III SA/Wa 1966/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2008 r., okres od stycznia do grudnia 2009 r., okres od stycznia do grudnia 2010 r. oraz za styczeń 2011 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. określił B. M. (dalej "Skarżąca") prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od września 2008 r. do stycznia 2011 r. W uzasadnieniu Organ I instancji wskazał, że w okresie objętym postępowaniem podatkowym, tj. od 1 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2011 r. prowadziła niezgłoszoną do opodatkowania działalności gospodarczą w systemie wysyłkowej sprzedaży towarów za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...]. Obroty uzyskiwane w wyniku prowadzonej przez nią działalności gospodarczej nie zostały wykazane w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku VAT oraz nie zostały zadeklarowane do opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Organ wskazał, że Skarżąca nie prowadziła ewidencji dla potrzeb VAT i nie składała deklaracji podatkowych dla celów VAT. Organ I instancji wyjaśnił, że przedmiotem dokonywanej przez Skarżącą sprzedaży były samodzielnie wykonywane samoprzylepne naklejki na ścianę, bransoletki, kredki konturówki i odżywki do rzęs. W okresie od lutego 2008 r. do stycznia 2011 r. liczba transakcji przeprowadzonych przez Skarżącą poprzez portal [...] wyniosła około 4000, co dawało średnio około 110 transakcji miesięcznie. Ogółem na rachunki bankowe wykorzystywane przez Skarżącą kupujący wpłacili 260 098, 36 zł, a comiesięczny obrót z tego tytułu kształtował się w 2008 r. w kwotach od 2 493, 07 zł do 13 506, 44 zł, w 2009 r. od 4 993,74 zł do 17 616, 45 zł, w 2010 r. od 739 zł do 4 922, 64 zł, zaś w styczniu 2011 r. wyniósł 1 116 zł. Organ zaznaczył, że sprzedaży dokonywanej przez Skarżącą poprzez portal [...] towarzyszyły takie czynności, jak: przygotowania i zamieszczania opisu przedmiotu, opracowanie indywidualnej strony o sprzedawcy, przygotowanie towaru do wysyłki, wysyłka oraz prowadzenie rachunku bankowego dla potrzeb realizacji transakcji. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości, ze względu na naruszenie: 1) art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1 i § 2, art. 126, art. 166 § 1 i 2, art. 181, art. 293 Ordynacji podatkowej, poprzez: • naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną interpretację lub niewłaściwe zastosowanie (pozyskanie dowodów z naruszeniem prawa); • naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, sprawy, pominięcie okoliczności mających istotny wpływ na jej wynik (wyrywkowe przytaczanie wypowiedzi świadków złożonych w innym kontekście oraz sugerowanie odpowiedzi); • sprzeczność ustaleń Organu podatkowego z treścią zebranego materiału dowodowego (gromadzenie materiału dowodowego wobec osoby, która nie jest stroną w postępowaniu w okresie w którym nie toczyło się wobec tej osoby żadne postępowanie ani kontrola skarbowa): • naruszenie procedury podatkowej mające wpływ na rozstrzygnięcie Organu podatkowego (dołączenie do materiału dowodowego pism zdobytych niezgodnie z prawem); • brak pisemnej dokumentacji całości prowadzonego postępowania (część postępowania umieszczona na nośnikach komputerowych, brak możliwości wnikliwego zapoznania się z tym materiałem poprzez nie wydanie kopii tych dokumentów). Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że dokonywane przez Skarżącą w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2011 r. odpłatne dostawy towarów w postaci sprzedaży samoprzylepnych, ozdobnych naklejek na ścianę oraz bransoletek i odżywek do rzęs, mieszczą się w pojęciu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej zwanej też "ustawą". Czynności tych nie można uznać za sprzedaż prywatną, lecz jako handel prowadzony w ramach działalności gospodarczej. Zdaniem Organu odwoławczego systematyczne zbywanie przez Skarżącą towarów oraz ich dostarczanie odbiorcom wskazuje, że czynności te były wykonywane w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy i miały charakter działalności handlowej i zarobkowej. Według Organu na prowadzenie zorganizowanej działalności gospodarczej przez Skarżącą wskazują przede wszystkim wiarygodne dane z wyciągów z rachunków bankowych, materiałów otrzymanych z portalu [...], zeznań i wyjaśnień złożonych przez Skarżącą oraz osób nabywających od Skarżącej towary za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...]. Zdaniem Organu odwoławczego powyższe okoliczności w sposób niezbity świadczą o tym, że od początku zamiarem Skarżącej było prowadzenie działalności gospodarczej bez dopełnienia obowiązków związanych ze zgłoszeniem i rozliczaniem z tego tytułu należnych zobowiązań podatkowych. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie ulega również wątpliwości, że działalność polegająca na wielokrotnej sprzedaży stanowi odpłatną dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu ustawy. Reasumując Organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżąca wykonywała we własnym imieniu i na własny rachunek czynności podlegające opodatkowaniu w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nabywając towary w celu ich dalszej odsprzedaży, wykorzystując przy tym specyfikę aukcji internetowych, a zatem prowadziła w sposób zorganizowany działalność, w związku z czym była podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył również, iż wskazany w art. 113 ust. 1 ustawy limit obrotów uprawniający do zwolnienia podmiotowego został przez Skarżącą przekroczony w dniu 8 września 2008 r., gdyż w 2008 r. roczny limit obrotów uprawniający do zwolnienia podmiotowego wynosił 50 000 zł. Przekroczenie przedmiotowego limitu obligowało Skarżącą do prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy, składania deklaracji podatkowych i uiszczania należnego podatku. Zdaniem Organu odwoławczego Organ I instancji słusznie oszacował podstawę opodatkowania (obrotu) na mocy art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem Skarżąca nie prowadziła ksiąg podatkowych, nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i nie składała deklaracji dla celów VAT. Ponadto Skarżąca nie przedstawiła również żadnych faktur lub rachunków dokumentujących sprzedaż przedmiotowych towarów. Jednocześnie w ocenie Organu odwoławczego, Organ I instancji zasadnie zastosował indywidualną metodę oszacowania, o której mowa w art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej, bowiem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie było innej możliwości ustalenia wysokości obrotu niż powołana wyżej metoda szacowania. Zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji w sposób szczegółowy i wyczerpujący wskazał także, dlaczego nie dokonał oszacowania podstawy opodatkowania w oparciu o metody opisane w art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej, powołując art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy wskazał, że ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. przepisie podlegają tylko takie towary, które były używane przez podatnika przez okres ponad 6 miesięcy. Powyższy warunek powoduje więc, że zwolnienie to nie będzie miało w sprawie zastosowania, bowiem jak wynika z zeznań świadków towary sprzedawane przez Skarżącą były nowe. Ponadto, zdaniem Organu, już sama ilość towarów będących przedmiotem obrotu w ramach prowadzonej przez Skarżącą działalności wskazuje, że nie mogła ona ich użytkować przez okres ponad 6 miesięcy. Dyrektor Izby Skarbowej, stwierdził również, iż nie dopatrzył się w działaniu Organu I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W jego ocenie zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, a Naczelnik Urzędu Skarbowego w uzasadnieniu decyzji przedstawił argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wraz z przytoczeniem przepisów prawa i relacji tych przepisów do stanu faktycznego sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucając naruszenie: art. art. 181, 133, 121 § 1, 181, 129, 306a i 306b, 173, 122, 123 § 1, 200 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącej dokumenty zgromadzone przez Organy były pozyskane niezgodnie z prawem i nie mogą stanowić dowodu w sprawie, a przede wszystkim nie mogą stanowić podstawy do wyliczenia ciążącego na niej zobowiązania podatkowego. Skarżąca zarzuciła ponadto, że pomiędzy podstawą wyliczenia podatku dochodowego i VAT występują znaczne rozbieżności, co jej zdaniem nie powinno mieć miejsca i świadczy, iż "...podejście do sprawy było mocno nie rzetelne.". Skarżąca powtórzyła i rozbudowała zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika ze stanowiska Skarżącej zaprezentowanego w skardze, kwestionowała ona przede wszystkim poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, tj. fakt zorganizowanej, zarobkowej sprzedaży na portalu [...] samodzielnie wykonywanych, samoprzylepnych, ozdobnych naklejek na ścianę oraz bransoletek i odżywek do rzęs, i generowania w związku z tym obrotu podlegającego opodatkowaniu w ramach zorganizowanej działalności podatnika. Skarżąca wskazywała też na uchybienia procesowe, które w niniejszej sprawie miały czynić wspomniane ustalenia wadliwymi, albo uchybienia, które w ogóle wykluczały prawne wykorzystanie zgromadzonych materiałów dowodowych. Skarżąca nie zgłaszała zatem zarzutów o charakterze materialnoprawnym. Sąd uznał zatem, że spór w niniejszej sprawie ma charakter wyłącznie procesowy, gdyż przypisanie Skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług stanowiło konsekwencję wadliwych – według niej – ustaleń faktycznych i wadliwie przeprowadzonego postępowania podatkowego. Z tak sformułowanymi zarzutami skargi (tożsamą skargę Skarżąca wniosła w zakresie decyzji dotyczących podatku dochodowego za lata 2008 - 2010) nie można się zgodzić. Wskazywana przez Skarżąca okoliczność, że prowadzący kontrolę pracownicy Urzędu Skarbowego nie stwierdzili w jej mieszkaniu ani materiałów, ani narzędzi do produkcji naklejek, nie świadczy o tym, iż Skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, polegającej na produkcji i sprzedaży naklejek samoprzylepnych, kredek konturówek, bransoletek i odżywek do rzęs. Posiadanie takich materiałów i narzędzi w miejscu zamieszkania - w domu lub mieszkaniu – nie jest żadnym przesądzającym dowodem ani na prowadzenie, ani na brak prowadzenia działalności gospodarczej. Fakt, że kontrolujący stwierdzili w domu Skarżącej naklejone "...na ścianach, meblach, i oknach..." naklejki samoprzylepne w żadnym razie nie stanowi dowodu na to, że w latach 1997 – 2007 Skarżąca stworzyła kolekcję na własny użytek, wynikający z istniejącej "od dziecka" pasji artystycznej (jak oświadczyła matka Skarżącej w pisemnym oświadczeniu z dnia 12 lipca 2013 r., z którego Sąd na rozprawie przeprowadził dowód). Wielokrotnie akcentowana przez Skarżącą okoliczność umorzenia postępowania prowadzonego wobec jej byłego męża (w tym też postępowania dotyczącego podatku od towarów i usług), a także nieuwzględnienie w podatku dochodowym kosztów uzyskania przychodów związanych z nabyciem folii samoprzylepnej, nie może być w żadnym razie uznane za potwierdzenie powstania i istnienia kolekcji Skarżącej w już latach 1997 – 2007. Umorzenie wspomnianego postępowania oznacza jedynie to, że w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. rozliczenie byłego męża Skarżącej w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy lat 2008 - 2011, a także w podatku dochodowym, było prawidłowe, zaś pierwotnie istniejące w tym zakresie wątpliwości, dotyczące niezrozumiale niskich obrotów i wysokich kosztów uzyskania przychodu, wynikające z analizy rachunków bankowych, wyjaśnione zostały w ten sposób, że istotna część tych obrotów i kosztów była w rzeczywistości obrotami Skarżącej. Złożone przez byłego męża Skarżącej zeznanie z dnia 18 września 2012 r., które uznała za jednoznacznie potwierdzające prywatny charakter jej zbioru naklejek oraz ich powstanie w latach 1997 – 2007, w rzeczywistości zawiera stanowisko, które jako jedyne, logiczne wytłumaczenie nabywania w latach 2008 – 2011 materiałów do produkcji naklejek nakazuje przyjąć, że nabywała je właśnie Skarżąca. M. M. podał bowiem, że zakupy czynione w poszczególnych firmach (np. Folplex, Tuby, Lambda) wpisywał do księgi podatkowej. Ta księga nie została zakwestionowana przez Organy, czego formalnym wyrazem było umorzenie postępowania podatkowego w podatku VAT względem M. M. Ponieważ jednak z konta bankowego w [...] Bank [...], a także ze wspólnego konta w Banku [...], czynione były płatności za materiały do produkcji naklejek, to powstaje nieuchronne pytanie, na czyje potrzeby wykorzystywane były te materiały, za które nie płacił i których nie wykorzystywał Z. M. Sama analiza treści ogłoszenia internetowego, reklamująca oferowane pod nickiem "[...]" towary, nie pozwala co prawda na żadne stanowcze wnioski, gdyż utrzymana jest ona w formie anonimowej albo bezosobowej ("oferujemy", "zapraszamy", wykonujemy" itd., itp.), niemniej były mąż Skarżącej konsekwentnie przyznawał, że z jego obrotem wiąże się tylko kilka kwot odnotowanych w historii rachunku bankowego, z czego wynika a contrario, że inne obroty musiały wiązać się z działalnością Skarżącej. Pomiędzy Skarżącą, a jej byłym mężem, istniał bez wątpienia jakiś rodzaj porozumienia i współpracy w prowadzonej działalności gospodarczej. Pomimo orzeczonego rozwodu Skarżąca i jej były mąż nadal zamieszkiwali pod wspólnym adresem (tak było nawet jeszcze w dacie przesłuchania Z. M., czyli w 2012 r.), prowadzili działalność w tym samym przedmiocie. Jak wskazują ponadto wyjaśnienia Skarżącej złożone na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r., w sytuacji, kiedy z zawiązanego kontaktu mailowego z potencjalnym klientem wynikało, że nie jest on zainteresowany żadną naklejką oferowaną przez Skarżącą, przekazywała ona ten kontakt do swojego byłego męża w celu ewentualnej realizacji transakcji. Skarżąca upoważniła swojego byłego męża do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Co więcej - pomimo rozwodu Skarżąca i jej były mąż dysponowali wspólnym kontem bankowym w Banku [...]. Ta ostatnia okoliczność szczególnie jednoznacznie wskazuje na relację daleko idącego zaufania Skarżącej i jej byłego męża – wspólne konto bankowe wymaga przecież przekonania, że współuprawniony do środków zgromadzonych na tym koncie nie będzie nimi dysponował w sposób niezgodny z wolą drugiej, współuprawnionej strony umowy rachunku bankowego. W tej perspektywie zatem należy odczytywać zeznania Z. M. Zeznania osoby bliskiej, pozostającej w szczególnie bliskiej relacji ze Skarżącą, wymagają ocen przez ten pryzmat. Analogicznie należy potraktować stanowisko Z. M. zaprezentowane w pisemnym oświadczeniu, z którego Sąd przeprowadził dowód na rozprawie (prywatny dokument z dnia 10 lipca 2013 r.), a także stanowisko matki Skarżącej, T. L. (prywatny dokument z 12 lipca 2013 r.). Odmówienie przez Organy wiary tym dwóm osobom co do okoliczności, które mogłyby wskazywać na powstanie zbioru naklejek w latach 1997 – 2007, nie stanowiło więc naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. Wspomniane wyżej porozumienie i współpraca Skarżącej i jej byłego męża w prowadzonej działalności gospodarczej objawiała się i w tym, iż faktury zakupowe dotyczące produkcji naklejek wystawiane były nominalnie na rzecz byłego męża Skarżącej posługującego się własnym numerem NIP. Z tej czysto formalnej okoliczności nie można wyprowadzać żadnych pewnych wniosków co do tego, komu rzeczywiście nabywane towary służyły. Dostawcy tych materiałów wykorzystywanych do produkcji sprzedawanych naklejek istotnie zaprzeczyli, aby Skarżąca nabywała u nich jakiekolwiek towary, niemniej wynika to tylko z tego (jak w każdym przypadku sprzedaży przez telefon lub internet), że takie właśnie dane przekazał nabywca. Stanowisko sprzedawców, np. firmy F. (k. 1443), iż Skarżąca nigdy nie była klientką tej firmy, należy więc odczytywać w ten sposób, że na rzecz Skarżące nigdy nie została wystawiona faktura, co jednak w niczym nie przesądza o rzeczywistym nabywcy tych materiałów. Odnośnie do zanegowania przez Organy kosztów nabycia folii samoprzylepnej, to wskazać należy, że było ono skutkiem tego, iż taka pozycja kosztowa nie widniała na wyciągach z rachunków bankowych, choć rzeczywiście, jak trafnie odnotowała Skarżąca, stwierdzenie przez Organy, że taka folia była nabywana w latach 1997 – 2007, a przez to, że koszty te są potrącane tylko w tym roku, w którym zostały poniesione, sugerować mogło, że Organy istotnie przyznały prowadzenie działalności w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy przed 2008 r. Z przeanalizowanych drobiazgowo przez Organy wyciągów z rachunków bankowych taki koszt nie wynikał, co uprawniało je do wniosku, że zorganizowaną działalność gospodarczą prowadziła ona od roku 2008. W tym bowiem roku pojawiają się jako pozycje zakupowe nabycia noży, tub opakowaniowych, usług hostingowych i innych pozycji wynikających ze zgromadzonych dokumentów. Odnośnie do zarzutu nieuprawnionego, według Skarżącej, gromadzenia oraz korzystania w postępowaniu prowadzonym względem niej z dowodów, w tym wyciągów z rachunków bankowych, zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym względem jej byłego męża, Sąd wyraża stanowisko, iż zasadniczy problem nie polega na tym, czy Skarżąca i jej były mąż prowadzili działalność gospodarczą wspólnie, czy oddzielnie, a także nie na tym, czy było prowadzone jedno, wspólne postępowanie podatkowe (kontrolne) wobec Skarżącej i jej byłego męża, lecz na tym, czy o stosowne informacje dotyczące stanu i obrotów rachunku bankowego Naczelnik US w M. wystąpił w związku z prowadzonym postępowaniem. Inaczej mówiąc – istotne było to, czy wobec osób – posiadaczy tych rachunków bankowych prowadzone było postępowanie, w związku z którym, zgodnie z art. 182 oraz 184 Ordynacji podatkowej, Organ wystąpił z żądaniem "...przekazania informacji dotyczących stron postępowania...". Bezspornie zarówno Skarżąca, jak i jej były mąż, byli stronami postępowania podatkowego, dlatego wspomniane wyżej kwestie ilości tych postępowań (jedno wspólne czy dwa odrębne), jak i wspólności czy odrębności prowadzonej działalności gospodarczej, nie mają takiego znaczenia, jakie przypisano im w skardze. Zresztą połączenie postępowań, o ile zachodzą ku temu stosowne podstawy, zgodnie z art. 166 § 1 Ordynacji, jest tylko uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu podatkowego. Trudno natomiast podzielić stanowisko Skarżącej, wsparte oświadczeniami jej matki oraz jej byłego męża, z którego wynika, że sprzedawane za pośrednictwem internetu rzeczy były używane, gdyż pochodziły z lat 1997 – 2007, jeśli uwzględni się zeznania przesłuchanych w postępowaniu nabywców tych rzeczy. Zeznania te wskazują w każdym przypadku, że nabywane naklejki nie nosiły żadnych cech używania ani przechowywania. Gdyby istotnie, jak twierdziła Skarżąca, sprzedawała ona tylko swoje dawne, nawet dziesięcioletnie naklejki z kolekcji zgromadzonej z zamiłowania do prac artystycznych, to doświadczenie życiowe wyklucza, aby naklejki tak długo przechowywane nie nosiły żadnych śladów tego przechowywania. Analogicznie niewiarygodne są te wyjaśnienia Skarżącej, według których sprzedawała ona kosmetyki tylko w tym przypadku, gdy po wcześniejszym nabyciu do celów prywatnych bliski był upływ terminu przydatności tych kosmetyków do użycia. Otóż nie wydaje się prawdopodobne, aby nabywca godził się na nabycie kosmetyków, których termin ważności właśnie upływa. Stąd zasadne było stanowisko, że Skarżąca nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy – dokonywane przez nią dostawy nie dotyczyły bowiem rzeczy używanych. Jakkolwiek analiza zeznań świadków – nabywców naklejek oferowanych na portalu [...] istotnie wskazuje na daleko idące podobieństwo tych zeznań (poszczególni świadkowie używają tych samych zwrotów zastosowanych w tej samej kolejności), to jednak wcale nie przekreśla to wartości dowodowej tych zeznań. W Ordynacji podatkowej nie istnieją żadne przepisy instruujące organy podatkowe co do szczegółowych zasad przesłuchania świadków lub stron, w przeciwieństwie np. do procedury karnej (art. 171 § 1, art. 370 Kpk). Nie kwestionując zatem wniosku Skarżącej, że poszczególni świadkowie odpowiadali na z góry przygotowane i skonstruowane pod określone założenie pytania pracowników poszczególnych urzędów skarbowych, nie oznacza to wcale, że ci nabywcy naklejek zeznali nieprawdę. Oparcie wniosków Organów na tych zeznaniach było więc jak najbardziej uprawnione. Odnośnie do zarzutu wykorzystania w postępowaniu raportu obrotów portalu [...], powstałego i pozyskanego w dniu 22 lutego 2012 r., czyli w dacie, kiedy wobec Skarżącej nie toczyło się żadne postępowanie, przyznać należy, że raport ten istotnie nosi datę 20 lutego 2012 r. Niemniej w aktach postępowania (akta dotyczące postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług) znajduje się płyta CD, która – jak wynika z opisu akt – znajdowała się w nich już w trakcie kontroli i będąca wynikiem czynności kontrolnych, a zawierająca ten raport. Utrwalenie materiału dowodowego nie musi mieć natomiast formy wyłącznie pisemnej w tradycyjnym sensie tego słowa. Utrwalenie go na elektronicznym nośniku danych uznać należy za dopuszczalne. Ponadto trafnie zauważył Dyrektor m.in. w odpowiedzi na skargę, że z tak zgromadzonym i utrwalonym materiałem dowodowym Skarżąca mogła się zaznajomić w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, a o tej możliwości została poinformowana. Trudno zrozumieć te zarzuty Skarżącej, które dotyczą "celowego wypierania faktów" (cytat ze skargi). Rozwód Skarżącej i jego data nie mają w sprawie większego prawnego znaczenia, dlatego niezrozumiałe jest stawianie Organom zarzutu, że w protokole kontroli nie odnotowano zadanego Skarżącej pytania o tę datę. Niezakwestionowane w skardze oszacowanie podstawy opodatkowania, dokonane w oparciu o zapisy wpływów na rachunki bankowe z tytułu sprzedaży na aukcjach internetowych, nie budzą zastrzeżeń. Ta metoda, w ocenie Sądu, możliwie dokładnie odzwierciedla podstawę opodatkowania, czyli obrót, zaś zastosowanie innych metod, zwłaszcza porównawczej wewnętrznej i zewnętrznej, nie było możliwe z uwagi na brak danych wewnętrznych oraz niepowtarzalność i specyfikę transakcji internetowych. Zawarte na dwóch ostatnich stronach skargi wyliczenia m.in. co do obrotów Skarżącej, poza tym, że są daleko szacunkowe i nie opierają się na żadnych konkretnych, udokumentowanych danych, pomijają przede wszystkim tę okoliczność, że sprzedając poprzez internet poszczególne towary Skarżąca nie powiększała ceny o należny podatek od towarów i usług. Podatek ten, nominalnie płacony przez podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, w sensie ekonomicznym płaci ostateczny konsument towaru. Skoro jednak tenże konsument w niniejszej sprawie nie płacił podatku od towarów i usług, to wskutek wydanej wobec Skarżącej decyzji rzeczywiście zapłacić go powinna właśnie ona. Stąd wynika różnica w opodatkowaniu Skarżącej podatkiem dochodowym (za wszystkie lata objęte postępowaniem kontrolnym), a opodatkowaniem VAT za poszczególne miesiące objęte tym postępowaniem. Tak też należy tłumaczyć zawarte w skardze różnice pomiędzy podstawą wyliczenia podatku dochodowego za poszczególne lata objęte kontrolą, a podstawą wyliczenia podatku od towarów i usług. Podstawą wyliczenia podatku VAT były obroty Skarżącej jako podatnika, gdyż z dniem 8 września 2008 r. takim podatnikiem stała się z powodu przekroczenia kwoty 50 000 zł (art. 113 § 1 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu z tej daty). Tymczasem art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przesądza, że za przychód z działalności gospodarczej podatników VAT uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Jak Sąd wyżej zauważył, w niniejszej sprawie Skarżąca wniosła skargę o identycznej treści, jak w sprawach dotyczących zobowiązania w PIT za lata 2008 - 2010. Sąd komunikuje ten fakt jako znany mu z urzędu (wszystkie skargi w tych sprawach rozpoznane były w dniu 15 stycznia 2014 r.), toteż argumentacja Sądu zawarta w niniejszym wyroku odpowiada tej, jaka została zaprezentowana także w tamtych sprawach, które dotyczą podatku dochodowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.