III SA/Wa 2065/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Skarżąca – D. S.A. z siedzibą w W., pismem z dnia 3 lipca 2015 r. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającej go decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. Uzasadniając wniosek Skarżąca wskazała, że wstrzymaniu podlegać powinno nie zaskarżone postanowienie a decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r., jednak z ostrożności procesowej złożono wniosek o wstrzymanie wykonania obu ww. rozstrzygnięć. Skarżąca podkreśliła, że w przypadku wniesienia skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, sąd administracyjny może udzielić ochrony tymczasowej przed wykonywaniem decyzji organu I instancji. W ocenie Skarżącej brzmienie zdania 3 art. 61 § 3 p.p.s.a. odnoszące się do zakresu przedmiotowego udzielenia ochrony tymczasowej wzmacnia takie stanowisko, gdyż decyzja organu I instancji, mieści się w pojęciu "aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy". A zatem, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014 r., II OZ 1114/14). Skarżąca podkreśliła, że wykonanie decyzji może wywołać drastyczne i nieodwracalne skutki dla Spółki i powiązanych z nią podmiotów. Zapłata przez Spółkę kwot wynikających z decyzji istotnie zaburzyłaby jej bieżącą działalność. Nie będzie ona mogła zrealizować zaplanowanych działań inwestycyjnych. Będzie zmuszona zrezygnować z zawarcia nowych kontraktów. Może to wywołać szkodę w majątku Spółki w postaci utraconych korzyści z już zaplanowanych, ale jeszcze niezawartych umów oraz w postaci straty wynikającej z umów zawartych, a w stosunku do których może zabraknąć środków na ich bieżące finansowanie i wykonanie. W konsekwencji Spółka może utracić stałych kontrahentów. Pogorszeniu może ulec też wizerunek Spółki na rynku. Poza tym wobec ogromnych rozmiarów kwot określonych w decyzji jako zaległości podatkowe ich zapłata może nawet doprowadzić do ogłoszenia upadłości Spółki, co w konsekwencji może skutkować utratą zatrudnienia przez pracowników i współpracowników Spółki. W razie stanu niewypłacalności Spółka nie będzie mogła spłacać swoich wierzycieli, którzy sami przez to mogą stać się niewypłacalni, co może spowodować utratę zatrudnienia dla kolejnych osób. Skarżąca opisując szczegółowo swoją sytuację majątkową podkreśliła, że skutki wykonania decyzji mogą być katastrofalne i nieodwracalne. Jednocześnie mogą one mieć negatywny wpływ na budżet państwa. W szczególności możliwe jest, że Spółka nie byłaby w stanie regulować wymagalnych zobowiązań, co obligowałoby ją do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Ewentualna upadłość Spółki, utrata zatrudnienia przez jej pracowników i współpracowników i ew. kolejne upadłości niezaspokojonych kontrahentów Spółki automatycznie spowodowałyby utratę wpływów do budżetu z podatków płaconych przez Spółkę, jej pracowników, współpracowników i kontrahentów. Możliwe także, że część osób po utracie zatrudnienia zwróciłaby się o pomoc państwa w postaci zasiłków dla bezrobotnych czy świadczeń z pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a." Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.217). Skarżąca w złożonej skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającej go decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. Uzasadniając wniosek Skarżąca wskazała, że wstrzymaniu podlegać powinno nie zaskarżone postanowienie a decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r., jednak z ostrożności procesowej złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania obu ww. rozstrzygnięć. W związku z tym, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, a wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji, w ocenie Sądu nie można rozstrzygnąć o wstrzymaniu wykonania w/w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r., albowiem instytucja wstrzymania dotyczy tylko zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności. Co prawda art. 61 § 3 P.p.s.a rozszerza możliwość wstrzymania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednakże rozszerzenie to dotyczy aktów wydanych w pierwszej instancji oraz aktów w stosunku, do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. W związku z powyższym należy podkreślić, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., o której wstrzymanie wniosła Skarżąca nie mieści się w zbiorze aktów prawnych, które mogłyby być objęte w toku niniejszego postępowania wstrzymaniem wykonania. Przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Zdaniem Sądu, pomiędzy postępowaniem dotyczącym odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postępowaniem w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług oraz określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, o której mowa w art. 87 ust.1 ustawy o VAT, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Zakres przedmiotowy sprawy toczącej się przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w W. obejmował kwestię określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, zaś zakres przedmiotowy sprawy, w której zapadło zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W., obejmował kwestę odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. A zatem nie budzi wątpliwości, że wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Dlatego też wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r., należało uznać za bezzasadny. Z wyżej wymienionych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.