III SA/Wa 2005/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od lutego do grudnia 2008r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2013r. M. K., dalej jako Skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od lutego do grudnia 2008r. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkuje niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków u Skarżącego, gdyż decyzja wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2013r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014r. opiewa wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego na łączną kwotę 8.589,52 zł. Zdaniem Skarżącego z uwagi na kwotę zaległości podatkowych spółki "G." Sp. z o.o., na jaką opiewają ww. decyzje oczywistym jest, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zagrożenia niepowetowaną stratą dla majątku Skarżącego, co wyrażać się będzie dolegliwościami występującymi na bieżąco wskutek egzekwowania przedmiotowego świadczenia. Skarżący podniósł, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego i m.in. zajęcie rachunków bankowych Skarżącego, w konsekwencji doprowadzi do utraty środków niezbędnych do egzystencji, a także pociągnie za sobą dolegliwość w postaci ujemnych następstw w finansach Skarżącego polegającą na zmniejszeniu jego majątku oraz ustaniu płynności finansowej. Według Skarżącego łączna kwota zobowiązań podatkowych świadczy, sama w sobie, o tym że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego. W ocenie Skarżącego okres potrzebny do prawomocnego zakończenia sprawy, będzie znacznie dłuższy niż czas potrzebny na rozstrzygniecie niniejszej sprawy przed organami administracji. W związku z tym prowadzenie postępowania egzekucyjnego z majątku Skarżącego, przez tak długi okres na podstawie decyzji, co do której istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo, iż się ona nie ostanie świadczy, o tym że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego. Pismem z dnia 4 lipca 2014 r. Skarżący podniósł, iż przeciwko niemu jako osobie pełniącej funkcje członka zarządu spółki "G." Sp. z o.o. z siedzibą w W., na podstawie art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; - dalej: O.p.) wydano ostateczne decyzje, na mocy których orzeczono solidarną odpowiedzialność Skarżącego wraz ze spółką "G." Sp. z o.o. oraz A. B. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od 2007 do 2009r. Łączna wysokość zobowiązań wynikających z ww. decyzji wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego wynosi 725.388,14 zł. W ocenie Skarżącego z uwagi na kwotę zaległości podatkowych spółki "G." Sp. z o.o., na jaką opiewają ww. decyzje, wskutek prowadzenia postępowania egzekucyjnego Skarżący utraci możliwość regulowania zobowiązań podatkowych wynikających z prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym możliwość prowadzenia tej działalności. Zdaniem Skarżącego wszczęcie postępowania egzekucyjnego i m.in. zajęcie rachunków bankowych Skarżącego, w konsekwencji doprowadzi do utraty środków niezbędnych do egzystencji, a także pociąga za sobą dolegliwość w postaci ujemnych następstw w finansach Skarżącego polegającą na zmniejszeniu jego majątku oraz ustaniu płynności finansowej. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego na tak znaczną kwotę, na podstawie ww. decyzji przed prawomocnym zakończeniem postępowań wszczętych na skutek złożonych skarg, doprowadzi w konsekwencji do konieczności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący w niniejszej sprawie nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podał popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Jedyną okolicznością wskazaną przez Skarżącego na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wysokość zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji oraz łączna wysokość zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji na mocy których orzeczono solidarną odpowiedzialność Skarżącego wraz ze spółką "G." Sp. z o.o. oraz A. B. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług, podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od 2007 do 2009r., a także negatywny wpływ, jaki na prowadzoną przez Skarżącego działalność gospodarczą miałaby konieczność uiszczenia tych zobowiązań. Zdaniem Sądu, okoliczność powyższa nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji obejmującej kwotę 4.909 zł podatku dochodowego od osób fizycznych oraz 3.236 zł odsetek od tych zaległości, a także kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 354,52 zł. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności zaś kondycję finansową firmy. Jednakże pogorszona płynność finansowa nie jest okolicznością nadzwyczajną w prowadzeniu działalności gospodarnej i może być skutkiem również działań oraz decyzji samego przedsiębiorcy. Natomiast każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Wskazać należy, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2010 r. (sygn. akt I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.