III SA/Wa 206/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2009 r. sprawy ze skargi C. J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2003 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz C. J. K. kwotę 1.294 zł (tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Decyzją z [...] listopada 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] lipca 2008 r. określającą J.K. (dalej - Skarżący) prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą C. J. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty i kwiecień 2003 r. W trakcie kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za 2003 r. ustalono, iż Skarżący w deklaracjach VAT-7 za luty i kwiecień 2003 r. bezpodstawnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktur na zakup złomu wystawionych przez M. M.S. Organ uznał, że faktury od w/w dostawcy nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W oparciu o ustalenia kontrolne, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z [...] lipca 2008 r. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty 2003 r. w wysokości 265 zł i za kwiecień 2003 r. w wysokości 42.839 zł. W ocenie organu I instancji, dokonując powyższego odliczenia Skarżący naruszył przepis art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.; dalej - ustawa o VAT), bowiem stosownie do przepisu § 48 ust. 4 pkt 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm., dalej - rozporządzenie MF z dnia 22 marca 2002 r.) nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego wystawione faktury potwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Mając na uwadze przepis art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, organ I instancji nie uznał za dowód ksiąg podatkowych w części zawierającej zaewidencjonowane faktury nabycia złomu od M. M.S. 2. W odwołaniu Skarżący zarzucił wadliwość powyższej decyzji polegającą na naruszeniu art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez rażące naruszenie prawa (wadliwe zastosowanie zasad ogólnych postępowania podatkowego, wykroczenie poza ramy prawne wyznaczone dla swobodnej oceny) oraz wadę powodującą nieważność decyzji z powodu nieprawidłowego określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. Ponadto Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 187 Ordynacji podatkowej, z którego wynika obowiązek organu podatkowego do zebrania całego materiału dowodowego oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym nie dał wiary oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zdaniem Skarżącego, organ I instancji bezpodstawnie nie uznał prawa do odliczenia VAT wynikającego z faktur od firmy M. M.S., gdyż nie jest prawdą, że faktury nie obrazowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych tzn. w ślad za fakturą nie było dostawy towarów bądź występowała w ilości mniejszej niż wynikało z dokumentów. Według Skarżącego, wykazana ewidentna sprzeczność w fakturach (nie uznaje się zakupu złomu, ale jego sprzedaż tak) nie daje organowi podstaw do ograniczenia prawa do odliczenia VAT i nie znajduje uzasadnienia na gruncie obowiązujących przepisów o VAT. W takim przypadku, zdaniem Skarżącego, pozbawienie przez organ prawa do odliczenia podatku naliczonego stoi w sprzeczności z zasadą neutralności tego podatku. Ponadto, zdaniem Skarżącego, wątpliwości i niejasności w sprawie winny być rozstrzygnięte przez sąd w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej. Wskazał również, że organ I instancji nie stwierdził ukrywania dowodów, fałszowania księgi, dokumentów, braku faktur, czy remanentów, co wskazuje, że jego uczciwość nie została podważona, natomiast nie może odpowiadać za naganne zachowania niektórych kontrahentów. 3. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż sformułowane w odwołaniu zarzuty dotyczą przede wszystkim naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Skarżący utrzymuje bowiem, iż najistotniejsza dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, iż nie miały w rzeczywistości miejsca transakcje sprzedaży i zakupu złomu pomiędzy M. M.S. a Skarżącym, ustalona została z rażącym naruszeniem zasad postępowania podatkowego, tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), jak również z uchybieniem obowiązkowi zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zdaniem Skarżącego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy zostały przekroczone granice swobodnej oceny dowodów, gdyż organ I instancji dał wiarę "sprzedawcom" firmom i osobom, z którymi nie prowadził transakcji oraz oświadczeniu kontrahenta, którego wiarygodność jest wątpliwa, pominął natomiast pisemne i ustne wyjaśnienia Skarżącego. Z powyższymi zarzutami organ odwoławczy się nie zgodził. Wskazał, iż dążąc do wyjaśnienia powyższej kwestii organ I instancji skorzystał z następujących materiałów: 1) uwierzytelnionych kserokopii dokumentów otrzymanych z Prokuratury Okręgowej W., w tym: z protokołu przesłuchania świadka M.S. sporządzonego w dniu 20 lutego 2006 r., faktur o nr 7, 21, 22, 23, 24, 25/2003 dotyczących zakupu złomu przez M. M.S. od E. P.K., uwierzytelnionych kserokopii otrzymanych z Komendy Stołecznej Policji W. faktur o nr 74/03, 95/03, 100/03, 102/03, 138/03, 146/03, 151/03, 166/03 dotyczących zakupu złomu przez P. A. K. od E. P. K. włączonych do akt sprawy postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. uwierzytelnionych kserokopii dokumentów otrzymanych z Prokuratury Okręgowej w W., w tym z: protokołu przesłuchania M.S. z 3 listopada 2005 r., protokołu przesłuchania świadka J.L., sporządzonego w dniu 19 lutego 2007 r., protokołu przesłuchania Skarżącego sporządzonego w dniu 9 października 2006 r. włączonych do akt sprawy postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2008 r. notatki służbowej z dnia 11 marca 2008 r. sporządzonej na okoliczność przeglądu zabezpieczonych przez Prokuraturę Okręgową W. oraz Komendę Stołeczną Policji W. dokumentów (w tym: faktur VAT, rejestrów VAT, podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz przelewów bankowych) należących do M. M.S. i F. A.K. oraz otrzymanych z Prokuratury Okręgowej W., uwierzytelnionych kserokopii pięciu faktur o nr 10/03, 11/03, 12/03, 13/03, 14/03 dotyczących zakupu złomu przez M. M.S. od E. P.K. włączonych do akt sprawy postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., organ I instancji zasadnie rozpatrywał sprawę dotyczącą Skarżącego z uwzględnieniem wcześniejszych ustaleń dokonanych w firmie M. M.S. Był to bowiem wystawca faktur VAT na sprzedaż złomu oraz na usługi związane z tym złomem, które Skarżący zarejestrował w ewidencji zakupu VAT za miesiące luty i kwiecień 2003 r., a wynikająca z tych faktur kwota podatku naliczonego łącznie w kwocie 38.473,00 zł, została przyjęta przez Skarżącego jako podstawa do obniżenia podatku należnego. Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 20 lutego 2006 r. na Komendzie Powiatowej Policji w L. M.S. zeznał m.in., że "parokrotnie na mój magazyn w N. był przewożony towar, który to tego samego dnia lub następnego był załadowywany na samochód i przewożony do jednej ze współpracujących firm jednakże za każdym razem do innej firmy. Zeznaję, że ilości tego towaru nie zgadzały się z ilościami, które były wykazane na fakturach, które były zawyżane.(...) Pod koniec każdego miesiąca spotykałem się z B. lub K., od których otrzymywałem faktury wystawione w danym miesiącu na tzw. zakup towaru (...) w bankach częściowo pobierałem pieniądze gotówką w kwotach sięgających kwoty nawet około 100.000 zł, które to pieniądze przekazywałem bezpośrednio K. (...) Ja z każdej faktury tj. podatku VAT znajdującego się na fakturze miałem otrzymywać około 3-4% jednakże dawane mi przez K. pieniądze niejednokrotnie nie wystarczały na opłaty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W momencie gdy zacząłem podejrzewać, że działalność ta nie jest legalna postanowiłem wycofać się i z tego co pamiętam to w sierpniu 2003 r. zaprzestałem prowadzenia działalności". Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż w księdze przychodów i rozchodów i w rejestrach VAT u Skarżącego nie występowały faktury na zakup paliwa bądź usługi najmu sprzętu (wózek widłowy, ładowarka itp.) przydatnego przy działalności w branży obrotu złomem oraz, że Skarżący nie dokonywał amortyzacji środków trwałych. Wykazano również, że dostawa złomu od M. M.S. dla Skarżącego nie mogła odbywać się transportem sprzedawcy, gdyż jego kontrahent nie dysponował żadnym środkiem transportu. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej brak środków transportu u podmiotów dokonujących transakcji kupna - sprzedaży towaru oraz brak możliwości ustalenia przemieszczania się tego towaru stanowi jeden z dowodów świadczących o wystawianiu faktur nie dokumentujących faktycznej dostawy towarów. Ponadto dowodem świadczącym o fikcyjności działalności M.S. jak i jego kontrahentów: "Skup, sprzedaż metali kolorowych" D.B. i "E." P. K. był obrót pustymi fakturami w ślad za którymi nie było towaru, bądź występował w ilości znacznie mniejszej niż wynikało to z dokumentu sprzedaży. Potwierdza to zeznanie M.S. z dnia 20 lutego 2006 r. złożone na Komendzie Powiatowej Policji w L.: "Pod koniec każdego miesiąca spotykałem się z B. lub K., od których otrzymywałem faktury wystawione w danym miesiącu na tzw. zakup towaru (...) Zeznaję, że ilości tego towaru nie zgadzały się z ilościami, które były wykazane na fakturach, które były zawyżane (...)". Dodatkowo organ odwoławczy przytoczył zeznanie J.L. -pracownika firmy M.M.S. złożone do protokołu przesłuchania świadka na Posterunku Policji w P. w dniu 19 lutego 2007 r., do którego zeznał: "w okresie od 16 marca do 25 maja 2003 r. zatrudniony byłem w N. (...) u Pana M.S., który zatrudnił mnie na umowę zlecenie do rozładunku i załadunku złomu. Zarobki moje były ustalone na 800 zł. miesięcznie. (...) Pieniądze te wypłacał mi osobiście M.S. W firmie tej przez okres w którym pracowałem osobiście nie zajmowałem się rozładunkiem, załadunkiem czy sortowaniem złomu (...) przez okres kiedy tam pracowałem złom był przywieziony raz lub dwa dokładnie nie pamiętam. Przywoziły go wywrotki małe, nie były to duże samochody. (...) nie wiem skąd złom przywożono, nie wiem z kim M.S. się rozliczał i czyj był transport". Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, powyższe zeznanie świadczy o tym, że firma M. M.S. posiadała znikome ilości złomu, w porównaniu do wielkości sprzedaży wykazanej w fakturach VAT, i że faktury sprzedaży wystawione na Skarżącego nie odzwierciedlały faktycznie dokonanej transakcji. Organ II instancji zauważył, iż z przepisu art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w sposób oczywisty wynika, iż faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Z kolei w przepisie § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia MF z dnia 22 marca 2002 r. zawarto regulacje stanowiące, iż w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Skoro zaś sporne faktury, jak już wyżej ustalono, nie odpowiadają rzeczywistości to Skarżący obniżając podatek należny o podatek naliczony wynikający z przedmiotowych faktur zawyżył kwotę podatku naliczonego do odliczenia za miesiące luty i kwiecień 2003 r. W związku z powyższym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ I instancji zasadnie uznał, mając na uwadze regulację prawną wynikającą z art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej, że zapisy ksiąg podatkowych Skarżącego są nierzetelne. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż "koronni świadkowie" nie zostali przesłuchani w jego obecności Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż organ podatkowy podjął wszelkie działania w celu zebrania całego materiału dowodowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji podjął działania w celu wszczęcia kontroli sprawdzającej u M.S. Według notatki służbowej z dnia 28 września 2007 r. sporządzonej przez Inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej próba wszczęcia postępowania kontrolnego nie powiodła się, gdyż adres prowadzenia działalności gospodarczej i adres do korespondencji zgłoszony przez w/w podmiot w 2002 r. w Urzędzie Skarbowym w N. okazały się nieaktualne, co zostało wykazane w drodze wizji lokalnej przeprowadzonej przez urzędników UKS. W związku z powyższym uznano za bezcelowe wysyłanie pod wyżej wskazany adres wezwania do podatnika o jego stawiennictwo w celu wszczęcia kontroli podatkowej. Również informacje otrzymane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i pod adresem zamieszkania/zameldowania M.S. wskazane przez córkę podatnika nie pozwoliły na skontaktowanie się z nim. W aktach sprawy znajduje się też wezwanie do osobistego stawiennictwa z dnia 15 lutego 2008 r. do Urzędu Kontroli Skarbowej w W. skierowane do J.L. i zawiadomienie z dnia 19 lutego 2008 r. o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka skierowane do Skarżącego, które nie odniosło skutku. J.L. nie zgłosił się też na wezwanie z dnia 20 lutego 2008 r. informując telefonicznie w dniu 22 lutego 2008 r., iż aktualnie przebywa i pracuje w Anglii, natomiast na okoliczność znajomości z Panem S. przesłuchiwany był na Policji w P. i więcej nic nie ma do powiedzenia. Z notatki służbowej z dnia 17 listopada 2007 r. sporządzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej wynika, że próba wszczęcia kontroli skarbowej u tzw. dostawców złomu dla firmy M. M.S. tj., w E. K.P. i "[...]" D.B. nie powiodła się, gdyż P.K. został wymeldowany z mieszkania w trybie administracyjnym i aktualny adres pobytu ww. nie jest znany. Nieznany jest też adres pobytu D.B. i możliwość skontaktowania się z nim (próba doręczenia matce D.B. upoważnienia do kontroli nie powiodła się, bezskuteczna okazała się też pomoc Komisariatu Policji [...]). Ustalono również, iż zarówno P.K. jak i D.B. są poszukiwani przez organy Policji i Prokuraturę. Organ II instancji, powołując się na przepis art. 181 Ordynacji podatkowej wskazał, iż materiały zgromadzone w postępowaniu karnym mogą być przyjęte jako dowód w postępowaniu podatkowym. Ponadto, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, Skarżący nie ma racji zarzucając organowi I instancji, iż dokonano wybiórczo przejęcia dowodów w postaci zeznań, pozbawiając przy tym Skarżącego uprawnień wynikających z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Postanowieniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2008 r., z dnia [...] marca 2008 r. i z dnia [...] kwietnia 2008 Skarżący został zawiadomiony o włączeniu określonych materiałów do akt niniejszej sprawy. Zawiadomieniem z 3 czerwca 2008 r. organ I instancji wyznaczył Skarżącemu termin do zapoznania się ze zgromadzonym w ten sposób materiałem dowodowym. Jak wynika z akt sprawy Skarżący był aktywny w prowadzonym w jego sprawie postępowaniu podatkowym. W dniu 8 maja 2008 r. wniósł zastrzeżenia do protokołu kontroli podatkowej. Pismem z dnia 20 maja 2008 r. Urząd Kontroli Skarbowej udzielił odpowiedzi na wniesione zastrzeżenia. Skarżący pismem z dnia 12 czerwca 2008 r. wniósł dodatkowe zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia 25 kwietnia 2008 r., które były brane pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej nie dopatrzył się naruszenia w sprawie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego przepis ten w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania, albowiem spór nie dotyczył istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, lecz faktu rzeczywistej sprzedaży złomu przez M. M.S. na rzecz Skarżącego. Przedmiotem rozważań są więc ustalenia faktyczne a nie ustalenia co do prawa. Odnośnie zarzutu, iż organ I instancji nie dokonał w sprawie żadnej analizy ekonomicznej działalności gospodarczej Skarżącego, organ odwoławczy zauważył, iż organ podatkowe nie negują faktu, że Skarżący zakupił złom i osiągnął z jego sprzedaży zysk. Organy podatkowe negują wyłącznie fakt, iż faktury wystawione przez M. M.S. a zarazem stanowiące u Skarżącego podstawę obniżenia podatku należnego o podatek wynikający z tych faktur, odzwierciedlają rzeczywisty przebiegi procesów gospodarczych. Zdaniem organów podatkowych faktycznym sprzedawcą nie mogła być firma M. M.S. W ocenie organu II instancji z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że Skarżący obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur stwierdzających sprzedaż towarów, która w rzeczywistości nie miała miejsca. Skarżący nie potrafił skutecznie podważyć powyższych ustaleń organu I instancji, nie uprawdopodobnił również by dostawy mogły być realizowane przez inny podmiot, a w dokumentacji firmy nie znajdują się żadne inne dokumenty, które mogłyby dawać podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Odnosząc się do powołanego przez Skarżącego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż przedmiotem niniejszego postępowania podatkowego są rozliczenia w podatku od towarów i usług za 2003 r. Z kolei zastosowanie VI Dyrektywy VAT do stanu faktycznego zamkniętego przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej oznaczałoby złamanie zasady lex retro non agit. 3. W skardze z 11 grudnia 2008 r. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej, przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego nastąpiło naruszenie zasady prawdy obiektywnej; naruszenie art. 181 oraz 199a § 3 Ordynacji podatkowej tj. zasady bezpośredniości oraz ustalenia treści czynności prawnej przez organ podatkowy, od której zależą skutki podatkowe; - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 19 ust. 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż w 2003 r. prowadził działalność gospodarczą (sprzedaż hurtowa metali i rud metali) opodatkowaną na zasadach ogólnych, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów dla potrzeb podatku od towarów i usług. Stwierdził, iż miał w tym czasie odpowiednie zaplecze: 1 200 m2 plac składowy oraz zabezpieczenie techniczne do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie skupu i sprzedaży złomu metali kolorowych, m.in. samojezdny widłak do rozładunku i załadunku złomu, elektroniczną wagę do 1,5 tony oraz metalowe pojemniki i regały. Wskazał, iż w trakcie kontroli ustalono, że dane wynikające z rejestrów VAT zostały prawidłowo przeniesione do deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2003 r. Pomimo tego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. odmówił legalnie działającemu przedsiębiorcy (od 27 grudnia 2000 r.) prawa do odliczenia VAT z faktur wystawionych przez podmiot M. M.S. Organ I instancji powołał się przy tym na okoliczność, że faktury takie nie potwierdzają dokonania czynności z powodu braku faktur transportowych, nie posiadania środków transportu w prowadzonej ewidencji środków trwałych i widłaka do załadunku złomu. Organ II instancji, rozpatrując odwołanie skarżącego, świadomie zaakceptował naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa procesowego i materialnego bez żadnego uzasadnienia swojego stanowiska i jakiejkolwiek refleksji nad błędami organu I instancji. Skarżący zarzucił organom, iż w decyzji najprościej było stwierdzić, że skoro nie ma faktury za transport, to nie było dostawy towaru. W ocenie Skarżącego, powyższe stanowi mylne zestawienie argumentów. W przypadku bowiem, kiedy jednostka ewidencjonuje towary w cenach nabycia, zgodnie z art. 28 ust. 11 pkt 1 ustawy o rachunkowości, koszty transportu, załadunku, rozładunku zwiększą cenę ich zakupu. Organy podatkowe obu instancji dokonując oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego - zakup złomu metali kolorowych od firmy M. M.S. przez Skarżącego, stwierdziły, że czynność tej sprzedaży winna być zakwalifikowana jako czynność niedokonana, pozorowana. Skarżący podniósł, iż w zaskarżonej decyzji około ¾ materiału dotyczy innych postępowań z 2006 r., które nic nie wnoszą do jego sprawy. Nie jest to materiał zgromadzony w toku prawomocnie zakończonego postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Skarżący wskazywał w składanych zażaleniach i wyjaśnieniach na niewiarygodność świadków występujących we własnych sprawach, żądał przeprowadzenia dowodu z ich przesłuchania. W ocenie Skarżącego, nie było żadnych przeszkód aby dokonać przesłuchania jego pracowników i innych wskazanych, czy też dokonać dokładnej wizji placu składowego Dyrektor Izby Skarbowej nie może kwestionować zakupu złomu, który w rzeczywistości miał miejsce, tylko dlatego, że daje wiarę sprzedawcom z innych postępowań z 2006 r. - osobom z którymi skarżący nie prowadził interesów. Z dowodów w sprawie wynika, że Skarżący poniósł faktycznie wydatki na zakup złomu od podmiotu M. M.S. płatności gotówką (za pokwitowaniem) oraz przelewy dołączone są do akt sprawy. Dyrektor lzby Skarbowej błędnie i bezpodstawnie nie uznał prawa do odliczenia VAT wynikającego z faktur od firmy M. M.S., ponieważ nie jest prawdą, że faktury nie obrazowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych tzn. w ślad za fakturą nie było dostawy towaru. Konsekwencje prawne ustaleń dokonane w postępowaniu kontrolnym, przeprowadzonym u wystawcy kwestionowanych faktur - M. M.S. nie powinny obciążać Skarżącego. Zwłaszcza w sytuacji, gdy materiał dowodowy, nie potwierdził zaistnienia okoliczności z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia MF z 2002 r. Zdaniem Skarżącego, zakładając, że nie doszło do nabycia złomu, należy także uznać, że nie doszło do jego sprzedaży. Przyjęcie odmiennego niż w rzeczywistości stanowiska przez organ, świadczy o tendencyjnym i stronniczym prowadzeniu postępowania. Organ nie udowodnił pozorności tych kwestionowanych transakcji. Pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych w oparciu o subiektywne zapatrywania organów podatkowych, stoi w sprzeczności z zasadą neutralności tego podatku i nie może być dowolnie i bezkarnie ograniczane. W ocenie Skarżącego, orzecznictwo ETS, na które powoływał się na wcześniejszych etapach postępowania, ukształtowało się na tle stanu prawnego opartego na VI Dyrektywie i może mieć zastosowanie do stanów faktycznych, powstałych po dniu przystąpienia Polski do Wspólnoty Europejskiej, czyli po 1 maja 2004 r. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA 1959/03, Skarżący wskazał, iż nie można odmówić podatnikowi dokonującemu nabycia towaru prawa do odliczenia w VAT w przypadku, gdy ostatni nabywca towarów nabył je w sposób zgodny z przepisami o podatku od towarów i usług, brak jest podstaw do obciążania go negatywnymi skutkami podatkowymi z tego tylko powodu, że obrót nabytymi przez niego towarami we wcześniejszych fazach odbył się z naruszeniem przepisów o podatku od towarów i usług. Zdaniem Skarżącego, w sytuacji gdy stan faktyczny nie został całkowicie wyjaśniony (np. na skutek pominięcia wniosku skarżącego o przesłuchanie strony –M.S., którego przeprowadzenie mogłoby potencjalnie zmienić ustalenia przyjęte przez organ, a tym samym wpłynąć również na wynik sprawy), trudno uznać materiał dowodowy za w pełni zebrany i rozpatrzony. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 5. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych określony m.in. przepisami art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ) sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. 6. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w granicach kompetencji przysługującej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, tj. badając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności zarówno z przepisami procesowymi jak i normami prawa materialnego Sąd stwierdził, iż narusza ona przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Skarga zasługuje więc na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są uzasadnione. 7. Przypomnieć należy, iż przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, jest ustalenie dokonane przez organy podatkowe, iż wystawione przez firmę M. M.S., faktury w ilości 1 w miesiącu lutym 2003 r. i 5 w miesiącu kwietniu 2003 r. na sprzedaż złomu Skarżącemu, nie odzwierciedlały przebiegu rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ustalenie to spowodowało odmówienie Skarżącemu prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego za miesiące luty i kwiecień 2003 r. w odniesieniu do w/w faktur. 8. Skarżący zakwestionował w całości ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny. Zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania tj. naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, ponadto art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez nieuznanie za dowód w postępowaniu podatkowym zapisów w księgach podatkowych Skarżącego i naruszenie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewystąpienie, w sytuacji istniejących wątpliwości, do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Zarzucił także, naruszenie prawa materialnego tj. art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez bezpodstawne nie uznanie prawa do odliczenia VAT. 9. W tym miejscu Sąd zauważa, że ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Dlatego też, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów naruszenia prawa procesowego, albowiem nie ulega wątpliwości, iż koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest poprawne przeprowadzenie postępowania w sprawie. Art. 122 Ordynacji podatkowej jest przepisem nakładającym na organy obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, o którym stanowi przepis art. 122 Ordynacji podatkowej oznacza obowiązek dokonania ustaleń faktycznych odpowiadających prawdzie, gdyż tylko takie ustalenia mogą być podstawą jakichkolwiek rozstrzygnięć. Zważyć też trzeba, że cechą charakterystyczną postępowania podatkowego jest to, że uczestnicy postępowania nie mają obowiązku dostarczać materiałów dowodowych ani przytaczać argumentacji w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sprawy, choć mogą to uczynić mając na uwadze własny interes prawny i faktyczny. Jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego, który został sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Poszukiwania stanu faktycznego powinny objąć wszystkie okoliczności towarzyszące ocenie i wiarygodności poszczególnych dowodów. Celem przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej jest realizacja zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu dowodowym. Z zasady tej wynika dla organów podatkowych obowiązek określenia jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. Art. 191 Ordynacji podatkowej stwierdza, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. 10. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd uznał też, że organy naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania dowodowego organy nie ustaliły bowiem bezspornie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie ustaliły bezspornie, że firma M. M.S., która wystawiła zakwestionowane faktury na sprzedaż złomu w miesiącu lutym 2003 r. nie była faktycznym sprzedawcą złomu Skarżącemu. Organy podatkowe stwierdziły, że dowodem świadczącym o fikcyjnej transakcji pomiędzy Skarżącym a firmą M. M.S. jest fakt, iż w księdze przychodów i rozchodów oraz w rejestrach VAT Skarżącego oraz jego kontrahenta nie występowały faktury na zakup paliwa bądź usługi najmu sprzętu (wózek widłowy, ładowarka), przydatnego przy prowadzeniu działalności w branży obrotu złomem oraz, że Skarżący nie dokonywał amortyzacji środków trwałych (uzasadnienie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej str. 7/13). Z materiału dowodowego wynika, że M. S. posiadał fakturę na transport złomu od firmy transportowej G. Z. za luty 2003 r., który to fakt organy pominęły. Faktem jest, że M. S. nie posiadał faktur na transport złomu w kwietniu 2003 r. Nieprzekonywujące jednak są twierdzenia organów, że dowodem świadczącym o fikcyjności transakcji między Skarżącym a M. M.S. jest brak środków transportu u tych podmiotów oraz brak możliwości ustalenia przemieszczania się tego towaru. W protokołach zeznań w charakterze świadka M. S. nie ma wzmianki o tym by negował on sprzedaż złomu Skarżącemu. W protokole zeznań z dnia 3 listopada 2005 r. (karta 56 akt administracyjnych), zeznał on: " (...) współpraca ze stałymi kontrahentami polegała na bieżącej sprzedaży metali kolorowych. Przekazy firm W., H., C., E. wynikają ze sprzedaży im przeze mnie towaru". I dalej : (...) jest to zapłata za metal, który im sprzedałem" W podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2003 r. prowadzonej przez M. S. zarejestrowano 5 faktur wystawionych przez firmę Z. G. L. za usługi transportowe świadczone w miesiącach styczeń, luty, marzec, czerwiec 2003 r. Przesłuchany w dniu 27 lutego 2008 r. w charakterze świadka G. Z. zeznał: (...) "osobiście nie przypominam sobie wszystkich transakcji z S. Wiem tylko, że do dnia dzisiejszego nie uregulował mi należności za usługi ( jedną lub dwie)". Z zestawienia tych zeznań z całą pewnością nie sposób wysnuć wniosku, jak to uczynił Dyrektor Izby Skarbowej, że " W związku z powyższym należy stwierdzić, iż wystawiona przez M. S. faktura z dnia 11 lutego 2003 r. nr 07/2003 nie dokumentowała faktycznej sprzedaży złomu." Tym bardziej, że firma transportowa G. Z. potwierdziła świadczenie usług na rzecz Sawickiego, a w podatkowej księdze przychodów i rozchodów S. zarejestrowano fakturę wystawioną przez tę firmę za transport złomu w miesiącu lutym 2003r. Skarżący twierdzi, że prowadząc od dwudziestu lat firmę obrotu złomem posiada wagę elektroniczną 1,5 tony, oraz widłak do rozładunku i załadunku złomu (zamortyzowany), co można było sprawdzić przeprowadzając wizję lokalną w miejscu prowadzonej przez niego działalności. Stwierdził też, że stosowana przez niego forma dostawy złomu w okresie kontrolowanym polegała na tym, iż to dostawca złomu był zobowiązany na własny koszt dostarczyć złom na jego plac składowy w Warszawie, natomiast rozładunek należał do zakresu obowiązków Skarżącego. W cenę złomu wliczony był bowiem koszt transportu. Należało więc tę okoliczność przeanalizować. Organy podatkowe nie przeprowadziły wizji lokalnej na placu Skarżącego, na okoliczność posiadanych przez niego urządzeń służących do rozładunku. Nie przesłuchały też pracowników Skarżącego. Należy pamiętać, że Skarżący zatrudnił u siebie w miesiącu marcu 2003 r. M. S. jako handlowca należało więc podjąć próbę przesłuchania pracowników czy pracownika, który pracował u Skarżącego w marcu 2003 r. nie zakładając z góry bezcelowości tej czynności, tym bardziej że nie powiodła się próba przesłuchania przez Urząd Kontroli Skarbowej M. S. i J. L. Nie powiodła się też próba przeprowadzenia kontroli skarbowej u tzw. dostawców złomu dla firmy M. M.S. u P.K. i D.B., którzy są poszukiwani przez organy policji i przez prokuraturę. Organy nie przesłuchały też Skarżącego w postępowaniu podatkowym zaliczając w poczet materiału dowodowego jego zeznania złożone w dniu 9 października 2006 r. w Komendzie Stołecznej Policji w W., Wydział do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją. Przepis art. 181 Ordynacji podatkowej in fine dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu w postępowaniu podatkowym przez inny organ władzy publicznej. Zgodnie z treścią tego przepisu dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być między innymi materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Ustalanie stanu faktycznego w oparciu o dowody przeprowadzone przez inny organ publiczny nie pozwala na pełną ocenę wiarygodności dowodów oraz ich mocy dowodowej. Pośrednie zetkniecie się organu podatkowego z faktami mającymi znaczenie prawne dla sprawy i dowodami, które są podstawą do ich ustalenia nie gwarantuje pełnej realizacji zasady prawdy materialnej (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego Zakamycze 2004 str. 35). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni ten pogląd podziela a ponieważ Skarżący był jedyną osobą, którą organy mogły przesłuchać w charakterze strony, pomijając tę czynność naruszyły zasadę bezpośredniości postępowania. W protokole przesłuchania z dnia 20 lutego 2006 r. M. S. zeznał: " (...) ja prowadząc działalność gospodarczą nie uzyskiwałem żadnych dochodów a jedyny dochód to pieniądze otrzymane od W. K. w kwocie 30.000 zł. Z tych pieniędzy musiałem uregulować należności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą" (karta 23 akt). Zeznania tego świadka złożone 20 lutego 2006 r. w porównaniu do zeznań złożonych jak wyżej zawierają więc sprzeczne informacje. Organy, do tej części zeznań świadka S. w żaden sposób się nie odniosły. Nie przeanalizowały całego zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie w sposób prawidłowy, nie odniosły się do występujących w zeznaniach S. sprzeczności, nie wskazały jakim dowodom dają wiarę a jakim odmawiają wiarygodności i dlaczego. Organy podatkowe obowiązane były rozpatrzeć nie tylko poszczególne dowody z osobna ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Ponadto organy nigdzie w uzasadnieniu decyzji nie wskazały dlaczego odmówiły wiary zeznaniom Skarżącego, który zaprzeczał postawionej przez organy tezie, iż zakwestionowane faktury nabycia złomu od firmy M. M.S. w miesiącach lutym i kwietniu 2003 r. nie obrazowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji tak jak i poprzedzającej ją decyzji składa się głównie z cytatów wyrywkowych zeznań świadków, bez ich wszechstronnego przeanalizowania i rozpatrzenia. W tej sytuacji, Sąd nie miał możliwości dokonania kontroli prawidłowości oceny wiarygodności dowodów, na których się oparły organy. Trzeba wskazać, że każda postawiona teza jest o tyle prawdziwa, o ile da się logicznie uzasadnić. Nie da się logicznie uzasadnić teza, że dowodem na brak czynności dostawy złomu Skarżącemu przez M. M.S. jest to, że w księgach obu kontrahentów brakuje dowodów na zakup paliwa oraz, że nie posiadają oni środków transportu. 11. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie zawiera pełnego uzasadnienia dokonanego rozstrzygnięcia. W świetle art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej rozstrzygnięcie podatkowe musi zawierać treść przekonywującą, tak pod względem prawnym jak i faktycznym ( por. wyrok NSA z dnia 19 marca 1981 r. SA 231/81, nr 1, poz. 23). Uzasadnienie faktyczne decyzji zawierać musi w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz motywy, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie faktyczne winno być tak skonstruowane by pozwoliło zweryfikować ustalenia dokonane przez organ podatkowy pod względem przestrzegania zasady prawdy materialnej. Sąd stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada rygorom określonym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż faktury wystawione przez M. M.S. i wpisane do ksiąg podatkowych Skarżącego były poprawne pod względem formalnym. Nie odzwierciedlały natomiast prawdziwego przebiegu zdarzeń gospodarczych, co jest niezbędną przesłanką faktyczną uprawniającą do skorzystania z prawa wynikającego z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT. Zdaniem Sądu, w toku postępowania dowodowego nie ustalono bezspornie, że sprzedawca M. S. nie sprzedał złomu Skarżącemu w lutym 2003 r. W tej sytuacji, sformułowanie oceny że czynność nie została dokonana także w miesiącu lutym 2003 r. nie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. 12. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie przeprowadziły oceny dowodów w sposób w pełni uwzględniający dyrektywy postępowania dowodowego, płynące z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe w niniejszym postępowaniu korzystały głównie z dowodów i dokumentów zgromadzonych w śledztwie oraz innych uwierzytelnionych kopii dokumentów otrzymanych z Prokuratury i Policji. Materiał dowodowy, włączony został do akt niniejszej sprawy postanowieniami Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej z [...] lutego i [...] marca 2008 r. W szczególności dotyczy to zeznań świadka M.S. (protokół przesłuchania z dnia 3 listopada 2005 r. i 20 lutego 2006 r. ), zeznań świadka J.L. (protokół przesłuchania z dnia 19 lutego 2007 r.) złożonych w śledztwie oraz zeznań Skarżącego (protokół przesłuchania z dnia 9 października 2006 r.). Zaprezentowana przez organy ocena dowodu z zeznań świadka M. S. jest wadliwa, ponieważ sprzeczności, które zarysowały się w zeznaniach nie zostały usunięte poprzez weryfikację tego dowodu za pomocą wszystkich dostępnych środków i obiektywnych kryteriów. Powstałe niespójności zostały pominięte poprzez wybranie niektórych zeznań jako podstaw do poczynienia ustaleń. Wobec istniejących wątpliwości w zebranym materiale dowodowym organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Jak już Sąd wskazał, organy nie udowodniły w sposób bezsporny, iż dostawa złomu przez S. Skarżącemu w miesiącu lutym 2003 r. nie miała miejsca. Przeczą temu zarówno zeznania M. S., jak i zeznania Skarżącego oraz płatności gotówką ( za pokwitowaniem) i przelewy stanowiące zapłatę za złom. 13. Sąd przyznaje rację Dyrektorowi Izby Skarbowej, że dowodem świadczącym o fikcyjnej działalności M. S. i jego kontrahentów " Skup sprzedaż metali kolorowych" D. B. i " E." P. K. był obrót pustymi fakturami, w ślad za którymi nie było towaru lub występował w ilości znacznie mniejszej niż wynikało to z dokumentów sprzedaży. Potwierdzają to zeznania M. S. złożone na Komendzie Powiatowej w L. dnia 20 lutego 2006 r. Również zeznania świadka L. złożone do protokołu w dniu 19 lutego 2007 r. na posterunku Policji w P. świadczą o tym, firma M. S. nie mogła posiadać złomu w ilości i o wartości jak wynikająca z wystawionych przez niego faktur. Ten materiał dowodowy dotyczył " obrotu" złomem pomiędzy firmą M. S. a jego głównymi kontrahentami B. i K. W protokole kontroli przeprowadzonej u Skarżącego z dnia 24 kwietnia 2008 r. na stronie 101 akt administracyjnych, znajduje się stwierdzenie, że :" wystawione przez S. i K. faktury na sprzedaż złomu dla C. stanowiły przefakturowanie ilości złomu występującego na fakturach wystawionych przez K. i B. co wynika z poniższego zestawienia:" Ani w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji ani w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nie ma odniesienia do tego stwierdzenia a jest to okoliczność, która powinna być przez organy przeanalizowana. 14. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez nieuznanie za dowód w postępowaniu podatkowym zapisów w księgach podatkowych Skarżącego w części zawierającej zaewidencjonowane faktury nabycia złomu od firmy M. M.S. Art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej przyznaje szczególną moc dowodową jedynie tym księgom, które prowadzone są w sposób rzetelny i niewadliwy. Księgi, które nie charakteryzują się tymi cechami nie mają mocy dowodowej, o której mowa w art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej organy poprzez porównanie ilości zakupionego oraz sprzedanego złomu ( patrz protokół kontroli u Skarżącego z dnia 24 kwietnia 2003 r. str. od 97 do 107 akt administracyjnych sprawy) uznały, iż księgi Skarżącego w części zakwestionowanych faktur nie odzwierciedlają stanu zgodnego z rzeczywistością, działały więc zgodnie z prawem. 15. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez naruszenie dyspozycji art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej i zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, tj. ustalenie zaistnienia sprzedaży złomu pomiędzy Skarżącym a firmą M. M.S. Obowiązek ten nie dotyczy bowiem sytuacji, w której organ podatkowy nie kwestionuje faktu zawarcia umowy, lecz jej wykonanie. Przedmiotowe stanowisko ugruntowane zostało zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wobec niewyjaśnienia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy przedwczesne jest odniesienie się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. 16. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny ponownie przeanalizować cały zebrany materiał dowodowy, ustosunkować się do sprzeczności występujących w zeznaniach świadka S., odnieść się do twierdzeń Skarżącego iż zakupił złom od firmy M. M.S. w lutym i kwietniu 2003 r. w szczególności w kontekście zeznań Skarżącego, dotyczących zatrudnienia przez niego S. w miesiącu marcu 2003 r. w charakterze handlowca i zwolnienia go po miesiącu wobec niewywiązywania się z obiecanych dostaw złomu. Przesłuchać Skarżącego w charakterze strony i odnieść się do zawartego w protokole kontroli stwierdzenia o przekopiowywaniu przez Sawickiego faktur wystawianych przez B. i K. Odnieść się do twierdzenia Skarżącego, że nie stwierdzono u niego ukrywania dowodów, fałszowania ksiąg, dokumentów, braku faktur czy remanentów i w tym kontekście wyjaśnić przyczyny dla których organy nie dały wiary zeznaniom Skarżącego, iż w miesiącach lutym i kwietniu 2003 r. zakupił złom od firmy M. M.S. Uzasadnić w sposób spójny i logiczny, że zakwestionowane faktury wystawione przez firmę M. M.S. na sprzedaż złomu nie dokumentują przebiegu rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. 17. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) uchylił zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.