Lex 51604/1, 51604/2) zgodnie, z którą w przypadku złożenia przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, obowiązek ustalenia czy zachodzą podstawy do wstrzymania, obciąża sąd administracyjny, który w tym zakresie działa z urzędu. Uprawdopodobnienie przez skarżącego podstaw wniosku nie ma charakteru realizacji prawnego obowiązku, lecz jedynie działania we własnym, procesowym interesie. Skarżąca wskazała, że podobne stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 8 maja 2012r. sygn. akt II OSK 977/12 stwierdzając, że "przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając na nią obowiązku ich udowodnienia". Uzasadniając wniosek pełnomocnik ponownie powołał się na zaawansowany wiek Skarżącej oraz jej problemy zdrowotne, z którymi wiążę się konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów. Skarżąca cierpi na liczne dolegliwości utrudniające jej normalne funkcjonowanie. W 2009r. doznała [...] (wszczepiono jej [...]) oraz urazu [...]. Na 14 listopada 2012r. zaplanowany został szpitalny zabieg [...], co spowoduje kolejne koszty leczenia i rehabilitacji. Dla osoby w tak zaawansowanym wieku, cierpiącej na wiele schorzeń już same koszty leków, jakie musi regularnie przyjmować, stanowią poważne obciążenie budżetu. Wykonanie zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji administracyjnej doprowadzi do nieodwracalnych skutków i znacznej szkody, ponieważ Skarżąca nie będzie w stanie sfinansować niezbędnych dla niej zabiegów oraz rehabilitacji co przyczyni się do wystąpienia trwałych i nieodwracalnych zmian zdrowotnych, co dla osoby w tak zaawansowanym wieku może mieć fatalny skutek. Do wniosku Skarżąca dołączyła dokumentację lekarską potwierdzającą jej stan zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na którego uzasadnienie wskazała ona w istocie okoliczności te same co w poprzednim wniosku, a mianowicie podeszły wiek i stan zdrowia wymagające zwiększonych nakładów finansowych. Skarżąca przedłożyła dokumenty potwierdzające doznanie w 2009r. złamania podudzia i urazu kręgosłupa oraz planowany zabieg usunięcia zaćmy. Bez wątpienia zatem okoliczności te pozwalają wnioskować, że wydatki ponoszone przez Skarżącą na leczenie uległy zwiększeniu. Tym niemniej nie sposób ocenić wpływu tych wydatków na sytuację materialną Skarżącej, na której mogłoby się odbić ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji. Jak wskazano w postanowieniu z 6 lipca 2012 r., z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa zawsze na skarżącym. Skarżąca powinien zatem przede wszystkim wyjaśnić, na czym mają polegać niekorzystne dla niego skutki, o których mowa we wskazanym przepisie, a w przypadku zagrożenia przymusowym wyegzekwowaniem należności podatkowych z majątku podatnika, szczególne znaczenie dla rozpoznania wniosku ma przedstawienie jego sytuacji majątkowej. Pozwala to bowiem ustalić wielkość podlegającego wyegzekwowaniu świadczenia do całości majątku strony oraz jej możliwości płatniczych. Skarżąca nie podała żadnych danych dotyczących jej sytuacji materialnej. Powołała się jedynie na swoją chorobę oraz konieczność ponoszenia kosztów jej leczenia. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem informacji o jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Skarżąca nie wskazała nawet, czy organ podatkowy istotnie przystąpił do wykonania zaskarżonej decyzji wszczynając postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się do argumentacji wniosku opartej na piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym stwierdzić należy, że Sąd nie podziela poglądu, zgodnie z którym wystarczy samo wyartykułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a obowiązek ustalenia, czy zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku obciąża Sąd. Skarżąca ma rację o tyle, że Sąd dokonuje oceny zasadności wniosku, ale nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie argumentacji i dowodów na poparcie tego wniosku. Jeżeli argumentów i dowodów nie dostarczy strona, Sąd nie ma możliwości weryfikacji jej twierdzeń z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W ocenie Sądu, także w ponownym wniosku Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie zmniejszenia zdolności płatniczych poprzez egzekucję orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem, z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem, ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.