III SA/Wa 2018/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w Portugalii na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Postanowieniem z dnia [...].03.2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (zwany dalej "Organ") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (zwany dalej "organ egzekucyjny", "Organ I instancji") z dnia [...].12.2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowionego na wniosek C. S.A. (zwana dalej "Spółka", "Skarżąca") postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. nr [...]. 2. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w stanie faktycznym i prawnym, w którym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku spółki C. S.A. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...].12.2014 r. o następujących numerach: - [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie należności głównej 4.462.463.00 zł wraz z odsetkami za miesiąc lipiec 2012 r., styczeń 2013 r. oraz marzec 2013 r. - [...] obejmujący zaległość w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie należności głównej 3.072.337.00 zł wraz z odsetkami za miesiąc lipiec 2012 r. i sierpień 2012 r. Zawiadomieniem z dnia [...].12.2014 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] S.A. Kolejnymi zawiadomieniami z dnia [...].12.2014 r. o numerach od [...] do [...] dokonano zajęcia innych wierzytelności pieniężnych u następujących dłużników zajętej wierzytelności tj. S. Sp. z o.o., C. Polska Sp z o.o. i N. Polska Sp z o.o. Powyższe zawiadomienia doręczono Spółce wraz z odpisami tytułów wykonawczych w dniu 23.12.2014 r. W dniu 14.01.2015 r. Spółka dokonała na rachunek wierzyciela wpłaty, która w całości pokryła należności z tytułu podatku towarów i usług wraz z należnymi odsetkami, objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Pozostały zaległości z tytułu kosztów egzekucyjnych. Natomiast w dniu 17.09.2015 r. Bank [...] S.A. przekazał na rachunek urzędu kwotę w wysokości 492.811,40 zł co doprowadziło do całkowitej realizacji zajęcia. 3. Pismem z dnia 22.12.2014 r. pełnomocnik Spółki, powołując się na art. 33 pkt 10 ustawy egzekucyjnej, wniósł zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wnosząc o umorzenie prowadzonego postępowania na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...]. 4. Postanowieniem z dnia [...].02.2015 r. nr [...]organ egzekucyjny uznał wniesiony zarzut za bezzasadny. Natomiast postanowieniem z dnia [...].06.2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 27.02.2015 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 5. Pismem z dnia 26.08.2016 r. doprecyzowanym pismem z dnia 30.09.2016 r. pełnomocnik Spółki wniósł na podstawie art. 64e § 7 ustawy egzekucyjnej o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, ewentualnie na podstawie art. 64c § ustawy egzekucyjnej o powiadomienie Spółki o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. 6. Natomiast w dniu 19.09.2016 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynęły wnioski z dnia [...].09.2016 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...].07.2015 r. oraz o wznowienie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...]. 7. Kolejnym postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...].07.2015 r. 8. Natomiast postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wznowił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]i nr [...]. 9. Postanowieniem z dnia [...]10.2016 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił wszczęcia postępowania w zakresie wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]oraz [...] z dnia [...].12.2014 r. Powyższe postanowienia zostały odebrane przez Stronę w dniu 26.10.2016 r. 10. W dniu 7.11.2016 r. wpłynęło zażalenie Spółki z dnia 2.11.2016 r. na postanowienie z dnia [...].10.2016 r. nr [...], którym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił wszczęcia postępowania w zakresie wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...].01.2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 11. Natomiast postanowieniem z dnia [...].12.2016 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. umorzył postępowanie wznowione postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. nr [...] na wniosek Strony z dnia 15.09.2016 r. Organ egzekucyjny stwierdził, że instytucja wznowienia postępowania obejmuje swoim zakresem postanowienia ostateczne, a więc takie, od których stronie przysługiwało zażalenie. Natomiast w przedmiotowej sprawie wznowione postępowanie nie zakończyło się wydaniem żadnego postanowienia ostatecznego, co wiąże się z brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. Stosownie zaś do art. 105 § 1 k.p.a. organ umarza postępowanie, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, co w niniejszej sprawie jest wynikiem braku przedmiotu postępowania wznowieniowego, czyli braku postanowienia ostatecznego. 12. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z dnia 11.01.2017 r. pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił umorzenie postępowania wznowieniowego jako bezprzedmiotowego, z uwagi na brak postanowienia ostatecznego, w sytuacji, w której ze względu na przepisy ustawy egzekucyjnej, wyegzekwowanie wykonania obowiązku nie kończy się wydaniem ostatecznego postanowienia. Zatem organ powinien zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z uwzględnieniem specyfiki postępowania egzekucyjnego i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie wznowienia, w celu umożliwienia nadzwyczajnej kontroli czynności dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym, których podstawą były przepisy uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjne. 13. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. rozpatrzył powyższe zażalenie wydając postanowienie z dnia [...].03.2017 r. nr [...]., którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Organu I instancji. Przedmiotowe postanowienie doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu 28.03.2017 r. 14. Pełnomocnik Spółki nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. złożył z zachowaniem terminu, pismem z dnia 27.04.2017 r., skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o umorzeniu postępowania wznowieniowego w sytuacji, w której ze względu na specyfikę przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyegzekwowanie wykonania obowiązku w wyniku przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego nie kończy się wydaniem decyzji ostatecznej lub postanowienia ostatecznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ egzekucyjny powinien był zastosować przepisy k.p.a. przewidujące instytucję wznowienia postępowania w sposób odpowiedni w stosunku do postępowania egzekucyjnego, tj. z uwzględnieniem specyfiki i charakteru tego postępowania i w efekcie wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie wznowienia, w celu umożliwienia nadzwyczajnej kontroli czynności dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym, których podstawą były przepisy uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjne. 2) naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. a także w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. pominięcie wywodu zaprezentowanego przez ten sam organ egzekucyjny w analogicznej sprawie z wniosku Strony o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, powstałych w postępowaniu egzekucyjnym, tj. konkluzji organu podatkowego, że należało stwierdzić zakończenie postępowania egzekucyjnego przed dniem 1 stycznia 2016 r.. co prowadziło do odmowy wszczęcia postępowania we wnioskowanym zakresie na zasadzie określonej w art. 77 pkt 2a w zw. z art. 68 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1269), pomimo że organ podatkowy zaniechał wydania zawiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych czym doprowadził do pozbawienia Skarżącego możliwości zgłoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 7 u.p.e.a. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm. - w brzmieniu sprzed nowelizacji), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wskazuje na wnioskowanie organu egzekucyjnego, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone, a zatem na zasadzie odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. do postępowań egzekucyjnych powinno również podlegać wznowieniu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o rozważenie ewentualnego uchylenia w całości również poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. 15. W odpowiedzi na skargę z dnia 27.04.2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 2. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach określonych w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017., poz. 1369 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") stwierdził, że wydane postanowienie jest prawidłowe. 3. Spór w sprawie sprowadzał się do tego, czy wznowione postępowanie egzekucyjne zostało zasadnie umorzone. Zdaniem Skarżącej wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania wznowieniowego było niezgodne z prawem, gdyż biorąc pod uwagę specyfikę przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którymi postepowanie egzekucyjne nie kończy się wydaniem decyzji ostatecznej lub postanowienia ostatecznego, Organ powinien zastosować przepisy k.p.a. przewidujące instytucję wznowienia postępowania i wydać rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie wznowienia, w celu umożliwienia nadzwyczajnej kontroli czynności dokonanych w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem Organu umorzenie wznowionego postępowania egzekucyjnego było zasadne, gdyż w przedmiotowej sprawie wznowione postępowanie nie zakończyło się wydaniem żadnego postanowienia ostatecznego, co wiąże się z brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy i skutkuje koniecznością umorzenia postępowania. 4. W ocenie Sądu rację w tym sporze należy przyznać Organowi. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należy odnieść się do instytucji wznowienia postępowania, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w ramach którego taką decyzję wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w przepisie art. 145, art. 145a i 145b k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji ( art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z kolei zgodnie z § 2 powołanego art. 145 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W świetle § 3 powołanego art. 145 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Zgodnie natomiast z art. 145a § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Stosownie natomiast do art. 145b § 1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2016 r. poz. 1219), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W świetle zaś art. 126 k.p.a. do postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie oraz do postanowień określonych art. 134 k.p.a. mają zastosowanie przepisy art. 145-152 k.p.a. tj. regulujące instytucję wznowienia postępowania. Należy wskazać, że wznowienie postpowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą procesową. W postępowaniu wznowieniowym nie rozpoznaje się ponownie sprawy, lecz bada się wyłącznie, czy w przypadku zakończonego prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania zachodzi któraś z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Go 927/17, publ. LEX nr 2433953). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że instytucja wznowienia postępowania, jako swoisty wyłom od zasady trwałości decyzji ostatecznych, musi opierać się na ustawowo określonych przesłankach. Dopuszczalność skutecznego wznowienia postępowania jest możliwa zatem tylko z przyczyn enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b k.p.a., mających odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na mocy art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.). Enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 145b k.p.a. podstawy wznowienia postępowania nakazują organom dokonywanie ich precyzyjnej interpretacji, jako że jest to szczególny, nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji i postanowień ostatecznych. Zakres postępowania wznowieniowego, jako jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego mających na celu kontrolowanie prawidłowości decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu zwykłym, jest zaś węższy aniżeli postępowania zwyczajnego. Ogranicza się bowiem do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę, czy też przez organ w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu. Tak więc przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2804/15, publ. LEX nr 2456999). Należy wskazać, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania bądź postanowienia o odmowie wznowienia. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2789/15, publ. LEX nr 2319208). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Skarżąca powołała się na przepis art. 145a § 1 k.p.a. jako podstawę wznowienia. Analizując brzmienie wskazanego przepisu, należy wskazać, że wznowienie postępowania dotyczy postępowań zakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem. Natomiast w przedmiotowej sprawie wznowione postępowanie nie zakończyło się wydaniem żadnego postanowienia ostatecznego, co wiąże się z brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu podzielić w tym miejscu należy stanowisko zaprezentowane przez Organ, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie instytucja wznowienia postępowania nie mogła zostać zastosowana, bowiem postępowanie zakończyło się na skutek wyegzekwowania należności, natomiast postępowanie administracyjne nie przewiduje jej stosowania w sytuacjach innych niż dotyczących decyzji lub postanowień. Zatem sposób zakończenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nie pozwala na stosowanie tego nadzwyczajnego trybu zaskarżenia. Instytucja wznowieniowa postępowania obejmuje bowiem swym zakresem sytuacje, w których została wydana decyzja (postanowienie) i jest to decyzja (postanowienie) ostateczna. Nie będzie więc dotyczyć postępowań, które nie kończą się wydaniem aktu administracyjnego. Należy wskazać, że w niniejszej sprawie Organ I instancji bezzasadnie wszczął postępowanie w sprawie wznowienia. Brak było bowiem, w ocenie Sądu, podstaw wznowieniowych tj. aktu administracyjnego kończącego postępowanie. Organ I instancji przeoczył fakt, iż postępowanie egzekucyjne zakończone w wyniku wyegzekwowania należności nie kończy się wydaniem postanowienia lub decyzji ostatecznej, co z kolei jest konieczną przesłanką wznowienia postępowania. W takiej sytuacji brak jest bowiem przedmiotu wznowienia, a zatem nie ma podstaw do rozważania dopuszczalności wznowienia postępowania. Zasadnym jest w takim przypadku wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jednak uchybienie procesowe, którego dopuścił się Organ, w ocenie Sądu, pozostawało bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia, czyli brak możliwości prowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., a także w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, należy w ocenie Sądu, podzielić stanowisko Organu, że kwestie będące przedmiotem zarzutu podlegają rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu i nie mają wpływu na rozstrzygniecie wydane w przedmiotowym zakresie. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń o charakterze procesowym. Bezpodstawne okazały się twierdzenia Skarżącej dotyczące niewywiązania się przez organ podatkowy z obowiązków procesowych. Wskazać bowiem należy, iż zaskarżone postanowienie zapadło z poczynionych koniecznych ustaleń i w świetle prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji postawione w skardze zarzuty nie zasługiwały na akceptację, zaś zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 5. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.