III SA/Wa 2018/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Dariusz Zalewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi R.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Postępowanie przed organami egzekucyjnymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS/organ odwoławczy) z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w sprawie uznania zarzutu prowadzenia egzekucji pomimo przedawnienia obowiązku za bezzasadny. 1.2. Z uzasadnienia postanowienia DIS wynika, że R. P. (dalej: Skarżący/Stona) zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W ocenie Skarżącego nie wystąpiły żadne okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Skarżący przed upływem terminu przedawnienia, tj. przed dniem 31 grudnia 2013 r. nie został poinformowany o wszczęciu wobec niego postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe jako zdarzeniu skutkującym zawieszeniem terminu przedawnienia, określonym w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.), jak również o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Zdaniem DIS uzasadnione jest stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...], że zobowiązanie podatkowe Skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30 grudnia 2013 r. Nr [...] nie uległo przedawnieniu. Z akt sprawy wynika bowiem, że w sprawie zaistniały zdarzenia mające wpływ na bieg terminu przedawnienia tj. w dniu 3 października 2013 r. postanowieniem Nr [...] zostało wszczęte dochodzenie w postępowaniu karno-skarbowym w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na uchylaniu się przez Skarżącego w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 kwietnia 2008 r. od opodatkowania poprzez niezłożenie zeznania PIT-38 i nieujawnienie przez to podmiotu opodatkowania z tytułu dochodu uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych i niewpłacenie podatku dochodowego w wysokości 376.142,00 zł, o czym poinformowano zobowiązanego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że zawiadomieniem z dnia 29 października 2013 r. Nr [...], Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. poinformował Skarżącego, że z dniem 3 października 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zaległości w podatku dochodowym z odpłatnego zbycia papierów wartościowych i instrumentów finansowych za 2007 r. wskutek wystąpienia przesłanek zawartych w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe wezwanie zostało doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania, było ono dwukrotnie awizowane po czym w związku z niepodjęciem w terminie zostało zwrócone do [...] Urzędu Skarbowego W. . i uznane za doręczone w sposób zastępczy. DIS podzielił stanowisko Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., wywiedzione z treści art. 148 § 1 i art. 150 § 1, 1a i 2 Ordynacji podatkowej, że pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 29 października 2013 r. Nr [...] wysłane za pośrednictwem poczty, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na wskazany przez organ adres zamieszkania Skarżącego z dniem 13 listopada 2013 r. zostało doręczone, zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący został więc poinformowany o zawieszeniu biegu przedawnienia w podatku dochodowym zaległości w podatku dochodowym z tytułu dochodu uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych i instrumentów finansowych za 2007 r. Zatem bieg terminów przedawnienia zobowiązań zaległości w podatku dochodowym z tytułu dochodu uzyskanego ze sprzedaży papierów wartościowych i instrumentów finansowych za 2007 r. uległ skutecznie zawieszeniu. Ponadto w ocenie DIS pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącego K. W. miało w istocie charakter rodzajowy. Odnosiło się do kwestii postępowania podatkowego związanego z kwestią określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W tym też zakresie K. W. był uprawniony do składania oświadczeń wiedzy i woli oraz do podejmowania innych czynności ze skutkiem bezpośrednio dla reprezentowanego. K. W. nie był jednak umocowany do działania w imieniu Skarżącego w toczącym się postępowaniu karnoskarbowym. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżący nie zgodził się z wydanym postanowieniem i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając rozstrzygnięciu DIS naruszenie: - art. 70 § 1 O.p. poprzez uznanie, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.; - art. 70 § 6 pkt 1 O.p., przepisu, którego zgodność z konstytucyjnym wzorcem wyrażonym w art. 2 Konstytucji, została zakwestionowana przez Rzecznika Praw Obywatelskich i będzie poddana ocenie przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt K 31/14, w zakresie, w jakim przepis ten dopuszcza wywarcie skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie; - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe dotyczącego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.; - art. 70c w zw. z art. 150 § 2 O.p., poprzez bezpodstawne uznanie, że w sprawie doszło do doręczenia skarżącemu zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym; - art. 121 § 1 w zw. z art. 145 § 2 O.p., poprzez doręczenie zawiadomienia z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, a więc w sposób naruszający zaufanie skarżącego wobec organów podatkowych; - art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uzyskanie dokumentów z akt sprawy karnej i włączenie ich do akt niniejszej sprawy w trybie niezgodnym z obowiązującymi przepisami; - art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że zawiadomienie z 29 października 2013 r. zostało prawidłowo sporządzone, a przez to jego doręczenie mogłoby wywołać skutek prawny w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. 2.2. Mając na względzie powyższe naruszenia Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania. 2.3. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie jest zasadna. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 3.3. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 3.4. Oceniając zaskarżone postanowienie DIS z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżony akt nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. 3.5. Rozważania rozpocząć należy od wskazania uregulowań stanowiących ramy prawne rozpoznawanej sprawy. Przepis art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej u.p.e.a.) stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Wierzyciel, odpowiadając na zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jest związany zakresem przedmiotowym zarzutów zawartym w art. 33 u.p.e.a. Na mocy art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. 3.6. Skarżący w toku postępowania przez organami zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r., na tym zarzucie w głównej mierze oparta jest również skarga do Sądu. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu przedawnienia jako najdalej idącego. Skarżący zarzuca, że nastąpiło przedawnienie, ponieważ nie doszło do zawieszenia w stosunku do niego biegu terminu przedawnienia, gdyż zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zostało doręczone bezpośrednio podatnikowi – podczas gdy zdaniem Skarżącego powinno być doręczone pełnomocnikowi. W ocenie Sądu argumentacja Skarżącego nie przemawia za tym, że do zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie doszło. Sądowi znane są występujące w orzecznictwie rozbieżności poglądów w tej materii. W ocenie Sądu funkcja, jaką należy przypisać takiemu zawiadomieniu, wykracza poza materię czysto procesową, odnoszącą się do konkretnego toczącego się postępowania podatkowego. Zatem notyfikowanie takiego faktu Skarżącemu – jako podmiotowi, na którym ciąży obowiązek zapłaty podatku - jest wystarczające i właściwe. Dlatego za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że doręczenie zawiadomienia podatnikowi – a nie pełnomocnikowi – stanowi prawidłowe działanie organu prowadzące do tego, że bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu. Wskazać należy w tym kontekście na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 1226/14, w którym powołano ocenę sformułowaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku o sygn. akt P 30/11, że celem działań, które realizowałyby konstytucyjne zasady działania w zaufaniu do organów państwa, ma być zagwarantowanie podatnikowi wiedzy o tym, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe dotyczące zobowiązania podatkowego, którego bieg terminu przedawnienia z tego tytułu nie upłynie w ustawowym terminie. Poinformowanie podatnika w tym przedmiocie może nastąpić w różnych trybach, w ramach różnych postępowań. Trybunał Konstytucyjny nie wyznaczył w tym zakresie żadnych jednoznacznych działań. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powołanym wyroku cel ten jest osiągnięty zarówno wtedy, gdy zawiadomienie jest doręczone bezpośrednio podatnikowi, jak i wtedy, gdy w trakcie toczącego się postępowania zawiadomienie doręczono je do rąk należycie umocowanego pełnomocnika. Taki sam pogląd wyraził wcześniej NSA w wyroku z 14 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1235/14. Analogiczny pogląd zaprezentowany został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 783/16. W uzasadnieniu przywołanego wyroku wskazano, że zarówno przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jak i art. 70c O.p. posługują się pojęciem podatnika, a nie strony postępowania. Pojęcie podatnika jest zdefiniowane w art. 7 § 1 O.p. Z przepisu tego wynika, że podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Z kolei stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia (...), która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu działanie organu podatkowego dotyczy (art. 133 § 1 O.p.) Z zestawienia obu tych przepisów wynika, że pojęcia podatnika i strony nie są synonimami. W ocenie sądu użycie przez ustawodawcę pojęcia podatnika było celowe, jeśli zważyć treść uzasadnienia powołanego już wyroku TK w sprawie P 30/11 i szczególny nacisk Trybunału na ochronę praw podatnika (a nie strony postępowania) - najważniejsze jest to, aby podatnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego miał wiedzę, a co za tym idzie świadomość, że bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe nie wygaśnie na skutek przedawnienia. Zatem cel ten jest osiągnięty zarówno wtedy, gdy zawiadomienie jest doręczone bezpośrednio podatnikowi, jak i wtedy, gdy w trakcie toczącego się postępowania zawiadomienie doręczono do rąk pełnomocnika. Wykładnia językowa oraz konstytucyjna zawarta w powołanym wyroku TK pozwalają na przyjęcie, że zawiadomienie podatnika w miejsce ustanowionego pełnomocnika nie stanowi naruszenia art. 70c O.p. Jakkolwiek przepis art. 145 § 2 o.p. ustanawia zasadę doręczania pism pełnomocnikowi strony, to trzeba mieć na uwadze, że przepis ten ma zastosowanie do postępowania podatkowego. Natomiast zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie jest pismem procesowym doręczanym w toku i w ramach toczącego się postępowania. Reasumując przepis art. 70c O.p. będzie miał zastosowanie w każdym postępowaniu (podatkowym, kontroli podatkowej, postępowaniu kontrolnym, czynnościach sprawdzających), a nawet wówczas, gdy żadne postępowanie nie będzie się toczyło. Przywołane powyżej poglądy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela. 3.7. W sprawie niniejszej należy jednak zwrócić szczególną uwagę na to, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wystosował do podatnika Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego .. Zrobił to – jak podaje sam Skarżący – pismem z dnia 29 października 2013 r., doręczonym w trybie art. 150 O.p. dnia 13 listopada 2013 r. W tym czasie organ ten (Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.) nie prowadził w stosunku do Skarżącego postępowania podatkowego w sprawie podatku dochodowego z odpłatnego zbycia papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych za 2007 r. (postępowanie takie prowadził Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. i zakończyło się ono decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., karty [...]-[...] akt administracyjnych). Nie było zatem postępowania wymiarowego prowadzonego przez ten organ, który wystosował zawiadomienie. Skarżący nie miał zatem pełnomocnika, który reprezentowałby go przed Naczelnikiem Trzeciego Urzędu Skarbowego W. - S. w postępowaniu dotyczącym roku 2007. Miał pełnomocnika – ale do występowania w jego imieniu w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L., przed którym pełnomocnik złożył stosowne pełnomocnictwo. Pełnomocnictwo to było skuteczne w sprawie, w której zostało złożone i przed organem, który to postępowanie prowadził. Nie było jednak skuteczne w relacjach podatnika z Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego W. Naczelnik Urzędu Skarbowego z oczywistych względów nie mógł zatem doręczyć zawiadomienia pełnomocnikowi. Reasumując, wobec organu wysyłającego zawiadomienie (Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.) Skarżącego w tym czasie w nie reprezentował pełnomocnik. Czyni to bezprzedmiotowym wątpliwość, komu należało doręczyć zawiadomienie: Skarżącemu bezpośrednio, czy pełnomocnikowi? W braku pełnomocnika jedynym prawidłowym rozwiązaniem było doręczenie zawiadomienia Skarżącemu i nie mogła znaleźć zastosowania wynikająca z art. 145 § 2 O.p. zasada, że pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 145 § 2 O.p. należy uznać zatem za bezzasadny. Jak wyżej wykazano w ocenie Sądu niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i 70c O.p. należało więc przyjąć, że prawidłowe jest stanowisko organu, że bieg terminu przedawnia uległ zawieszeniu na skutek doręczenia stosownego zawiadomienia bezpośrednio Skarżącemu. Zawiadomienie zostało doręczone przed upływem terminu przedawnienia, a z jego treści niewątpliwie wynika, że dotyczy podatku dochodowego z odpłatnego zbycia papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych za 2007 r., którego bieg terminu przedawniania został zawieszony z dniem 3 października 2013 r. wskutek przesłanek zawartych w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Doręczenie w trybie art. 150 O.p. zostało dokonane poprawnie z dniem dnia 13 listopada 2013 r., co należy stwierdzić na podstawie dowodu doręczenia znajdującego się w aktach sprawy. Ponadto Sąd zauważa, że aktach administracyjnych znajdują się trzy wezwania do osobistego stawiennictwa w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. skierowane do Skarżącego w charakterze podejrzanego w sprawie o popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 54 § 1 Kodeksu karnego skarbowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. (karty [...]-[...] akt administracyjnych). Wezwanie z dnia 3 października 2013 r. zostało zgodnie ze zwrotny poświadczeniem odbioru odebrane przez współlokatora Skarżącego w dniu 8 października 2013 r., wezwanie z dnia 17 października 2013 r. nie zostało podjęte w terminie i skutek doręczenia po podwójnym awizowaniu nastąpił dnia 4 listopada 2013 r. Organ podjął próbę osobistego doręczenia wezwania z dnia 7 listopada 2013 r. w dniu 18 listopada 2013 r., jednak mężczyzna, którego zastali pracownicy w mieszkaniu Skarżącego przez domofon poinformował, że R. P. nie ma w domu i odmówił przyjęcia wezwania. Wezwanie z dnia 7 listopada 2013 r. zostało następnie wyekspediowane za pośrednictwem operatora pocztowego i nie zostało podjęte w terminie a skutek doręczenia po podwójnym awizowaniu nastąpił dnia 26 listopada 2013 r. Reasumując, nie budzi wątpliwości, że przed upływem terminu przedawnienia Skarżący skutecznie i prawidłowo został zawiadomiony o tym, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia i został tym samym spełniony warunek zawiadomienia przewidziany w art. 70 § 6 pkt 1 i 70c O.p. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa w zakresie przedawnienia okazały się zatem bezzasadne. 3.8. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego polegający na uzyskaniu przez organ akt sprawy karnej i włączeniu ich do akt niniejszej sprawy w trybie niezgodnym z obowiązującymi przepisami. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez DIS, iż zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dodatkowo wskazać należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie precyzują wprost w jakiej formie następuje włączenie materiału dowodowego do sprawy administracyjnej. Zgodnie z treścią art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W ocenie Sądu organowi gromadzącemu i włączającemu do akt postępowania materiał dowodowy mogący służyć prawidłowemu załatwieniu sprawy nie można przypisać naruszenia art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stronie nie wskazała również jaki w jej ocenie wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć opisane przez nią naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. 3.9. Z tych względów, mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.