III SA/Wa 2031/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo-Usługowego D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo-Usługowego D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiące od sierpnia do listopada 2010 r. oraz podatku do zapłaty za miesiące od sierpnia do listopada 2010 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowego D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiące od sierpnia do listopada 2010 r. oraz podatku do zapłaty za miesiące od sierpnia do listopada 2010 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, iż natychmiastowa egzekucja spornej należności ze względu na jej wielkość skutkuje dla spółki całkowitą ruiną finansową, pozbawieniem materialnych podstaw egzystencji i jednocześnie niemożnością prowadzenia dalszej działalności gospodarczej i wywiązywania się z obowiązków podatkowych. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji, jako że wniosek nie został uzasadniony i poparty dowodami umożliwiającymi ocenę jego zasadności w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Pismem z dnia 12 stycznia 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 6 lutego 2015 r. Spółka złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że niewątpliwie może wykazać, iż wykonanie decyzji może spowodować szkody bezpowrotnie skutkujące brakiem możliwości przywrócenia stanu pierwotnego oraz, że ma majątek w środkach trwałych, który budowała przez wiele lat działalności. Wyjaśniła również, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. jest w posiadaniu pełnej dokumentacji spółki co czasowo uniemożliwia udokumentowanie złożonego wniosku. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 24 lutego 2015 r. o nadesłanie dokumentów, na które Spółka powoływała się w piśmie z dnia 6 lutego 2015 r. Skarżąca nadesłała oświadczenia kontrahentów o odstąpieniu od współpracy. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że niewątpliwie może wykazać, iż wykonanie decyzji może spowodować szkody bezpowrotnie skutkujące brakiem możliwości przywrócenia stanu pierwotnego. Ponadto wyjaśniła, że ma majątek w środkach trwałych, który budowała przez wiele lat działalności. Wyjaśniła również, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. jest w posiadaniu pełnej dokumentacji spółki co czasowo uniemożliwia udokumentowanie złożonego wniosku. Nadesłała również oświadczenia kontrahentów o odmowie dalszej współpracy. Zdaniem Sądu, ze złożonych przez Spółkę wyjaśnień oraz nadesłanych dokumentów w dalszym ciągu nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazano w postanowieniu z 19 grudnia 2014 r., sygn.. akt III SA/WA 2031/14, z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa zawsze na skarżącym. Skarżąca powinna zatem przede wszystkim wyjaśnić, na czym mają polegać niekorzystne dla niej skutki, o których mowa we wskazanym przepisie, a w przypadku zagrożenia przymusowym wyegzekwowaniem należności podatkowych z majątku podatnika, szczególne znaczenie dla rozpoznania wniosku ma przedstawienie jego sytuacji majątkowej. Pozwala to bowiem ustalić wielkość podlegającego wyegzekwowaniu świadczenia do całości majątku strony oraz jej możliwości płatniczych. Skarżąca nie podała żadnych danych dotyczących jej sytuacji materialnej. Powołała się jedynie na okoliczność, że dokumenty, które mogłyby przedstawić jej sytuację materialną znajdują się w posiadaniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. w związku z trwającą kontrolą podatkową. Odnosząc się do powyższego, zauważyć należy, że rzeczywiście, w przypadku zabezpieczenia dokumentacji przez policję, prokuraturę, czy też inne organy – sporządzenie sprawozdań finansowych może być utrudnione. Jednak wskazać też należy, że zabezpieczenie dokumentacji księgowej nie jest przeszkodą niemożliwą do usunięcia, przy założeniu prowadzenia przez Spółkę dokumentacji finansowej zgodnej z wymogami określonymi w stosownych przepisach prawa. Podkreślić bowiem należy, że żadne okoliczności nie wskazują na to, że Spółka faktycznie powzięła wszelkie kroki do sporządzenia wymaganej dokumentacji. Z praktyki sądowej wynika bowiem, że nawet w przypadku zajęcia dokumentów przez organy ścigania, istnieje możliwość uzyskania odpisów z dokumentów. Niemniej jednak gdyby nawet niemożliwe było nadesłanie dokumentów zajętych przez organy podatkowe, to Skarżąca nie udokumentowała również swojej aktualnej sytuacji finansowej. Ponadto, skoro Skarżąca składała deklaracje VAT-7, można było uzyskać ich kopie z urzędu skarbowego. Skarżąca w tym zakresie nie wykazała żadnej inicjatywy. Dodatkowo, wątpliwym jest, aby Skarżąca będąca spółką kapitałową prowadzącą działalność gospodarczą, nie dysponowała rachunkiem bankowym, który również mógłby zobrazować jej bieżącą sytuację materialną i finansową. Co więcej Skarżąca we wniosku wskazała, że posiada majątek w środkach trwałych, który budowała przez kilka lat, jednak nie nadesłała żadnych informacji w tym zakresie. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak jakiejkolwiek wiedzy na temat rzeczywistej sytuacji finansowej spółki uniemożliwia dokonanie wszechstronnej i właściwej oceny jej możliwości finansowych. Sąd podziela poglądy wyrażone przez NSA, że jeżeli strona w jakikolwiek sposób uchyla się od złożenia wyjaśnień, oświadczeń lub dokumentów służących ocenie jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, to musi się liczyć z tym, że sąd nie będzie miał podstaw do przyjęcia jej wniosku za uzasadniony (por. np. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2009 r., I FZ 71/09, z 23 lipca 2009 r., II FZ 260/09 z 28 lipca 2009 r., I OZ 744/09). W ocenie Sądu, także w ponownym wniosku Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie zmniejszenia zdolności płatniczych poprzez egzekucję orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem, z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem, ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Bez przedstawienia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.