III SA/Wa 2140/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS", "organ egzekucyjny") z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego H. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") prowadzonego przez [...] Bank S.A. Z akt sprawy wynika, że NUS prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku zobowiązanej Spółki, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 13 lutego 2018 r., wystawionego przez Burmistrza Miasta i Gminy S., obejmującego zaległości z tytułu podatku od nieruchomości od osób prawnych za okres od września do grudnia 2017 r., w wysokości 937,60 zł. Na podstawie ww. tytułu wykonawczego zawiadomieniem z dnia 14 marca 2018 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki prowadzonego przez [...] Bank SA. W dniu 19 marca 2018 r. Bank przekazał kwotę 50,00 zł tytułem częściowej realizacji zajęcia, która została zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych. W dniu 23 marca 2018 r. nastąpiła całkowita realizacja zajęcia poprzez przekazanie przez Bank kwoty 1.009,69 zł. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego doręczono Stronie w dniu 27 marca 2018 r. Pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r, Skarżąca wniosła na podstawie art.54 § 1, § 4, § 5a i § 6 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, z późn. zm.) skargę na czynności organu egzekucyjnego dot. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Spółki. W ocenie Skarżącej działanie organu egzekucyjnego w sposób rażący naruszyło przepisy u.p.e.a, gdyż obowiązek podatkowy objęty ww. tytułem wykonawczym został wykonany w całości przed wszczęciem egzekucji. W związku z powyższym postępowanie egzekucyjne powinno zostać wstrzymane do czasu rozpatrzenia skargi. Natomiast w wyniku rozpatrzenia skargi przeprowadzone czynności powinny zostać uchylone a egzekucja umorzona. Skarżący zgłosił jednocześnie szereg zarzutów odnoszących się bezpośrednio do postępowania prowadzonego przez Burmistrza Gminy i Miasta S. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. oraz do wystawionych przez wierzyciela upomnień. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. NUS oddalił skargę. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, iż zawiadomienie o zajęciu wierzytelność z rachunku bankowego z dnia 14 marca 2018 r. sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 80 u.p.e.a. i zawiera wszystkie niezbędne elementy wynikające z normy prawnej art. 67 § 2 u.p.e.a. Jednocześnie organ wskazał, że pozostałe kwestie podniesione przez pełnomocnika Strony nie podlegają rozpatrzeniu w trybie art. 54 u.p.e.a. Nie godząc się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, pismem z dnia 28 maja 2018 r. Skarżąca złożyła na nie zażalenie, wnosząc o zmianę postanowienia NUS poprzez jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, albo ewentualnie uchylenie postanowienia NUS i wydanie przez DIAS orzeczenia reformacyjnego uwzględniającego skargę Skarżącej z dnia 10 kwietnia 2018 r. w całości i umorzenie tym samym prowadzonego przeciwko Skarżącej postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 54 § 5a u.p.e.a poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji oddalenie skargi Skarżącej w sytuacji, gdy z uwagi na treść skargi i stan faktyczny niniejszej sprawy, NUS winien był uwzględnić skargę na czynności egzekucyjne wniesioną w niniejszej sprawie w całości i uchylić w całości zakwestionowaną czynność egzekucyjną. Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. DIAS po rozpatrzeniu zażalenia Strony, utrzymał w mocy postanowienie NUS. Organ odwoławczy zauważył, że zarówno w skardze wniesionej na podstawie art. 54 u.p.e.a. na czynności egzekucyjne, jak i w zażaleniu na postanowienie NUS Skarżąca nie zgłosiła zarzutów dotyczących prawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki. W uzasadnieniu skargi Spółka wprawdzie stwierdziła, iż czynności egzekucyjne zostały dokonane z naruszeniem przepisów u.p.e.a., jednak powołała się przy tym na przepis art. 26 § 1 oraz art. 59 § 1 cyt. ustawy. Z kolei w zażaleniu z dnia 28 maja 2018 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 54 § 5a u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia w konsekwencji czego doszło do oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. DIAS stwierdził, że podnoszony przez Skarżącą zarzut wykonania obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym nie może podlegać zbadaniu w drodze skargi na dokonaną czynność egzekucyjną. Okoliczność ta stanowi bowiem podstawę do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) lub też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Podobnie kwestia dotycząca badania prawidłowości upomnienia oraz poprawności jego doręczenia może stanowić podstawę wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.), nie zaś skargi na czynność egzekucyjną. Co więcej w postępowaniu zarzutowym ocena skuteczności i daty doręczenia upomnienia leży w gestii wierzyciela, którego stanowisko w tym zakresie ma wiążący charakter zarówno dla organu egzekucyjnego i organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. nie bada się kwestii doręczenia decyzji stanowiącej podstawę egzekwowanego obowiązku oraz prawidłowości prowadzenia postępowania wymiarowego. Kwestia prawidłowości decyzji wymiarowej i zasadności opodatkowania Skarżącej podatkiem od nieruchomości, nie może być bowiem weryfikowana w postępowaniu egzekucyjnym, a przyjęcie odmiennego poglądu, byłoby równoznaczne, z umożliwieniem zobowiązanej, podważania ostatecznych decyzji poza trybami nadzwyczajnymi przewidzianymi w ustawie z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) DIAS podał, że kontroli w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją z art. 1a pkt 2 ustawy wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, w tym zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Powoływane przez Stronę czynności dokonane w dniach 19 i 23 marca 2018 r. nie stanowią natomiast czynności egzekucyjnych w rozumieniu przepisu art. 1a pkt 2 u.p.e.a., są to bowiem czynności materialno - techniczne polegające na przekazaniu przez Bank środków z rachunku bankowego Spółki w ramach realizacji ww. zajęcia. Czynności te nie mogą zatem podlegać kontroli w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. W przedmiotowym przypadku ocenie pod względem zgodności z prawem podlega wyłącznie czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki w [...] Bank S.A. dokonana zawiadomieniem z dnia 14 marca 2018 r. W ocenie DIAS analiza przebiegu i formy powyższej czynności egzekucyjnej wskazuje, że została ona dokonana prawidłowo. Doręczone Spółce zawiadomienie odpowiada wzorowi przewidzianemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339) i jest zgodne z przepisem art. 67 § 2 u.p.e.a., w którym wyliczono elementy niezbędne zawiadomienia o zajęciu, spełnia zatem wymienione wyżej ustawowe wymogi formalnoprawne. Kwestionowane zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało doręczone Spółce w dniu 27 marca 2018 r., z kolei w dniu 15 marca 2018 r. zawiadomienie odebrał [...] Bank S.A. Jednocześnie w dniu dokonywania czynności tytuł wykonawczy był aktualny i organ egzekucyjny zobligowany był do podejmowania czynności mających na celu zrealizowanie dochodzonej należności. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z 14 marca 2018 r. NUS naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego. Zdaniem DIAS w przedmiotowej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisu art. 54 § 5a u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie. Skoro bowiem skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki okazała się niezasadna, brak było podstaw do zastosowania art. 54 § 5a u.p.e.a. i uchylenia na jego podstawie zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożonej na ww. postanowienie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie przez DIAS orzeczenia reformacyjnego uwzględniającego zażalenie Skarżącej z dnia 28 maja 2018 r. w całości i umorzenie tym samym prowadzonego przeciwko Skarżącej postępowania egzekucyjnego, ewentualnie w razie nie uwzględnienia ww. żądania wniosła o wznowienie postępowania egzekucyjnego i umożliwienie Skarżącej podjęcia obrony praw. Ponadto Skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy , tj.: - art. 54 § 5a u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji utrzymanie w mocy postanowienia NUS z dnia [...] maja 2018 r. w sytuacji, gdy z uwagi na treść skargi i stan faktyczny niniejszej sprawy organ egzekucyjny winien był uwzględnić skargę na czynności egzekucyjne wniesioną w niniejszej sprawie w całości i uchylić w całości zakwestionowaną czynność egzekucyjną, - art. 26 § 1 oraz art. 59 § 1 u.p.a.e. poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego i jego prowadzenie w sytuacji, gdy w momencie wszczęcia egzekucji obowiązek podatkowy Skarżącej wobec wierzyciela we wskazanym w tytule wykonawczym zakresie już nie istniał - został wykonany w całości, - art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 16960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko Skarżącej jest celowe, - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez pozbawienie Spółki przez organ możliwości brania udziału w postępowaniu, a tym samym obrony jej praw i wdania się w spór co do merytorycznych podstaw prowadzenia egzekucji administracyjnej. W odpowiedzi na Skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie według podanych kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2018 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną. W złożonej skardze na czynności egzekucyjne podniesiono, że egzekwowana należność główna nie istnieje ponieważ została w całości zapłacona. Dokonana wpłata pokryła w całości zaległość, a nawet powstała nadpłata. Wskazano również, na kwestie związane z prawidłowością upomnienia oraz poprawnością jego doręczenia, a także na brak doręczenia decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2017 r., jak również nieumorzenie postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że w stosunku do Skarżącego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. prowadzi postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego w dniu 13 lutego 2018 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy S. obejmującego zaległości z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 937,60 zł. Zawiadomieniem z dnia 14 marca 2018 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Spółki prowadzonego przez [...] Bank S.A. Zawiadomienie to Skarżąca odebrała w dniu 27 marca 2018 r., a następnie, pismem z dnia 10 kwietnia 2018 r. złożyła skargę na powyższą czynność egzekucyjną. Sedno sprawy sprowadza się zatem do oceny, czy wymieniona czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z prawem. Należy wobec tego wskazać, że na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przepis ten wyznacza zatem zakres i przedmiot kontroli Sądu. Skoro bowiem zakres skargi na czynność egzekucyjną wyznacza treść przepisu art. 54 u.p.e.a., to sprawa może zostać rozpoznana tylko w tym zakresie. W przepisie art. 1a pkt 2u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wobec tego, na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Skład orzekający w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję określono w art. 1a pkt 2u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3048/15; z dnia 18 sierpnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014 r. o sygn. akt II GSK 1377/13 - wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. (por.: Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Uwzględniając przedstawioną argumentację prawną, Sąd uznaje czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności, z tytułu zaległości w podatku od nieruchomości za dokonaną zgodnie z przepisami prawa. Organ egzekucyjny zastosował bowiem środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., a także dochował wymogów formalnych przewidzianych w przepisie art. 80 tejże ustawy, normującego egzekucję z rachunku bankowego. Stosownie do tego przepisu, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Organ na podstawie tego przepisu zawiadomieniem z dnia 14 marca 2018 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przesyłając zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego - Bankowi. Jednocześnie wezwał Bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Zawiadomienie to zostało zredagowane z uwzględnieniem elementów wymienionych w art. 67 § 2 i 2a u.p.e.a. Zostało ono doręczone Bankowi w dniu 15 marca 2018 r. w sposób określony w art. 67 § 2a u.p.e.a. (tj. przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego). Jednocześnie, realizując dyspozycję § 3 art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny doręczył Skarżącej odpis tytułu wykonawczego oraz zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego (doręczenie w dniu 27 marca 2018 r.). Analiza akt sprawy potwierdza, że wymieniona czynność egzekucyjna nie zawiera wad formalnych, których uwzględnienie mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi wniesionej w trybie przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a. Przedstawione okoliczności faktyczne uzasadniają ocenę co do słuszności oddalenia przez organ egzekucyjny skargi na czynność egzekucyjną. Przedmiotem skargi mogą być bowiem tylko zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym. W jej ramach dopuszczalne jest podnoszenie takich zarzutów, które odnoszą się do formalnoprawnych elementów czynności egzekucyjnych, a nie jak wynika z wniesionej skargi na czynności egzekucyjne - materialnoprawnych. Skarżąca w istocie rzeczy kwestionuje bowiem zasadność prowadzenia egzekucji podnosząc, że dochodzona należność główna nie istnieje, ponieważ została w całości uregulowana. Kwestionuje również prawidłowość upomnienia oraz poprawność jego doręczenia, a także podnosi, kwestie związane z doręczeniem decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2017 r., jak również z brakiem umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tymczasem część tego rodzaju okoliczności może być przedmiotem zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wnoszonych w oparciu o przepis art. 33 u.p.e.a., a nie skargi na czynności egzekucyjne, składanej w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Także okoliczności związane z doręczeniem decyzji wymiarowej i umorzeniem postępowania egzekucyjnego, pozostają poza zakresem rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia Skarżącej możliwości brania udziału w postępowaniu, należy wyjaśnić, iż postępowanie egzekucyjne jest co do zasady postępowaniem wykonawczym w stosunku do postępowania orzekającego unormowanego w k.p.a. oraz w Ordynacji podatkowej. Celem postępowania egzekucyjnego jest skuteczne zaspokojenie wierzyciela, poprzez wyegzekwowanie od dłużnika wierzytelności, której istnienie i wymagalność zostały uprzednio ustalone w stosownych procedurach postępowania orzekającego. Stąd ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 18 zawiera odesłanie do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego z dyrektywami odpowiedniego ich stosowania oraz stosowania wówczas, gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej. W praktyce oznacza to, iż tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady : wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji( art. 9 k.p.a.) , zasadę przekonywania ( art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania ( art. 12. k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy ( art. 14 § 1 k.p.a.). W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje natomiast zastosowania określona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu - ( por. Dariusz Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz – 2004, str. 182). Zasada ta przejawiająca się m. in. w obowiązku zagwarantowania stronie dostępu do akt oraz w umożliwieniu stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, odnosi się jedynie do postępowania orzekającego i jedynie do postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Z powołanych wyżej względów zarzut Strony dotyczący pozbawienia jej możliwości brania udziału w postępowaniu (na marginesie wskazana podstawa zarzutu – art. 145 § 1 pkt 4 k..p.a. stanowi przesłankę wznowienia postępowania) nie zasługuje na uwzględnienie. W rezultacie, podniesione w skardze naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a należało uznać za niezasadne. W niniejszej sprawie okoliczności stanu faktycznego nie były przedmiotem sporu. Przedmiot ten stanowiła ocena tych faktów w świetle obowiązujących przepisów prawnych. Z podanych przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.